JJ.Sandal på 22. des. 2013 kl. 23:04

2013-12-22T23:04:08Z

Vis endringer

JJ.Sandal på 7. apr. 2013 kl. 12:06

2013-04-07T12:06:29Z

JJ.Sandal: Arons saga (Takk til Тимофей Ермолаев som korrekturleste)

2013-04-05T20:18:03Z

Arons saga (Takk til Тимофей Ермолаев som korrekturleste)

Vis endringer

@@ Linje 61: / Linje 61: @@
 Nú er þar til máls at taka, er þeir heimta saman fylgdarmennina, ok vilja nú kanna, hvat þeim þykkir helzt til fallit til þessarar ferðar, ok verðr þat hálfr fjórði tigr manna, er eigi taldist undan ok enginn vildi í móti mæla. Nú eru þeir forstjórar ferðar þessarar Eyjólfr ok Aron. Einarr var nefndr inn þriði ok var kallaðr skemmingr. Hann var frændi Guðmundar byskups ok hafði fengit stórar skapraunir af Sturlungum í mannamissi ok fésköðum. En Pétr Bárðarson, er einn var inn vaskasti maðr, hann vildi eigi fara at Tuma, frænda sínum.
 <br>&nbsp;&nbsp; Bregða þeir nú við skjótt ok hrinda skipum á sjá ok báru grjót á, því at þeim þótti [eigi] siglanda fyrir stormi lausum skipum. Nú námu byskups menn eigi fyrr staðar en þeir kómu á land. Ok gengu þeir til þess bæjar, er á Óslandi heitir, ok höfðu þar fréttir þær, at Tumi væri heima ok svæfi úti í skemmu við inn fimmtánda mann, — ok váru flestir valdir til vápns. Nú herklæðast þeir Eyjólfr ok hans menn ok fóru með ákafa miklum ok koma á staðinn öllum mönnum á óvart nökkuru fyrir dag. Ok var þat einni nótt fyrir Ögötumessu.
-<br>&nbsp;&nbsp; Eftir þat skipta þeir Eyjólfr ok Einarr liði sínu til atgöngu. Þeir, er öruggastir váru til vápns, váru valdir til at ganga at skemmunni, en sumir at verja útgöngu á heimahúsunum ok ráku þar fyrir slagbranda. Nú verðr af gnýr mikill, ok spretta þeir upp, er í skemmunni váru, ok komast í klæði sín, ok fengu allir nökkurt vápn. Ok í þessi svipan báru þeir at stokka at skemmuhurðunni, því at þeim heldu sterkar járnlokur, ok hlutu þær upp at ganga, ok var þar fyrir þykk fylking af harðfengum mönnum. Ok skorti þar eigi sköruliga vörn, ok gekk því lengi. I þeiri svipan báru þeir stokka at skemmuhurðunum, ok komst Aron inn í skemmuna ok fjórir menn með honum, ok verða áverkar. Ok þá fekk Tumi sár mikit, ok var þat kennt Aroni, en hann gerði þar at hvártki: bar þat af sér né á sik.
+<br>&nbsp;&nbsp; Eftir þat skipta þeir Eyjólfr ok Einarr liði sínu til atgöngu. Þeir, er öruggastir váru til vápns, váru valdir til at ganga at skemmunni, en sumir at verja útgöngu á heimahúsunum ok ráku þar fyrir slagbranda. Nú verðr af gnýr mikill, ok spretta þeir upp, er í skemmunni váru, ok komast í klæði sín, ok fengu allir nökkurt vápn. Ok í þessi svipan báru þeir at stokka at skemmuhurðunni, því at þeim heldu sterkar járnlokur, ok hlutu þær upp at ganga, ok var þar fyrir þykk fylking af harðfengum mönnum. Ok skorti þar eigi sköruliga vörn, ok gekk því lengi. Í þeiri svipan báru þeir stokka at skemmuhurðunum, ok komst Aron inn í skemmuna ok fjórir menn með honum, ok verða áverkar. Ok þá fekk Tumi sár mikit, ok var þat kennt Aroni, en hann gerði þar at hvártki: bar þat af sér né á sik.
