Hrafnkels saga Freysgoða - Revisjonshistorikk

Jesper på 8. jun. 2017 kl. 18:00

2017-06-08T18:00:09Z

Jesper på 5. jun. 2017 kl. 19:25

2017-06-05T19:25:36Z

Jesper på 5. jun. 2017 kl. 12:07

2017-06-05T12:07:13Z

Jesper på 25. mai 2017 kl. 06:33

2017-05-25T06:33:45Z

Jesper på 21. mai 2017 kl. 14:14

2017-05-21T14:14:20Z

Jesper på 21. mai 2017 kl. 06:14

2017-05-21T06:14:46Z

Jesper på 17. apr. 2013 kl. 10:45

2013-04-17T10:45:04Z

JJ.Sandal: Hrafnkels saga Freysgoða

2013-01-13T19:58:43Z

Hrafnkels saga Freysgoða

Vis endringer

@@ Linje 7: / Linje 7: @@
 !  !!  !!  !! [[Fil:Norsk.gif|32px|link=Soga um Ramnkjell Frøys-gòde]]  !! [[Fil:Dansk.gif|32px|link=Hrafnkel Freysgodes Saga]] !! [[Fil:Svensk.gif|32px|link=Sagan om Hrafnkel Freysgode]] !!
 |-
-!  !!  !!  !! [[Fil:Norsk.gif|32px|link=Sagaen om Ravnkel Frøisgode]]  !!  !!  !!
+!  !!  !!  !! [[Fil:Norsk.gif|32px|link=Sagaen om Ravnkel Frøisgode]]  !! [[Fil:Dansk.gif|32px|link=Ravnkel Frejsgodes saga]] !!  !!
 |-
 |}

@@ Linje 270: / Linje 270: @@
 <br>&nbsp;&nbsp; Sveinninn svarar: "Þat vilda ek, at þú riðir undan vestr til dals. Muntu þá geymðr. Ek kann skapi Hrafnkels, at hann mun ekki gera oss, ef hann náir þér eigi. Er þá alls gætt, ef þín er, en þá er eigi dýr í festi, ok er vel, hvat sem af oss verðr."
 <br>&nbsp;&nbsp; Eyvindr sagðist eigi mundu brátt undan ríða, -- "því at ek veit eigi, hverir þessir eru. Myndi þat mörgum manni hlægiligt þykkja, ef ek renn at öllu óreyndu."
-<br>&nbsp;&nbsp; Þeir ríða nú vestr af hrauninu. Þá er fyrir þeim önnur mýrr,er heitir Oxamýrr. Hon er grösug mjök. Þar eru bleytur, svá at náliga er ófært yfir. Af því lagði Hallfreðr karl inar efri götur, þó at þær væri lengri. Eyvindr ríðr vestr á mýrina. Lá þá drjúgum í fyrir þeim. Dvalðist þá mjök fyrir þeim. Hina bar skjótt eftir, er lausir riðu. Ríða þeir Hrafnkell nú leið sína á mýrina. Þeir Eyvindr eru þá komnir af mýrinni. Sjá þeir þá Hrafnkel ok sonu hans báða.
+<br>&nbsp;&nbsp; Þeir ríða nú vestr af hrauninu. Þá er fyrir þeim önnur mýrr, er heitir Oxamýrr. Hon er grösug mjök. Þar eru bleytur, svá at náliga er ófært yfir. Af því lagði Hallfreðr karl inar efri götur, þó at þær væri lengri. Eyvindr ríðr vestr á mýrina. Lá þá drjúgum í fyrir þeim. Dvalðist þá mjök fyrir þeim. Hina bar skjótt eftir, er lausir riðu. Ríða þeir Hrafnkell nú leið sína á mýrina. Þeir Eyvindr eru þá komnir af mýrinni. Sjá þeir þá Hrafnkel ok sonu hans báða.
-<br>&nbsp;&nbsp; Þeir báðu Eyvind þá undan at ríða. "Eru nú af allar torfærur. Muntu ná til Aðalbóls, meðan mýrrin er á millum.
+<br>&nbsp;&nbsp; Þeir báðu Eyvind þá undan at ríða. "Eru nú af allar torfærur. Muntu ná til Aðalbóls, meðan mýrrin er á millum."
 <br>&nbsp;&nbsp; Eyvindr svarar: "Eigi mun ek flýja undan þeim mönnum, er ek hefi ekki til miska gert."
 <br>&nbsp;&nbsp; Þeir ríða þá upp á hálsinn. Þar standa fjöll lítil á hálsinum. Útan í fjallinu er meltorfa ein, blásin mjök. Bakkar hávir váru umhverfis. Eyvindr ríðr at torfunni. Þar stígr hann af baki ok bíðr þeira.

