I. Kongernes Bog - Revisjonshistorikk

Carsten på 30. jan. 2023 kl. 20:00

2023-01-30T20:00:30Z

Carsten på 30. jan. 2023 kl. 14:56

2023-01-30T14:56:14Z

August på 12. apr. 2020 kl. 11:09

2020-04-12T11:09:58Z

Vis endringer

August: I. Kongernes Bog

2017-06-06T14:43:14Z

I. Kongernes Bog

Vis endringer

← Eldre revisjon		Revisjonen fra 30. jan. 2023 kl. 20:00
Linje 36:		Linje 36:
	'''292.''' Blezaðr seer þu drottinn guð minn. er þu letz þer soma at hefia mik til sua mikillar semðar af litlum stigum sem ek em nu i skipaðr. ok hefer holpit mer i mǫrgum haaskum ok leiddan mik [til þeirrar hugganar<ref>[''tilf.'' A</ref> epter mart uandręði ok mart ok langt starf. at augu min megu i dag sia þann frammgenginn af minum lendum er þu hefer nu skipat i þat sęmðarsęti sem þu hefer mik aaðr i skipat. epter þui sem þu hefer mer heitit. Þers bið ek þik drottinn minn at þu tuifallder ok þrifallder manuit ok tign Dauid yfer þeima æskumanni ok giǫr hann fullkominn hǫfðingia ok stiornara þinu folki epter þinum vilia. Þui [nęrst kyrsti<ref>[næst kysti, A</ref> Dauid Salomon sun sinn ok męllti til hans. Sa guð er himnum styrer margfalldi þer frið á iǫrdu umframm alla konunga ok gefi þer af iarðar auǫxtum alla sęlu. Þers uil ek beiða þik<ref>''tilf.'' A</ref> son minn. at þu væger frændsymi<ref>frændsemi, A</ref> uið Adoniam broður þinn. ef þu sier sanna iðran hans. fyrer þat er hann giorði suikliga oppreist i moti mer.<ref>feðr sinum, A</ref> At lokinni blezan þa suaraði Banaias ræðismaðr hans ok sagði amen. Ok enn męllti hann. Guð drottinn laati allt þetta epter þui fara sem þu hefer talat. ok sua sem drottinn hefer uerit meðr þer herra konungr sua se hann nu með syni þinum Salomon ok giǫri haaleitara hans tignarsęti ok sęmð rausn ok riki ok frialsara i alla staði enn yðart riki hefer uerit minn herra. Epter þetta męllti Dauid konungr uið Sadoch byskup ok Nathan spamann. Leiðit nu þenna unga konung Salomon i holl sina ok setið hann i hasęti mitt<ref>sitt, A</ref> með ǫllum hatiðlegum fagnaði ok goðri veizlu. Enn þeir fylldu allt þat sem Dauid konungr bauð þeim.		'''292.''' Blezaðr seer þu drottinn guð minn. er þu letz þer soma at hefia mik til sua mikillar semðar af litlum stigum sem ek em nu i skipaðr. ok hefer holpit mer i mǫrgum haaskum ok leiddan mik [til þeirrar hugganar<ref>[''tilf.'' A</ref> epter mart uandręði ok mart ok langt starf. at augu min megu i dag sia þann frammgenginn af minum lendum er þu hefer nu skipat i þat sęmðarsęti sem þu hefer mik aaðr i skipat. epter þui sem þu hefer mer heitit. Þers bið ek þik drottinn minn at þu tuifallder ok þrifallder manuit ok tign Dauid yfer þeima æskumanni ok giǫr hann fullkominn hǫfðingia ok stiornara þinu folki epter þinum vilia. Þui [nęrst kyrsti<ref>[næst kysti, A</ref> Dauid Salomon sun sinn ok męllti til hans. Sa guð er himnum styrer margfalldi þer frið á iǫrdu umframm alla konunga ok gefi þer af iarðar auǫxtum alla sęlu. Þers uil ek beiða þik<ref>''tilf.'' A</ref> son minn. at þu væger frændsymi<ref>frændsemi, A</ref> uið Adoniam broður þinn. ef þu sier sanna iðran hans. fyrer þat er hann giorði suikliga oppreist i moti mer.<ref>feðr sinum, A</ref> At lokinni blezan þa suaraði Banaias ræðismaðr hans ok sagði amen. Ok enn męllti hann. Guð drottinn laati allt þetta epter þui fara sem þu hefer talat. ok sua sem drottinn hefer uerit meðr þer herra konungr sua se hann nu með syni þinum Salomon ok giǫri haaleitara hans tignarsęti ok sęmð rausn ok riki ok frialsara i alla staði enn yðart riki hefer uerit minn herra. Epter þetta męllti Dauid konungr uið Sadoch byskup ok Nathan spamann. Leiðit nu þenna unga konung Salomon i holl sina ok setið hann i hasęti mitt<ref>sitt, A</ref> með ǫllum hatiðlegum fagnaði ok goðri veizlu. Enn þeir fylldu allt þat sem Dauid konungr bauð þeim.