 <br>&nbsp;&nbsp; Nú slokknuðu ljós öll í skemmunni. Nú leita þeir Aron út aftr til sinna manna, því at þeim þótti fast fyrir. Vildu þeir nú leita á fleiri vega at vinna skemmuna, — létu nú draga at eld mikinn ok leggja hann í viðinn, er þeir höfðu at dregit. En þó var ávallt glettingar atsókn, ok hefir sjaldan harðari hríð jafnlengi gengit en þessi — at frásögn manna. Nú kveikir stormrinn skjótt eldinn, ok gýss upp loginn, ok vex reykrinn. Sjá þeir Tumi nú, at þeir eru yfirkomnir.
 <br>&nbsp;&nbsp; Beiðir Tumi nú útgöngu ok griða, ok býðr hann nú tyllusætt, ok var þeim leyfð útganga, ef þeir léti laus vápn sín, en þeim var engum griðum heitit, — gera nú at þeim kúlur á hermanna hátt. Nú gengu út fimm menn eða sex fyrr en Tumi, ok váru allir handteknir ...
@@ Linje 366: / Linje 366: @@
 ::bana gjalda Rögnvaldi.
-Ekki er þess getit, at þeir bræðr sæi nökkurt ráð fyrir Aroni í þetta sinn. Skiljast þeir nú við svá búit. Ferr Aron aftr á Geirþjófsfjarðareyri ok sagði þeim Agli þessa fyrirætlan. Þeir láta sér þetta vel líka. En þegar náttar, snúa þeir allir til ferðar. Flytr Aron þá til Mosdals, sem þeir bræðr höfðu ráð fyrir gert, en bóndi sá, er þar bjó, skyldi flytja þá til Eyrar. En er þeir kómu þar, þá var tekit við þeim Iágliga. Létu menn sem engi tíöendi hefði frétt ok spurðu þá tíðenda. Þeir segja af it ljósasta. Þá spyrr Einarr, hvárt þeir sé nökkut sárir, en þeir segja, at þeir hefði einstaka skeinur. „Hér munuð þit vilja dveljast í nótt, ef þit þykkizt greiða þurfa.“ Fara þeir þá af klæðum sínum, er blóðstorkin váru. Sigurðr var í góðri brynju, er Aron hafði gefit honum. Bindr Sveinbjörn um sár þeira ok býðr þeim þar at vera nökkura hríð ok kallar þá eiga at njóta vaskleika síns, er þeir höfðu sýnt fyrir skömmu. Ok fóru þaðan ekki, fyrr en þeir váru grónir. Fóru síðan heim til Vatnsfjarðar. En þótt Þorvaldi væri lítit um Aron, þá lét hann þó vel yfir þeira tiltekjum. Spyrjast þessi tíðendi víða um sveitir.
+Ekki er þess getit, at þeir bræðr sæi nökkurt ráð fyrir Aroni í þetta sinn. Skiljast þeir nú við svá búit. Ferr Aron aftr á Geirþjófsfjarðareyri ok sagði þeim Agli þessa fyrirætlan. Þeir láta sér þetta vel líka. En þegar náttar, snúa þeir allir til ferðar. Flytr Aron þá til Mosdals, sem þeir bræðr höfðu ráð fyrir gert, en bóndi sá, er þar bjó, skyldi flytja þá til Eyrar. En er þeir kómu þar, þá var tekit við þeim lágliga. Létu menn sem engi tíöendi hefði frétt ok spurðu þá tíðenda. Þeir segja af it ljósasta. Þá spyrr Einarr, hvárt þeir sé nökkut sárir, en þeir segja, at þeir hefði einstaka skeinur. „Hér munuð þit vilja dveljast í nótt, ef þit þykkizt greiða þurfa.“ Fara þeir þá af klæðum sínum, er blóðstorkin váru. Sigurðr var í góðri brynju, er Aron hafði gefit honum. Bindr Sveinbjörn um sár þeira ok býðr þeim þar at vera nökkura hríð ok kallar þá eiga at njóta vaskleika síns, er þeir höfðu sýnt fyrir skömmu. Ok fóru þaðan ekki, fyrr en þeir váru grónir. Fóru síðan heim til Vatnsfjarðar. En þótt Þorvaldi væri lítit um Aron, þá lét hann þó vel yfir þeira tiltekjum. Spyrjast þessi tíðendi víða um sveitir.
