JJ.Sandal på 24. des. 2013 kl. 15:16

2013-12-24T15:16:36Z

Jesper på 24. des. 2013 kl. 08:26

2013-12-24T08:26:11Z

Jesper: Grímur í fjallinum (A)

2013-01-14T10:41:01Z

Grímur í fjallinum (A)

Ny side

{| class="toccolours" border="1" width="100%" cellpadding="4" style="border-collapse:collapse"
|- style="background-color:#e9e9e9"
!align="center" valign="top" width="40%" | '''Velg språk''' !!align="center" valign="top" width="10%" | Norrønt !!align="center" valign="top" width="10%"| Islandsk !!align="center" valign="top" width="10%"| Norsk !!align="center" valign="top" width="10%"| Dansk !!align="center" valign="top" width="10%"| Svensk !!align="center" valign="top" width="10%"| Færøysk
|-
! Denne teksten finnes på følgende språk ► !! !! !! !! !! !! [[Fil:Faeroysk.gif|32px|link=Grímur í fjallinum (A)]]
|-
|}

<center>'''[[Føroysk kvæði]]'''

Úr Sandoyarbók Uppskrift eftir Hans Eriksen á Sandi í 1823

<big>'''Grímur í fjallinum (A)'''</big></center>

<blockquote>1.
 Bøndur tveir á bera jørð
 teir biðja meg ríma,
 hvør hevur sína leiku fingið
 at elva gleði sína.

     Niðurlag:
 ''Latum dansin dynja, dreingir,''
 ''stásiliga stíga í ring!''
 ''Stendur hon væl frúvan.''

 2.
 Torbjørn tann, ið eldri var,
 kundi væl dyst at ríða,
 átt hevur hann sær konu ta,
 eitur Gullborg fríða.

 3.
 Bóndin er á skógnum burt,
 skemtar sær við skreyt,
 heima sita leikur tvær,
 komu í tunga treyt.

 4.
 Bóndin er á skógnum burt,
 skemtar sær við skrúður,
 heima sita leikur tvær
 inni í sínum búðum.

 5.
 Gullborg kemur út árla morgun,
 sær seg um so víða,
 hon sær ein so griman risa
 oman úr fjalli líða.

 6.
 Hundar tóku at goyggja hátt,
 tá Grímur at garði dregur,
 stígur á legg við sterkum alvi,
 jørð um kálva veður.

 7.
 Hundar tóku at goyggja hátt,
 tá Grímur at garði dró,
 stígur á legg við sterkum alvi,
 jørð við kálva vóð.

 8.
 Veggir allir svignaðu,
 hvar hann kom í tún,
 hurðar allar klovnaðu,
 áðrenn hann fekk rúm.

 9.
 Beinkir allir brotnaðu,
 hvar hann gekk í sæti,
 svaraði Gullborg, bóndans kona:
 "Slíkt eru trøllalæti."

 10.
 Tók hann hana á bak sítt upp,
 fátt man honum at bella,
 bar hana so í fjallið niðan,
 sum eitur í Oknahelli.

 11.
 Bóndin kemur av skógnum heim,
 saknaði sína frú:
 "Nú skal seta fjølment ting
 og blása í gyltan lúður."

 12.
 Tað er Gullborg, bóndans kona,
 talar, meðan hon svevur:
 "Her ganga trøll á hvørji nátt,
 eg kann her ikki vera."

 13.
 "Eg eri ikki av trøllaætt,
 tóast mær vóks tann neyð,
 Serklands eri eg kongins son
 bæði til góðs og eyð.

 14.
 Eg eri ikki av trøllaætt,
 tóast mær veks tann vandi,
 Serklands eri eg kongins son
 bæði til gulls og landa.

 15.
 Mín hin vánda stjúkmóðir
 vildi meg so ryggja,
 bað meg vera í Oknahelli,
 fimtan vetur byggja.

 16.
 Mín hin vánda stjúkmóðir
 gjørdi mínar kinnar bleikar,
 bað meg ognast barn við tær,
 annað við tíni leiku.

 17.
 Mín hin vánda stjúkmóðir
 vildi meg so rapa,
 voldi tað hin fríða mark,
 hon [fekk] ikki eyguni skapað."

 18.
 Eingin er tann floytan,
 ið so fagurt lætur,
 sum hann Grímur í fjallinum,
 tá bóndans kona grætur.

 19.
 Eingin er tann floytan,
 so ið láta kann,
 sum hann Grímur í fjallinum,
 tann vælborin mann.

 20.
 Níggju nætur í gólvi lá,
 hon kundi ikki barnið føða,
 Grímur smíðar gullbørur
 við trá og tungan trega.

 21.
 Svara tók tá bóndans kona,
 minnka tók henni mál:
 "Flyt meg í tann kirkjugarð,
 sum Tórbjørn bóndi ár!"

 22.
 Tá græt Grímur í fjallinum:
 "Fagrasta rósinblóma,
 eg kann onga kirkju síggja
 ei nakrar heiligdómar."

 23.
 Svaraði Gullborg, bóndans kona,
 tung eru dømin slík:
 "Níggju fet frá kirkjugarði
 set tað ljósa lík!"

 24.
 Hann tók hana á bak sítt upp,
 fátt var honum at bella,
 bar hana so úr fjalli niður,
 sum eitur í Oknahelli.

 25.
 Hann tók hana á bak sítt upp
 tung vóru dømin slík,
 níggju fet frá kirkjugarði
 setti tað ljósa lík.

 26.
 Síðla var um aftanin,
 rakkin fell í svíma,
 gingin er Gullborg, bóndans kona,
 í dreymar for leiku sína.

 27.
 "Hoyr tú, Halga, leika mín,
 tung eru dømin slík,
 níggju fet frá kirkjugarði
 stendur mítt ljósa lík!

