Carsten på 20. mar. 2015 kl. 18:46

2015-03-20T18:46:49Z

JJ.Sandal: Flutningur álfa og helgihald (2)

2013-01-14T08:45:40Z

Flutningur álfa og helgihald (2)

Ny side

{| class="toccolours" border="1" width="100%" cellpadding="4" style="border-collapse:collapse"
|- style="background-color:#e9e9e9"
!align="center" valign="top" width="40%" | '''Velg språk''' !!align="center" valign="top" width="10%" | Norrønt !!align="center" valign="top" width="10%"| Islandsk !!align="center" valign="top" width="10%"| Norsk !!align="center" valign="top" width="10%"| Dansk !!align="center" valign="top" width="10%"| Svensk !!align="center" valign="top" width="10%"| Færøysk
|-
! Denne teksten finnes på følgende språk ► !! !! [[Fil:Islandsk.gif|32px|link=Flutningur álfa og helgihald (2)]] !! !! !! !!
|-
|}

<center><big>'''[[Þjóðsögur og ævintýri|Þjóðsögur og ævintýri frá Íslandi]]'''</big>

Úr þjóðsagnasafni Jóns Árnasonar

<big>'''Flutningur álfa og helgihald'''</big></center>

Árið 1819 var unglingspiltur á Stóru-Ökrum í Skagafirði, er Guðmundur hét, og var kominn undir tvítugt; hann var smali; hann lét út kindur fyrir dag morguninn eftir þrettánda; var þá gott veður. Rak hann kindurnar fram á dal, er á var beitt, þegar veður var bærilegt. Þegar hann kom með kindurnar á dalinn, sá hann, hvar lest fór; í lestinni voru bæði karlmenn og kvenmenn; einnig voru þar börn og sat kvenfólkið og börnin í kerrum, en mikið farteski var á hestunum.
<br>   Guðmundi kom ekki til hugar annað en að það væri hans kyns menn, þó honum þætti það ólíklegt, að menn um þann tíma væru þar með flutning á ferð, og svo það, að það sat á kerrum. Hann vildi finna fólkið og hljóp frá kindunum; en það herti sig að komast undan út með kettum nokkrum. Komst hann þá á hlið við það; en ekki gat hann við það talað; því svo var langt á milli; líka fór að koma í hann efi, hvað þetta væri. Nú kemur það að hömrum nokkrum; þar tekur það ofan. Sýnist honum þar opnar húsdyr og ljós inni brenna og þó þrennar eða fernar dyr opnar; sér hann, að fólk þetta gengur inn og börnin, en karlmenn láta farteskið inn í hin húsin. Síðan heyrði hann hringingar og söng, en ekkert orð skildi hann; þegar hann koma að klettunum, voru þá líka aftur luktir klettarnir, en kerrurnar, sem honum sýndist kvenfólk og börn vera í, voru fyrir hans augum steinar.
<br>   Sá hann nú, hvaða fólk þetta var, og vildi nú halda þaðan sem hraðast. Seig þá að honum svefn svo dár, að hann gat eigi gengið; honum fylgdi og magnleysi, svo að hann lagði sig niður og sofnar; vaknar síðan aftur , og er þá kominn dagur. Hann gengur nú magnlítill upp undir klettana; verður hann þá enn að leggja sig hjá klettunum og sofnar þegar í stað, en vaknar síðan við, að honum fannst kalt vatn drjúpa á kinnvanga sér. Var þá dagur kominn um allt loft; hann fann litla vætuna, þá er hann strauk um vangann, en þá var hann búinn að fá magn sitt og afl, en var þó nokkuð ringlaður; konst hann þó til kinda sinna, er allar voru í hópi í dalnum. Rak hann síðan kindurnar heim um kveldið, og lætur þær inn í húsin mjög óreglulega; fer hann svo heim. Þótti fólki hann mjög eyðilegur nokkurn tíma þar á eftir, en það fór þó smám saman af, og bar svo ekki meira á honum..