@@ Linje 255: / Linje 255: @@
 <br>&nbsp;&nbsp; Þeir ríða upp Þórisdalsheiði ok ráku fyrir sér sextán klyfjaða hesta. Váru þar húskarlar Sáms tveir, en þrír farmenn. Váru þeir ok allir í litklæðum ok riðu við fagra skjöldu. Þeir riðu um þveran Skriðudal ok yfir háls yfir til Fljótsdals, þar sem heita Bulungarvellir, ok ofan á Gilsáreyri. Hon gengr austan at fljótinu milli Hallormsstaða ok Hrafnkelsstaða. Ríða þeir upp með Lagarfljóti fyrir neðan völl á Hrafnkelsstöðum ok svá fyrir vatnsbotninn ok yfir Jökulsá at Skálavaði. Þá var jafnnær rismálum ok dagmálum.
 <br>&nbsp;&nbsp; Kona ein var við vatnit ok þó léreft sín. Hon sér ferð manna. Griðkona sjá sópar saman léreftunum ok hleypr heim. Hon kastar þeim niðr úti hjá viðarkesti, en hleypr inn. Hrafnkell var þá eigi upp staðinn, ok nökkurir vildarmenn lágu í skálanum, en verkmenn váru til iðnar farnir. Þetta var um heyjaannir.
-<br>&nbsp;&nbsp; Konan tók til orða, er hon kom inn: "Satt er flest þat, er fornkveðit er, at svá ergist hverr sem eldist. Verðr sú lítil virðing, sem snemma leggst á, ef maðr lætr síðan sjálfr af með ósóma ok hefir eigi traust til at reka þess réttar nökkurt sinni, ok eru slík mikil undr um þann mann, sem hraustr hefir verit. Nú er annan veg þeira lífi, er upp vaxa með föður sínum, ok þykkja yðr einskis háttar hjá yðr, en þá er þeir eru frumvaxta, fara land af landi ok þykkja þar mestháttar, sem þá koma þeir, koma við þat út ok þykkjast þá höfðingjum meiri. Eyvindr Bjarnason reið hér yfir á á Skálavaði með svá fagran skjöld, at ljómaði af. Er hann svá menntr, at hefnd væri í honum.
+<br>&nbsp;&nbsp; Konan tók til orða, er hon kom inn: "Satt er flest þat, er fornkveðit er, at svá ergist hverr sem eldist. Verðr sú lítil virðing, sem snemma leggst á, ef maðr lætr síðan sjálfr af með ósóma ok hefir eigi traust til at reka þess réttar nökkurt sinni, ok eru slík mikil undr um þann mann, sem hraustr hefir verit. Nú er annan veg þeira lífi, er upp vaxa með föður sínum, ok þykkja yðr einskis háttar hjá yðr, en þá er þeir eru frumvaxta, fara land af landi ok þykkja þar mestháttar, sem þá koma þeir, koma við þat út ok þykkjast þá höfðingjum meiri. Eyvindr Bjarnason reið hér yfir á á Skálavaði með svá fagran skjöld, at ljómaði af. Er hann svá menntr, at hefnd væri í honum."
 <br>&nbsp;&nbsp; Lætr griðkonan ganga af kappi.
-<br>&nbsp;&nbsp; Hrafnkell ríss upp ok svarar henni, "Kann vera, at þú mælir helzti margt satt, eigi fyrir því, at þér gangi gott til. Er nú vel, at þér aukist erfiði. Far þú hart suðr á Víðuvöllu eftir Hallsteinssonum, Sighvati ok Snorra. Bið þá skjótt til mín koma með þá menn, sem þar eru vápnfærir."
+<br>&nbsp;&nbsp; Hrafnkell ríss upp ok svarar henni: "Kann vera, at þú mælir helzti margt satt, eigi fyrir því, at þér gangi gott til. Er nú vel, at þér aukist erfiði. Far þú hart suðr á Víðuvöllu eftir Hallsteinssonum, Sighvati ok Snorra. Bið þá skjótt til mín koma með þá menn, sem þar eru vápnfærir."
 <br>&nbsp;&nbsp; Aðra griðkonu sendir hann út á Hrólfsstaði eftir þeim Hrólfssonum, Þórði ok Halla, ok þeim, sem þar váru vápnfærir. Þessir hvárirtveggju váru gildir menn ok allvel menntir. Hrafnkell sendi ok eftir húskörlum sínum. Þeir urðu alls átján saman. Þeir vápnuðust harðfengiliga, ríða þar yfir á sem hinir fyrri.

