Jacobs saga postola - Revisjonshistorikk

Jesper på 24. jan. 2026 kl. 11:51

2026-01-24T11:51:15Z

Jesper: Skiftet billede fra Jakob Alfæus' søn til Jakob Zebedæus' søn

2026-01-23T15:31:01Z

Skiftet billede fra Jakob Alfæus' søn til Jakob Zebedæus' søn

Jesper på 19. jan. 2026 kl. 21:44

2026-01-19T21:44:45Z

Jesper på 19. jan. 2026 kl. 05:29

2026-01-19T05:29:18Z

Vis endringer

August: Jacobs saga postola

2021-03-17T17:41:08Z

Jacobs saga postola

Vis endringer

@@ Linje 3: / Linje 3: @@
 !align="center" valign="top" width="40%" | '''Velg språk''' !!align="center" valign="top" width="10%" | Norrønt !!align="center" valign="top" width="10%"| Islandsk !!align="center" valign="top" width="10%"| Norsk !!align="center" valign="top" width="10%"| Dansk !!align="center" valign="top" width="10%"| Svensk !!align="center" valign="top" width="10%"| Færøysk
 |-
-!  Denne teksten finnes på følgende språk ►!! [[Fil:Original.gif|32px|link=Jacobs saga postola]] !!  !!  !!  !!  !!
+!  Denne teksten finnes på følgende språk ►!! [[Fil:Original.gif|32px|link=Jacobs saga postola]] !!  !!  !! [[Fil:Dansk.gif|32px|link=Jakob Apostels saga]] !!  !!
 |-
 |}

← Eldre revisjon		Revisjonen fra 23. jan. 2026 kl. 15:31
Linje 26:		Linje 26:


−	[[File:~~Rubens apostel jakobus mindere grt~~.jpg\|right\|thumb\|400px\|<center>~~Ruben~~:<br>'''Jacobus postola'''</center>]]'''2.''' Jacobus postoli drottins vars Jesu Kristz, broðir Johannis evangeliste, for ok kendi tru a ỏllu Gyðingalandi ok Samaria, en þat er land, ok gekk hann a þing ok samkomur Gyðinga, ok syndi þeim af helgum ritningum ok af spamannabokum ỏll vitni, er þeir baru af drottni Jesu Kristo. En fiolkunnigr maðr, sa er Ermogenis het, sendi lærisvein sinn, sa het Filetus, ok nokkura Gyðinga með honum, at hann þreytti i gegn Jacobo postola ok sannaði þat i orðum sinum, at Jesus Kristr væri eigi sannr sonr guðs, sem Jacobus sagði. En Jacobus postoli eyddi með krapti heilags anda alla malkroka hans, ok syndi hann af dømum heilagra boka, at Jesus er sannr guðs son. Þa hvarf Filetus aptr til Ermogenis ok mællti við hann: „Þat skalltu vita, at Jacob, sa er kallaz þræll ok postoli Jesu Kristz ma alldri verða yfirstiginn, þviat ek sa hann i nafni drottins Jesu Kristz reka diofla fra oðum mỏnnum, ok gefa sion blindum ok heilsu likþram, en vinir minir letuz set hafa hann reisa menn af dauða. Allar ritningar helgar man hann boklaust, ok synir þaðan af, at engi er annarr sannr guð, en sa er Gyðingar krossfestu. Lattu þer lika rað mitt, ok kom þu til til hans ok bið þer liknar af honum. En ef þu vill þat eigi gera, þa mun þer at engu duga fiolkyngi þin; ok þat skalltu vita, at ek mun aptr hverfa ok biðia at ek verða hans lærisveinn.“ Þa fylldiz Ermogenis ỏfundar, er hann heyrði þetta, ok batt hann Filetum, sva at hann matti sik hvergi hrøra, ok mællti við hann: „Siam, ef Jacob þinn kemr at leysa þik or bỏndum þessum.“ Þa sendi Filetus svein sinn til Jacobum. En er sa kom ok sagði þetta, þa sendi Jacobus sveitaduk sinn ok mællti: „Taki Filetus duk þenna ok mæli sva: drottinn Jesus Kristr reisir upp þa er falla ok leysir bundna.“ En sa for, er sendr var, ok selldi Fileto sveitadukinn. Þa losnaði hann or bỏndum Ermogenis ok hlo at fiolkyngi hans ok rann til postolans. Þa reiddiz Ermogenis, er lærisveinn hans hlo at honum, ok vakti upp diofla ok sendi þa ok mællti: „Fari þer ok leiðit hingat Jacobum til min ok Filetum lærisvein minn, at ek hefnumz við þa, at eigi þori aðrir lærisveinar minir at hlæia at mer.“ En dioflarnir komu þar, er Jacobus var a bønum. Þa toku þeir at yla i lopti ok mælltu: „Jacob, postoli guðs, miskunna þu oss, þviat ver brennum fyrir tið bruna vars.“ Jacob mællti: „Til hvers komu þer hingat?“ Dioflarnir svara: „Ermogenis sendi oss, at ver leiddim þik til hans, ok sva Filetum; en þegar er ver komum hingat, þa batt oss engill guðs elldligum bondum, ok brennum ver.“ Jacobus mællti: „I nafni fỏður ok sonar ok anda heilags leysi yðr engill guðs, ok fari þer aptr, ok leiðit Ermogenem hingat bundinn, ok meiðit hann at engu.“ Þa foru dioflar, ok bundu hendr Ermogenis a bak aptr með reipum, ok leiddu hann til Jacobum ok mælltu: „Þu sendir oss, er ver brunnum ok vorum kvaldir miok.