Ceciliu Saga - Revisjonshistorikk

Jesper på 8. apr. 2023 kl. 12:01

2023-04-08T12:01:45Z

Jesper på 1. apr. 2023 kl. 13:14

2023-04-01T13:14:00Z

Jesper på 31. mar. 2023 kl. 04:51

2023-03-31T04:51:10Z

Jesper på 28. mar. 2023 kl. 19:33

2023-03-28T19:33:30Z

Jesper på 28. mar. 2023 kl. 19:30

2023-03-28T19:30:01Z

Jesper på 27. mar. 2023 kl. 16:26

2023-03-27T16:26:18Z

Jesper på 24. mar. 2023 kl. 14:53

2023-03-24T14:53:31Z

August: Erstattet OldNordicTimes med HTML-koder

2020-08-17T07:42:45Z

Erstattet OldNordicTimes med HTML-koder

Vis endringer

August på 16. okt. 2017 kl. 09:55

2017-10-16T09:55:35Z

August på 3. jun. 2017 kl. 14:40

2017-06-03T14:40:06Z

@@ Linje 3: / Linje 3: @@
 !align="center" valign="top" width="40%" | '''Velg språk''' !!align="center" valign="top" width="10%" | Norrønt !!align="center" valign="top" width="10%"| Islandsk !!align="center" valign="top" width="10%"| Norsk !!align="center" valign="top" width="10%"| Dansk !!align="center" valign="top" width="10%"| Svensk !!align="center" valign="top" width="10%"| Færøysk
 |-
-!  Denne teksten finnes på følgende språk ►!! [[Fil:Original.gif|32px|link=Ceciliu Saga]] !!  !!  !!  !!  !!
+!  Denne teksten finnes på følgende språk ►!! [[Fil:Original.gif|32px|link=Ceciliu Saga]] !!  !!  !! [[Fil:Dansk.gif|32px|link=Sankt Cecilies saga]] !!  !!
 |-
 |}

← Eldre revisjon		Revisjonen fra 1. apr. 2023 kl. 13:14
Linje 93:		Linje 93:
	'''Um iarteignagerd Cecilie<ref>''Capp. 15 og 16 findes kun i A.''</ref>'''		'''Um iarteignagerd Cecilie<ref>''Capp. 15 og 16 findes kun i A.''</ref>'''

−	[[File:St cecilia guido reni.jpg\|right\|thumb\|500px\|<center>Guido Reni: '''Sankta Cecilia'''</center>]]'''15.''' Þorgils het madr, hann tok fotarmein mikit, ok laust verk i knelidinn, ok brendi læknir med iarni undir kneskelina innan fotar, ok fell or vogr mikill. Þa var hafdr i keri, ok giỏrdizt ꜳ hol mikit, ok laust i akafligum verk, ok bles allan fotinn; þa er hann stod ꜳ hinn heila fot, toku tær en(s) sꜳra fotar iafnsitt aukla. Honum var fylgt til Husafellz til Þorarins ok Brandz, þviat hann var frændi þeira. Hann kom þar fꜳm nottum fyrir Cecilio messo. Gudrun Ospaksdottir modir Brandz hafdi mikla virding ꜳ Ceciliu ok let heilagt dagh hennar ok fastadi fyrir. Þa var eigi lỏgheilagr dagrinn. Þar skylldi syngia messu um daginn, þviat þar var þa eigi heimilisprestr. Þorgils beiddiz at fasta um daginn fyrir ok svo nottina. En menn lauttu, ath hann fastadi siukr madr. Þorarinn mællti, at hann skylldi fasta, ef hann villdi, ok kvad þat ecki mundu standa fyrir heilso hans. Hann for i hvilu um kvelldit, ok sofnudu menn, ok stundu fyrir dag voknodu menn wit þat, er Þorgils kalladi hátt ok mællti: »Gud hialpi oss ollum, ek em heill ordinn.« En fyrir voveifligan atburd ugdu menn, at witfirring mundi at honum komin. En Þorarinn mællti, at lios skylldi gera ok vita, hvat um leid. Ok er lios kom, sat Þorgils upp i reckiunni, ok lꜳgu rettir fætr hans bꜳdir ok voru þa iafnlangir. Þa for Brandr Þorarins(son) til at sia, ok fleiri menn, ok spurdi, ef hann vissi nỏckut til, hveriu um sætti. En hann sagdi, at honum þotti .ii. illiligir menn koma at ser, tok annarr i hꜳr honum, en annarr um fotinn sara, ok kiptu honum or reckiunni, ok var honum miok illt vit. Þeir drogu hann ut, ok var myrkt uti, baro þeir hann stundum, en drogu stundum, ok foru illa vit hann. En hann bad þa eigi kvelia sig sva miok. Þeir kvoduz honum þangat skylldu koma, sem miklu væri verra, ok saugdu hann sinn mann vera. Þa þottizt hann heita a gud almatkan til miskunnar ok ꜳ helga menn til arnadarordz, ok þotti honum eigi skipaz vit. Sidan tok annarr þeira i briost honum ok sleit or honum hiartad, ok vard honum svo illt vit, sem þa mundi, ef þat væri at honum giỏrt, ok þa aurvænti hann ser fulltings. Þvi næst brá yfir hann liosi miklu, ok syndizt honum kona ung ok frid, ok hafdi dregil um hỏfud, ok fell fagrt hꜳr ꜳ herdar henni. Hun tok um handlegg honum, þa stucku fiandr ꜳ brỏtt, en hun tok hiarta hans or hendi annars þeira ok lagdi aptr i briost honum, ok fylgdi honum sidan til reckiu sinnar ok mællti vit hann: »Illa vartu staddr, Þorgils, sagdi hun, þer er þetta draumr, en þo er sva sem þu vakir; þu ert ordinn fyrir reidi guds af galeysi þinu, þvi vartu selldr diỏflum, at þer var synt, hvers þu vart verdr. En af þvi sleit annarr þeira hiarta or þer, at þa tok hann vit fra þer, ok mundir þu vakna or svefni þessum eigi þer til nytia helldr til hadungar, ok mundir þu vitlaus vera, medan þu lifdir. En ek sa aumr ꜳ þer, af þvi ath þu fastadir fyrir dagh minn ok hetz a mik til fulltings. Nu man ek rada þer rꜳd nockur: þu skallt fasta .vi. dægru fyrir Andres messu þria vetr med siaunda mann, ok skalltu bidia, at menn veiti þer fỏstuna til guds þacka, ok segia hvi þat sætir; þu skallt lata gera kerti at messudeghi minum, þat er taki um fot þer, ok skalltu bidia þer ok vax til; þu skallt ok gꜳ þin betr hedan af en her til; skalltu godr vera handa þinna, ef siukir menn þurfa eda sꜳrir, af þvi at þer mun þess audit verda, at betr man batna vit þat, er þu tekr ꜳ, en fyrr hefir verit.« Sidan tok hun um fot honum fyrir ofan kne ok strauk wm kneit, hun þreifadi i dilann ok sleit þar or nockut ok kastadi i brỏtt, strauk fotinn allt ofan til aukla ok hnykti fætinum, ok þa vaknadi hann. Sidan litu menn ꜳ fotinn, ok var af fotbandit ok lꜳ þar i ruminu, en dilinn var fullr ok nyrent yfir skinnit, en kerinn fannzt eigi, ok var leitad. ~~Porgils~~ geck ut til messu um daginn med heila bada fætr. Hann lifdi þria vetr þadan ok gerdiz athugamadr ok andadiz hinn næsta dag fyrir Andres messu.	+	[[File:St cecilia guido reni.jpg\|right\|thumb\|500px\|<center>Guido Reni: '''Sankta Cecilia'''</center>]]'''15.''' Þorgils het madr, hann tok fotarmein mikit, ok laust verk i knelidinn, ok brendi læknir med iarni undir kneskelina innan fotar, ok fell or vogr mikill. Þa var hafdr i keri, ok giỏrdizt ꜳ hol mikit, ok laust i akafligum verk, ok bles allan fotinn; þa er hann stod ꜳ hinn heila fot, toku tær en(s) sꜳra fotar iafnsitt aukla. Honum var fylgt til Husafellz til Þorarins ok Brandz, þviat hann var frændi þeira. Hann kom þar fꜳm nottum fyrir Cecilio messo. Gudrun Ospaksdottir modir Brandz hafdi mikla virding ꜳ Ceciliu ok let heilagt dagh hennar ok fastadi fyrir. Þa var eigi lỏgheilagr dagrinn. Þar skylldi syngia messu um daginn, þviat þar var þa eigi heimilisprestr. Þorgils beiddiz at fasta um daginn fyrir ok svo nottina. En menn lauttu, ath hann fastadi siukr madr. Þorarinn mællti, at hann skylldi fasta, ef hann villdi, ok kvad þat ecki mundu standa fyrir heilso hans. Hann for i hvilu um kvelldit, ok sofnudu menn, ok stundu fyrir dag voknodu menn wit þat, er Þorgils kalladi hátt ok mællti: »Gud hialpi oss ollum, ek em heill ordinn.« En fyrir voveifligan atburd ugdu menn, at witfirring mundi at honum komin. En Þorarinn mællti, at lios skylldi gera ok vita, hvat um leid. Ok er lios kom, sat Þorgils upp i reckiunni, ok lꜳgu rettir fætr hans bꜳdir ok voru þa iafnlangir. Þa for Brandr Þorarins(son) til at sia, ok fleiri menn, ok spurdi, ef hann vissi nỏckut til, hveriu um sætti. En hann sagdi, at honum þotti .ii. illiligir menn koma at ser, tok annarr i hꜳr honum, en annarr um fotinn sara, ok kiptu honum or reckiunni, ok var honum miok illt vit. Þeir drogu hann ut, ok var myrkt uti, baro þeir hann stundum, en drogu stundum, ok foru illa vit hann. En hann bad þa eigi kvelia sig sva miok. Þeir kvoduz honum þangat skylldu koma, sem miklu væri verra, ok saugdu hann sinn mann vera. Þa þottizt hann heita a gud almatkan til miskunnar ok ꜳ helga menn til arnadarordz, ok þotti honum eigi skipaz vit. Sidan tok annarr þeira i briost honum ok sleit or honum hiartad, ok vard honum svo illt vit, sem þa mundi, ef þat væri at honum giỏrt, ok þa aurvænti hann ser fulltings. Þvi næst brá yfir hann liosi miklu, ok syndizt honum kona ung ok frid, ok hafdi dregil um hỏfud, ok fell fagrt hꜳr ꜳ herdar henni. Hun tok um handlegg honum, þa stucku fiandr ꜳ brỏtt, en hun tok hiarta hans or hendi annars þeira ok lagdi aptr i briost honum, ok fylgdi honum sidan til reckiu sinnar ok mællti vit hann: »Illa vartu staddr, Þorgils, sagdi hun, þer er þetta draumr, en þo er sva sem þu vakir; þu ert ordinn fyrir reidi guds af galeysi þinu, þvi vartu selldr diỏflum, at þer var synt, hvers þu vart verdr. En af þvi sleit annarr þeira hiarta or þer, at þa tok hann vit fra þer, ok mundir þu vakna or svefni þessum eigi þer til nytia helldr til hadungar, ok mundir þu vitlaus vera, medan þu lifdir. En ek sa aumr ꜳ þer, af þvi ath þu fastadir fyrir dagh minn ok hetz a mik til fulltings. Nu man ek rada þer rꜳd nockur: þu skallt fasta .vi. dægru fyrir Andres messu þria vetr med siaunda mann, ok skalltu bidia, at menn veiti þer fỏstuna til guds þacka, ok segia hvi þat sætir; þu skallt lata gera kerti at messudeghi minum, þat er taki um fot þer, ok skalltu bidia þer ok vax til; þu skallt ok gꜳ þin betr hedan af en her til; skalltu godr vera handa þinna, ef siukir menn þurfa eda sꜳrir, af þvi at þer mun þess audit verda, at betr man batna vit þat, er þu tekr ꜳ, en fyrr hefir verit.« Sidan tok hun um fot honum fyrir ofan kne ok strauk wm kneit, hun þreifadi i dilann ok sleit þar or nockut ok kastadi i brỏtt, strauk fotinn allt ofan til aukla ok hnykti fætinum, ok þa vaknadi hann. Sidan litu menn ꜳ fotinn, ok var af fotbandit ok lꜳ þar i ruminu, en dilinn var fullr ok nyrent yfir skinnit, en kerinn fannzt eigi, ok var leitad. Þorgils geck ut til messu um daginn med heila bada fætr. Hann lifdi þria vetr þadan ok gerdiz athugamadr ok andadiz hinn næsta dag fyrir Andres messu.

← Eldre revisjon		Revisjonen fra 31. mar. 2023 kl. 04:51
Linje 83:		Linje 83:
	'''Fra Cecilie ok greifa'''		'''Fra Cecilie ok greifa'''