@@ Linje 147: / Linje 147: @@
 <br>&nbsp;&nbsp; Þorkell svarar: "Svá er sem ek sagða, at ek em engi goðorðsmaðr."
 <br>&nbsp;&nbsp; "Hví ertu svá afskipta gerr, þar sem þú ert höfðingjason sem aðrir bræðr þínir?"
-<br>&nbsp;&nbsp; Þorkell sagði: "Eigi sagða ek þér þat, at ek ætta þat eigi, en ek selda þat í hendr Þorgeiri, bróður mínum, mannaforráð mitt, áðr en ek fór útan. Síðan hefi ek eigi við tekit, fyrir því at mér þykkir vel komit, meðan hann varðveitir. Gangið þit á fund hans, biðið hann ásjá. Hann er skörungr í skapi ok drengr góðr ok í alla staði vel menntr, ungr maðr ok metnaðargjarn. Eru slíkir menn vænstir til at veita ykkr liðsinni.
+<br>&nbsp;&nbsp; Þorkell sagði: "Eigi sagða ek þér þat, at ek ætta þat eigi, en ek selda þat í hendr Þorgeiri, bróður mínum, mannaforráð mitt, áðr en ek fór útan. Síðan hefi ek eigi við tekit, fyrir því at mér þykkir vel komit, meðan hann varðveitir. Gangið þit á fund hans, biðið hann ásjá. Hann er skörungr í skapi ok drengr góðr ok í alla staði vel menntr, ungr maðr ok metnaðargjarn. Eru slíkir menn vænstir til at veita ykkr liðsinni."
 <br>&nbsp;&nbsp; Sámr segir: "Af honum munum vit ekki fá, nema þú sért í flutningi með okkr."
 <br>&nbsp;&nbsp; Þorkell segir: "Því mun ek heita at vera heldr með ykkr en móti, með því at mér þykkir ærin nauðsyn til at mæla eftir náskyldan mann. Farið þit nú fyrir til búðarinnar ok gangið inn í búðina. Er mannfólk í svefni. Þit munuð sjá, hvar standa innar um þvera búðina tvau húðföt, ok reis ek upp ór öðru, en í öðru hvílir Þorgeirr, bróðir minn. Hann hefir haft kveisu mikla í fætinum, síðan hann kom á þingit, ok því hefir hann lítit sofit um nætr. En nú sprakk fótrinn í nótt, ok er ór kveisunaglinn, en nú hefir hann sofnat síðan ok hefir réttan fótinn út undan fötunum fram á fótafjölina sakar ofrhita, er á er á fætinum. Gangi sá inn gamli maðr fyrir ok svá innar eftir búðinni. Mér sýnist hann mjök hrymðr bæði at sýn ok elli. Þá er þú, maðr", segir Þorkell, "kemr at húðfatinu, skaltu rasa mjök ok fall á fótafjölina ok tak í tána þá, er um er bundit, ok hnykk at þér ok vit, hversu hann verðr við."