[[Kategori:Alfabetisk indeks]]
[[Kategori:Tekster på islandsk]]
[[Kategori:Folklore]]
[[Kategori:Jón Árnason]]

@@ Linje 19: / Linje 19: @@
 Árið 1819 var unglingspiltur á Stóru-Ökrum í Skagafirði, er Guðmundur hét, og var kominn undir tvítugt; hann var smali; hann lét út kindur fyrir dag morguninn eftir þrettánda; var þá gott veður. Rak hann kindurnar fram á dal, er á var beitt, þegar veður var bærilegt. Þegar hann kom með kindurnar á dalinn, sá hann, hvar lest fór; í lestinni voru bæði karlmenn og kvenmenn; einnig voru þar börn og sat kvenfólkið og börnin í kerrum, en mikið farteski var á hestunum.
 <br>&nbsp;&nbsp; Guðmundi kom ekki til hugar annað en að það væri hans kyns menn, þó honum þætti það ólíklegt, að menn um þann tíma væru þar með flutning á ferð, og svo það, að það sat á kerrum. Hann vildi finna fólkið og hljóp frá kindunum; en það herti sig að komast undan út með kettum nokkrum. Komst hann þá á hlið við það; en ekki gat hann við það talað; því svo var langt á milli; líka fór að koma í hann efi, hvað þetta væri. Nú kemur það að hömrum nokkrum; þar tekur það ofan. Sýnist honum þar opnar húsdyr og ljós inni brenna og þó þrennar eða fernar dyr opnar; sér hann, að fólk þetta gengur inn og börnin, en karlmenn láta farteskið inn í hin húsin. Síðan heyrði hann hringingar og söng, en ekkert orð skildi hann; þegar hann koma að klettunum, voru þá líka aftur luktir klettarnir, en kerrurnar, sem honum sýndist kvenfólk og börn vera í, voru fyrir hans augum steinar.
-<br>&nbsp;&nbsp; Sá hann nú, hvaða fólk þetta var, og vildi nú halda þaðan sem hraðast. Seig þá að honum svefn svo dár, að hann gat eigi gengið; honum fylgdi og magnleysi, svo að hann lagði sig niður og sofnar; vaknar síðan aftur , og er þá kominn dagur. Hann gengur nú magnlítill upp undir klettana; verður hann þá enn að leggja sig hjá klettunum og sofnar þegar í stað, en vaknar síðan við, að honum fannst kalt vatn drjúpa á kinnvanga sér. Var þá dagur kominn um allt loft; hann fann litla vætuna, þá er hann strauk um vangann, en þá var hann búinn að fá magn sitt og afl, en var þó nokkuð ringlaður; konst hann þó til kinda sinna, er allar voru í hópi í dalnum. Rak hann síðan kindurnar heim um kveldið, og lætur þær inn í húsin mjög óreglulega; fer hann svo heim. Þótti fólki hann mjög eyðilegur nokkurn tíma þar á eftir, en það fór þó smám saman af, og bar svo ekki meira á honum..
+<br>&nbsp;&nbsp; Sá hann nú, hvaða fólk þetta var, og vildi nú halda þaðan sem hraðast. Seig þá að honum svefn svo dár, að hann gat eigi gengið; honum fylgdi og magnleysi, svo að hann lagði sig niður og sofnar; vaknar síðan aftur , og er þá kominn dagur. Hann gengur nú magnlítill upp undir klettana; verður hann þá enn að leggja sig hjá klettunum og sofnar þegar í stað, en vaknar síðan við, að honum fannst kalt vatn drjúpa á kinnvanga sér. Var þá dagur kominn um allt loft; hann fann litla vætuna, þá er hann strauk um vangann, en þá var hann búinn að fá magn sitt og afl, en var þó nokkuð ringlaður; konst hann þó til kinda sinna, er allar voru í hópi í dalnum. Rak hann síðan kindurnar heim um kveldið, og lætur þær inn í húsin mjög óreglulega; fer hann svo heim. Þótti fólki hann mjög eyðilegur nokkurn tíma þar á eftir, en það fór þó smám saman af, og bar svo ekki meira á honum.
 [[Kategori:Alfabetisk indeks]]

Flutningur álfa og helgihald (2) - Revisjonshistorikk

Carsten på 20. mar. 2015 kl. 18:46

JJ.Sandal: Flutningur álfa og helgihald (2)