−	'''13.''' Eptir þat let Almachius leida Ceciliam fyrir domstol sinn ok mællti vit hana: »[Hverrar kindar<ref>[hvers kyns ''C.''</ref> ertu?« Cecilia svaradi: »Ek em [gỏfugra manna ok tiginna<ref>[gaufug ok tigin ''C.''</ref> ath kyni.« Almachius mællti: »At tru þinni spurda ek helldr en ath kyni.« Cecilia svaradi: »Heimsliga hefzt spurning þin, er [þu ætladir i einu ordi mega lyktazt þat, er tvenn svỏr liggia til<ref>[tvenn svor liggia til einnar spurningar ''C.''</ref>.« Greifinn mællti: »Hvadan kom þer [svo mikil dirfd til ath svara mer svo, tignum manni<ref>[sia dirfd at svara sva kynduglega ''C.''</ref>?« Cecilia svaradi: »Af godu [viti ok ologinni<ref>[hugskoti ok sannri ''C.''</ref> tru.« Almachius mællti: »Weiztu eigi, hvert welldi ek hefi?« Cecilia svaradi: »Þu veizt eigi sialfr, hvert velldi þu hefir; en ek munda segia þer, ef þu spyrdir mik eptir velldi þinu.« Almachius mællti: »Seg þu, ef þu þickizt vita.« Heilỏg Cecilia svaradi: »Allt welldi manna er sem [vin(d)bollr se blasinn, er svo syniz sem fullr se ok þrutinn<ref>[belgr blasenn, sa (er) þegar slaknar ok vesnar ''C.''</ref>, en hann visnar allr, þott einni nꜳlo se stungit ꜳ honum.« Almachius mællti: »Af oskilum hoft þu mꜳl þitt, ok helldr þu enn þeim.« Cecilia svaradi: »Þat er oskila mal, ef madr lygr; þvi finn þu sonnur ꜳ þvi, ef ek hefi logit, ella hirtu sialfan þik, ef þu mælir lygi.« Greifinn mællti: »Veiztu eigi, ath konungar vorir budu at pina þꜳ menn, er eigi neita sik kristna vera, en lata hina undan ganga, er þvi neita?« Heilỏg Cecilia svaradi: »Konungar ydrir villazt sialfir sem þer, ok lỏg, [þau sem þu kallar konunga ydra sett hafa, syna, ath þer erut grimmir, en vær saklaus; þviat ef nafnn þetta væri eigi gott, þa myndim vær þrautarlaust neita þvi, en þer mundit ok eigi neyda oss til med pislum<ref>[þeira syna ydr grimma en oss saklausa, þviat ver mundum neita þessu nafne, ef þat vęri illt, en þer mundud neyda oss ''C.''</ref> at iata.« Almachius mællti: »[Lỏg þessi settu þeir fyrir milldi sinnar sakir, at þer mættid vel lifa.« Cecilia svaradi: »Ecki er sidr milldlikt ok gagnstadligt enu retta<ref>''rettet;'' ena rettu ''A.''</ref>, en lꜳta þa undan ganga omeidda, er þer reynit ath sỏnnu, at sekir se, en oss, er þer vitit at saklaus erum<ref>[Af milldi sinne settu þeir þessi log, sva at þeir gefi hęgrędi lifi ydru. Cecilia svaradi: »Ekke er iafngrimt ne iamgagnstadlegt rettlęti sem laug ydr, er þer latit alsakada menn undan ganga, en þer fait oss sakir, er þer vitit saklausa vera ''C.''</ref>, gefit þer nafn eitt ath sauk, ok þat nafn, er vær vitum vist ath heilagt er, ok mꜳ þat med eingum kosti verda, ath vær neitim þvi, þviat betra er at deyia sælliga en at lifa vesælliga. [Vær segium satt, en þer beidit oss liuga, þvi kvelium vær ydr meir i reide, en þer oss i pislum<ref>[''mgl. C.''</ref>.« Almachius mællti: »Kios þu nu [um tvo kosti, annattveggia at þu seg, at þu ert eigi kristin, ok skallt þu þa undan ganga, eda þu mant elligar (eigi) fordazt pislir<ref>[annatveggia, at þu neita þik cristna vera ok fordazt sva pislir, ellegar mun ek lata pina þik morgum pislum til bana ''C.''</ref>.« Þa brosti en sæla Cecilia ok mællti: »[Se þar domanda berliga hneyktan fyrir ranglæti sitt; hann beidir, ath ek neita sakleysino, en ægir pislum, ef ek neita eigi. Ef þu vill mik fyrirdæma, hvi beidir þu þa, at ek neita sakleysinu? En ef þu vill mik lata undan ganga, þa matt þu reyna hit sanna<ref>[Villtr er domande sia, er þess beidir, at ek liuga ok neita ek menn saklausa vera. Ef þu villt fyrirdęma, hvi beidir þu at ek liuga, en ef þu villt undan leysa, fyrir hvi villtu þa eigi spyria hins sanna ''C.''</ref>.« Greifinn mællti: »Nær eru þeir nu, er þik rægia ok segia, at þu ert kristin. [En ef þu neitar þvi, þa skolu rogsmenn þinir giallda lygi sinnar, en ef þu villt eigi neita, þa skalltu giallda heimsku þinnar<ref>[''tilf. C.''</ref>.« Cecilia svaradi: »Róg þeira er mer þekt, ok pisl su er þu ægir mier, hun er mer sigr. En þu [þarft eigi at ætla mik heimska, helldr ertu sialfr heimskr, er þu ætlar<ref>[matt eigi saka mik um heimsku helldr sialfan pik, er þu hyggr ''C.''</ref>, at ek muna neita Kristi.« Almachius mællti: »Veiztu eigi, vesỏl, þat, at mer er gefit valld af konunginum at lifga ok at deyda, ok mælir þu þvi at svo miklo drambi.« Cecilia svaradi: »[Annat er dramb en annat er stadfesti.<ref>[''tilf. C.''</ref> Ek mæli af stadfesti vit þik, en eigi af drambi, þviat [ek ræki<ref>[ver orękium miok ''C.''</ref> ofmetnad ok dramb; en ef þu [skammadiz eigi at heyra hit sanna, þa man ek þat syna, at þu hefir berliga logit, svo at alþyda mꜳ þat reyna<ref>[hrędiz eigi at heyra satt, þa lattu af at liuga ok hlyda sonnu ''C.''</ref>.« Greifinn [mællti: »Hvat hefi ek<ref>[''saal. C;'' svaradi, hvat hann hefdi ''A.''</ref> logit?« Heilỏg Cecilia svaradi: »Þu sagdir konunga þina hafa gefit þer velldi at lifga ok at deyda, þar sem þu hefir til þess eins velldi tekit, at þu megir deyda, þviat þu matt taka lif fra lifendum en gefa eigi lif daudum. Seg þu ok þa, at konungar þinir letu þik verda dauda þion, en þu lygr, ef þu segir þik nockut framarr hafa tekit valld af þeim.« Almachius mællti: »Legg nidr þu þegar dirfd þina ok blota gudum vorum.« Cecilia svaradi: »Hvar mistir þu augna þinna, er þu segir þat gud vera, er ek ok allir [heileygir menn<ref>[''rettet;'' heileigir menn ''A;'' þeir er heil augo hafa ''C.''</ref> mega sia, ath steinn er ok bly eda eir.« Almachius mællti: »[Standaz matta ek þat, þott þu hneyktir mik i ordum, en þat ma ek eigi standaz, er þu fælir gudin<ref>[Bera matta ek þolinmodlega mina meingiord, en þat mun ek þer eigi sittia, at þu hallmęlir godum vorum ''C.''</ref>.« Cecilia svaradi: »Sidan er þu laukt munn upp, þa [mælir þu ecki, nema annathvart fylgir heimska eda lygi, en nu synir þu þik blindan likams augunum sialfum<ref>[męlltir þu þat eitt, er heimslegt var ok onytt, en nu synir þu þig blindan at likams augum sem at hugskoti ''C.''</ref>, þar er þu kallar þat gud þin vera, er vær siꜳm oll, at stockr ok steinn er. [Nu man ek kenna þer rꜳd, ef þu will, freista ok þreifa wm, ok vit, ef þu megir kenna handanna, þo at þu hafir mist synarinnar<ref>[þreifa þu hondum um, er þu matt eigi sia ''C.''</ref>; þviat usæmiligt er, ath allr lydr hlæi at þer, þviat hverr madr veit, at gud er ꜳ himnum, en þessi [mannlikan væri nytri, at brend wæri til líms, er nu eru þau at eingu nyt ok mega hvorki biarga ser ne ỏdrum<ref>[likneski vęri maklegri til þess, at stręti veri þiliud med þeim, er nu standa hier onyt ok mega hvorki biarga ser ne odrum, þo þeim se i elld kastad ''C.''</ref>.	+	'''13.''' Eptir þat let Almachius leida Ceciliam fyrir domstol sinn ok mællti vit hana: »[Hverrar kindar<ref>[hvers kyns ''C.''</ref> ertu?« Cecilia svaradi: »Ek em [gỏfugra manna ok tiginna<ref>[gaufug ok tigin ''C.''</ref> ath kyni.« Almachius mællti: »At tru þinni spurda ek helldr en ath kyni.« Cecilia svaradi: »Heimsliga hefzt spurning þin, er [þu ætladir i einu ordi mega lyktazt þat, er tvenn svỏr liggia til<ref>[tvenn svor liggia til einnar spurningar ''C.''</ref>.« Greifinn mællti: »Hvadan kom þer [svo mikil dirfd til ath svara mer svo, tignum manni<ref>[sia dirfd at svara sva kynduglega ''C.''</ref>?« Cecilia svaradi: »Af godu [viti ok ologinni<ref>[hugskoti ok sannri ''C.''</ref> tru.« Almachius mællti: »Weiztu eigi, hvert welldi ek hefi?« Cecilia svaradi: »Þu veizt eigi sialfr, hvert velldi þu hefir; en ek munda segia þer, ef þu spyrdir mik eptir velldi þinu.« Almachius mællti: »Seg þu, ef þu þickizt vita.« Heilỏg Cecilia svaradi: »Allt welldi manna er sem [vin(d)bollr se blasinn, er svo syniz sem fullr se ok þrutinn<ref>[belgr blasenn, sa (er) þegar slaknar ok vesnar ''C.''</ref>, en hann visnar allr, þott einni nꜳlo se stungit ꜳ honum.« Almachius mællti: »Af oskilum hoft þu mꜳl þitt, ok helldr þu enn þeim.« Cecilia svaradi: »Þat er oskila mal, ef madr lygr; þvi finn þu sonnur ꜳ þvi, ef ek hefi logit, ella hirtu sialfan þik, ef þu mælir lygi.« Greifinn mællti: »Veiztu eigi, ath konungar vorir budu at pina þꜳ menn, er eigi neita sik kristna vera, en lata hina undan ganga, er þvi neita?« Heilỏg Cecilia svaradi: »Konungar ydrir villazt sialfir sem þer, ok lỏg, [þau sem þu kallar konunga ydra sett hafa, syna, ath þer erut grimmir, en vær saklaus; þviat ef nafnn þetta væri eigi gott, þa myndim vær þrautarlaust neita þvi, en þer mundit ok eigi neyda oss til med pislum<ref>[þeira syna ydr grimma en oss saklausa, þviat ver mundum neita þessu nafne, ef þat vęri illt, en þer mundud neyda oss ''C.''</ref> at iata.« Almachius mællti: »[Lỏg þessi settu þeir fyrir milldi sinnar sakir, at þer mættid vel lifa.« Cecilia svaradi: »Ecki er sidr milldlikt ok gagnstadligt enu retta<ref>''rettet;'' ena rettu ''A.''</ref>, en lꜳta þa undan ganga omeidda, er þer reynit ath sỏnnu, at sekir se, en oss, er þer vitit at saklaus erum<ref>[Af milldi sinne settu þeir þessi log, sva at þeir gefi hęgrędi lifi ydru. Cecilia svaradi: »Ekke er iafngrimt ne iamgagnstadlegt rettlęti sem laug ydr, er þer latit alsakada menn undan ganga, en þer fait oss sakir, er þer vitit saklausa vera ''C.''</ref>, gefit þer nafn eitt ath sauk, ok þat nafn, er vær vitum vist ath heilagt er, ok mꜳ þat med eingum kosti verda, ath vær neitim þvi, þviat betra er at deyia sælliga en at lifa vesælliga. [Vær segium satt, en þer beidit oss liuga, þvi kvelium vær ydr meir i reide, en þer oss i pislum<ref>[''mgl. C.''</ref>.« Almachius mællti: »Kios þu nu [um tvo kosti, annattveggia at þu seg, at þu ert eigi kristin, ok skallt þu þa undan ganga, eda þu mant elligar (eigi) fordazt pislir<ref>[annatveggia, at þu neita þik cristna vera ok fordazt sva pislir, ellegar mun ek lata pina þik morgum pislum til bana ''C.''</ref>.« Þa brosti en sæla Cecilia ok mællti: »[Se þar domanda berliga hneyktan fyrir ranglæti sitt; hann beidir, ath ek neita sakleysino, en ægir pislum, ef ek neita eigi. Ef þu vill mik fyrirdæma, hvi beidir þu þa, at ek neita sakleysinu? En ef þu vill mik lata undan ganga, þa matt þu reyna hit sanna<ref>[Villtr er domande sia, er þess beidir, at ek liuga ok neita ek menn saklausa vera. Ef þu villt fyrirdęma, hvi beidir þu at ek liuga, en ef þu villt undan leysa, fyrir hvi villtu þa eigi spyria hins sanna ''C.''</ref>.« Greifinn mællti: »Nær eru þeir nu, er þik rægia ok segia, at þu ert kristin. [En ef þu neitar þvi, þa skolu rogsmenn þinir giallda lygi sinnar, en ef þu villt eigi neita, þa skalltu giallda heimsku þinnar<ref>[''tilf. C.''</ref>.« Cecilia svaradi: »Róg þeira er mer þekt, ok pisl su er þu ægir mier, hun er mer sigr. En þu [þarft eigi at ætla mik heimska, helldr ertu sialfr heimskr, er þu ætlar<ref>[matt eigi saka mik um heimsku helldr sialfan pik, er þu hyggr ''C.''</ref>, at ek muna neita Kristi.« Almachius mællti: »Veiztu eigi, vesỏl, þat, at mer er gefit valld af konunginum at lifga ok at deyda, ok mælir þu þvi at svo miklo drambi.« Cecilia svaradi: »[Annat er dramb en annat er stadfesti.<ref>[''tilf. C.''</ref> Ek mæli af stadfesti vit þik, en eigi af drambi, þviat [ek ræki<ref>[ver orękium miok ''C.''</ref> ofmetnad ok dramb; en ef þu [skammadiz eigi at heyra hit sanna, þa man ek þat syna, at þu hefir berliga logit, svo at alþyda mꜳ þat reyna<ref>[hrędiz eigi at heyra satt, þa lattu af at liuga ok hlyda sonnu ''C.''</ref>.« Greifinn [mællti: »Hvat hefi ek<ref>[''saal. C;'' svaradi, hvat hann hefdi ''A.''</ref> logit?« Heilỏg Cecilia svaradi: »Þu sagdir konunga þina hafa gefit þer velldi at lifga ok at deyda, þar sem þu hefir til þess eins velldi tekit, at þu megir deyda, þviat þu matt taka lif fra lifendum en gefa eigi lif daudum. Seg þu ok þa, at konungar þinir letu þik verda dauda þion, en þu lygr, ef þu segir þik nockut framarr hafa tekit valld af þeim.« Almachius mællti: »Legg nidr þu þegar dirfd þina ok blota gudum vorum.« Cecilia svaradi: »Hvar mistir þu augna þinna, er þu segir þat gud vera, er ek ok allir [heileygir menn<ref>[''rettet;'' heileigir menn ''A;'' þeir er heil augo hafa ''C.''</ref> mega sia, ath steinn er ok bly eda eir.« Almachius mællti: »[Standaz matta ek þat, þott þu hneyktir mik i ordum, en þat ma ek eigi standaz, er þu fælir gudin<ref>[Bera matta ek þolinmodlega mina meingiord, en þat mun ek þer eigi sittia, at þu hallmęlir godum vorum ''C.''</ref>.« Cecilia svaradi: »Sidan er þu laukt munn upp, þa [mælir þu ecki, nema annathvart fylgir heimska eda lygi, en nu synir þu þik blindan likams augunum sialfum<ref>[męlltir þu þat eitt, er heimslegt var ok onytt, en nu synir þu þig blindan at likams augum sem at hugskoti ''C.''</ref>, þar er þu kallar þat gud þin vera, er vær siꜳm oll, at stockr ok steinn er. [Nu man ek kenna þer rꜳd, ef þu will, freista ok þreifa wm, ok vit, ef þu megir kenna handanna, þo at þu hafir mist synarinnar<ref>[þreifa þu hondum um, er þu matt eigi sia ''C.''</ref>; þviat usæmiligt er, ath allr lydr hlæi at þer, þviat hverr madr veit, at gud er ꜳ himnum, en þessi [mannlikan væri nytri, at brend wæri til líms, er nu eru þau at eingu nyt ok mega hvorki biarga ser ne ỏdrum<ref>[likneski vęri maklegri til þess, at stręti veri þiliud med þeim, er nu standa hier onyt ok mega hvorki biarga ser ne odrum, þo þeim se i elld kastad ''C.''</ref>.«

← Eldre revisjon		Revisjonen fra 28. mar. 2023 kl. 19:33
Linje 83:		Linje 83:
	'''Fra Cecilie ok greifa'''		'''Fra Cecilie ok greifa'''