“ Þa mællti Jacob við Ermogenem: „Þu hinn versti maðr, hvi treystiz þu at hafa trunað undir ovin mannanna, ok hugðir þu eigi at, hversu þu bazt at senda þer engla at granda mer. En ek let þa hina sỏmu syna þer reiði sina.“ Þa kolluðu dioflarnir ok mælltu við Jacobum: „Gef oss leyfi i gegn honum, at ver megim hefna þinna meingerða ok varra kvala.“ Jacobus mællti: „Fyrir hvi taki þer eigi Filetum, er her stendr fyrir yðr?“ Diofiarnir mælltu: „Ver megum eigi þann taka, er i þinni varðveizlu er.“ Jacobus mællti við Filetum: „Su er kenning drottins mins Jesu Kristz, at hverr launi goðu illt, Ermogenis batt þik, en þu leys hann nu, ok lat hann fara i friði fra diofli.“ En er Filetus hafði leystan hann, þa stoð hann ok drap niðr hofði ok þorði hvergi at fara i braut. Jacobus mællti við hann: „Far þu nu frials, þangat er þu vill, þviat eigi er var kenning, at maðr snuiz nauðigr til truar.“ Ermogenis svarar: „Ek kenni reiði dioflanna, at þeir munu þegar drepa mik, er ek geng heðan, nema þu gefir mer nokkut þat, er ek mega hafa með mer.“ Jacobus mællti: „Taktu staf minn, ok farðu ỏruggr, þangat er þu vill.“ Þa tok Eimogenis staf postolans ok for oruggr til hus sins. Þa tok hann kistur sinar ok lagði a bak ser ok lærisveinum sinum, fullar fiolkyngisboka, ok kastaði niðr fyrir føtr postolanum ok villdi brenna þær i elldi. Jacobus mællti við hann: „Kasta þu grioti ok blyi i kisturnar, ok sokk þeim i sæ niðr, at eigi fai menn skaða af dauni þeira, er þær eru brendar.“ Ermogenis kom aptr, er hann hafði þat gert, ok fell til fota postolanum, ok bað ser liknar ok mællti: „Þu lausnari anda, tak þu iðran þess, er hingat til hefir andskoti verit ok amælandi þinn.“ Jacobus svaraði: „Ef þu førir guði sanna forn ok iðran, þa muntu sanna miskunn taka af honum.“ Ermogenis mællti: „Þat er at marki, at ek føri sanna iðran guði, at ek hefi nu a braut kastat ollum bokum minum, þeim er a var oll olofuð dirfð, ok hefi ek neitt allri fiolkyngi ovinarins.“ Jacobus svaraði: „Far þu til husa þeira manna, er þu hefir svikit, ok kalla þa aptr til guðs, er þu kallaðir fra guði; seg þat satt vera, er þu sagðir logit, en þat logit, er þu hafðir sannat; briot þu ok skurðgoð, þau er þu hafðir gofgat, ok otru þa alla, er þu hafðir fylgt; fe þat er þu eignaðiz af illu verki, veittu nu þat við goð verk; ok sva sem þu vart sonr diỏfuls, þa er þu liktiz honum, sva ver þu nu sonr guðs ok likz honum, er hvern dag veitir goðgerninga sina overðum ok gefr føzlu omakligum. Ef guð var milldr við þik, þa er þu vart illr, þa mun hann vera miklu miskunnsamari við þik, ef þu lætr af at misgera.“ En er Jacobus hafði þetta mællt, þa gerðiz Ermogenes hlyðinn þessum hlutum ok varð algỏrr i guðs ast, sva at hann matti margar iartegnir geta af guði, ok sneruz margir vinir hans ok lærisveinar allir ok margir aðrir til truar drottins vars Jesu Kristz af kenningum hans ok fyrirletu villu Gyðinga.	