@@ Linje 374: / Linje 374: @@
 <br>&nbsp;&nbsp; Nú er at segja frá Aroni, at hann býst braut af Geirþjófsfjarðareyri. Lætr hann flytja sik yfir Arnarfjörð um nóttina ok til þess bæjar, er [at] Lokinhömrum heitir. Þar bjó sá maðr, er Helgi hét ok var góðr bóndi. Kona hans hét Þuríðr ok var Hrafnsdóttir. Var Aron þar um hríð ok með ýmsum frændum sínum um vetrinn. Maðr hét Hafþórir ok var Snorrason, móðurbróðir Arons. Hann hafði lengi verit á leit hans, ok var þar fagnafundr með þeim frændum, ok váru báðir saman með leyndum.
 <br>&nbsp;&nbsp; Þetta sama sumar kom Sturla í Vestfjörðu ok leitar eftir við þá menn, er borgit höfðu skógarmanni hans. Hlutu þar af margir afarkosti í félátum. Verpa menn svá á, at hann muni hafa fengit aukin tvau hundruð hundraða. Lét Sturla nú mjök eftir leita, hvar Aron væri niðr kominn, en þó berast ekki [at] fundir þeira í þetta sinn. Leita þeir Aron undan í ýmsar eyjar á Breiðafirði, þangat sem líkast þótti, at undan bæri fundi við Sturlu. Þóttist hann mjök vanbúinn við fundi hans.
-<br>&nbsp;&nbsp; Líðr nú mjök á sumarit, ok .fara þeir Aron nú til meginlands á Skógarströnd ok til þess bæjar, er á Valshamri heitir. Þar bjó sá maðr, er Vigfúss hét. Ilann var vinr Arons. Hafði hann þar staðar numit enn fyrr í sektinni. Hitta þeir bónda í fára manna vitorði. Hann tók vel við Aroni ok fylgdi honum til eins Ieynistaðar ok kvað í Arons fyrirsjá skyldu vera um þarvist þeira, ef leynast mætti. Ok þat þágu þeir. Váru þeir [þar], til þess er dró at jólum mjök.
+<br>&nbsp;&nbsp; Líðr nú mjök á sumarit, ok .fara þeir Aron nú til meginlands á Skógarströnd ok til þess bæjar, er á Valshamri heitir. Þar bjó sá maðr, er Vigfúss hét. Hann var vinr Arons. Hafði hann þar staðar numit enn fyrr í sektinni. Hitta þeir bónda í fára manna vitorði. Hann tók vel við Aroni ok fylgdi honum til eins leynistaðar ok kvað í Arons fyrirsjá skyldu vera um þarvist þeira, ef leynast mætti. Ok þat þágu þeir. Váru þeir [þar], til þess er dró at jólum mjök.
 <br>&nbsp;&nbsp; Sturla var heima at Sauðafelli ok helt njósnum til ferða Arons.