−	'''13.''' Eptir þat let Almachius leida Ceciliam fyrir domstol sinn ok mællti vit hana: »[Hverrar kindar<ref>[hvers kyns ''C.''</ref> ertu?« Cecilia svaradi: »Ek em [gỏfugra manna ok tiginna<ref>[gaufug ok tigin ''C.''</ref> ath kyni.« Almachius mællti: »At tru þinni spurda ek helldr en ath kyni.« Cecilia svaradi: »Heimsliga hefzt spurning þin, er [þu ætladir i einu ordi mega lyktazt þat, er tvenn svỏr liggia til<ref>[tvenn svor liggia til einnar spurningar ''C.''</ref>.« Greifinn mællti: »Hvadan kom þer [svo mikil dirfd til ath svara mer svo, tignum manni<ref>[sia dirfd at svara sva kynduglega ''C.''</ref>?« Cecilia svaradi: »Af godu [viti ok ologinni<ref>[hugskoti ok sannri ''C.''</ref> tru.« Almachius mællti: »Weiztu eigi, hvert welldi ek hefi?« Cecilia svaradi: »Þu veizt eigi sialfr, hvert velldi þu hefir; en ek munda segia þer, ef þu spyrdir mik eptir velldi þinu.« Almachius mællti: »Seg þu, ef þu þickizt vita.« Heilỏg Cecilia svaradi: »Allt welldi manna er sem [vin(d)bollr se blasinn, er svo syniz sem fullr se ok þrutinn<ref>[belgr blasenn, sa (er) þegar slaknar ok vesnar ''C.''</ref>, en hann visnar allr, þott einni nꜳlo se stungit ꜳ honum.« Almachius mællti: »Af oskilum hoft þu mꜳl þitt, ok helldr þu enn þeim.« Cecilia svaradi: »Þat er oskila mal, ef madr lygr; þvi finn þu sonnur ꜳ þvi, ef ek hefi logit, ella hirtu sialfan þik, ef þu mælir lygi.« Greifinn mællti: »Veiztu eigi, ath konungar vorir budu at pina þꜳ menn, er eigi neita sik kristna vera, en lata hina undan ganga, er þvi neita?« Heilỏg Cecilia svaradi: »Konungar ydrir villazt sialfir sem þer, ok lỏg, [þau sem þu kallar konunga ydra sett hafa, syna, ath þer erut grimmir, en vær saklaus; þviat ef nafnn þetta væri eigi gott, þa myndim vær þrautarlaust neita þvi, en þer mundit ok eigi neyda oss til med pislum<ref>[þeira syna ydr grimma en oss saklausa, þviat ver mundum neita þessu nafne, ef þat vęri illt, en þer mundud neyda oss ''C.''</ref> at iata.« Almachius mællti: »[Lỏg þessi settu þeir fyrir milldi sinnar sakir, at þer mættid vel lifa.« Cecilia svaradi: ~~«Ecki~~ er sidr milldlikt ok gagnstadligt enu retta<ref>''rettet;'' ena rettu ''A.''</ref>, en lꜳta þa undan ganga omeidda, er þer reynit ath sỏnnu, at sekir se, en oss, er þer vitit at saklaus erum<ref>[Af milldi sinne settu þeir þessi log, sva at þeir gefi hęgrędi lifi ydru. Cecilia svaradi: ~~Ekke~~ er iafngrimt ne iamgagnstadlegt rettlęti sem laug ydr, er þer latit alsakada menn undan ganga, en þer fait oss sakir, er þer vitit saklausa vera ''C.''</ref>, gefit þer nafn eitt ath sauk, ok þat nafn, er vær vitum vist ath heilagt er, ok mꜳ þat med eingum kosti verda, ath vær neitim þvi, þviat betra er at deyia sælliga en at lifa vesælliga. [Vær segium satt, en þer beidit oss liuga, þvi kvelium vær ydr meir i reide, en þer oss i pislum<ref>[''mgl. C.''</ref>.« Almachius mællti: »Kios þu nu [um tvo kosti, annattveggia at þu seg, at þu ert eigi kristin, ok skallt þu þa undan ganga, eda þu mant elligar (eigi) fordazt pislir<ref>[annatveggia, at þu neita þik cristna vera ok fordazt sva pislir, ellegar mun ek lata pina þik morgum pislum til bana ''C.''</ref>.« Þa brosti en sæla Cecilia ok mællti: »[Se þar domanda berliga hneyktan fyrir ranglæti sitt; hann beidir, ath ek neita sakleysino, en ægir pislum, ef ek neita eigi. Ef þu vill mik fyrirdæma, hvi beidir þu þa, at ek neita sakleysinu? En ef þu vill mik lata undan ganga, þa matt þu reyna hit sanna<ref>[Villtr er domande sia, er þess beidir, at ek liuga ok neita ek menn saklausa vera. Ef þu villt fyrirdęma, hvi beidir þu at ek liuga, en ef þu villt undan leysa, fyrir hvi villtu þa eigi spyria hins sanna ''C.''</ref>.« Greifinn mællti: »Nær eru þeir nu, er þik rægia ok segia, at þu ert kristin. [En ef þu neitar þvi, þa skolu rogsmenn þinir giallda lygi sinnar, en ef þu villt eigi neita, þa skalltu giallda heimsku þinnar<ref>[''tilf. C.''</ref>.« Cecilia svaradi: »Róg þeira er mer þekt, ok pisl su er þu ægir mier, hun er mer sigr. En þu [þarft eigi at ætla mik heimska, helldr ertu sialfr heimskr, er þu ætlar<ref>[matt eigi saka mik um heimsku helldr sialfan pik, er þu hyggr ''C.''</ref>, at ek muna neita Kristi.« Almachius mællti: »Veiztu eigi, vesỏl, þat, at mer er gefit valld af konunginum at lifga ok at deyda, ok mælir þu þvi at svo miklo drambi.« Cecilia svaradi: »[Annat er dramb en annat er stadfesti.<ref>[''tilf. C.''</ref> Ek mæli af stadfesti vit þik, en eigi af drambi, þviat [ek ræki<ref>[ver orękium miok ''C.''</ref> ofmetnad ok dramb; en ef þu [skammadiz eigi at heyra hit sanna, þa man ek þat syna, at þu hefir berliga logit, svo at alþyda mꜳ þat reyna<ref>[hrędiz eigi at heyra satt, þa lattu af at liuga ok hlyda sonnu ''C.''</ref>.« Greifinn [mællti: »Hvat hefi ek<ref>[''saal. C;'' svaradi, hvat hann hefdi ''A.''</ref> logit?« Heilỏg Cecilia svaradi: »Þu sagdir konunga þina hafa gefit þer velldi at lifga ok at deyda, þar sem þu hefir til þess eins velldi tekit, at þu megir deyda, þviat þu matt taka lif fra lifendum en gefa eigi lif daudum. Seg þu ok þa, at konungar þinir letu þik verda dauda þion, en þu lygr, ef þu segir þik nockut framarr hafa tekit valld af þeim.« Almachius mællti: »Legg nidr þu þegar dirfd þina ok blota gudum vorum.« Cecilia svaradi: »Hvar mistir þu augna þinna, er þu segir þat gud vera, er ek ok allir [heileygir menn<ref>[''rettet;'' heileigir menn ''A;'' þeir er heil augo hafa ''C.''</ref> mega sia, ath steinn er ok bly eda eir.« Almachius mællti: »[Standaz matta ek þat, þott þu hneyktir mik i ordum, en þat ma ek eigi standaz, er þu fælir gudin<ref>[Bera matta ek þolinmodlega mina meingiord, en þat mun ek þer eigi sittia, at þu hallmęlir godum vorum ''C.''</ref>.« Cecilia svaradi: »Sidan er þu laukt munn upp, þa [mælir þu ecki, nema annathvart fylgir heimska eda lygi, en nu synir þu þik blindan likams augunum sialfum<ref>[męlltir þu þat eitt, er heimslegt var ok onytt, en nu synir þu þig blindan at likams augum sem at hugskoti ''C.''</ref>, þar er þu kallar þat gud þin vera, er vær siꜳm oll, at stockr ok steinn er. [Nu man ek kenna þer rꜳd, ef þu will, freista ok þreifa wm, ok vit, ef þu megir kenna handanna, þo at þu hafir mist synarinnar<ref>[þreifa þu hondum um, er þu matt eigi sia ''C.''</ref>; þviat usæmiligt er, ath allr lydr hlæi at þer, þviat hverr madr veit, at gud er ꜳ himnum, en þessi [mannlikan væri nytri, at brend wæri til líms, er nu eru þau at eingu nyt ok mega hvorki biarga ser ne ỏdrum<ref>[likneski vęri maklegri til þess, at stręti veri þiliud med þeim, er nu standa hier onyt ok mega hvorki biarga ser ne odrum, þo þeim se i elld kastad ''C.''</ref>.	+	'''13.''' Eptir þat let Almachius leida Ceciliam fyrir domstol sinn ok mællti vit hana: »[Hverrar kindar<ref>[hvers kyns ''C.''</ref> ertu?« Cecilia svaradi: »Ek em [gỏfugra manna ok tiginna<ref>[gaufug ok tigin ''C.''</ref> ath kyni.« Almachius mællti: »At tru þinni spurda ek helldr en ath kyni.« Cecilia svaradi: »Heimsliga hefzt spurning þin, er [þu ætladir i einu ordi mega lyktazt þat, er tvenn svỏr liggia til<ref>[tvenn svor liggia til einnar spurningar ''C.''</ref>.« Greifinn mællti: »Hvadan kom þer [svo mikil dirfd til ath svara mer svo, tignum manni<ref>[sia dirfd at svara sva kynduglega ''C.''</ref>?« Cecilia svaradi: »Af godu [viti ok ologinni<ref>[hugskoti ok sannri ''C.''</ref> tru.« Almachius mællti: »Weiztu eigi, hvert welldi ek hefi?« Cecilia svaradi: »Þu veizt eigi sialfr, hvert velldi þu hefir; en ek munda segia þer, ef þu spyrdir mik eptir velldi þinu.« Almachius mællti: »Seg þu, ef þu þickizt vita.« Heilỏg Cecilia svaradi: »Allt welldi manna er sem [vin(d)bollr se blasinn, er svo syniz sem fullr se ok þrutinn<ref>[belgr blasenn, sa (er) þegar slaknar ok vesnar ''C.''</ref>, en hann visnar allr, þott einni nꜳlo se stungit ꜳ honum.« Almachius mællti: »Af oskilum hoft þu mꜳl þitt, ok helldr þu enn þeim.« Cecilia svaradi: »Þat er oskila mal, ef madr lygr; þvi finn þu sonnur ꜳ þvi, ef ek hefi logit, ella hirtu sialfan þik, ef þu mælir lygi.« Greifinn mællti: »Veiztu eigi, ath konungar vorir budu at pina þꜳ menn, er eigi neita sik kristna vera, en lata hina undan ganga, er þvi neita?« Heilỏg Cecilia svaradi: »Konungar ydrir villazt sialfir sem þer, ok lỏg, [þau sem þu kallar konunga ydra sett hafa, syna, ath þer erut grimmir, en vær saklaus; þviat ef nafnn þetta væri eigi gott, þa myndim vær þrautarlaust neita þvi, en þer mundit ok eigi neyda oss til med pislum<ref>[þeira syna ydr grimma en oss saklausa, þviat ver mundum neita þessu nafne, ef þat vęri illt, en þer mundud neyda oss ''C.''</ref> at iata.« Almachius mællti: »[Lỏg þessi settu þeir fyrir milldi sinnar sakir, at þer mættid vel lifa.« Cecilia svaradi: »Ecki er sidr milldlikt ok gagnstadligt enu retta<ref>''rettet;'' ena rettu ''A.''</ref>, en lꜳta þa undan ganga omeidda, er þer reynit ath sỏnnu, at sekir se, en oss, er þer vitit at saklaus erum<ref>[Af milldi sinne settu þeir þessi log, sva at þeir gefi hęgrędi lifi ydru. Cecilia svaradi: »Ekke er iafngrimt ne iamgagnstadlegt rettlęti sem laug ydr, er þer latit alsakada menn undan ganga, en þer fait oss sakir, er þer vitit saklausa vera ''C.''</ref>, gefit þer nafn eitt ath sauk, ok þat nafn, er vær vitum vist ath heilagt er, ok mꜳ þat med eingum kosti verda, ath vær neitim þvi, þviat betra er at deyia sælliga en at lifa vesælliga. [Vær segium satt, en þer beidit oss liuga, þvi kvelium vær ydr meir i reide, en þer oss i pislum<ref>[''mgl. C.''</ref>.« Almachius mællti: »Kios þu nu [um tvo kosti, annattveggia at þu seg, at þu ert eigi kristin, ok skallt þu þa undan ganga, eda þu mant elligar (eigi) fordazt pislir<ref>[annatveggia, at þu neita þik cristna vera ok fordazt sva pislir, ellegar mun ek lata pina þik morgum pislum til bana ''C.''</ref>.« Þa brosti en sæla Cecilia ok mællti: »[Se þar domanda berliga hneyktan fyrir ranglæti sitt; hann beidir, ath ek neita sakleysino, en ægir pislum, ef ek neita eigi. Ef þu vill mik fyrirdæma, hvi beidir þu þa, at ek neita sakleysinu? En ef þu vill mik lata undan ganga, þa matt þu reyna hit sanna<ref>[Villtr er domande sia, er þess beidir, at ek liuga ok neita ek menn saklausa vera. Ef þu villt fyrirdęma, hvi beidir þu at ek liuga, en ef þu villt undan leysa, fyrir hvi villtu þa eigi spyria hins sanna ''C.''</ref>.« Greifinn mællti: »Nær eru þeir nu, er þik rægia ok segia, at þu ert kristin. [En ef þu neitar þvi, þa skolu rogsmenn þinir giallda lygi sinnar, en ef þu villt eigi neita, þa skalltu giallda heimsku þinnar<ref>[''tilf. C.''</ref>.« Cecilia svaradi: »Róg þeira er mer þekt, ok pisl su er þu ægir mier, hun er mer sigr. En þu [þarft eigi at ætla mik heimska, helldr ertu sialfr heimskr, er þu ætlar<ref>[matt eigi saka mik um heimsku helldr sialfan pik, er þu hyggr ''C.''</ref>, at ek muna neita Kristi.« Almachius mællti: »Veiztu eigi, vesỏl, þat, at mer er gefit valld af konunginum at lifga ok at deyda, ok mælir þu þvi at svo miklo drambi.« Cecilia svaradi: »[Annat er dramb en annat er stadfesti.<ref>[''tilf. C.''</ref> Ek mæli af stadfesti vit þik, en eigi af drambi, þviat [ek ræki<ref>[ver orękium miok ''C.''</ref> ofmetnad ok dramb; en ef þu [skammadiz eigi at heyra hit sanna, þa man ek þat syna, at þu hefir berliga logit, svo at alþyda mꜳ þat reyna<ref>[hrędiz eigi at heyra satt, þa lattu af at liuga ok hlyda sonnu ''C.''</ref>.« Greifinn [mællti: »Hvat hefi ek<ref>[''saal. C;'' svaradi, hvat hann hefdi ''A.''</ref> logit?« Heilỏg Cecilia svaradi: »Þu sagdir konunga þina hafa gefit þer velldi at lifga ok at deyda, þar sem þu hefir til þess eins velldi tekit, at þu megir deyda, þviat þu matt taka lif fra lifendum en gefa eigi lif daudum. Seg þu ok þa, at konungar þinir letu þik verda dauda þion, en þu lygr, ef þu segir þik nockut framarr hafa tekit valld af þeim.« Almachius mællti: »Legg nidr þu þegar dirfd þina ok blota gudum vorum.« Cecilia svaradi: »Hvar mistir þu augna þinna, er þu segir þat gud vera, er ek ok allir [heileygir menn<ref>[''rettet;'' heileigir menn ''A;'' þeir er heil augo hafa ''C.''</ref> mega sia, ath steinn er ok bly eda eir.« Almachius mællti: »[Standaz matta ek þat, þott þu hneyktir mik i ordum, en þat ma ek eigi standaz, er þu fælir gudin<ref>[Bera matta ek þolinmodlega mina meingiord, en þat mun ek þer eigi sittia, at þu hallmęlir godum vorum ''C.''</ref>.« Cecilia svaradi: »Sidan er þu laukt munn upp, þa [mælir þu ecki, nema annathvart fylgir heimska eda lygi, en nu synir þu þik blindan likams augunum sialfum<ref>[męlltir þu þat eitt, er heimslegt var ok onytt, en nu synir þu þig blindan at likams augum sem at hugskoti ''C.''</ref>, þar er þu kallar þat gud þin vera, er vær siꜳm oll, at stockr ok steinn er. [Nu man ek kenna þer rꜳd, ef þu will, freista ok þreifa wm, ok vit, ef þu megir kenna handanna, þo at þu hafir mist synarinnar<ref>[þreifa þu hondum um, er þu matt eigi sia ''C.''</ref>; þviat usæmiligt er, ath allr lydr hlæi at þer, þviat hverr madr veit, at gud er ꜳ himnum, en þessi [mannlikan væri nytri, at brend wæri til líms, er nu eru þau at eingu nyt ok mega hvorki biarga ser ne ỏdrum<ref>[likneski vęri maklegri til þess, at stręti veri þiliud med þeim, er nu standa hier onyt ok mega hvorki biarga ser ne odrum, þo þeim se i elld kastad ''C.''</ref>.