−	Enn at lokinni veizlu Adonie þa heyrðu þeir sǫngua<ref>stora ok ''tilf.'' A</ref> fagra pipur ok huerskyns gleði sua sem með nykomnum fagnaði um borgina. Enn Adonias spurði epter<ref>''Her begynder atter'' C</ref> hverio gegndi sia fagnaðr folksins. hvart sv glæði var fyrir hans [sakir oc tignar<ref>[tignar saker, A, B</ref> ęða vorv [nockvr ny<ref>[onnur, A</ref> tiðendi. Oc a þeirri [stvndo sỏmo<ref>[sǫmu stundu, A, B</ref> kom þar Jonathas son Abiathar byskups oc geck fyrir Adoniam[. Adonias mællti til hans. Þv ert hravstr dręingr oc mant þv hafa fram at bera nockvr<ref>morg, B</ref> goð ęrendi. Hann svaraði. Þo verðr at segia at æigi se goð.<ref>[ok mællti, A</ref> Dauid hefir gefið Salomon syni sinvm konvngs nafn ok allt sitt riki. Segir Jonathas þeim þa gersamliga allt sem fallit var. at Salomon var þa vigðr til konvngs oc i hasæti sættr favðvr sins Dauids með allri hatiðligri glæði oc allz hattar fagnaði<ref>þessvm tiðendvm ''tilf.'' C; ''mgl.'' A, B </ref> sva sem a agættri hatið. Þa er Adonias heyrði þessi tiðendi. varð hann harðla hręddr oc allir þeir sem i raðagiỏrð vorv með honvm. oc flyði hverr til [sinna hæimkynna.<ref>[sins heima, A</ref> Enn Adonias flyði til tialldbvðar drottins oc lagði hỏnd sina a hæilagt alltari sva sem iatandi sik til hræinlifiss oc vndir þionosto i helgv landtialdi gvðs. þvi næst sendi hann mann til<ref>Salomon ''tilf.'' A</ref> konvngs ok mællti. Her skal ek dæyia. nema minn herra Salomon konvngr hæiti mer með fastmælvm. at hann drepi mik æigi þion sinn fyrir [þat er ec hefi misgert.<ref>[minn glæp, A</ref> Þa segir<ref>mællti, B</ref> konvngr. Adonias er broðir minn at frændsęmi.<ref>frændsymi, B</ref> oc vil ek giarna ~~pyrma~~ honvm. ef hann vill ręttliga iðraz fyrir þat er hann gerði svikliga vppræist moti feðr sinvm Dauid konvngi. ek vil bera þessa byrði með honvm fyrir gvði með þeim maldaga at hann verði iafnan<ref>''mgl.'' B</ref> kendr við trygglæik<ref>truleik, B</ref> oc litillæti fyrir vtan alla flærð. enn ef nockvr flęrðsamlig agirnd verðr fvndin með honvm. þa a hann visa van hęfndar yfir hỏfði sino.<ref>ser, B</ref> Nv fari hann heim til ęigna sinna oc nioti þeirra æ meðan hann helldr þetta sem nv er męllt.	+	Enn at lokinni veizlu Adonie þa heyrðu þeir sǫngua<ref>stora ok ''tilf.'' A</ref> fagra pipur ok huerskyns gleði sua sem með nykomnum fagnaði um borgina. Enn Adonias spurði epter<ref>''Her begynder atter'' C</ref> hverio gegndi sia fagnaðr folksins. hvart sv glæði var fyrir hans [sakir oc tignar<ref>[tignar saker, A, B</ref> ęða vorv [nockvr ny<ref>[onnur, A</ref> tiðendi. Oc a þeirri [stvndo sỏmo<ref>[sǫmu stundu, A, B</ref> kom þar Jonathas son Abiathar byskups oc geck fyrir Adoniam[. Adonias mællti til hans. Þv ert hravstr dręingr oc mant þv hafa fram at bera nockvr<ref>morg, B</ref> goð ęrendi. Hann svaraði. Þo verðr at segia at æigi se goð.<ref>[ok mællti, A</ref> Dauid hefir gefið Salomon syni sinvm konvngs nafn ok allt sitt riki. Segir Jonathas þeim þa gersamliga allt sem fallit var. at Salomon var þa vigðr til konvngs oc i hasæti sættr favðvr sins Dauids með allri hatiðligri glæði oc allz hattar fagnaði<ref>þessvm tiðendvm ''tilf.'' C; ''mgl.'' A, B </ref> sva sem a agættri hatið. Þa er Adonias heyrði þessi tiðendi. varð hann harðla hręddr oc allir þeir sem i raðagiỏrð vorv með honvm. oc flyði hverr til [sinna hæimkynna.<ref>[sins heima, A</ref> Enn Adonias flyði til tialldbvðar drottins oc lagði hỏnd sina a hæilagt alltari sva sem iatandi sik til hræinlifiss oc vndir þionosto i helgv landtialdi gvðs. þvi næst sendi hann mann til<ref>Salomon ''tilf.'' A</ref> konvngs ok mællti. Her skal ek dæyia. nema minn herra Salomon konvngr hæiti mer með fastmælvm. at hann drepi mik æigi þion sinn fyrir [þat er ec hefi misgert.<ref>[minn glæp, A</ref> Þa segir<ref>mællti, B</ref> konvngr. Adonias er broðir minn at frændsęmi.<ref>frændsymi, B</ref> oc vil ek giarna þyrma honvm. ef hann vill ręttliga iðraz fyrir þat er hann gerði svikliga vppræist moti feðr sinvm Dauid konvngi. ek vil bera þessa byrði með honvm fyrir gvði með þeim maldaga at hann verði iafnan<ref>''mgl.'' B</ref> kendr við trygglæik<ref>truleik, B</ref> oc litillæti fyrir vtan alla flærð. enn ef nockvr flęrðsamlig agirnd verðr fvndin með honvm. þa a hann visa van hęfndar yfir hỏfði sino.<ref>ser, B</ref> Nv fari hann heim til ęigna sinna oc nioti þeirra æ meðan hann helldr þetta sem nv er męllt.