+	[[File:Peter_Paul_Rubens_-_St_James_the_Apostle_-_WGA20192.jpg\|right\|thumb\|400px\|<center>Rubens:<br>'''Jacobus postola'''</center>]]'''2.''' Jacobus postoli drottins vars Jesu Kristz, broðir Johannis evangeliste, for ok kendi tru a ỏllu Gyðingalandi ok Samaria, en þat er land, ok gekk hann a þing ok samkomur Gyðinga, ok syndi þeim af helgum ritningum ok af spamannabokum ỏll vitni, er þeir baru af drottni Jesu Kristo. En fiolkunnigr maðr, sa er Ermogenis het, sendi lærisvein sinn, sa het Filetus, ok nokkura Gyðinga með honum, at hann þreytti i gegn Jacobo postola ok sannaði þat i orðum sinum, at Jesus Kristr væri eigi sannr sonr guðs, sem Jacobus sagði. En Jacobus postoli eyddi með krapti heilags anda alla malkroka hans, ok syndi hann af dømum heilagra boka, at Jesus er sannr guðs son. Þa hvarf Filetus aptr til Ermogenis ok mællti við hann: „Þat skalltu vita, at Jacob, sa er kallaz þræll ok postoli Jesu Kristz ma alldri verða yfirstiginn, þviat ek sa hann i nafni drottins Jesu Kristz reka diofla fra oðum mỏnnum, ok gefa sion blindum ok heilsu likþram, en vinir minir letuz set hafa hann reisa menn af dauða. Allar ritningar helgar man hann boklaust, ok synir þaðan af, at engi er annarr sannr guð, en sa er Gyðingar krossfestu. Lattu þer lika rað mitt, ok kom þu til til hans ok bið þer liknar af honum. En ef þu vill þat eigi gera, þa mun þer at engu duga fiolkyngi þin; ok þat skalltu vita, at ek mun aptr hverfa ok biðia at ek verða hans lærisveinn.“ Þa fylldiz Ermogenis ỏfundar, er hann heyrði þetta, ok batt hann Filetum, sva at hann matti sik hvergi hrøra, ok mællti við hann: „Siam, ef Jacob þinn kemr at leysa þik or bỏndum þessum.“ Þa sendi Filetus svein sinn til Jacobum. En er sa kom ok sagði þetta, þa sendi Jacobus sveitaduk sinn ok mællti: „Taki Filetus duk þenna ok mæli sva: drottinn Jesus Kristr reisir upp þa er falla ok leysir bundna.“ En sa for, er sendr var, ok selldi Fileto sveitadukinn. Þa losnaði hann or bỏndum Ermogenis ok hlo at fiolkyngi hans ok rann til postolans. Þa reiddiz Ermogenis, er lærisveinn hans hlo at honum, ok vakti upp diofla ok sendi þa ok mællti: „Fari þer ok leiðit hingat Jacobum til min ok Filetum lærisvein minn, at ek hefnumz við þa, at eigi þori aðrir lærisveinar minir at hlæia at mer.“ En dioflarnir komu þar, er Jacobus var a bønum. Þa toku þeir at yla i lopti ok mælltu: „Jacob, postoli guðs, miskunna þu oss, þviat ver brennum fyrir tið bruna vars.“ Jacob mællti: „Til hvers komu þer hingat?“ Dioflarnir svara: „Ermogenis sendi oss, at ver leiddim þik til hans, ok sva Filetum; en þegar er ver komum hingat, þa batt oss engill guðs elldligum bondum, ok brennum ver.“ Jacobus mællti: „I nafni fỏður ok sonar ok anda heilags leysi yðr engill guðs, ok fari þer aptr, ok leiðit Ermogenem hingat bundinn, ok meiðit hann at engu.“ Þa foru dioflar, ok bundu hendr Ermogenis a bak aptr með reipum, ok leiddu hann til Jacobum ok mælltu: „Þu sendir oss, er ver brunnum ok vorum kvaldir miok.