Ásmundar saga kappabana - Revisjonshistorikk

Jesper på 9. apr. 2022 kl. 06:42

2022-04-09T06:42:35Z

Jesper på 29. mar. 2022 kl. 18:21

2022-03-29T18:21:02Z

JJ.Sandal på 22. des. 2013 kl. 21:14

2013-12-22T21:14:13Z

Jesper på 14. jan. 2013 kl. 19:27

2013-01-14T19:27:55Z

JJ.Sandal: Ásmundar saga kappabana

2013-01-12T14:03:56Z

Ásmundar saga kappabana

Vis endringer

@@ Linje 3: / Linje 3: @@
 !align="center" valign="top" width="40%" | '''Velg språk''' !!align="center" valign="top" width="10%" | Norrønt !!align="center" valign="top" width="10%"| Islandsk !!align="center" valign="top" width="10%"| Norsk !!align="center" valign="top" width="10%"| Dansk !!align="center" valign="top" width="10%"| Svensk !!align="center" valign="top" width="10%"| Færøysk
 |-
 ! Denne teksten finnes i flere utgaver på følgende språk ► !! [[Fil:Original.gif|32px|link=Ásmundar saga kappabana]] !!  !!  !! [[Fil:Dansk.gif|32px|link=Aasmund Kæmpebanes Saga]] !!  !!
 |-
 |}