← Eldre revisjon		Revisjonen fra 28. mar. 2023 kl. 19:30
Linje 83:		Linje 83:
	'''Fra Cecilie ok greifa'''		'''Fra Cecilie ok greifa'''

−	'''13.''' Eptir þat let Almachius leida Ceciliam fyrir domstol sinn ok mællti vit hana: »[Hverrar kindar<ref>[hvers kyns ''C.''</ref> ertu?« Cecilia svaradi: »Ek em [gỏfugra manna ok tiginna<ref>[gaufug ok tigin ''C.''</ref> ath kyni.« Almachius mællti: »At tru þinni spurda ek helldr en ath kyni.« Cecilia svaradi: »Heimsliga hefzt spurning þin, er [þu ætladir i einu ordi mega lyktazt þat, er tvenn svỏr liggia til<ref>[tvenn svor liggia til einnar spurningar ''C.''</ref>.« Greifinn mællti: »Hvadan kom þer [svo mikil dirfd til ath svara mer svo, tignum manni<ref>[sia dirfd at svara sva kynduglega ''C.''</ref>?« Cecilia svaradi: »Af godu [viti ok ologinni<ref>[hugskoti ok sannri ''C.''</ref> tru.« Almachius mællti: »Weiztu eigi, hvert welldi ek hefi?« Cecilia svaradi: »Þu veizt eigi sialfr, hvert velldi þu hefir; en ek munda segia þer, ef þu spyrdir mik eptir velldi þinu.« Almachius mællti: »Seg þu, ef þu þickizt vita.« Heilỏg Cecilia svaradi: »Allt welldi manna er sem [vin(d)bollr se blasinn, er svo syniz sem fullr se ok þrutinn<ref>[belgr blasenn, sa (er) þegar slaknar ok vesnar ''C.''</ref>, en hann visnar allr, þott einni nꜳlo se stungit ꜳ honum.« Almachius mællti: »Af oskilum hoft þu mꜳl þitt, ok helldr þu enn þeim.« Cecilia svaradi: »Þat er oskila mal, ef madr lygr; þvi finn þu sonnur ꜳ þvi, ef ek hefi logit, ella hirtu sialfan þik, ef þu mælir lygi.« Greifinn mællti: »Veiztu eigi, ath konungar vorir budu at pina þꜳ menn, er eigi neita sik kristna vera, en lata hina undan ganga, er þvi neita?« Heilỏg Cecilia svaradi: »Konungar ydrir villazt sialfir sem þer, ok lỏg, [þau sem þu kallar konunga ydra sett hafa, syna, ath þer erut grimmir, en vær saklaus; þviat ef nafnn þetta væri eigi gott, þa myndim vær þrautarlaust neita þvi, en þer mundit ok eigi neyda oss til med pislum<ref>[þeira syna ydr grimma en oss saklausa, þviat ver mundum neita þessu nafne, ef þat vęri illt, en þer mundud neyda oss ''C.''</ref> at iata.« Almachius mællti: »[Lỏg þessi settu þeir fyrir milldi sinnar sakir, at þer mættid vel lifa.« Cecilia svaradi: «Ecki er sidr milldlikt ok gagnstadligt enu retta<ref>''rettet;'' ena rettu ''A.''</ref>, en lꜳta þa undan ganga omeidda, er þer reynit ath sỏnnu, at sekir se, en oss, er þer vitit at saklaus erum<ref>[Af milldi sinne settu þeir þessi log, sva at þeir gefi hęgrędi lifi ydru. Cecilia svaradi: Ekke er iafngrimt ne iamgagnstadlegt rettlęti sem laug ydr, er þer latit alsakada menn undan ganga, en þer fait oss sakir, er þer vitit saklausa vera ''C.''</ref>, gefit þer nafn eitt ath sauk, ok þat nafn, er vær vitum vist ath heilagt er, ok mꜳ þat med eingum kosti verda, ath vær neitim þvi, þviat betra er at deyia sælliga en at lifa vesælliga. [Vær segium satt, en þer beidit oss liuga, þvi kvelium vær ydr meir i reide, en þer oss i pislum<ref>[''mgl. C.''</ref>.« Almachius mællti: »Kios þu nu [um tvo kosti, annattveggia at þu seg, at þu ert eigi kristin, ok skallt þu þa undan ganga, eda þu mant elligar (eigi) fordazt pislir<ref>[annatveggia, at þu neita þik cristna vera ok fordazt sva pislir, ellegar mun ek lata pina þik morgum pislum til bana ''C.''</ref>.« Þa brosti en sæla Cecilia ok mællti: »[Se þar domanda berliga hneyktan fyrir ranglæti sitt; hann beidir, ath ek neita sakleysino, en ægir pislum, ef ek neita eigi. Ef þu vill mik fyrirdæma, hvi beidir þu þa, at ek neita sakleysinu? En ef þu vill mik lata undan ganga, þa matt þu reyna hit sanna<ref>[Villtr er domande sia, er þess beidir, at ek liuga ok neita ek menn saklausa vera. Ef þu villt fyrirdęma, hvi beidir þu at ek liuga, en ef þu villt undan leysa, fyrir hvi villtu þa eigi spyria hins sanna ''C.''</ref>.« Greifinn mællti: »Nær eru þeir nu, er þik rægia ok segia, at þu ert kristin. [En ef þu neitar þvi, þa skolu rogsmenn þinir giallda lygi sinnar, en ef þu villt eigi neita, þa skalltu giallda heimsku þinnar<ref>[''tilf. C.''</ref>.« Cecilia svaradi: ~~«Róg~~ þeira er mer þekt, ok pisl su er þu ægir mier, hun er mer sigr. En þu [þarft eigi at ætla mik heimska, helldr ertu sialfr heimskr, er þu ætlar<ref>[matt eigi saka mik um heimsku helldr sialfan pik, er þu hyggr ''C.''</ref>, at ek muna neita Kristi.« Almachius mællti: »Veiztu eigi, vesỏl, þat, at mer er gefit valld af konunginum at lifga ok at deyda, ok mælir þu þvi at svo miklo drambi.« Cecilia svaradi: «[Annat er dramb en annat er stadfesti.<ref>[''tilf. C.''</ref> Ek mæli af stadfesti vit þik, en eigi af drambi, þviat [ek ræki<ref>[ver orękium miok ''C.''</ref> ofmetnad ok dramb; en ef þu [skammadiz eigi at heyra hit sanna, þa man ek þat syna, at þu hefir berliga logit, svo at alþyda mꜳ þat reyna<ref>[hrędiz eigi at heyra satt, þa lattu af at liuga ok hlyda sonnu ''C.''</ref>. Greifinn [mællti: »Hvat hefi ek<ref>[''saal. C;'' svaradi, hvat hann hefdi ''A.''</ref> logit?« Heilỏg Cecilia svaradi: »Þu sagdir konunga þina hafa gefit þer velldi at lifga ok at deyda, þar sem þu hefir til þess eins velldi tekit, at þu megir deyda, þviat þu matt taka lif fra lifendum en gefa eigi lif daudum. Seg þu ok þa, at konungar þinir letu þik verda dauda þion, en þu lygr, ef þu segir þik nockut framarr hafa tekit valld af þeim.« Almachius mællti: »Legg nidr þu þegar dirfd þina ok blota gudum vorum.« Cecilia svaradi: »Hvar mistir þu augna þinna, er þu segir þat gud vera, er ek ok allir [heileygir menn<ref>[''rettet;'' heileigir menn ''A;'' þeir er heil augo hafa ''C.''</ref> mega sia, ath steinn er ok bly eda eir.« Almachius mællti: »[Standaz matta ek þat, þott þu hneyktir mik i ordum, en þat ma ek eigi standaz, er þu fælir gudin<ref>[Bera matta ek þolinmodlega mina meingiord, en þat mun ek þer eigi sittia, at þu hallmęlir godum vorum ''C.''</ref>.« Cecilia svaradi: »Sidan er þu laukt munn upp, þa [mælir þu ecki, nema annathvart fylgir heimska eda lygi, en nu synir þu þik blindan likams augunum sialfum<ref>[męlltir þu þat eitt, er heimslegt var ok onytt, en nu synir þu þig blindan at likams augum sem at hugskoti ''C.''</ref>, þar er þu kallar þat gud þin vera, er vær siꜳm oll, at stockr ok steinn er. [Nu man ek kenna þer rꜳd, ef þu will, freista ok þreifa wm, ok vit, ef þu megir kenna handanna, þo at þu hafir mist synarinnar<ref>[þreifa þu hondum um, er þu matt eigi sia ''C.''</ref>; þviat usæmiligt er, ath allr lydr hlæi at þer, þviat hverr madr veit, at gud er ꜳ himnum, en þessi [mannlikan væri nytri, at brend wæri til líms, er nu eru þau at eingu nyt ok mega hvorki biarga ser ne ỏdrum<ref>[likneski vęri maklegri til þess, at stręti veri þiliud med þeim, er nu standa hier onyt ok mega hvorki biarga ser ne odrum, þo þeim se i elld kastad ''C.''</ref>.	+	'''13.''' Eptir þat let Almachius leida Ceciliam fyrir domstol sinn ok mællti vit hana: »[Hverrar kindar<ref>[hvers kyns ''C.''</ref> ertu?« Cecilia svaradi: »Ek em [gỏfugra manna ok tiginna<ref>[gaufug ok tigin ''C.''</ref> ath kyni.« Almachius mællti: »At tru þinni spurda ek helldr en ath kyni.« Cecilia svaradi: »Heimsliga hefzt spurning þin, er [þu ætladir i einu ordi mega lyktazt þat, er tvenn svỏr liggia til<ref>[tvenn svor liggia til einnar spurningar ''C.''</ref>.« Greifinn mællti: »Hvadan kom þer [svo mikil dirfd til ath svara mer svo, tignum manni<ref>[sia dirfd at svara sva kynduglega ''C.''</ref>?« Cecilia svaradi: »Af godu [viti ok ologinni<ref>[hugskoti ok sannri ''C.''</ref> tru.« Almachius mællti: »Weiztu eigi, hvert welldi ek hefi?« Cecilia svaradi: »Þu veizt eigi sialfr, hvert velldi þu hefir; en ek munda segia þer, ef þu spyrdir mik eptir velldi þinu.« Almachius mællti: »Seg þu, ef þu þickizt vita.« Heilỏg Cecilia svaradi: »Allt welldi manna er sem [vin(d)bollr se blasinn, er svo syniz sem fullr se ok þrutinn<ref>[belgr blasenn, sa (er) þegar slaknar ok vesnar ''C.''</ref>, en hann visnar allr, þott einni nꜳlo se stungit ꜳ honum.« Almachius mællti: »Af oskilum hoft þu mꜳl þitt, ok helldr þu enn þeim.« Cecilia svaradi: »Þat er oskila mal, ef madr lygr; þvi finn þu sonnur ꜳ þvi, ef ek hefi logit, ella hirtu sialfan þik, ef þu mælir lygi.« Greifinn mællti: »Veiztu eigi, ath konungar vorir budu at pina þꜳ menn, er eigi neita sik kristna vera, en lata hina undan ganga, er þvi neita?« Heilỏg Cecilia svaradi: »Konungar ydrir villazt sialfir sem þer, ok lỏg, [þau sem þu kallar konunga ydra sett hafa, syna, ath þer erut grimmir, en vær saklaus; þviat ef nafnn þetta væri eigi gott, þa myndim vær þrautarlaust neita þvi, en þer mundit ok eigi neyda oss til med pislum<ref>[þeira syna ydr grimma en oss saklausa, þviat ver mundum neita þessu nafne, ef þat vęri illt, en þer mundud neyda oss ''C.''</ref> at iata.« Almachius mællti: »[Lỏg þessi settu þeir fyrir milldi sinnar sakir, at þer mættid vel lifa.« Cecilia svaradi: «Ecki er sidr milldlikt ok gagnstadligt enu retta<ref>''rettet;'' ena rettu ''A.''</ref>, en lꜳta þa undan ganga omeidda, er þer reynit ath sỏnnu, at sekir se, en oss, er þer vitit at saklaus erum<ref>[Af milldi sinne settu þeir þessi log, sva at þeir gefi hęgrędi lifi ydru. Cecilia svaradi: Ekke er iafngrimt ne iamgagnstadlegt rettlęti sem laug ydr, er þer latit alsakada menn undan ganga, en þer fait oss sakir, er þer vitit saklausa vera ''C.''</ref>, gefit þer nafn eitt ath sauk, ok þat nafn, er vær vitum vist ath heilagt er, ok mꜳ þat med eingum kosti verda, ath vær neitim þvi, þviat betra er at deyia sælliga en at lifa vesælliga. [Vær segium satt, en þer beidit oss liuga, þvi kvelium vær ydr meir i reide, en þer oss i pislum<ref>[''mgl. C.''</ref>.« Almachius mællti: »Kios þu nu [um tvo kosti, annattveggia at þu seg, at þu ert eigi kristin, ok skallt þu þa undan ganga, eda þu mant elligar (eigi) fordazt pislir<ref>[annatveggia, at þu neita þik cristna vera ok fordazt sva pislir, ellegar mun ek lata pina þik morgum pislum til bana ''C.''</ref>.« Þa brosti en sæla Cecilia ok mællti: »[Se þar domanda berliga hneyktan fyrir ranglæti sitt; hann beidir, ath ek neita sakleysino, en ægir pislum, ef ek neita eigi. Ef þu vill mik fyrirdæma, hvi beidir þu þa, at ek neita sakleysinu? En ef þu vill mik lata undan ganga, þa matt þu reyna hit sanna<ref>[Villtr er domande sia, er þess beidir, at ek liuga ok neita ek menn saklausa vera. Ef þu villt fyrirdęma, hvi beidir þu at ek liuga, en ef þu villt undan leysa, fyrir hvi villtu þa eigi spyria hins sanna ''C.''</ref>.« Greifinn mællti: »Nær eru þeir nu, er þik rægia ok segia, at þu ert kristin. [En ef þu neitar þvi, þa skolu rogsmenn þinir giallda lygi sinnar, en ef þu villt eigi neita, þa skalltu giallda heimsku þinnar<ref>[''tilf. C.''</ref>.« Cecilia svaradi: »Róg þeira er mer þekt, ok pisl su er þu ægir mier, hun er mer sigr. En þu [þarft eigi at ætla mik heimska, helldr ertu sialfr heimskr, er þu ætlar<ref>[matt eigi saka mik um heimsku helldr sialfan pik, er þu hyggr ''C.''</ref>, at ek muna neita Kristi.« Almachius mællti: »Veiztu eigi, vesỏl, þat, at mer er gefit valld af konunginum at lifga ok at deyda, ok mælir þu þvi at svo miklo drambi.« Cecilia svaradi: »[Annat er dramb en annat er stadfesti.<ref>[''tilf. C.''</ref> Ek mæli af stadfesti vit þik, en eigi af drambi, þviat [ek ræki<ref>[ver orękium miok ''C.''</ref> ofmetnad ok dramb; en ef þu [skammadiz eigi at heyra hit sanna, þa man ek þat syna, at þu hefir berliga logit, svo at alþyda mꜳ þat reyna<ref>[hrędiz eigi at heyra satt, þa lattu af at liuga ok hlyda sonnu ''C.''</ref>.« Greifinn [mællti: »Hvat hefi ek<ref>[''saal. C;'' svaradi, hvat hann hefdi ''A.''</ref> logit?« Heilỏg Cecilia svaradi: »Þu sagdir konunga þina hafa gefit þer velldi at lifga ok at deyda, þar sem þu hefir til þess eins velldi tekit, at þu megir deyda, þviat þu matt taka lif fra lifendum en gefa eigi lif daudum. Seg þu ok þa, at konungar þinir letu þik verda dauda þion, en þu lygr, ef þu segir þik nockut framarr hafa tekit valld af þeim.« Almachius mællti: »Legg nidr þu þegar dirfd þina ok blota gudum vorum.« Cecilia svaradi: »Hvar mistir þu augna þinna, er þu segir þat gud vera, er ek ok allir [heileygir menn<ref>[''rettet;'' heileigir menn ''A;'' þeir er heil augo hafa ''C.''</ref> mega sia, ath steinn er ok bly eda eir.« Almachius mællti: »[Standaz matta ek þat, þott þu hneyktir mik i ordum, en þat ma ek eigi standaz, er þu fælir gudin<ref>[Bera matta ek þolinmodlega mina meingiord, en þat mun ek þer eigi sittia, at þu hallmęlir godum vorum ''C.''</ref>.« Cecilia svaradi: »Sidan er þu laukt munn upp, þa [mælir þu ecki, nema annathvart fylgir heimska eda lygi, en nu synir þu þik blindan likams augunum sialfum<ref>[męlltir þu þat eitt, er heimslegt var ok onytt, en nu synir þu þig blindan at likams augum sem at hugskoti ''C.''</ref>, þar er þu kallar þat gud þin vera, er vær siꜳm oll, at stockr ok steinn er. [Nu man ek kenna þer rꜳd, ef þu will, freista ok þreifa wm, ok vit, ef þu megir kenna handanna, þo at þu hafir mist synarinnar<ref>[þreifa þu hondum um, er þu matt eigi sia ''C.''</ref>; þviat usæmiligt er, ath allr lydr hlæi at þer, þviat hverr madr veit, at gud er ꜳ himnum, en þessi [mannlikan væri nytri, at brend wæri til líms, er nu eru þau at eingu nyt ok mega hvorki biarga ser ne ỏdrum<ref>[likneski vęri maklegri til þess, at stręti veri þiliud med þeim, er nu standa hier onyt ok mega hvorki biarga ser ne odrum, þo þeim se i elld kastad ''C.''</ref>.