@@ Linje 89: / Linje 89: @@
 <br>&nbsp;&nbsp; Hrafnkell svarar: "Þá þykkist þú jafnmenntr mér, ok munum vit ekki at því sættast".
 <br>&nbsp;&nbsp; Þá reið Þorbjörn í brott ok ofan eftir heraði. Hann kom til Laugarhúsa ok hittir Bjarna, bróður sinn, ok segir honum þessi tíðendi, biðr, at hann muni nökkurn hlut í eiga um þessi mál.
-<br>&nbsp;&nbsp; Bjarni kvað eigi sitt jafnmenni við at eiga, þar er Hrafnkell er, -- "en þó at vér stýrim penningum miklum, þá megum vér ekki deila af kappi við Hrafnkel, ok er þat satt, at sá er svinnr,er sik kann. Hefir hann þá marga málaferlum vafit, er meira bein hafa í hendi haft en vér. Sýnist mér þú vitlítill við hafa orðit, er þú hefir svá góðum kostum neitat. Vil ek mér hér engu af skipta.
+<br>&nbsp;&nbsp; Bjarni kvað eigi sitt jafnmenni við at eiga, þar er Hrafnkell er, -- "en þó at vér stýrim penningum miklum, þá megum vér ekki deila af kappi við Hrafnkel, ok er þat satt, at sá er svinnr,er sik kann. Hefir hann þá marga málaferlum vafit, er meira bein hafa í hendi haft en vér. Sýnist mér þú vitlítill við hafa orðit, er þú hefir svá góðum kostum neitat. Vil ek mér hér engu af skipta."
 <br>&nbsp;&nbsp; Þorbjörn mælti þá mörg herfilig orð til bróður síns ok segir því síðr dáð í honum sem meira lægi við. Hann ríðr nú í brott, ok skiljast þeir með lítilli blíðu. Hann léttir eigi, fyrr en hann kemr ofan til Leikskála, drepr þar á dyrr. Var þar til dura gengit. Þorbjörn biðr Sám út ganga. Sámr heilsaði vel frænda sínum ok bauð honum þar at vera. Þorbjörn tók því öllu seint. Sámr sér ógleði á Þorbirni ok spyrr tíðenda, en hann sagði víg Einars, sonar síns.
-<br>&nbsp;&nbsp; "Þat eru eigi mikil tíðendi", segir Sámr, "þótt Hrafnkell drepi menn.
+<br>&nbsp;&nbsp; "Þat eru eigi mikil tíðendi", segir Sámr, "þótt Hrafnkell drepi menn."
 <br>&nbsp;&nbsp; Þorbjörn spyrr, ef Sámr vildi nökkura liðveizlu veita sér. "Er þetta mál þann veg, þótt mér sé nánastr maðrinn, at þó er yðr eigi fjarri höggvit".
 <br>&nbsp;&nbsp; "Hefir þú nökkut eftir sæmðum leitat við Hrafnkel?"

@@ Linje 72: / Linje 72: @@
 Hrafnkell ferr í rekkju sína um kveldit ok svaf af um náttina. En um morguninn lét hann taka sér hest ok leggja á söðul ok ríðr upp til sels. Hann ríðr í blám klæðum. Öxi hafði hann í hendi, en ekki fleira vápna. Þá hafði Einarr nýrekit fé í kvíar. Hann lá á kvíagarðinum ok talði fé, en konur váru at mjólka. Þau heilsuðu honum. Hann spurði, hversu þeim færi at.
-<br>&nbsp;&nbsp; Einarr svarar: "Illa hefir mér at farit, því at vant varð þriggja tiga ásauðar nær viku, en nú er fundinn.
+<br>&nbsp;&nbsp; Einarr svarar: "Illa hefir mér at farit, því at vant varð þriggja tiga ásauðar nær viku, en nú er fundinn."
 <br>&nbsp;&nbsp; Hann kvaðst ekki at slíku telja -- "eða hefir ekki verr at farit? Hefir þat ok ekki svá oft til borit sem ván hefir at verit, at fjárins hafi vant verit. En hefir þú ekki nökkut riðit Freyfaxa mínum inn fyrra dag?"
 <br>&nbsp;&nbsp; Hann kveðst eigi þræta þess mega.