@@ Linje 51: / Linje 51: @@
 <br>&nbsp;&nbsp; Síðan lögðu þau niðr þessa umræðu, ok lögðust þeir í hernað báðir eptir vanda, ok hætti Ásmundr opt með miklum háska til stórfanga ok aflaði svá fjár ok frama, en Eyvindr var optliga hjá matgerðarmönnum ok lét eigi ganga glófa af hendi sér.
 <br>&nbsp;&nbsp; En er at hausti kom, sóttu þeir báðir á fund konungsdóttur, hvárr með sínum mönnum. Eyvindr gekk fyrri fram ok bað konungsdóttur líta á sínar hendr. Æsa in fagra mælti: "Vel hafa þessar hendr varðveittar verit ok eru hvítar ok fagrar, hafa lít litat sik í blóði né ófegraðar í höggum. Sjám nú, Ásmundr, þínar hendr," segir hún. Hann rétti fram sínar hendr, ok váru þær öróttar ok heldr dökkvar af blóði ok vápnabiti, ok er hann brá frá klæðunum, þá váru þær hlaðnar hringum gulls til axlar. Þá mælti konungsdóttir: "Þat mun þó mitt atkvæði, at Ásmundar hendr sé fegri með öllu saman, ok ertu, Eyvindr, frá ráðinn þessum ráðahag." Ásmundr mælti: "Þá mun ek til kosinn, frú." Hún segir: "Fyrr skaltu hefna föður míns, því at þann einn samir mér mann at eiga, er þess rekr réttar ok viðr sér frama á Hildibrandi Húnakappa." Þá mælti Ásmundr: "Hversu má hann vinnast, er engi sigrast á honum, eða hvert ráð leggr þú til?" Hún segir: "Heyrt hefi ek, at sverð sé fólgit í Leginum hjá Agnafit, ok heyrt hefi ek ummæli á því, ef þat sverð væri borit í móti því, er Hildibrandr hefir, at hans sverð skyldi undan láta. En í nánd vatninu býr gamall bóndi, vinr minn, ok mun hann gera þér farargreiða með mínu tilstilli." Ásmundr kvað þat mundu á finnast, at hann var gjarn til ráðahags við hana, ef hann segði sik í þessa hættu.
-<br>&nbsp;&nbsp; Eptir þetta fór Ásmundr einn saman til bóndans ok sagði honum sitt erendi ok orðsending konungsdóttur. Bóndinn bað hann velkominn. Hann horfði mjök á Ásmund of kveldit. Ásmundr mælti: "Hví horfir þú á mik?" Hann kvað sök til vera. Ásmundr mælti: "Hversu lengi hefir þú hér búit?" Hann kveðst þar hafa búit allan aldr sinn, - "en þar hygg ek nú at því, at hér gistu fyrir löngu sendimenn Buðla konungs, en þeir fóru með Hildibrand til fóstrs til Hildibrands konungs, en þik hefi ek sét annan vænligastan en hann ok honum líkastan at svip." Ásmundr mælti: "Eigi veit ek, at með okkr sé nein skylda, eða hvat veiztu til sverðs þess, hvar fólgit sé, er afrek er frá sagt?" Hann segir: "Hér var ek, þá er því var sökkt, ok gerla hefi ek mið til, hvar þat er fólgit, ok mun enn ver óspillt, at því er ek hygg." Þá mælti Ásmundr: "Fyrir orðsending konungsdottur þá flyttu mik þangat." Hann kvað svá vera skyldu. Hann hafði með sér flikki stór ok eldiskíð. Ásmundr mælti: "Hvat skal þetta, búandi?" Hann svaraði: "Ærit mun þér kalt, er þú kemr upp, þótt þú bakir þik við þetta." Ásmundr mælti: "Þú ert ráðugr mjök." Síðan fóru þeir á skipi, ok þá er minnst varir Ásmund, mælti búandi: "Hér svána." Síðan hljóp Ásmundr fyrir borð ok kafaði, ok er hann kom upp, þá vildi hann niðr öðru sinni. Bóndi mælti: "Þat hæfir þér eigi, bakastu nú ok snæð," ok svá gerir hann. Ok öðru sinni, er hann kafar, kennir hann stokksins ok lyptir nokkut svá