← Eldre revisjon		Revisjonen fra 27. mar. 2023 kl. 16:26
Linje 78:		Linje 78:
	'''Fra Cecilie'''		'''Fra Cecilie'''

−	'''12.''' Sidan fretti Almachius at aurum þeira brædra, ok let hann taka Ceciliam, er likliguz þotti vera at vita aura þeira; en hun hafdi allt gefit [fatækium monnum<ref>[þurfamonnum ''C.''</ref>, þat er þeir hỏfdu eptir att. Þa var hun leidd til blotz, at hun brendi reykelsi fyrir skurdgodum. Þa mællti hon wit þa, er hana leiddu til blotzins: »[Hlydi þer mer, borgarmenn!<ref>[''tilf. C.''</ref> Þer erut þionar domanda ydvars, ok synizt ydr, sem þer munit eigi verda hluttakandi illzku hans, þott þer giỏrit þat, sem hann bydr ydr. [Ek em ~~alrus~~ at taka pislir fyrir nafni Kristz, en ek harma ydr, er þer gait eigi ydar ok gerit þat, er omilldr domandi bydr ydr at gera<ref>[''tilf. C.''</ref>.« Þa toku riddarar ok þionar greifans at harma<ref>at klaukva, ok kunno þvi illa ''C.''</ref>, at svo fỏgr mær ok gaufug villdi deyia, ok badu þeir hana, at hun tyndi eigi svo mikilli fegrd i dauda sinum. Heilỏg Cecilia svaradi: »Þetta er bot fegrdarinnar (helldr) en tion, svo sem at taka gull vit eiri eda dyrligan gimstein vit grioti, eda [selia herfiligan kofa ok taka wit hỏll mikla prydda gulli ok gimsteinum,<ref>[mikla holl gulli skrydda vid litium kofa ok ovirdulegum ''C.''</ref> eda selia þann grip, er bratt skal faraz, ok taka þann fyrir, er alldri skal fyrnazt ok eigi spillaz ne fyrirfarazt. En ef nỏckurr [væri sa kaupstadr, er menn mætti taka gull iafnmikit vit eiri, hvat mundit þier þꜳ nema renna fegnir til þess stadar<ref>[bydr ydr i dag iammarga gullpenninga, sem hann (''r.'' þer) selldud eirpenninga, hvad mundu þer nema renna gladir til þess torgs ''C.''</ref> ok kalla med ydr frændr ydra ok mꜳga ok vini ok alla astmenn ydra; en ef nockurr villdi ydr aptr kalla med tꜳrum ok teldi ydr oradlikt ath selia allt eir ydvart, hvat mundut þier nema hlæia at þeim sva sem ath ærum monnum edr vitlausum, en þer mundit sialfir skunda ok fagna þvi, at þer mættit taka [iafnmikit gull vit eiri ok missa einskis penings i tỏlu eda vog<ref>[iamhofugt gull vid grioti eda eire ''C.''</ref>; en gud gefr eigi iafnmikit<ref>iamhofukt ''C.''</ref> sem hann tekr, helldr gefr hann hundratfallt vit einfolldu ok veitir umfram lif eilift. Truit þer, ath svo er sem ek segi ydr.« En þeir svorudu allir svo sem einni rỏddu ok mællto: »Truum ver Krist son guds vera, þann er ser waldi slika ambatt [sem þu ert<ref>[''tilf. C.''</ref>.« Þa mællti en helga Cecilia wit þa: »Farit þer nu ok segit [greifanum, at ek man vikia eptir<ref>[hinum vesala greifa, at ek hafi latit at ''C.''</ref> ydr, ath eigi hrapi hann pisl minni, ok þa man ek fylgia hingat kennimanni þeim, er ydr mun alla giora hluttekendr<ref>''saal. A og C.''</ref> ens eilifa lifs.« En sva var gert, sem hun mællti. Þa kom Urbanus pafe ok skirdi i husi Cecilie meir en .xl.<ref>fioratugu ''C.''</ref> manna. En sa er þeira var æztr het Gordianus, hann lagdi sina eigu ꜳ huss Cecilie, til þess at Urbanus pafe [mætti þar wera, ok kristnir menn sækti þangat leyniliga tidir hans ok kenningar. En þott þar væri leyniliga guds þionosta framin, þa sỏmnoduzt þar hvern drottinsdagh nockurir gudi til handa fra diỏfuls velldi.<ref>[skylldi þar mega leynaz ok adrir cristnir menn med honum. En at hverium drottinsdegi somnuduz þangat leynelega nockurir, þeir er toku tru ok hurfu fra heidni ''C.''</ref>	+	'''12.''' Sidan fretti Almachius at aurum þeira brædra, ok let hann taka Ceciliam, er likliguz þotti vera at vita aura þeira; en hun hafdi allt gefit [fatækium monnum<ref>[þurfamonnum ''C.''</ref>, þat er þeir hỏfdu eptir att. Þa var hun leidd til blotz, at hun brendi reykelsi fyrir skurdgodum. Þa mællti hon wit þa, er hana leiddu til blotzins: »[Hlydi þer mer, borgarmenn!<ref>[''tilf. C.''</ref> Þer erut þionar domanda ydvars, ok synizt ydr, sem þer munit eigi verda hluttakandi illzku hans, þott þer giỏrit þat, sem hann bydr ydr. [Ek em alfus at taka pislir fyrir nafni Kristz, en ek harma ydr, er þer gait eigi ydar ok gerit þat, er omilldr domandi bydr ydr at gera<ref>[''tilf. C.''</ref>.« Þa toku riddarar ok þionar greifans at harma<ref>at klaukva, ok kunno þvi illa ''C.''</ref>, at svo fỏgr mær ok gaufug villdi deyia, ok badu þeir hana, at hun tyndi eigi svo mikilli fegrd i dauda sinum. Heilỏg Cecilia svaradi: »Þetta er bot fegrdarinnar (helldr) en tion, svo sem at taka gull vit eiri eda dyrligan gimstein vit grioti, eda [selia herfiligan kofa ok taka wit hỏll mikla prydda gulli ok gimsteinum,<ref>[mikla holl gulli skrydda vid litium kofa ok ovirdulegum ''C.''</ref> eda selia þann grip, er bratt skal faraz, ok taka þann fyrir, er alldri skal fyrnazt ok eigi spillaz ne fyrirfarazt. En ef nỏckurr [væri sa kaupstadr, er menn mætti taka gull iafnmikit vit eiri, hvat mundit þier þꜳ nema renna fegnir til þess stadar<ref>[bydr ydr i dag iammarga gullpenninga, sem hann (''r.'' þer) selldud eirpenninga, hvad mundu þer nema renna gladir til þess torgs ''C.''</ref> ok kalla med ydr frændr ydra ok mꜳga ok vini ok alla astmenn ydra; en ef nockurr villdi ydr aptr kalla med tꜳrum ok teldi ydr oradlikt ath selia allt eir ydvart, hvat mundut þier nema hlæia at þeim sva sem ath ærum monnum edr vitlausum, en þer mundit sialfir skunda ok fagna þvi, at þer mættit taka [iafnmikit gull vit eiri ok missa einskis penings i tỏlu eda vog<ref>[iamhofugt gull vid grioti eda eire ''C.''</ref>; en gud gefr eigi iafnmikit<ref>iamhofukt ''C.''</ref> sem hann tekr, helldr gefr hann hundratfallt vit einfolldu ok veitir umfram lif eilift. Truit þer, ath svo er sem ek segi ydr.« En þeir svorudu allir svo sem einni rỏddu ok mællto: »Truum ver Krist son guds vera, þann er ser waldi slika ambatt [sem þu ert<ref>[''tilf. C.''</ref>.« Þa mællti en helga Cecilia wit þa: »Farit þer nu ok segit [greifanum, at ek man vikia eptir<ref>[hinum vesala greifa, at ek hafi latit at ''C.''</ref> ydr, ath eigi hrapi hann pisl minni, ok þa man ek fylgia hingat kennimanni þeim, er ydr mun alla giora hluttekendr<ref>''saal. A og C.''</ref> ens eilifa lifs.« En sva var gert, sem hun mællti. Þa kom Urbanus pafe ok skirdi i husi Cecilie meir en .xl.<ref>fioratugu ''C.''</ref> manna. En sa er þeira var æztr het Gordianus, hann lagdi sina eigu ꜳ huss Cecilie, til þess at Urbanus pafe [mætti þar wera, ok kristnir menn sækti þangat leyniliga tidir hans ok kenningar. En þott þar væri leyniliga guds þionosta framin, þa sỏmnoduzt þar hvern drottinsdagh nockurir gudi til handa fra diỏfuls velldi.<ref>[skylldi þar mega leynaz ok adrir cristnir menn med honum. En at hverium drottinsdegi somnuduz þangat leynelega nockurir, þeir er toku tru ok hurfu fra heidni ''C.''</ref>

← Eldre revisjon		Revisjonen fra 16. okt. 2017 kl. 09:55
Linje 44:		Linje 44:
	'''Fra Tiburcio'''		'''Fra Tiburcio'''