“ Þa mællti Jacob við Ermogenem: „Þu hinn versti maðr, hvi treystiz þu at hafa trunað undir ovin mannanna, ok hugðir þu eigi at, hversu þu bazt at senda þer engla at granda mer. En ek let þa hina sỏmu syna þer reiði sina.“ Þa kolluðu dioflarnir ok mælltu við Jacobum: „Gef oss leyfi i gegn honum, at ver megim hefna þinna meingerða ok varra kvala.“ Jacobus mællti: „Fyrir hvi taki þer eigi Filetum, er her stendr fyrir yðr?“ Diofiarnir mælltu: „Ver megum eigi þann taka, er i þinni varðveizlu er.“ Jacobus mællti við Filetum: „Su er kenning drottins mins Jesu Kristz, at hverr launi goðu illt, Ermogenis batt þik, en þu leys hann nu, ok lat hann fara i friði fra diofli.“ En er Filetus hafði leystan hann, þa stoð hann ok drap niðr hofði ok þorði hvergi at fara i braut. Jacobus mællti við hann: „Far þu nu frials, þangat er þu vill, þviat eigi er var kenning, at maðr snuiz nauðigr til truar.“ Ermogenis svarar: „Ek kenni reiði dioflanna, at þeir munu þegar drepa mik, er ek geng heðan, nema þu gefir mer nokkut þat, er ek mega hafa með mer.“ Jacobus mællti: „Taktu staf minn, ok farðu ỏruggr, þangat er þu vill.“ Þa tok Eimogenis staf postolans ok for oruggr til hus sins. Þa tok hann kistur sinar ok lagði a bak ser ok lærisveinum sinum, fullar fiolkyngisboka, ok kastaði niðr fyrir føtr postolanum ok villdi brenna þær i elldi. Jacobus mællti við hann: „Kasta þu grioti ok blyi i kisturnar, ok sokk þeim i sæ niðr, at eigi fai menn skaða af dauni þeira, er þær eru brendar.“ Ermogenis kom aptr, er hann hafði þat gert, ok fell til fota postolanum, ok bað ser liknar ok mællti: „Þu lausnari anda, tak þu iðran þess, er hingat til hefir andskoti verit ok amælandi þinn.“ Jacobus svaraði: „Ef þu førir guði sanna forn ok iðran, þa muntu sanna miskunn taka af honum.“ Ermogenis mællti: „Þat er at marki, at ek føri sanna iðran guði, at ek hefi nu a braut kastat ollum bokum minum, þeim er a var oll olofuð dirfð, ok hefi ek neitt allri fiolkyngi ovinarins.“ Jacobus svaraði: „Far þu til husa þeira manna, er þu hefir svikit, ok kalla þa aptr til guðs, er þu kallaðir fra guði; seg þat satt vera, er þu sagðir logit, en þat logit, er þu hafðir sannat; briot þu ok skurðgoð, þau er þu hafðir gofgat, ok otru þa alla, er þu hafðir fylgt; fe þat er þu eignaðiz af illu verki, veittu nu þat við goð verk; ok sva sem þu vart sonr diỏfuls, þa er þu liktiz honum, sva ver þu nu sonr guðs ok likz honum, er hvern dag veitir goðgerninga sina overðum ok gefr føzlu omakligum. Ef guð var milldr við þik, þa er þu vart illr, þa mun hann vera miklu miskunnsamari við þik, ef þu lætr af at misgera.“ En er Jacobus hafði þetta mællt, þa gerðiz Ermogenes hlyðinn þessum hlutum ok varð algỏrr i guðs ast, sva at hann matti margar iartegnir geta af guði, ok sneruz margir vinir hans ok lærisveinar allir ok margir aðrir til truar drottins vars Jesu Kristz af kenningum hans ok fyrirletu villu Gyðinga.