ok fór upp ok bakaðist. Ok nú þriðja sinn kafar hann, ok náir hann stokkinum, ok fluttu þeir hann til lands, ok þá hjó Ásmundr upp stokkinn með öxi, ok gekk af hyrnan, er kom í sverðs eggina. Ásmundr mælti: "Vel hefir þú veitt, karl, ok þigg af mér einn gullhring fyrir þitt starf, ok vitja mín kunnliga, ef þú þarft." Karl þakkaði honum vel, ok skildust. Eptir þat fór Ásmundr heim ok segir konungsdóttur. Hún sagði: "Nú er mikit at unnit, ok muntu vera ágætr maðr. Nú er ráð fyrir hendi: Ek vil senda þik til þeira hertuga í Saxlandi, er ríkit hafa misst fyrir Hildibrandi, ok til systur þeira, því at hún er vitr kona, ok er þat mitt ráð at gerast þaðan til slíkra hluta sem þá vill í hendr bera, því at flesta get ek stopalt ganga fyrir þér við áræði þitt ok góðan vápnakost." Ok síðan fór Ásmundr í braut.
+<br>&nbsp;&nbsp; Eptir þetta fór Ásmundr einn saman til bóndans ok sagði honum sitt erendi ok orðsending konungsdóttur. Bóndinn bað hann velkominn. Hann horfði mjök á Ásmund of kveldit. Ásmundr mælti: "Hví horfir þú á mik?" Hann kvað sök til vera. Ásmundr mælti: "Hversu lengi hefir þú hér búit?" Hann kveðst þar hafa búit allan aldr sinn, - "en þar hygg ek nú at því, at hér gistu fyrir löngu sendimenn Buðla konungs, en þeir fóru með Hildibrand til fóstrs til Hildibrands konungs, en þik hefi ek sét annan vænligastan en hann ok honum líkastan at svip." Ásmundr mælti: "Eigi veit ek, at með okkr sé nein skylda, eða hvat veiztu til sverðs þess, hvar fólgit sé, er afrek er frá sagt?" Hann segir: "Hér var ek, þá er því var sökkt, ok gerla hefi ek mið til, hvar þat er fólgit, ok mun enn vera óspillt, at því er ek hygg." Þá mælti Ásmundr: "Fyrir orðsending konungsdottur þá flyttu mik þangat." Hann kvað svá vera skyldu. Hann hafði með sér flikki stór ok eldiskíð. Ásmundr mælti: "Hvat skal þetta, búandi?" Hann svaraði: "Ærit mun þér kalt, er þú kemr upp, þótt þú bakir þik við þetta." Ásmundr mælti: "Þú ert ráðugr mjök." Síðan fóru þeir á skipi, ok þá er minnst varir Ásmund, mælti búandi: "Hér svána." Síðan hljóp Ásmundr fyrir borð ok kafaði, ok er hann kom upp, þá vildi hann niðr öðru sinni. Bóndi mælti: "Þat hæfir þér eigi, bakastu nú ok snæð," ok svá gerir hann. Ok öðru sinni, er hann kafar, kennir hann stokksins ok lyptir nokkut svá ok fór upp ok bakaðist. Ok nú þriðja sinn kafar hann, ok náir hann stokkinum, ok fluttu þeir hann til lands, ok þá hjó Ásmundr upp stokkinn með öxi, ok gekk af hyrnan, er kom í sverðs eggina. Ásmundr mælti: "Vel hefir þú veitt, karl, ok þigg af mér einn gullhring fyrir þitt starf, ok vitja mín kunnliga, ef þú þarft." Karl þakkaði honum vel, ok skildust. Eptir þat fór Ásmundr heim ok segir konungsdóttur. Hún sagði: "Nú er mikit at unnit, ok muntu vera ágætr maðr. Nú er ráð fyrir hendi: Ek vil senda þik til þeira hertuga í Saxlandi, er ríkit hafa misst fyrir Hildibrandi, ok til systur þeira, því at hún er vitr kona, ok er þat mitt ráð at gerast þaðan til slíkra hluta sem þá vill í hendr bera, því at flesta get ek stopalt ganga fyrir þér við áræði þitt ok góðan vápnakost." Ok síðan fór Ásmundr í braut.