−	'''5.''' En er þau ræddu um [iarteign<ref>iarteinir heilagra manna ''B.''</ref> guds ok helgar ritningar<ref>[himneska hlute allt til morgins ''C.''</ref>, þa kom Tiburcius fyrstr manna allra þangat [til þeira um morguninn<ref>[til clefans ''C.''</ref> eptir ok nam stadar fyrir hvilunni ok mællti: »[Hvi gegnir þat, er ek kenni her svo godan ilm, ath trautt mætti sva<ref>''Her mgl. 2 Blade i A; her lægges B til Grund, saa langt den naar.''</ref> verda, þott ek hefda i hendi aull þau graus er bezt ilma, ok þat er satt, at ek þickiumzt einskis annars þurfa, medan ek kenni ilm þenna<ref>[Þat undrumz ek a þesse tid, hvadan ek kenne sva sętan ilm ok dyrlegan, sem ek mætta eigi slikan kenna, þott ek hefda med hondum oll hinu beztu gros ''C.''</ref>« Valerianus svaradi: »Himneskan ilm kennir þu, tviat ek bad fyrir þer; en ef þu [vill trua sonnu, þa mattu<ref>[truir rett, þa muntu ''C.''</ref> na at sea fegrd þa, er þessi<ref>sia ''C.''</ref> ilmr fylgir, þviat vid hofum biartar koronur, þer er augu þin [mega enn eigi<ref>[eru eigi verd at ''C.''</ref> sea.« »[Er þer svefns, brodir, kvad Tiburcius, eda hveriu gegnir þat, er þu męlir<ref>[Tiburcius męllti: »Er þetta draumr er þu męlir, Valeriane, eda er þat satt ''C.''</ref>?« Valerianus svaradi: »Svefns<ref>draums ''C.''</ref> var oss hingat til, en nu hofum vær vaknat ok vitum it sanna, at god, þau er vær gofgodum hingat til, reynazt dioflar<ref>diofla velar ''C.''t</ref>.« Tiburcius spurdi, [hvat hann vissi til, at sva væri<ref>[hvadan veiztu þat ''C.''</ref>. »Eingill guds sagdi mer, kvad Valerianus, ok sa ek hann, ok þu matt sea hann, ef þu hreinsazt af aullum sauri skurgoda.« Tiburcius mællti: »[Hvat þarf at dvelia hreinsanina, ef þat ma<ref>[Hvessu ma hreinsan ''C.''</ref> verda, at ek seai eingil guds?« Valerianus svaradi: »[Ecki þarf at dvelia, en þvi skalltu heita<ref>[heittu þvi ''C.''</ref> at neita aullum skurgodum, en trua<ref>''saal. C;'' þu truir ''B.''</ref> ꜳ einn sannan gud.« Tiburcius mællti: »Eigi skil ek, med<ref>af ''C.''</ref> hverium ꜳhuga þu męlir þetta.« Þa tok hin helga Cecilia til mals: »Undrumzt ek þat, at þu skilr eigi, at þau likneski, er gerr eru or grioti eda malme [eda tre<ref>[''tilf. C.''</ref>, mega eigi gud vera, þar sem fuglar drita ꜳ þau, ok [þeistar<ref>''rettet;'' þreistar ''B.''</ref> hreidr(az) i hofdi þeim, ok vefa kaungurvofur vefi sina ꜳ þeim, en vandir menn gera þau, þviat þeir eru sendir til allz malmverks ok griotverks, sem fyrirdęmdir eru fyrir glæpi sina. Hversu mega þau likneski þa gud vera eda vera truat ꜳ, er upphaf hafa af vændismonnum<ref>[mys bua i holi þeira, ok hafa þeir menn smidat þau, er fyrir glæpi sina voru drepnir, eda hversu ma gud kallaz þat likneski, er osidamenn giordu ''C.''</ref>. Miok er þat ꜳ einn hatt daudr madr ok likneski, þviat daudr madr hefir alla likams lidu, en hann hefir eigi vit ne aund. Sva synaz aull likneskin hafa alla limu, en þau eru vitlaus ok at vettugi nyt, þeim mun verre en [draugar, at madr sa augum, medan hann lifdi, ok heyrdi eyrum, mællti munni ok þefadi med nausum, gek a fotum, þreifadi haundum<ref>[daudir menn, at dauds mannz likame sa ok heyrde ok geck ok mællti vid menn, medan hann lifdi ''C.''</ref>; en þessi likneski eru ꜳvallt daud ok hofuz af daudum, hafa alldregi lifat ok munu alldregi lifa.« Þa svaradi Tiburcius: »[Likari er sa dyrum en maunnum<ref>[Kvikendi er sa helldr en madr ''C.''</ref>, er þessu truir eigi.« Cecilia mællti enn vid hann: »[Þat iati ek i dag, at þu ser minn skylldingi, þviat svo sem gud samteingdi mer brodur þinn i tru, sva gerir hann þik i hafnan skurgoda mer samteingdan i ast Kristz<ref>[i dag iate ek þig vera minn kunningia, þviat ast guds giordi, at þu hafnadir skurdgoda villu ''C.''</ref>. En ef (þu) ert buenn at trua, þa fardu med brodur þinum, at þu takir hreinsan, sva at þu megir sea eingil guds ok finna lausn allra synda þinna.« Þa mællti Tiburcius vid brodur sinn: «Seg þu mer, brodir, til hvers mannz muntu mik leida.« Valerianus svaradi: «Ek man þik leida til fundar vid þann gaufgan mann, er Urbanus heitir, hann [hefir eingils alit<ref>[er einglum likr at alite ''C.''</ref>, ok allt mal hans er fullt sannrar speki.» Tiburcius mællti: »Segir þu fra þeim Urbano, er kristnir menn kalla pafa sinn? Spurt hefi ek, at hann hefir dęmdr verit til dauda, ok er hann nu i fylsnum, ok mun vera kvikr i elldi brendr, ef hann verdr fundinn, ok uggi ek, at vid munim verda [ok pindir sem hann, ef vid verdum fundnir med honum<ref>[badir med honum brendir, ef vit verdum þar fundnir ''C.''</ref>, ok munum vid finna dauda ꜳ iordu, þa er vid leitum guddoms þess er leynist ꜳ himnum.«	+	'''5.''' En er þau ræddu um [iarteign<ref>iarteinir heilagra manna ''B.''</ref> guds ok helgar ritningar<ref>[himneska hlute allt til morgins ''C.''</ref>, þa kom Tiburcius fyrstr manna allra þangat [til þeira um morguninn<ref>[til clefans ''C.''</ref> eptir ok nam stadar fyrir hvilunni ok mællti: »[Hvi gegnir þat, er ek kenni her svo godan ilm, ath trautt mætti sva<ref>''Her mgl. 2 Blade i A; her lægges B til Grund, saa langt den naar.''</ref> verda, þott ek hefda i hendi aull þau graus er bezt ilma, ok þat er satt, at ek þickiumzt einskis annars þurfa, medan ek kenni ilm þenna<ref>[Þat undrumz ek a þesse tid, hvadan ek kenne sva sętan ilm ok dyrlegan, sem ek mætta eigi slikan kenna, þott ek hefda med hondum oll hinu beztu gros ''C.''</ref>« Valerianus svaradi: »Himneskan ilm kennir þu, tviat ek bad fyrir þer; en ef þu [vill trua sonnu, þa mattu<ref>[truir rett, þa muntu ''C.''</ref> na at sea fegrd þa, er þessi<ref>sia ''C.''</ref> ilmr fylgir, þviat vid hofum biartar koronur, þer er augu þin [mega enn eigi<ref>[eru eigi verd at ''C.''</ref> sea.« »[Er þer svefns, brodir, kvad Tiburcius, eda hveriu gegnir þat, er þu męlir<ref>[Tiburcius męllti: »Er þetta draumr er þu męlir, Valeriane, eda er þat satt ''C.''</ref>?« Valerianus svaradi: »Svefns<ref>draums ''C.''</ref> var oss hingat til, en nu hofum vær vaknat ok vitum it sanna, at god, þau er vær gofgodum hingat til, reynazt dioflar<ref>diofla velar ''C.''</ref>.« Tiburcius spurdi, [hvat hann vissi til, at sva væri<ref>[hvadan veiztu þat ''C.''</ref>. »Eingill guds sagdi mer, kvad Valerianus, ok sa ek hann, ok þu matt sea hann, ef þu hreinsazt af aullum sauri skurgoda.« Tiburcius mællti: »[Hvat þarf at dvelia hreinsanina, ef þat ma<ref>[Hvessu ma hreinsan ''C.''</ref> verda, at ek seai eingil guds?« Valerianus svaradi: »[Ecki þarf at dvelia, en þvi skalltu heita<ref>[heittu þvi ''C.''</ref> at neita aullum skurgodum, en trua<ref>''saal. C;'' þu truir ''B.''</ref> ꜳ einn sannan gud.« Tiburcius mællti: »Eigi skil ek, med<ref>af ''C.''</ref> hverium ꜳhuga þu męlir þetta.« Þa tok hin helga Cecilia til mals: »Undrumzt ek þat, at þu skilr eigi, at þau likneski, er gerr eru or grioti eda malme [eda tre<ref>[''tilf. C.''</ref>, mega eigi gud vera, þar sem fuglar drita ꜳ þau, ok [þeistar<ref>''rettet;'' þreistar ''B.''</ref> hreidr(az) i hofdi þeim, ok vefa kaungurvofur vefi sina ꜳ þeim, en vandir menn gera þau, þviat þeir eru sendir til allz malmverks ok griotverks, sem fyrirdęmdir eru fyrir glæpi sina. Hversu mega þau likneski þa gud vera eda vera truat ꜳ, er upphaf hafa af vændismonnum<ref>[mys bua i holi þeira, ok hafa þeir menn smidat þau, er fyrir glæpi sina voru drepnir, eda hversu ma gud kallaz þat likneski, er osidamenn giordu ''C.''</ref>. Miok er þat ꜳ einn hatt daudr madr ok likneski, þviat daudr madr hefir alla likams lidu, en hann hefir eigi vit ne aund. Sva synaz aull likneskin hafa alla limu, en þau eru vitlaus ok at vettugi nyt, þeim mun verre en [draugar, at madr sa augum, medan hann lifdi, ok heyrdi eyrum, mællti munni ok þefadi med nausum, gek a fotum, þreifadi haundum<ref>[daudir menn, at dauds mannz likame sa ok heyrde ok geck ok mællti vid menn, medan hann lifdi ''C.''</ref>; en þessi likneski eru ꜳvallt daud ok hofuz af daudum, hafa alldregi lifat ok munu alldregi lifa.« Þa svaradi Tiburcius: »[Likari er sa dyrum en maunnum<ref>[Kvikendi er sa helldr en madr ''C.''</ref>, er þessu truir eigi.« Cecilia mællti enn vid hann: »[Þat iati ek i dag, at þu ser minn skylldingi, þviat svo sem gud samteingdi mer brodur þinn i tru, sva gerir hann þik i hafnan skurgoda mer samteingdan i ast Kristz<ref>[i dag iate ek þig vera minn kunningia, þviat ast guds giordi, at þu hafnadir skurdgoda villu ''C.''</ref>. En ef (þu) ert buenn at trua, þa fardu med brodur þinum, at þu takir hreinsan, sva at þu megir sea eingil guds ok finna lausn allra synda þinna.« Þa mællti Tiburcius vid brodur sinn: «Seg þu mer, brodir, til hvers mannz muntu mik leida.« Valerianus svaradi: «Ek man þik leida til fundar vid þann gaufgan mann, er Urbanus heitir, hann [hefir eingils alit<ref>[er einglum likr at alite ''C.''</ref>, ok allt mal hans er fullt sannrar speki.» Tiburcius mællti: »Segir þu fra þeim Urbano, er kristnir menn kalla pafa sinn? Spurt hefi ek, at hann hefir dęmdr verit til dauda, ok er hann nu i fylsnum, ok mun vera kvikr i elldi brendr, ef hann verdr fundinn, ok uggi ek, at vid munim verda [ok pindir sem hann, ef vid verdum fundnir med honum<ref>[badir med honum brendir, ef vit verdum þar fundnir ''C.''</ref>, ok munum vid finna dauda ꜳ iordu, þa er vid leitum guddoms þess er leynist ꜳ himnum.«

← Eldre revisjon		Revisjonen fra 3. jun. 2017 kl. 14:40
Linje 44:		Linje 44:
	'''Fra Tiburcio'''		'''Fra Tiburcio'''