← Eldre revisjon		Revisjonen fra 19. jan. 2026 kl. 21:44
Linje 29:		Linje 29:


−	'''3.''' En er Gyðingar sa, at Jacobus hafði snuit þeim manni til truar, er þeir hugðu alldri mundu verða yfirstiginn, þa gafu þeir fe tveimr hundraðshofðingium, þeim er voru i Hierusalem, at þeir tøki Jacobum ok setti i bond; en annarr þeira het Lisias, en annarr Theokristus. Þeir kvỏddu motz ok letu þangat leiða Jacobum ok døma um hann at lỏgum þeira. En er hann var þangat leiddr, þa mælltu Gyðingar við hann: „Fyrir hvi truir þu a mann dauðan, þann er ver vitum allir, at krossfestr var með þiofum?“ En Jacobus fullr hins helga anda svaraði: „Hlyði þer mer, brøðr, ok allir, er eruð synir Abrahe! Guð het þvi feðr varum Abrahe, at i hans kyni myndi allar þioðir þrifaz. En kyn hans er kallat fra Israel en eigi Ismael, þviat Ismael var þyborinn ok braut rekinu með møðr sinni fra allri erfð kyns Abrahe. En guð mællti við Abraham, at fra Ysaac myndi hans kyn eflaz. En Abraham var kallaðr vinr guðs, fyrr en hann tøki skurðarskirn eða helldi þvattdaga, ok fyrr en hann vissi nokkur log guðs boðorða. En hann varð vinr guðs eigi af skurðarskirn, helldr af þvi at hann truði fyrirheiti guðs, at i hans kyni myndi allar þioðir þrifaz. En ef Abraham varð vinr guðs þvi, at hann truði guði, þa er ok vist, at sa er ovinr guðs, er eigi truir guði.“ Gyðingar mælltu: „Hverr er sa, er eigi truir guði?“ Jacobus svaraði: „Sa er eigi truir þvi, at i Abrahams kyni munu þrifaz allar þioðir. Sa truir eigi guði, er eigi truir þvi, er Moyses mællti: Guð mun senda yðr mikinn spamann, honum skulu þer hlyða, hvatki er hann byðr. En Ysaias sagði, með hverium hætti koma myndi fyrirheit guðs: mær mun son ala, kvað hann, ok mun kallaz nafn hans Emmanuel, en þat þyðiz guð með oss. Heyrit Hierusalem, kvað Hieremias, koma mun lausnari þinn, ok mun þat vera takn hans, at hann man upp luka augu blindra ok gefa heyrn daufum, en lif dauðum með orði sinu. Sva mun hann koma sem sonr mannz, kvað Daniel, ok mun hann eignaz allt velldi. David mællti ok orðum sonar guðs: Drottinn mællti við mik, þu ert sonr minn. Guð mællti ok sva við David: Sa mun koma or þinu kyni, er ek mun setia yfir sess þinn. Um pisl hans mællti Ysaias: Sva er hann leiddr til pislar sem sauðr til skurðar. Daniel mællti ok orðum sonar guðs: Negldu þeir hendr minar ok føtr, ok stoðu ok sa a mik, ok skiptu með ser fỏtum minum ok logðu hluti yfir klæði min, ok gafu mer eitr at drekka, þa er mik þyrsti. David mællti um dauða hans: Likamr minn mun hvilaz i friði, þviat þu lætr eigi ỏnd mina i helviti. En um upprisu hans mællti David orðum sonar við fỏður: Upp reis ek, ok em ek nu með þer, fyrir sut aumra ok vesolld valaðra mun ek upprisa, kvað drottinn. Davið mællti ok um uppstigning hans: Drottinn ste upp til himna i fognuð. En hann sitr til høgri handar guðs foður, sva sem David mællti við drottin minn: Sittu til høgri handar mer. Þar sagði ok Davið, at hann myndi koma með ogn elldz ok døma um heim þenna: Guð mun koma syniliga, ok mun eigi gud varr þegia, elldr mun brenna i augliti hans ok hrið ogurlig umhverfis hann. En þessir hlutir allir eru fylldir ok framkomnir i drottni varum Jesu Kristo, þeir er liðnir eru, ok munu fyllaz þeir, er enn eru okomnir fram. Sva sem Ysaias mællti: Upp munu risa dauðir, ok vakna þeir er i grỏfum eru. En ef þer vilit vita, hvat þa mun verða, er dauðir menn risa upp, þa hlyði þer þvi, er David segiz hafa heyrt af guði: Guð mællti um sinn, kvað hann, þessa hluti tvenna heyrða ek, drottinn hefir velldi ok þu guð miskunnar, þviat þu munt giallda hverium sem einum eptir verkum sinum. Af þvi geri hverr yðarr iðran, brøðr minir, at eigi taki þer giolld fyrir verk