 28.
 Hoyr tað, Halga, leika mín,
 tað sigi eg tær fyrst,
 eg bæði fór úr heiminum
 hungrað og so tyrst!

 29.
 Hoyr tað, Halga, leika mín,
 hvat eg sigi av bræði,
 tú sært mann fyri hellisdurum
 í reyðum skarlaksklæði!

 30.
 Hoyr tað, Halga, leika mín,
 lukkan man teg henda,
 tóast tú sært hann vaksnan vera
 tú skalt ikki frá honum venda!"

 31.
 Halga klæðist árla morgun,
 gevur fullgott treyst:
 "Aftur er mín leika komin,
 hiðan fór í heyst!"

 32.
 Bóndin reisist í beinkinum,
 gerst í huga fegin:
 "Gangið eftir kennimonnum,
 nú líður snart at degi!"

 33.
 Ikki kostaði Torbjørn bóndi
 minni til enn tá,
 børurnar av reyðargulli
 læt hann henni slá.

 34.
 Børurnar av reyðargulli
 læt hann henni gera,
 korsið av tí skæra silvur,
 merki við at bera.

 35.
 Eystan fyri kirkjuna,
 dreingir eyka á fold,
 gróv hann tað hitt Ijósa lík
 niður í døkka mold.

 36.
 Halga klæðist árla morgun,
 tað var mest av bræði,
 hon sá mann fyri hellisdurum
 í reyðum skarlaksklæði.

 37.
 Tað var Halga, bóndans kona,
 lukkan mundi hana henda,
 tó hon sá hann vaksnan vera,
 hon mundi ei frá honum venda.

 38.
 Hon kom ikki fyrr í bóndans song,
 enn høsnini fóru at gala:
 "Eg kvíði tað, mín veldiga søta,
 teg munnu trøll burt stjala."

 39.
 "Tú ert gamal, og eg eri ung,
 mangt man okkum ryggja,
 hoyr tú tað, hin gamli kall,
 eg vil ikki við tær byggja!"

 40.
 Nú er farin veturin,
 komin er summarmáli,
 nú vil Grímur Oyggjarsson
 út av landi fara.

 41.
 Svaraði Halga, bóndans kona,
 mælir so fyri munni:
 "Grímur vil hava tað besta skip,
 út av skoralunni."

 42.
 Svaraði Halga, bóndans kona,
 fyrsta orðið tá:
 "Grímur vil hava tað besta skip,
 ið tú sjálvur ár."

 43.
 Mánadagin í páskaviku
 helt hann út í hav,
 kom ikki fyrr til landanna
 enn Santa Mortans dag.

 44.
 Har gekk teirra knørrur í spón,
 so teir dreingir mætu,
 Grímur biður teir roysni royna,
 vilja teir lívið gæta.

 45.
 Allir sukku hansara menn
 niður í døkkan sand,
 Grímur og Halga,
 bóndans kona, sluppu upp á land.

 46.
 Mitt í miðjum grasagarði
 aksla síni skinn,
 og so búgvin gongur hann
 í høgar hallir inn.

 47.
 Og so búgvin gongur hann
 í høgar hallir inn,
 sum Serklands drottning for borði sat
 við monnum hundrað fimm.

 48.
 Grímur stendur á hallargólvi,
 kortar hann ei fíggjar:
 "Hvar er Serklands kongurin?
 Nú vil eg hann síggja."

 49.
 Svaraði Serklands drottningin,
 hon tók sær upp fyri gamni:
 "Ert tú nakað borin til
 at taka við konga navni?"

 50.
 Svaraði Grímur í fjallinum,
 kortar ikki fíggjar:
 "Hoyr tú, Serklands drottningin,
 tað skalt tú fáa at síggja!"

 51.
 Tað var Grímur í fjallinum,
 sínum svørði brá,
 hann kleyv Serklands drottningina
 sundur í lutir tvá.

 52.
 Tað var Grímur í fjallinum,
 fell pá síni knæ,
 meðan hann Halgu, bóndans konu,
 til ektar festi sær.

 53.
 Grímur festi bóndans konu
 við so góðum sátti,
 settist aftur í ríkið tað,
 ið hans faðir átti.</blockquote>

{{DEFAULTSORT:Grimur í fjallinum (A)}}

[[Kategori:Alfabetisk indeks]]
[[Kategori:Tekster på færøysk]]
[[Kategori:Færøyske kvad]]

@@ Linje 17: / Linje 17: @@
-<blockquote>1.
+<blockquote>
 <br>Bøndur tveir á bera jørð
 <br>teir biðja meg ríma,
@@ Linje 338: / Linje 339: @@
 <br>við so góðum sátti,
 <br>settist aftur í ríkið tað,
-<br>ið hans faðir átti.</blockquote>
+<br>ið hans faðir átti.
 {{DEFAULTSORT:Grimur í fjallinum (A)}}

Grímur í fjallinum (A) - Revisjonshistorikk

JJ.Sandal på 24. des. 2013 kl. 15:16

Jesper på 24. des. 2013 kl. 08:26

Jesper: Grímur í fjallinum (A)