−	'''5.''' En er þau ræddu um [iarteign<ref>iarteinir heilagra manna ''B.''</ref> guds ok helgar ritningar<ref>[himneska hlute allt til morgins ''C.''</ref>, þa kom Tiburcius fyrstr manna allra þangat [til þeira um morguninn<ref>[til clefans ''C.''</ref> eptir ok nam stadar fyrir hvilunni ok mællti: »[Hvi gegnir þat, er ek kenni her svo godan ilm, ath trautt mætti sva<ref>''Her mgl. 2 Blade i A; her lægges B til Grund, saa langt den naar.''</ref> verda, þott ek hefda i hendi aull þau graus er bezt ilma, ok þat er satt, at ek þickiumzt einskis annars ~~þefa~~, medan ek kenni ilm þenna<ref>[Þat undrumz ek a þesse tid, hvadan ek kenne sva sętan ilm ok dyrlegan, sem ek mætta eigi slikan kenna, þott ek hefda med hondum oll hinu beztu gros ''C.''</ref>« Valerianus svaradi: »Himneskan ilm kennir þu, tviat ek bad fyrir þer; en ef þu [vill trua sonnu, þa mattu<ref>[truir rett, þa muntu ''C.''</ref> na at sea fegrd þa, er þessi<ref>sia ''C.''</ref> ilmr fylgir, þviat vid hofum biartar koronur, þer er augu þin [mega enn eigi<ref>[eru eigi verd at ''C.''</ref> sea.« »[Er þer svefns, brodir, kvad Tiburcius, eda hveriu gegnir þat, er þu męlir<ref>[Tiburcius męllti: »Er þetta draumr er þu męlir, Valeriane, eda er þat satt ''C.''</ref>?« Valerianus svaradi: »Svefns<ref>draums ''C.''</ref> var oss hingat til, en nu hofum vær vaknat ok vitum it sanna, at god, þau er vær gofgodum hingat til, reynazt dioflar<ref>diofla velar ''C.''t</ref>.« Tiburcius spurdi, [hvat hann vissi til, at sva væri<ref>[hvadan veiztu þat ''C.''</ref>. »Eingill guds sagdi mer, kvad Valerianus, ok sa ek hann, ok þu matt sea hann, ef þu hreinsazt af aullum sauri skurgoda.« Tiburcius mællti: »[Hvat þarf at dvelia hreinsanina, ef þat ma<ref>[Hvessu ma hreinsan ''C.''</ref> verda, at ek seai eingil guds?« Valerianus svaradi: »[Ecki þarf at dvelia, en þvi skalltu heita<ref>[heittu þvi ''C.''</ref> at neita aullum skurgodum, en trua<ref>''saal. C;'' þu truir ''B.''</ref> ꜳ einn sannan gud.« Tiburcius mællti: »Eigi skil ek, med<ref>af ''C.''</ref> hverium ꜳhuga þu męlir þetta.« Þa tok hin helga Cecilia til mals: »Undrumzt ek þat, at þu skilr eigi, at þau likneski, er gerr eru or grioti eda malme [eda tre<ref>[''tilf. C.''</ref>, mega eigi gud vera, þar sem fuglar drita ꜳ þau, ok [þeistar<ref>''rettet;'' þreistar ''B.''</ref> hreidr(az) i hofdi þeim, ok vefa kaungurvofur vefi sina ꜳ þeim, en vandir menn gera þau, þviat þeir eru sendir til allz malmverks ok griotverks, sem fyrirdęmdir eru fyrir glæpi sina. Hversu mega þau likneski þa gud vera eda vera truat ꜳ, er upphaf hafa af vændismonnum<ref>[mys bua i holi þeira, ok hafa þeir menn smidat þau, er fyrir glæpi sina voru drepnir, eda hversu ma gud kallaz þat likneski, er osidamenn giordu ''C.''</ref>. Miok er þat ꜳ einn hatt daudr madr ok likneski, þviat daudr madr hefir alla likams lidu, en hann hefir eigi vit ne aund. Sva synaz aull likneskin hafa alla limu, en þau eru vitlaus ok at vettugi nyt, þeim mun verre en [draugar, at madr sa augum, medan hann lifdi, ok heyrdi eyrum, mællti munni ok þefadi med nausum, gek a fotum, þreifadi haundum<ref>[daudir menn, at dauds mannz likame sa ok heyrde ok geck ok mællti vid menn, medan hann lifdi ''C.''</ref>; en þessi likneski eru ꜳvallt daud ok hofuz af daudum, hafa alldregi lifat ok munu alldregi lifa.« Þa svaradi Tiburcius: »[Likari er sa dyrum en maunnum<ref>[Kvikendi er sa helldr en madr ''C.''</ref>, er þessu truir eigi.« Cecilia mællti enn vid hann: »[Þat iati ek i dag, at þu ser minn skylldingi, þviat svo sem gud samteingdi mer brodur þinn i tru, sva gerir hann þik i hafnan skurgoda mer samteingdan i ast Kristz<ref>[i dag iate ek þig vera minn kunningia, þviat ast guds giordi, at þu hafnadir skurdgoda villu ''C.''</ref>. En ef (þu) ert buenn at trua, þa fardu med brodur þinum, at þu takir hreinsan, sva at þu megir sea eingil guds ok finna lausn allra synda þinna.« Þa mællti Tiburcius vid brodur sinn: «Seg þu mer, brodir, til hvers mannz muntu mik leida.« Valerianus svaradi: «Ek man þik leida til fundar vid þann gaufgan mann, er Urbanus heitir, hann [hefir eingils alit<ref>[er einglum likr at alite ''C.''</ref>, ok allt mal hans er fullt sannrar speki.» Tiburcius mællti: »Segir þu fra þeim Urbano, er kristnir menn kalla pafa sinn? Spurt hefi ek, at hann hefir dęmdr verit til dauda, ok er hann nu i fylsnum, ok mun vera kvikr i elldi brendr, ef hann verdr fundinn, ok uggi ek, at vid munim verda [ok pindir sem hann, ef vid verdum fundnir med honum<ref>[badir med honum ~~hrendir~~, ef vit verdum þar fundnir ''C.''</ref>, ok munum vid finna dauda ꜳ iordu, þa er vid leitum guddoms þess er leynist ꜳ himnum.«	+	'''5.''' En er þau ræddu um [iarteign<ref>iarteinir heilagra manna ''B.''</ref> guds ok helgar ritningar<ref>[himneska hlute allt til morgins ''C.''</ref>, þa kom Tiburcius fyrstr manna allra þangat [til þeira um morguninn<ref>[til clefans ''C.''</ref> eptir ok nam stadar fyrir hvilunni ok mællti: »[Hvi gegnir þat, er ek kenni her svo godan ilm, ath trautt mætti sva<ref>''Her mgl. 2 Blade i A; her lægges B til Grund, saa langt den naar.''</ref> verda, þott ek hefda i hendi aull þau graus er bezt ilma, ok þat er satt, at ek þickiumzt einskis annars þurfa, medan ek kenni ilm þenna<ref>[Þat undrumz ek a þesse tid, hvadan ek kenne sva sętan ilm ok dyrlegan, sem ek mætta eigi slikan kenna, þott ek hefda med hondum oll hinu beztu gros ''C.''</ref>« Valerianus svaradi: »Himneskan ilm kennir þu, tviat ek bad fyrir þer; en ef þu [vill trua sonnu, þa mattu<ref>[truir rett, þa muntu ''C.''</ref> na at sea fegrd þa, er þessi<ref>sia ''C.''</ref> ilmr fylgir, þviat vid hofum biartar koronur, þer er augu þin [mega enn eigi<ref>[eru eigi verd at ''C.''</ref> sea.« »[Er þer svefns, brodir, kvad Tiburcius, eda hveriu gegnir þat, er þu męlir<ref>[Tiburcius męllti: »Er þetta draumr er þu męlir, Valeriane, eda er þat satt ''C.''</ref>?« Valerianus svaradi: »Svefns<ref>draums ''C.''</ref> var oss hingat til, en nu hofum vær vaknat ok vitum it sanna, at god, þau er vær gofgodum hingat til, reynazt dioflar<ref>diofla velar ''C.''t</ref>.« Tiburcius spurdi, [hvat hann vissi til, at sva væri<ref>[hvadan veiztu þat ''C.''</ref>. »Eingill guds sagdi mer, kvad Valerianus, ok sa ek hann, ok þu matt sea hann, ef þu hreinsazt af aullum sauri skurgoda.« Tiburcius mællti: »[Hvat þarf at dvelia hreinsanina, ef þat ma<ref>[Hvessu ma hreinsan ''C.''</ref> verda, at ek seai eingil guds?« Valerianus svaradi: »[Ecki þarf at dvelia, en þvi skalltu heita<ref>[heittu þvi ''C.''</ref> at neita aullum skurgodum, en trua<ref>''saal. C;'' þu truir ''B.''</ref> ꜳ einn sannan gud.« Tiburcius mællti: »Eigi skil ek, med<ref>af ''C.''</ref> hverium ꜳhuga þu męlir þetta.« Þa tok hin helga Cecilia til mals: »Undrumzt ek þat, at þu skilr eigi, at þau likneski, er gerr eru or grioti eda malme [eda tre<ref>[''tilf. C.''</ref>, mega eigi gud vera, þar sem fuglar drita ꜳ þau, ok [þeistar<ref>''rettet;'' þreistar ''B.''</ref> hreidr(az) i hofdi þeim, ok vefa kaungurvofur vefi sina ꜳ þeim, en vandir menn gera þau, þviat þeir eru sendir til allz malmverks ok griotverks, sem fyrirdęmdir eru fyrir glæpi sina. Hversu mega þau likneski þa gud vera eda vera truat ꜳ, er upphaf hafa af vændismonnum<ref>[mys bua i holi þeira, ok hafa þeir menn smidat þau, er fyrir glæpi sina voru drepnir, eda hversu ma gud kallaz þat likneski, er osidamenn giordu ''C.''</ref>. Miok er þat ꜳ einn hatt daudr madr ok likneski, þviat daudr madr hefir alla likams lidu, en hann hefir eigi vit ne aund. Sva synaz aull likneskin hafa alla limu, en þau eru vitlaus ok at vettugi nyt, þeim mun verre en [draugar, at madr sa augum, medan hann lifdi, ok heyrdi eyrum, mællti munni ok þefadi med nausum, gek a fotum, þreifadi haundum<ref>[daudir menn, at dauds mannz likame sa ok heyrde ok geck ok mællti vid menn, medan hann lifdi ''C.''</ref>; en þessi likneski eru ꜳvallt daud ok hofuz af daudum, hafa alldregi lifat ok munu alldregi lifa.« Þa svaradi Tiburcius: »[Likari er sa dyrum en maunnum<ref>[Kvikendi er sa helldr en madr ''C.''</ref>, er þessu truir eigi.« Cecilia mællti enn vid hann: »[Þat iati ek i dag, at þu ser minn skylldingi, þviat svo sem gud samteingdi mer brodur þinn i tru, sva gerir hann þik i hafnan skurgoda mer samteingdan i ast Kristz<ref>[i dag iate ek þig vera minn kunningia, þviat ast guds giordi, at þu hafnadir skurdgoda villu ''C.''</ref>. En ef (þu) ert buenn at trua, þa fardu med brodur þinum, at þu takir hreinsan, sva at þu megir sea eingil guds ok finna lausn allra synda þinna.« Þa mællti Tiburcius vid brodur sinn: «Seg þu mer, brodir, til hvers mannz muntu mik leida.« Valerianus svaradi: «Ek man þik leida til fundar vid þann gaufgan mann, er Urbanus heitir, hann [hefir eingils alit<ref>[er einglum likr at alite ''C.''</ref>, ok allt mal hans er fullt sannrar speki.» Tiburcius mællti: »Segir þu fra þeim Urbano, er kristnir menn kalla pafa sinn? Spurt hefi ek, at hann hefir dęmdr verit til dauda, ok er hann nu i fylsnum, ok mun vera kvikr i elldi brendr, ef hann verdr fundinn, ok uggi ek, at vid munim verda [ok pindir sem hann, ef vid verdum fundnir med honum<ref>[badir med honum brendir, ef vit verdum þar fundnir ''C.''</ref>, ok munum vid finna dauda ꜳ iordu, þa er vid leitum guddoms þess er leynist ꜳ himnum.«

← Eldre revisjon		Revisjonen fra 24. mar. 2023 kl. 14:53
Linje 48:		Linje 48:
	'''6.''' Heilỏg Cecilia mællti þa: »Ef þetta lif eitt væri ok eigi annat betra, þa mættim ver rettliga hrædaz at tyna þessu; en nu er annat lif, þat er miklu er betra, þat er alldri endizt<ref>eydist ''C.''</ref>. [Af þvi hrædumzt ver eigi at tyna þessu lifi, at ver komumzt eigi til hins, nema ver tynim þessu<ref>''rettet;'' hinu ''B.''</ref> adr<ref>[''mgl. C.''</ref>.« Tiburcius mællti: »Nu kant þu at segia þat, er ek hefi alldri heyrt fyrr; er þat satt, at annat lif er en þetta?« Cecilia svaradi: »Þetta lif [her i heimi er helldr daudi en lif; þrutnar þat af metnadi ok þverr af vansa, þornar af hita, en þrottnar af sottum; feita þat fæzlur, en faustur megra; þat lemia sorgir, en leikar beita þat, ꜳhyggiur þraungva þvi, aurugleikr deigir þat, audr eflir þat, aureigd lægir þat, eska yppir þvi, en elli b(e)ygir þat, synder sera þat, sottir briota þat. En eptir þessa hluti alla kemr rasandi daudi ok tekr þat brutt med aullum likams faugnudum, sva at þat synizt traut eda eigi verit, þa er umlidit er; þviat þat allt er einskis vert, er skamma stund er, en þat lif, er kemr eptir þetta lif, getr eilifa fagnadi godum maunnum en eilifar kvalar illum maunnum<ref>[er brigt, er her er; sott mædir þat, hiti þerrir þat, fæzlur feita þat, fostur megra þat, gledi teitir þat, gratr hryggvir þat, audæfi efla þat, en e(y)md mar þat, æska reitir þat, elle beygir þat; en eptir þessa hlute alla vegr daudi þat, ok eydaz þa allir likams fagnadir, ok synaz þa sem aungvir hafa verit, þegar er þeir eru lidnir. En þat lif (er) eptir þetta kemr, er gefit ranglatum med eilifum pislum en rettlatum med eilifum fagnade C.</ref>.« Tiburcius mællti: »Hverr kom þadan, at ydr mætti þetta segia, [sva at ver<ref>[''saal. C;'' eda mer ''B.''</ref> megim þvi trua?« En helga Cecilia svaradi med mikilli stadfesti: »Skapare himins ok iardar, siofar ok [manna, fugla ok dyra ok skridkyckvenda<ref>[allra þeira hluta, er þar eru i mille ''C.''</ref>, hann gat son af ser, fyrr en hann gerdi þessa hluti alla, ok færdi fram af sinum krapti helgan anda, [at fyrir son skapadi hann alla hluti, en hann lifgadi alla hluti fyrir helgan anda, þviat alla hluti, þa er gervir voru ok gervir eru, skapadi sonr eingetinn af fedr ok lifgadi fyrir helgan anda, sa er fram ferr af fedr ok syni<ref>[þann (er) allt gott veitir ok lifgar ''C.''</ref>.« Tiburcius mællti: «Einn sagdir þu gud vera gaufganda ꜳ himne, hversu segir þu nu þria?« En helga Cecilia svaradi: »Einn er gud [i guddomi sinum, en ver skiptum personum<ref>[velldi sino, en hann greinum ver ''C.''</ref> sva i þrenningu, sem ver segium þrideilda speki i einum manni, þat er mannvit, minni ok skilning; þviat af mannviti finnum ver þat, er [ver hofum eigi numit<ref>[oss er eigi kentt ''C.''</ref>, en i minni holldum ver þvi, sem oss er kent, en i skilningu greinum<ref>vitum ''C.''</ref> ver, hvat ver siam ok heyrum, ok eignazt þo ein speki þria hluti þessa. En ef iardligr madr eignazt þessa þria hluti i einni speki, hvi man eigi gud eignazt þrenningar velldi i einum guddomi?« Tiburcius mællti ok fell til iardar: »Eigi etla ek mannliga tungu mega męla slika speki ok skynsemi, helldr hygg ek, at eingill guds mæli fyrir munn pinn.«		'''6.''' Heilỏg Cecilia mællti þa: »Ef þetta lif eitt væri ok eigi annat betra, þa mættim ver rettliga hrædaz at tyna þessu; en nu er annat lif, þat er miklu er betra, þat er alldri endizt<ref>eydist ''C.''</ref>. [Af þvi hrædumzt ver eigi at tyna þessu lifi, at ver komumzt eigi til hins, nema ver tynim þessu<ref>''rettet;'' hinu ''B.''</ref> adr<ref>[''mgl. C.''</ref>.« Tiburcius mællti: »Nu kant þu at segia þat, er ek hefi alldri heyrt fyrr; er þat satt, at annat lif er en þetta?« Cecilia svaradi: »Þetta lif [her i heimi er helldr daudi en lif; þrutnar þat af metnadi ok þverr af vansa, þornar af hita, en þrottnar af sottum; feita þat fæzlur, en faustur megra; þat lemia sorgir, en leikar beita þat, ꜳhyggiur þraungva þvi, aurugleikr deigir þat, audr eflir þat, aureigd lægir þat, eska yppir þvi, en elli b(e)ygir þat, synder sera þat, sottir briota þat. En eptir þessa hluti alla kemr rasandi daudi ok tekr þat brutt med aullum likams faugnudum, sva at þat synizt traut eda eigi verit, þa er umlidit er; þviat þat allt er einskis vert, er skamma stund er, en þat lif, er kemr eptir þetta lif, getr eilifa fagnadi godum maunnum en eilifar kvalar illum maunnum<ref>[er brigt, er her er; sott mædir þat, hiti þerrir þat, fæzlur feita þat, fostur megra þat, gledi teitir þat, gratr hryggvir þat, audæfi efla þat, en e(y)md mar þat, æska reitir þat, elle beygir þat; en eptir þessa hlute alla vegr daudi þat, ok eydaz þa allir likams fagnadir, ok synaz þa sem aungvir hafa verit, þegar er þeir eru lidnir. En þat lif (er) eptir þetta kemr, er gefit ranglatum med eilifum pislum en rettlatum med eilifum fagnade C.</ref>.« Tiburcius mællti: »Hverr kom þadan, at ydr mætti þetta segia, [sva at ver<ref>[''saal. C;'' eda mer ''B.''</ref> megim þvi trua?« En helga Cecilia svaradi med mikilli stadfesti: »Skapare himins ok iardar, siofar ok [manna, fugla ok dyra ok skridkyckvenda<ref>[allra þeira hluta, er þar eru i mille ''C.''</ref>, hann gat son af ser, fyrr en hann gerdi þessa hluti alla, ok færdi fram af sinum krapti helgan anda, [at fyrir son skapadi hann alla hluti, en hann lifgadi alla hluti fyrir helgan anda, þviat alla hluti, þa er gervir voru ok gervir eru, skapadi sonr eingetinn af fedr ok lifgadi fyrir helgan anda, sa er fram ferr af fedr ok syni<ref>[þann (er) allt gott veitir ok lifgar ''C.''</ref>.« Tiburcius mællti: «Einn sagdir þu gud vera gaufganda ꜳ himne, hversu segir þu nu þria?« En helga Cecilia svaradi: »Einn er gud [i guddomi sinum, en ver skiptum personum<ref>[velldi sino, en hann greinum ver ''C.''</ref> sva i þrenningu, sem ver segium þrideilda speki i einum manni, þat er mannvit, minni ok skilning; þviat af mannviti finnum ver þat, er [ver hofum eigi numit<ref>[oss er eigi kentt ''C.''</ref>, en i minni holldum ver þvi, sem oss er kent, en i skilningu greinum<ref>vitum ''C.''</ref> ver, hvat ver siam ok heyrum, ok eignazt þo ein speki þria hluti þessa. En ef iardligr madr eignazt þessa þria hluti i einni speki, hvi man eigi gud eignazt þrenningar velldi i einum guddomi?« Tiburcius mællti ok fell til iardar: »Eigi etla ek mannliga tungu mega męla slika speki ok skynsemi, helldr hygg ek, at eingill guds mæli fyrir munn pinn.«