yður, er nokkurn hlut attut með þeim, er krossfestu þann, er allan heim leysti fra kvolum. Þviat hann lauk upp augu þess, er blindr var borinn, ok reið hann molldu ok hraka sinum i stað augnanna, ok gaf honom syn, ok syndi þat i þessu verki, at hann hafði sialfr skapat manninn or molldu. Þviat ver spurðum drottin varn Jesum Kristum: Hverr misgerði i kyni hans, at hann skylldi blindr vera borinn? En hann svaraði oss ok mællti: Eigi misgerði hann ne frændr hans, helldr at guðs verk syndiz a honum. En siðan er hann grøddi likþra, ok gaf syn blindum, ok rak diofla fra oðum monnum, ok reisti upp dauða, þa kolluðu allir einni roddu ok toldu hann sekan ok dauða verðan. Þat sagði David fyrir ok mællti orðum guðs sonar: Þeir launuðu mer illu gott ok gulldu hatr fyrir elsku mina. Þat var ok fyrirsagt, at hann myndi selldr vera af lærisveinum sinum. Sa vellti mik, kvað David, er át brauð með mer ok ek truða. Þessa hluti alla sagði heilagr andi yðr fyrir ~~munu~~ spamannanna. En ef ver truum þvi eigi, þa megum ver eigi forðaz helvitis eilifar kvalir. Eða hvi munum ver forðaz pislir, ef ver erum otruir, þar er heiðnir menn trua orðum spamannanna, en ver truum eigi feðrum varum. Gratum ver ok þa, brøðr, gløpi vara, ok iðrumz með tarum þessa skamsamligra gløpa, at guð miskunnsamr þiggi iðrun vara, at eigi komi oss þau dømi, er at baruz ovinum guðs um Moyses daga, sem David mællti: iỏrð opnaðiz ok gleypti Datan ok allt lið Abirons, elldr brann i þinghusi Gyðinga, ok brendi logi synduga menn.“	+	'''3.''' En er Gyðingar sa, at Jacobus hafði snuit þeim manni til truar, er þeir hugðu alldri mundu verða yfirstiginn, þa gafu þeir fe tveimr hundraðshofðingium, þeim er voru i Hierusalem, at þeir tøki Jacobum ok setti i bond; en annarr þeira het Lisias, en annarr Theokristus. Þeir kvỏddu motz ok letu þangat leiða Jacobum ok døma um hann at lỏgum þeira. En er hann var þangat leiddr, þa mælltu Gyðingar við hann: „Fyrir hvi truir þu a mann dauðan, þann er ver vitum allir, at krossfestr var með þiofum?“ En Jacobus fullr hins helga anda svaraði: „Hlyði þer mer, brøðr, ok allir, er eruð synir Abrahe! Guð het þvi feðr varum Abrahe, at i hans kyni myndi allar þioðir þrifaz. En kyn hans er kallat fra Israel en eigi Ismael, þviat Ismael var þyborinn ok braut rekinu með møðr sinni fra allri erfð kyns Abrahe. En guð mællti við Abraham, at fra Ysaac myndi hans kyn eflaz. En Abraham var kallaðr vinr guðs, fyrr en hann tøki skurðarskirn eða helldi þvattdaga, ok fyrr en hann vissi nokkur log guðs boðorða. En hann varð vinr guðs eigi af skurðarskirn, helldr af þvi at hann truði fyrirheiti guðs, at i hans kyni myndi allar þioðir þrifaz. En ef Abraham varð vinr guðs þvi, at hann truði guði, þa er ok vist, at sa er ovinr guðs, er eigi truir guði.“ Gyðingar mælltu: „Hverr er sa, er eigi truir guði?“ Jacobus svaraði: „Sa er eigi truir þvi, at i Abrahams kyni munu þrifaz allar þioðir. Sa truir eigi guði, er eigi truir þvi, er Moyses mællti: Guð mun senda yðr mikinn spamann, honum skulu þer hlyða, hvatki er hann byðr. En Ysaias sagði, með hverium hætti koma myndi fyrirheit guðs: mær mun son ala, kvað hann, ok mun kallaz nafn hans Emmanuel, en þat þyðiz guð með oss. Heyrit Hierusalem, kvað Hieremias, koma mun lausnari þinn, ok mun þat vera takn hans, at hann man upp luka augu blindra ok gefa heyrn daufum, en lif dauðum með orði sinu. Sva mun hann koma sem sonr mannz, kvað Daniel, ok mun hann eignaz allt velldi. David mællti ok orðum sonar guðs: Drottinn mællti við mik, þu ert sonr minn. Guð mællti ok sva við David: Sa mun koma or þinu kyni, er ek mun setia yfir sess þinn. Um pisl hans mællti Ysaias: Sva er hann leiddr til pislar sem sauðr