 <br>&nbsp;&nbsp; Þat var nökkurum sinnum, at Aron gengr í stofu þá, er trúnaðarkonur hans sátu at verki, ok þótti þar ódaufligra at vera. Svá bar at eitt kveld, at þar var kominn einn utanheraðsstrákr, sá er menn höfðu ekki gaum at gefit. Hann lét sem hann svæfi, er þeir kómu í stofuna, ok hlýddi til tals manna ok heyrði nefndan Aron. Ok er þær váru búnar, gengu þau í brott öll saman, ok fóru þeir Aron til þess herbergis, er þeir váru vanir at sofa í, en þat var lambahússhlaða. En nökkuru síðar en húsfreyja hafði niðr lagizt var lokit útihurðu. Hon frétti, hverr út gengi, en henni var engu svarat. En þá váru flestir menn í svefni. Líðr sjá nótt, ok standa menn upp um morgininn. Ok er menn koma í stofu, var strákrinn í brottu. Hugsuðu þau nú, at vera myndi annathvárt, at strákrinn myndi hafa stolit nökkuru eða vera njósnarmaðr, — ok var þat sannara.
@@ Linje 494: / Linje 494: @@
 I þenna tíma var Þórðr Sighvatsson, er kallaðr var kakali, utan ok hafði verit í Nóregi tvá vetr. Hann var vaskr maðr ok vel menntr, en ekki til spakr við drykkinn, ok því var konungr eigi jafnblíðr til hans sem ella myndi. Hann var í garði þeim, er Hallvarðsgarðr var kallaðr. Þann garð átti Hallvarðr svarti, hirðmaðr konungs ok inn mesti ofrembingr. Ok [var] fátt með þeim, því at metnaðr brauzt í milli þeira Þórðar. Þaðan skammt í brott var garðr Arons, en þó var fátt með þeim Aroni ok Þórði, enda er þar jafnan fátt, er ólíkara er til.
-<br>&nbsp;&nbsp; Þenna vetr var Bárðr, bróðir Arons, á vist með honum ok var jafnan í skemmtan með Þórði, því at vegir hans Iágu til Íslands, ok vildi hann hallast til við hann. Ok tók Þórðr því vel, en Aron lagði þar ekki til. Þórðr helt sik kappsamliga ok sína menn, ok varð honum kostnaðarsamt, ok gekk upp féit mjök. Þá var með honum Hrani Koðránsson, fylgdarmaðr hans, ok Þórðr þumli, inn þriði Pétr, inn fjórði var skósveinn, er Eysteinn hét.
+<br>&nbsp;&nbsp; Þenna vetr var Bárðr, bróðir Arons, á vist með honum ok var jafnan í skemmtan með Þórði, því at vegir hans lágu til Íslands, ok vildi hann hallast til við hann. Ok tók Þórðr því vel, en Aron lagði þar ekki til. Þórðr helt sik kappsamliga ok sína menn, ok varð honum kostnaðarsamt, ok gekk upp féit mjök. Þá var með honum Hrani Koðránsson, fylgdarmaðr hans, ok Þórðr þumli, inn þriði Pétr, inn fjórði var skósveinn, er Eysteinn hét.
 <br>&nbsp;&nbsp; Þat bar til eitt kveld, at Þórðr drakk í skytningi, þar sem drykkr var áfengr. Ok er á leið kveldit, gengu þeir menn í brott, er stillingar[menn] váru. En Þórðr sat eftir ok nökkurir handgengir menn. En er á leið náttina, sló í kappmæli með þeim ok áhöld, svá at þeir börðust með hornum ok skriðljósum. Þórðr var harðgerr maðr ok aflamikill. Urðu þeir mjök vanhluta, er í móti váru, ok urðu bæði bláir ok blóðugir. Váru þeir skildir um síðir, ok ferr hverr til síns herbergis ok sofa af náttina. Eftir þat kemr morginn, ok er tíðum var lokit, ganga þeir fyrir konung, er vanhluta höfðu orðit, ok segja honum. Konungr leggr nú fæð á Þórð, en semr þó málit.

Arons saga - Revisjonshistorikk

JJ.Sandal på 22. des. 2013 kl. 23:04

JJ.Sandal på 7. apr. 2013 kl. 12:06

JJ.Sandal: Arons saga (Takk til Тимофей Ермолаев som korrekturleste)