@@ Linje 34: / Linje 34: @@
 ===Salomon til (konungs) tekinn at feðr sinum<ref>Fra Dauid konungi ok Salomone syni hans, A</ref>===
-'''292.''' Blezaðr seer þu drottinn guð minn. er þu letz þer soma at hefia mik til sua mikillar semðar af litlum stigum sem ek em nu i skipaðr. ok hefer holpit mer i m&#491;rgum haaskum ok leiddan mik [til þeirrar hugganar<ref>[''tilf.'' A</ref> epter mart uandr&#281;ði ok mart ok langt starf. at augu min megu i dag sia þann frammgenginn af minum lendum er þu hefer nu skipat i þat s&#281;mðars&#281;ti sem þu hefer mik aaðr i skipat. epter þui sem þu hefer mer heitit. Þers bið ek þik drottinn minn at þu tuifallder ok þrifallder manuit ok tign Dauid yfer þeima æskumanni ok gi&#491;r hann fullkominn h&#491;fðingia ok stiornara þinu folki epter þinum vilia. Þui [n&#281;rst kyrsti<ref>[næst kysti, A</ref> Dauid Salomon sun sinn ok m&#281;llti til hans. Sa guð er himnum styrer marglalldi þer frið á i&#491;rdu umframm alla konunga ok gefi þer af iarðar au&#491;xtum alla s&#281;lu. Þers uil ek beiða þik<ref>''tilf.'' A</ref> son minn. at þu væger frændsymi<ref>frændsemi, A</ref> uið Adoniam broður þinn. ef þu sier sanna iðran hans. fyrer þat er hann giorði suikliga oppreist i moti mer.<ref>feðr sinum, A</ref> At lokinni blezan þa suaraði Banaias ræðismaðr hans ok sagði amen. Ok enn m&#281;llti hann. Guð drottinn laati allt þetta epter þui fara sem þu hefer talat. ok sua sem drottinn hefer uerit meðr þer herra konungr sua se hann nu með syni þinum Salomon ok gi&#491;ri haaleitara hans tignars&#281;ti ok s&#281;mð rausn ok riki ok frialsara i alla staði enn yðart riki hefer uerit minn herra. Epter þetta m&#281;llti Dauid konungr uið Sadoch byskup ok Nathan spamann. Leiðit nu þenna unga konung Salomon i holl sina ok setið hann i has&#281;ti mitt<ref>sitt, A</ref> með &#491;llum hatiðlegum fagnaði ok goðri veizlu. Enn þeir fylldu allt þat sem Dauid konungr bauð þeim.
+'''292.''' Blezaðr seer þu drottinn guð minn. er þu letz þer soma at hefia mik til sua mikillar semðar af litlum stigum sem ek em nu i skipaðr. ok hefer holpit mer i m&#491;rgum haaskum ok leiddan mik [til þeirrar hugganar<ref>[''tilf.'' A</ref> epter mart uandr&#281;ði ok mart ok langt starf. at augu min megu i dag sia þann frammgenginn af minum lendum er þu hefer nu skipat i þat s&#281;mðars&#281;ti sem þu hefer mik aaðr i skipat. epter þui sem þu hefer mer heitit. Þers bið ek þik drottinn minn at þu tuifallder ok þrifallder manuit ok tign Dauid yfer þeima æskumanni ok gi&#491;r hann fullkominn h&#491;fðingia ok stiornara þinu folki epter þinum vilia. Þui [n&#281;rst kyrsti<ref>[næst kysti, A</ref> Dauid Salomon sun sinn ok m&#281;llti til hans. Sa guð er himnum styrer margfalldi þer frið á i&#491;rdu umframm alla konunga ok gefi þer af iarðar au&#491;xtum alla s&#281;lu. Þers uil ek beiða þik<ref>''tilf.'' A</ref> son minn. at þu væger frændsymi<ref>frændsemi, A</ref> uið Adoniam broður þinn. ef þu sier sanna iðran hans. fyrer þat er hann giorði suikliga oppreist i moti mer.