@@ Linje 81: / Linje 81: @@
 Ok er Hildibrandr frá þetta, at kappar hans váru drepnir, þá kom á hann berserksgangr, ok snerist þegar til ferðar ok mælti: "Eigi skal þat mælt, at ek hætta mönnum mínum út, en þora ek eigi sjálfr at berjast." En í vanstilli þessu, er á honum var ok hann var á ferðina kominn, þá sá hann son sinn ok drap hann þegar. Síðan ók hann upp með ánni Rín til móts við Ásmund. Þann skjöld hafði hann, er á váru markaðir menn svá margir sem hann hafði drepit. En er Ásmundr spurði þetta, þá bjóst hann til móts við hann. En þegar er þeir fundust, þá börðust þeir, ok váru flest högg ærit stór. En er þeir höfðu lengi barizt af mikilli reiði, þá neytti Hildibrandr afls ok hjó til Ásmundar af öllu afli tveim höndum, ok í því er sverðit kom í hjálminn, þá brast þat sundr undir hjaltinu, ok fór brandrinn grenjandi niðr í ána, en hann var þá sárr mörgum sárum. Síðan kvað hann vísur þessar:
-<br><br>Tveir váru þeir
+::"Mjök er vandgætt,
-<br>tyrvir gjarnir
+::hvé verða skal
-<br>Buðla nautar,
+::of borinn öðrum
-<br>nú er brotinn annarr.
+::at banorði.
-<br>Svá höfðu dvergar
+::Þik Drótt of bar
-<br>dauðir smíðat
+::af Danmörku,
-<br>sem engi mun
+::en mik sjálfan
-<br>áðr né síðan.
+::á Svíþjóðu.
+::&nbsp;
-<br><br>Stendr mér at höfði
+::Tveir váru þeir
-<br>hlíf in brotna,
+::tyrvir gjarnir
-<br>eru þar taldir
+::Buðla nautar,
-<br>tigar ins átta
+::nú er brotinn annarr.
-<br>manna þeira,
+::Svá höfðu dvergar
-<br>er ek at morði varð.
+::dauðir smíðat
-<br>Liggr þar inn svási
+::sem engi mun
-<br>sonr at höfði,
+::áðr né síðan.
-<br>eptirerfingi,
+::&nbsp;
-<br>er ek eiga gat,
+::Stendr mér at höfði
-<br>óviljandi
+::hlíf in brotna,
-<br>aldrs synjaðak.
+::eru þar taldir
+::tigar ins átta
-<br><br>Bið ek þik, bróðir,
+::manna þeira,
-<br>bænar einnar,
+::er ek at morði varð.
-<br>einnar bænar,
+::Liggr þar inn svási
-<br>eigi þú synja!
+::sonr at höfði,
-<br>Mik skaltu verja
+::eptirerfingi,
-<br>váðum þínum,
+::er ek eiga gat,
-<br>sem fjörs bani
+::óviljandi
-<br>fár annars mun.
+::aldrs synjaðak.
-<br>Nú verð ek liggja
+::&nbsp;
-<br>lífs andvana,
+::Bið ek þik, bróðir,
-<br>mæki undaðr,
+::bænar einnar,
-<br>þeims magnar sár."</blockquote>
+::einnar bænar,
@@ Linje 130: / Linje 131: @@
 Eptir þat dó Hildibrandr Húnakappi, ok gerði Ásmundr virðuliga leiðslu hans ok hugði þá illa sínu verki. Hann hitti þá ekki hertugana ok fór þá á þann bæ, er móðir hans átti ok Æsa in fagra, konungsdóttir. Þá ætlar maðr at biðja hennar. Ásmundr kvað, er hann kom í hallardyrrnar:
-<br><br>Þá hvarflaði
+::"Lítt varði mik
-<br>hugr í brjósti,
+::laga þeira,
-<br>er menn ellifu
+::at mik manns einskis
-<br>ofrkapp buðu,
+::ófyrr kvæði,
-<br>áðr mér í svefni
+::þá er mik til kappa
-<br>sögðu dísir,
+::kuru Húnmegir
-<br>at ek hjörleik þann
+::átta sinnum
-<br>heyja skyldak.
+::fyr jöfurs ríki.
-Eptir þat fögnuðu menn honum ve, ok var hann kallaðr Ásmundr kappabani. Konungsdóttir bað hann af sér reiði, þótt hún hefði verit í tilstilli um þetta, ok lét várkunn við sik, en lét mikit atkvæði fylgt hafa vápnunum. En þótt hann hefði reiðzt henni, þá minntist hann ástar hennar ok gerði brúðlaup sitt ok gekk at eiga Æsu ina fögru, en drap þann, er hennar hafði beðit, ok er sá eigi nefndr. Síðan gerðist Ásmundr kappabani víðfrægr ok nafnkunnugr maðr, ok lýkr þar þessari sögu.
+Eptir þat fögnuðu menn honum vel, ok var hann kallaðr Ásmundr kappabani. Konungsdóttir bað hann af sér reiði, þótt hún hefði verit í tilstilli um þetta, ok lét várkunn við sik, en lét mikit atkvæði fylgt hafa vápnunum. En þótt hann hefði reiðzt henni, þá minntist hann ástar hennar ok gerði brúðlaup sitt ok gekk at eiga Æsu ina fögru, en drap þann, er hennar hafði beðit, ok er sá eigi nefndr. Síðan gerðist Ásmundr kappabani víðfrægr ok nafnkunnugr maðr, ok lýkr þar þessari sögu.
 {{DEFAULTSORT:Asmundar saga kappabana}}

@@ Linje 3: / Linje 3: @@
 !align="center" valign="top" width="40%" | '''Velg språk''' !!align="center" valign="top" width="10%" | Norrønt !!align="center" valign="top" width="10%"| Islandsk !!align="center" valign="top" width="10%"| Norsk !!align="center" valign="top" width="10%"| Dansk !!align="center" valign="top" width="10%"| Svensk !!align="center" valign="top" width="10%"| Færøysk
 |-
-! Denne teksten finnes på følgende språk ► !! [[Fil:Original.gif|32px|link=Ásmundar saga kappabana]] !!  !!  !!  !!  !!
+! Denne teksten finnes i flere utgaver på følgende språk ► !! [[Fil:Original.gif|32px|link=Ásmundar saga kappabana]] !!  !!  !! [[Fil:Dansk.gif|32px|link=Aasmund Kæmpebanes Saga]] !!  !!
 |-
 |}