til skurðar. Daniel mællti ok orðum sonar guðs: Negldu þeir hendr minar ok føtr, ok stoðu ok sa a mik, ok skiptu með ser fỏtum minum ok logðu hluti yfir klæði min, ok gafu mer eitr at drekka, þa er mik þyrsti. David mællti um dauða hans: Likamr minn mun hvilaz i friði, þviat þu lætr eigi ỏnd mina i helviti. En um upprisu hans mællti David orðum sonar við fỏður: Upp reis ek, ok em ek nu með þer, fyrir sut aumra ok vesolld valaðra mun ek upprisa, kvað drottinn. Davið mællti ok um uppstigning hans: Drottinn ste upp til himna i fognuð. En hann sitr til høgri handar guðs foður, sva sem David mællti við drottin minn: Sittu til høgri handar mer. Þar sagði ok Davið, at hann myndi koma með ogn elldz ok døma um heim þenna: Guð mun koma syniliga, ok mun eigi gud varr þegia, elldr mun brenna i augliti hans ok hrið ogurlig umhverfis hann. En þessir hlutir allir eru fylldir ok framkomnir i drottni varum Jesu Kristo, þeir er liðnir eru, ok munu fyllaz þeir, er enn eru okomnir fram. Sva sem Ysaias mællti: Upp munu risa dauðir, ok vakna þeir er i grỏfum eru. En ef þer vilit vita, hvat þa mun verða, er dauðir menn risa upp, þa hlyði þer þvi, er David segiz hafa heyrt af guði: Guð mællti um sinn, kvað hann, þessa hluti tvenna heyrða ek, drottinn hefir velldi ok þu guð miskunnar, þviat þu munt giallda hverium sem einum eptir verkum sinum. Af þvi geri hverr yðarr iðran, brøðr minir, at eigi taki þer giolld fyrir verk yður, er nokkurn hlut attut með þeim, er krossfestu þann, er allan heim leysti fra kvolum. Þviat hann lauk upp augu þess, er blindr var borinn, ok reið hann molldu ok hraka sinum i stað augnanna, ok gaf honom syn, ok syndi þat i þessu verki, at hann hafði sialfr skapat manninn or molldu. Þviat ver spurðum drottin varn Jesum Kristum: Hverr misgerði i kyni hans, at hann skylldi blindr vera borinn? En hann svaraði oss ok mællti: Eigi misgerði hann ne frændr hans, helldr at guðs verk syndiz a honum. En siðan er hann grøddi likþra, ok gaf syn blindum, ok rak diofla fra oðum monnum, ok reisti upp dauða, þa kolluðu allir einni roddu ok toldu hann sekan ok dauða verðan. Þat sagði David fyrir ok mællti orðum guðs sonar: Þeir launuðu mer illu gott ok gulldu hatr fyrir elsku mina. Þat var ok fyrirsagt, at hann myndi selldr vera af lærisveinum sinum. Sa vellti mik, kvað David, er át brauð með mer ok ek truða. Þessa hluti alla sagði heilagr andi yðr fyrir munn spamannanna. En ef ver truum þvi eigi, þa megum ver eigi forðaz helvitis eilifar kvalir. Eða hvi munum ver forðaz pislir, ef ver erum otruir, þar er heiðnir menn trua orðum spamannanna, en ver truum eigi feðrum varum. Gratum ver ok þa, brøðr, gløpi vara, ok iðrumz með tarum þessa skamsamligra gløpa, at guð miskunnsamr þiggi iðrun vara, at eigi komi oss þau dømi, er at baruz ovinum guðs um Moyses daga, sem David mællti: iỏrð opnaðiz ok gleypti Datan ok allt lið Abirons, elldr brann i þinghusi Gyðinga, ok brendi logi synduga menn.“

	En er Jacob hafði þetta mællt, þa veitti drottinn sva mikinn veg mali hans, at allir mælltu sem einum munni, þeir er heyrðu: „Misgort hofum ver, gefðu oss hialp ok seg oss, hvat ver skulum gera.“ Jacobus mællti við þa: „Eigi skulu þer ỏrvilnaz, trui þer ok latið skiraz, ok munu yðr fyrirgefaz syndir yðrar.“ En margr lyðr Gyðinga tok tru Kristz af kenningu postolans.		En er Jacob hafði þetta mællt, þa veitti drottinn sva mikinn veg mali hans, at allir mælltu sem einum munni, þeir er heyrðu: „Misgort hofum ver, gefðu oss hialp ok seg oss, hvat ver skulum gera.“ Jacobus mællti við þa: „Eigi skulu þer ỏrvilnaz, trui þer ok latið skiraz, ok munu yðr fyrirgefaz syndir yðrar.“ En margr lyðr Gyðinga tok tru Kristz af kenningu postolans.