−	Þa snerizt Tiburcius til brodur sins ok mellti vid hann: »[Gnogliga er mer sagt fra einum gudi i þrenningu, en nu er eptir vansvarat þat er ek spurda<ref>[Skilia ma ek nu um þrenningar tru, en þess vil ek spyria, sem adr var upp hafit ''C.''</ref>.« Cecilia svaradi: »Ræd þu vid mik um þessa hluti, þviat ung er trua brodur þins at svara þer, en [þu matt mik i eyngri spurningu vanbuna finna vid svỏrum<ref>[ek em vit aungri spurningo obuen ''C.''</ref>, þviat guds speki lærdi mik fra unga alldri.« Tiburcius mællti: »Þess spurda ek, hverr hingat [kemi ok<ref>[kom, sa er ''C.''</ref> syndi oss annat lif, þat er þer segit vera eptir þetta?« En helga Cecilia svarar: »Fadir sendi<ref>einka ''tilf. C.''</ref> son sinn til iardar fra meyiu borinn, en hann stod ꜳ miklu fialli ok helgu ok kallade mikilli roddu ok mællti sva: Komit þer til min, allir lydir. Þa runnu til hans<ref>allar þiodir ''tilf. C.''</ref> kallar ok konur, bædi ungir menn ok gamlir, [frialsir ok anaudgir<ref>[''mgl. C.''</ref>. Þa mællti hann vid þa alla saman: Gerid þer idran [fyrir syndir ydrar<ref>[synda ''C.''</ref>, þviat nu nalgazt riki himna, þat er brutt tekr riki manna<ref>iardar ''C.''</ref>. En gud vill gefa riki sitt rettruunndum monnum; i þvi riki verdr hverr þvi hærri, sem hann er helgari, en syndugir kveliaz þa i eilifum loga, en rettlatir taka fegrd eilifrar dyrdar ok fagnad þann er alldri [verdr endir<ref>[eydizst ''C.''</ref>. Se, hirdit eigi, synir manna, at leita fallvalltra audæfa þessa heims, [at þer megit hallda eilifum fagnadi, þeim<ref>[helldr halldi þer eilifum fagnadi þess lifs ''C.''</ref> er kemr eptir þetta lif, þviat her lifir madr skamma stund, en þar eilifliga. En er otruir lydir heyrdu þessi ord<ref>or munne guds sonar ''tilf. C.''</ref>, þa mælltu þeir allir sem einni roddu: Hverr var þar, sa er hingat kemi at syna þat satt, er þu segir? Þa mællti sonr guds vid þa: [Ef þer truid eigi ordum minum, truid þer þa verkunum. Ok til þess at eigi metti efi vera i hiỏrtum manna, þa reisti hann .iii<sup>ia</sup>. dauda menn til lifs, sva sem gudspiollin segia, ok þann einn sem fiora daga hafdi i grauf<ref>[Fare þer ok færi mer dauda menn, ok muno þeir risa upp ok sanna þa hluti, er ek segi ydr. Þa færdu þeir honum lik daudra manna, en hann reisti þa upp sidan sofendr(!), ok baro þeir vitni ordum hans, ok reisti hann upp af dauda þa, er þria daga eda fiora hofdu i molldu ''C.''</ref> legit; þurrum fotum gekk hann um sio, ok stodvadi vinda ok hridir<ref>ok sęvar barur ''tilf. C.''</ref>; syn gaf hann blindum, en haulltum gaungu, dumbum mal, en daufum heyrn, hreinsadi likþra, en græddi siuka, ok rak diofla fra odum maunnum. Þa aufundudu [illir<ref>''rettet;'' allir ''B.''</ref> menn þess, er margir menn fylgdu honum ok breiddu klædi sin fyrir fetr honum ok kaulludu: Lofadr se sa er kemr i nafne drottins. Þa reidduzt honum Grydingar<ref>[illgiarnir menn þat, er allr lydr þionadi honum, ok þeir baru klędi undir fętr honum, þa er hann for til Iorsala. Þa fyllduz yfirgydingar aufundar i gegn honum ''C.''</ref> ok selldu hann Pilato ialli ok sỏgdu hann fiolkungan vera, ok settu rad til þess at hann væri krossfestr. En er hann sa þat stoda til heilsu [aullum heimi<ref>[allri þiod ''C.''</ref>, let hann sig haundla ok binda ok beria ok krossfesta, þviat hann vissi, at i pisl sinni mundi hann stiga yfir diofulinn. En þvi var hann haundladr syndalauss, at allt mannkyn leystizt, þat er adr var bundit synda baundum. Blezadr tok hann bolvan vora ꜳ sik, at hann leysti oss fra bolvan; hleginn var hann, at hann leysti oss fra diofla hlatri; [þorngerd var dregin ꜳ hofut honum, at vær fordadimzt bolvan þorna ok þisla, þa er enn fysti madr tok fyrir synd sina; beiska fedu tok hann, at hann bætti þat, er hinn fysti madr misgerdi i setri berging; ur fautum var hann færdr, at hann hyldi med miskunnar skrudi odaudligu skemdir fedra varra, þær sem ordnar voru af ꜳeggian fianda<ref>[þorngiord tok hann a hofud ser, at hann tęke hofudsbana af oss, þann er synda þornar giordu oss; or klędum var hann fęrdr, at hann skrydde oss hvitum skruda ''C.''</ref>; ꜳ tre var hann festr, at hann bætti ꜳ pislartre þat, er misgert var ꜳ girndartre; [daudann let hann koma til sin, at hann stigi yfir hann ok eyddi aullu velldi hans vid vini sina, þvi er gerzt hafdi fyrir orminn<ref>[dauda tok hann a sig, at hann gęfe oss lif, en hann ste yfir daudann ok hinn forna hoggorm, er dauda vellde hof ''C.''</ref>. En er allar skepnur sa skapara sinn ꜳ krossi pindan, þa skalf iordin, en steinar sprungu, dagrinn flydi, ok sol sortnadi, ok gerdi myrkt i heiminum aullum, tungl fal geisla sinn undir blodligu skyi, ok hurfu skinandi stiornur; iordin beliadi<ref>opnadiz ''C.''</ref> ok kastadi upp ur graufum likaumum heilagra manna, þeira er vitroduzt ok baru vitni um nidrstigning grædarans til helvitis, er (hann) braut diofuls velldi, ok ste hann deyiandi yfer daudann. Af þvi gaungum ver fegin undir pisler ok bardaga fyrir<ref>''saal. C;'' undir ''B.''</ref> Kristz nafni, at ver vitum eptir þetta it fallvallta lif annat lif ædra, þat er gud syndi postolum sinum, þa er hann var upprisinn af dauda ok ste til himins at þeim ꜳsiỏndum. [Um þetta mætti eigi efa hugr manna, þott þrir spakir vottar sannadi þat, en allra hellzt er nu aftekinn allr efi, er hann vitradiz eigi at eins .xii. postolum, nema enn helldr syndizt hann meirr en .c. bredra senn i einum stad<ref>[Þesso mętti trua, þo at þrir saunnudu, en allra siz ma nu mist(ru)a, er hann let ser soma at synaz eigi at eins postolum sinum, helldr meir en .ccccc. manna saman eptir upprisu sina ''C.''</ref>. En þeir er sendir voru um heiminn innan at boda þessa hluti, sonnudu mal sin med maurgum iarteinum, þviat þeir græddu allt i nafni Kristz allzkyns siuka menn ok raku diỏfla fra odum maunnum ok gafu lif daudum. [Nu lattu þer eingis annars þickia vid þurfa, en fyrirlata þetta lif af ollu hiarta ok leita annars lifs betra, þviat sa er truir ꜳ son guds ok þionar bodordum hans, hann verdr eigi halldinn i dauda, helldr leida hann helger einglar i paradisum, þegar er hann andazt. En ꜳhyggia þessa heims bindr ovara hugi manna i morgum fiolskylldum, ok hryggir þa stundum af skaudum, en stundum gledr þa af fevexti, ok bera þeir fyrir þessu einu lifi ꜳhyggiu ok hyggia ecki at oordnu lifi, þar til er þeir skiliazt vid likame sekir ok sva snaudir, at þeir hafa ecki med ser nema syndir einar<ref>[''mgl. C.''</ref>. Þetta skyrda ek i skaummu mali fyrir þer, en þa leita [hvers þer þickir framar ~~purfa~~<ref>[þess er þer pikkir vanspurt vera ''C.''</ref>.«	+	Þa snerizt Tiburcius til brodur sins ok mellti vid hann: »[Gnogliga er mer sagt fra einum gudi i þrenningu, en nu er eptir vansvarat þat er ek spurda<ref>[Skilia ma ek nu um þrenningar tru, en þess vil ek spyria, sem adr var upp hafit ''C.''</ref>.« Cecilia svaradi: »Ræd þu vid mik um þessa hluti, þviat ung er trua brodur þins at svara þer, en [þu matt mik i eyngri spurningu vanbuna finna vid svỏrum<ref>[ek em vit aungri spurningo obuen ''C.''</ref>, þviat guds speki lærdi mik fra unga alldri.« Tiburcius mællti: »Þess spurda ek, hverr hingat [kemi ok<ref>[kom, sa er ''C.''</ref> syndi oss annat lif, þat er þer segit vera eptir þetta?« En helga Cecilia svarar: »Fadir sendi<ref>einka ''tilf. C.''</ref> son sinn til iardar fra meyiu borinn, en hann stod ꜳ miklu fialli ok helgu ok kallade mikilli roddu ok mællti sva: Komit þer til min, allir lydir. Þa runnu til hans<ref>allar þiodir ''tilf. C.''</ref> kallar ok konur, bædi ungir menn ok gamlir, [frialsir ok anaudgir<ref>[''mgl. C.''</ref>. Þa mællti hann vid þa alla saman: Gerid þer idran [fyrir syndir ydrar<ref>[synda ''C.''</ref>, þviat nu nalgazt riki himna, þat er brutt tekr riki manna<ref>iardar ''C.''</ref>. En gud vill gefa riki sitt rettruunndum monnum; i þvi riki verdr hverr þvi hærri, sem hann er helgari, en syndugir kveliaz þa i eilifum loga, en rettlatir taka fegrd eilifrar dyrdar ok fagnad þann er alldri [verdr endir<ref>[eydizst ''C.''</ref>. Se, hirdit eigi, synir manna, at leita fallvalltra audæfa þessa heims, [at þer megit hallda eilifum fagnadi, þeim<ref>[helldr halldi þer eilifum fagnadi þess lifs ''C.''</ref> er kemr eptir þetta lif, þviat her lifir madr skamma stund, en þar eilifliga. En er otruir lydir heyrdu þessi ord<ref>or munne guds sonar ''tilf. C.''</ref>, þa mælltu þeir allir sem einni roddu: Hverr var þar, sa er hingat kemi at syna þat satt, er þu segir? Þa mællti sonr guds vid þa: [Ef þer truid eigi ordum minum, truid þer þa verkunum. Ok til þess at eigi metti efi vera i hiỏrtum manna, þa reisti hann .iii<sup>ia</sup>. dauda menn til lifs, sva sem gudspiollin segia, ok þann einn sem fiora daga hafdi i grauf<ref>[Fare þer ok færi mer dauda menn, ok muno þeir risa upp ok sanna þa hluti, er ek segi ydr. Þa færdu þeir honum lik daudra manna, en hann reisti þa upp sidan sofendr(!), ok baro þeir vitni ordum hans, ok reisti hann upp af dauda þa, er þria daga eda fiora hofdu i molldu ''C.''</ref> legit; þurrum fotum gekk hann um sio, ok stodvadi vinda ok hridir<ref>ok sęvar barur ''tilf. C.''</ref>; syn gaf hann blindum, en haulltum gaungu, dumbum mal, en daufum heyrn, hreinsadi likþra, en græddi siuka, ok rak diofla fra odum maunnum. Þa aufundudu [illir<ref>''rettet;'' allir ''B.''</ref> menn þess, er margir menn fylgdu honum ok breiddu klædi sin fyrir fetr honum ok kaulludu: Lofadr se sa er kemr i nafne drottins. Þa reidduzt honum Grydingar<ref>[illgiarnir menn þat, er allr lydr þionadi honum, ok þeir baru klędi undir fętr honum, þa er hann for til Iorsala. Þa fyllduz yfirgydingar aufundar i gegn honum ''C.''</ref> ok selldu hann Pilato ialli ok sỏgdu hann fiolkungan vera, ok settu rad til þess at hann væri krossfestr. En er hann sa þat stoda til heilsu [aullum heimi<ref>[allri þiod ''C.''</ref>, let hann sig haundla ok binda ok beria ok krossfesta, þviat hann vissi, at i pisl sinni mundi hann stiga yfir diofulinn. En þvi var hann haundladr syndalauss, at allt mannkyn leystizt, þat er adr var bundit synda baundum. Blezadr tok hann bolvan vora ꜳ sik, at hann leysti oss fra bolvan; hleginn var hann, at hann leysti oss fra diofla hlatri; [þorngerd var dregin ꜳ hofut honum, at vær fordadimzt bolvan þorna ok þisla, þa er enn fysti madr tok fyrir synd sina; beiska fedu tok hann, at hann bætti þat, er hinn fysti madr misgerdi i setri berging; ur fautum var hann færdr, at hann hyldi med miskunnar skrudi odaudligu skemdir fedra varra, þær sem ordnar voru af ꜳeggian fianda<ref>[þorngiord tok hann a hofud ser, at hann tęke hofudsbana af oss, þann er synda þornar giordu oss; or klędum var hann fęrdr, at hann skrydde oss hvitum skruda ''C.''</ref>; ꜳ tre var hann festr, at hann bætti ꜳ pislartre þat, er misgert var ꜳ girndartre; [daudann let hann koma til sin, at hann stigi yfir hann ok eyddi aullu velldi hans vid vini sina, þvi er gerzt hafdi fyrir orminn<ref>[dauda tok hann a sig, at hann gęfe oss lif, en hann ste yfir daudann ok hinn forna hoggorm, er dauda vellde hof ''C.''</ref>. En er allar skepnur sa skapara sinn ꜳ krossi pindan, þa skalf iordin, en steinar sprungu, dagrinn flydi, ok sol sortnadi, ok gerdi myrkt i heiminum aullum, tungl fal geisla sinn undir blodligu skyi, ok hurfu skinandi stiornur; iordin beliadi<ref>opnadiz ''C.''</ref> ok kastadi upp ur graufum likaumum heilagra manna, þeira er vitroduzt ok baru vitni um nidrstigning grædarans til helvitis, er (hann) braut diofuls velldi, ok ste hann deyiandi yfer daudann. Af þvi gaungum ver fegin undir pisler ok bardaga fyrir<ref>''saal. C;'' undir ''B.''</ref> Kristz nafni, at ver vitum eptir þetta it fallvallta lif annat lif ædra, þat er gud syndi postolum sinum, þa er hann var upprisinn af dauda ok ste til himins at þeim ꜳsiỏndum. [Um þetta mætti eigi efa hugr manna, þott þrir spakir vottar sannadi þat, en allra hellzt er nu aftekinn allr efi, er hann vitradiz eigi at eins .xii. postolum, nema enn helldr syndizt hann meirr en .c. bredra senn i einum stad<ref>[Þesso mętti trua, þo at þrir saunnudu, en allra siz ma nu mist(ru)a, er hann let ser soma at synaz eigi at eins postolum sinum, helldr meir en .ccccc. manna saman eptir upprisu sina ''C.''</ref>. En þeir er sendir voru um heiminn innan at boda þessa hluti, sonnudu mal sin med maurgum iarteinum, þviat þeir græddu allt i nafni Kristz allzkyns siuka menn ok raku diỏfla fra odum maunnum ok gafu lif daudum. [Nu lattu þer eingis annars þickia vid þurfa, en fyrirlata þetta lif af ollu hiarta ok leita annars lifs betra, þviat sa er truir ꜳ son guds ok þionar bodordum hans, hann verdr eigi halldinn i dauda, helldr leida hann helger einglar i paradisum, þegar er hann andazt. En ꜳhyggia þessa heims bindr ovara hugi manna i morgum fiolskylldum, ok hryggir þa stundum af skaudum, en stundum gledr þa af fevexti, ok bera þeir fyrir þessu einu lifi ꜳhyggiu ok hyggia ecki at oordnu lifi, þar til er þeir skiliazt vid likame sekir ok sva snaudir, at þeir hafa ecki med ser nema syndir einar<ref>[''mgl. C.''</ref>. Þetta skyrda ek i skaummu mali fyrir þer, en þa leita [hvers þer þickir framar þurfa<ref>[þess er þer pikkir vanspurt vera ''C.''</ref>.«