<ref>feðr sinum, A</ref> At lokinni blezan þa suaraði Banaias ræðismaðr hans ok sagði amen. Ok enn m&#281;llti hann. Guð drottinn laati allt þetta epter þui fara sem þu hefer talat. ok sua sem drottinn hefer uerit meðr þer herra konungr sua se hann nu með syni þinum Salomon ok gi&#491;ri haaleitara hans tignars&#281;ti ok s&#281;mð rausn ok riki ok frialsara i alla staði enn yðart riki hefer uerit minn herra. Epter þetta m&#281;llti Dauid konungr uið Sadoch byskup ok Nathan spamann. Leiðit nu þenna unga konung Salomon i holl sina ok setið hann i has&#281;ti mitt<ref>sitt, A</ref> með &#491;llum hatiðlegum fagnaði ok goðri veizlu. Enn þeir fylldu allt þat sem Dauid konungr bauð þeim.
 Enn at lokinni veizlu Adonie þa heyrðu þeir s&#491;ngua<ref>stora ok ''tilf.'' A</ref> fagra pipur ok huerskyns gleði sua sem með nykomnum fagnaði um borgina. Enn Adonias spurði epter<ref>''Her begynder atter'' C</ref> hverio gegndi sia fagnaðr folksins. hvart sv glæði var fyrir hans [sakir oc tignar<ref>[tignar saker, A, B</ref> &#281;ða vorv [nockvr ny<ref>[onnur, A</ref> tiðendi. Oc a þeirri [stvndo s&#7887;mo<ref>[s&#491;mu stundu, A, B</ref> kom þar Jonathas son Abiathar byskups oc geck fyrir Adoniam[. Adonias mællti til hans. Þv ert hravstr dr&#281;ingr oc mant þv hafa fram at bera nockvr<ref>morg, B</ref> goð &#281;rendi. Hann svaraði. Þo verðr at segia at æigi se goð.<ref>[ok mællti, A</ref> Dauid hefir gefið Salomon syni sinvm konvngs nafn ok allt sitt riki. Segir Jonathas þeim þa gersamliga allt sem fallit var. at Salomon var þa vigðr til konvngs oc i hasæti sættr favðvr sins Dauids með allri hatiðligri glæði oc allz hattar fagnaði<ref>þessvm tiðendvm ''tilf.'' C; ''mgl.'' A, B </ref> sva sem a agættri hatið. Þa er Adonias heyrði þessi tiðendi. varð hann harðla hr&#281;ddr oc allir þeir sem i raðagi&#7887;rð vorv með honvm. oc flyði hverr til [sinna hæimkynna.<ref>[sins heima, A</ref> Enn Adonias flyði til tialldbvðar drottins oc lagði h&#7887;nd sina a hæilagt alltari sva sem iatandi sik til hræinlifiss oc vndir þionosto i helgv landtialdi gvðs. þvi næst sendi hann mann til<ref>Salomon ''tilf.'' A</ref> konvngs ok mællti. Her skal ek dæyia. nema minn herra Salomon konvngr hæiti mer með fastmælvm. at hann drepi mik æigi þion sinn fyrir [þat er ec hefi misgert.<ref>[minn glæp, A</ref> Þa segir<ref>mællti, B</ref> konvngr. Adonias er broðir minn at frænds&#281;mi.<ref>frændsymi, B</ref> oc vil ek giarna pyrma honvm. ef hann vill r&#281;ttliga iðraz fyrir þat er hann gerði svikliga vppræist moti feðr sinvm Dauid konvngi. ek vil bera þessa byrði með honvm fyrir gvði með þeim maldaga at hann verði iafnan<ref>''mgl.'' B</ref> kendr við trygglæik<ref>truleik, B</ref> oc litillæti fyrir vtan alla flærð. enn ef nockvr fl&#281;rðsamlig agirnd verðr fvndin með honvm. þa a hann visa van h&#281;fndar yfir h&#7887;fði sino.<ref>ser, B</ref> Nv fari hann heim til &#281;igna sinna oc nioti þeirra æ meðan hann helldr þetta sem nv er m&#281;llt.