Katerine Saga - Revisjonshistorikk

Jesper på 24. feb. 2023 kl. 19:42

2023-02-24T19:42:12Z

Jesper: Tilføjet et «, som mangler i forlægget

2023-02-19T16:29:53Z

Tilføjet et «, som mangler i forlægget

Jesper på 18. feb. 2023 kl. 06:18

2023-02-18T06:18:17Z

Jesper på 3. feb. 2023 kl. 06:10

2023-02-03T06:10:50Z

Jesper på 3. feb. 2023 kl. 05:19

2023-02-03T05:19:09Z

August: Erstattet OldNordicTimes med HTML-koder

2020-08-19T07:34:43Z

Erstattet OldNordicTimes med HTML-koder

Vis endringer

Carsten: Carsten flyttet siden Katarine Saga til Katerine Saga

2017-05-11T11:33:01Z

Carsten flyttet siden Katarine Saga til Katerine Saga

August: Katerine Saga

2017-05-11T10:12:10Z

Katerine Saga

Vis endringer

@@ Linje 3: / Linje 3: @@
 !align="center" valign="top" width="40%" | '''Velg språk''' !!align="center" valign="top" width="10%" | Norrønt !!align="center" valign="top" width="10%"| Islandsk !!align="center" valign="top" width="10%"| Norsk !!align="center" valign="top" width="10%"| Dansk !!align="center" valign="top" width="10%"| Svensk !!align="center" valign="top" width="10%"| Færøysk
 |-
-!  Denne teksten finnes på følgende språk ►!! [[Fil:Original.gif|32px|link=Katerine Saga]] !!  !!  !!  !!  !!
+!  Denne teksten finnes på følgende språk ►!! [[Fil:Original.gif|32px|link=Katerine Saga]] !!  !!  !! [[Fil:Dansk.gif|32px|link=Sankt Katharinas saga]] !!  !!
 |-
 |}

← Eldre revisjon		Revisjonen fra 19. feb. 2023 kl. 16:29
Linje 63:		Linje 63:


−	'''14.''' Portfirius riddara hofðingi, sa er drotningu hafdi fylgt til myrkvastofunnar ꜳ fund sællar Katerine, sa þessi tiþindi [ok komz<ref>[þviat hann var fyrirætladr til eilifs fagnadar, komz hann ''B, C.''</ref> miok vid i sinu hiarta logandi af elldi guðligrar astar. Hann gekk fyrir keisarann ok mælti af<ref>med ''B, C.''</ref> miklu trausti: »Her til hefir ek þionat ydvarri tign, sem ek kunna, en nu er þat rað i hug mer komit, at ek vil eigi lengr þiona iarðligum konungi ok daudlighum, helldr vil ek heðan af þiona odaudligum konungi ok himneskum drotni Jesu Kristo; ok þetta rad vilia upp taka med mer þau .cc.<ref>tvau hundrut ''B.''</ref> riddara, er ek hefvir stiornat, girnaz þeir sem ek af allri ast<ref>hugarins ''tilf. B, C.''</ref> at þiona drotni vórum Jesu Kristo ok gøraz hans riddarar.« Sem keisarinn heyrdi þessi orð, óttaðiz hann, at Portfirius ok hans riddarar mundi vilia draga<ref>rꜳda ''B;'' hafa ''C.''</ref> rikit undan honum. En þviat hann<ref>Porphirius ''B, C.''</ref> var agætr madr i hans hird, þa villdi hann eigi láta drepa hann, helldr let hann kalla hann ok sveitunga hans til mals<ref>tals ''B, C.''</ref> vid sik leyniliga, ok talar sva til þeira: »Hvat ilt hefir yðr hent<ref>til handa borit ''B, C.''</ref>, ok hvern skaða eða vanvirdu<ref>hveria vanvirding ''B, C.''</ref> hafit þer fengit? [Heilir sva! látit af falsligri fyrirætlan, ok snuiz ifra þvi lagabroti, sem yðr hefir i hug komit, at neita almatkum goðum vórum, en trua ꜳ Krist, þann er hengðr var ꜳ krosstre ok do þar, ok var þo aðr alla vega svivirðr ok barðr. Mikil firn ero slikt. Nu elskit þer ok dyrdkit Þór ok Apollo, en hirdit ekki um Krist ok um hindrvitni kristinna manna ok um þeira tru ok villur. Ok ef þer gorit svo, þa skulut þer hafva vara vinattu ok þar med sæmd ok riki ok goð kvónfaung fyrir fylgd<ref>[Snuit ifra lagabroti þvi, sem (er ''C'') ydr hefir i hugh komit at gera, latit af þessi ferligri fyrirætlan, at þer megit audlaz winattu vorrar dyrdar ok þiggia af oss sæmd ok aumbỏn ''B, C.''</ref> truligrar þionosto. Portfirius mælti: »Herra keisari, sagdi hann, at engum kosti fáit þer oss snuit fra heilagri tru ok ast almattigs guds, þvi goð yd(u)r ok dyrd þeira ero engu nyt.« Keisarinn villdi þa tala vid þa riddarana, sva at Portfirius væri eigi hia, ok hugdiz mundo snuit fa hug þeira. En Portfirius gekk ꜳ tal þeira [ok mælti sva: »Eighi giorit þer, herra<ref>[ok slitr rædu (rædur ''C'') þeira svo mælandi: »Eigi giorir yd(u)r speki nu ''B, C.''</ref>, skynsamligha, þer snuit hia hỏfdinu en talit vid hina lægri<ref>limuna ''tilf. B; ikke C.''</ref>. Ek skal sannlig svỏr veita fyrir alla oss, þvi at med guðs miskunn vilia þeir hlita minni forsea.« Keisarinn svarar med mikilli reidi: »Eigi ert þu hofut þeira, helldr ert þu glautun<ref>''saal. B, C;'' gautun ''A.''</ref> þess vesla hofuðs, sem þu<ref>hefir ok ''tilf. C.''</ref> berr eptir, ok allra þeira, sem þu lokkar<ref>skylldar ''B, C.''</ref> til med flærdsamligum fortolum at tyna fỏgnudum vorrar dyrdar, ok þar med ollu þvi godu, sem þer eigit<ref>eigut ''B.''</ref>, en taka i moti hinn versta dom<ref>''tilf. B, C.''</ref> daligs dauða.« Ok þvi at keisarinn hugsadi, at eptir þeira dæmum mundi<ref>mundu ''B;'' mętte ''C.''</ref> margir snuaz, ef hann dveldi<ref>dvallde ''C;'' leti nockut dvelia ''B.''</ref> þeira drap, þvi bauð hann, at Portfirium ok alla hans sveit skylldi brott leiða or borginni ok pina [alla vega<ref>[med ollu ''B, C.''</ref> miskunnarlaust ok siðan halshỏggva, ok sva var gort. Ok for [su hin sæla sveit med þessum pislarsigri guði til handa enn<ref>[Porphirius ok .cc. riddara med honum til guds med pislarsigri ''B, C.''</ref> næsta dag eptir Clemens messu.	+	'''14.''' Portfirius riddara hofðingi, sa er drotningu hafdi fylgt til myrkvastofunnar ꜳ fund sællar Katerine, sa þessi tiþindi [ok komz<ref>[þviat hann var fyrirætladr til eilifs fagnadar, komz hann ''B, C.''</ref> miok vid i sinu hiarta logandi af elldi guðligrar astar. Hann gekk fyrir keisarann ok mælti af<ref>med ''B, C.''</ref> miklu trausti: »Her til hefir ek þionat ydvarri tign, sem ek kunna, en nu er þat rað i hug mer komit, at ek vil eigi lengr þiona iarðligum konungi ok daudlighum, helldr vil ek heðan af þiona odaudligum konungi ok himneskum drotni Jesu Kristo; ok þetta rad vilia upp taka med mer þau .cc.<ref>tvau hundrut ''B.''</ref> riddara, er ek hefvir stiornat, girnaz þeir sem ek af allri ast<ref>hugarins ''tilf. B, C.''</ref> at þiona drotni vórum Jesu Kristo ok gøraz hans riddarar.« Sem keisarinn heyrdi þessi orð, óttaðiz hann, at Portfirius ok hans riddarar mundi vilia draga<ref>rꜳda ''B;'' hafa ''C.''</ref> rikit undan honum. En þviat hann<ref>Porphirius ''B, C.''</ref> var agætr madr i hans hird, þa villdi hann eigi láta drepa hann, helldr let hann kalla hann ok sveitunga hans til mals<ref>tals ''B, C.''</ref> vid sik leyniliga, ok talar sva til þeira: »Hvat ilt hefir yðr hent<ref>til handa borit ''B, C.''</ref>, ok hvern skaða eða vanvirdu<ref>hveria vanvirding ''B, C.''</ref> hafit þer fengit? [Heilir sva! látit af falsligri fyrirætlan, ok snuiz ifra þvi lagabroti, sem yðr hefir i hug komit, at neita almatkum goðum vórum, en trua ꜳ Krist, þann er hengðr var ꜳ krosstre ok do þar, ok var þo aðr alla vega svivirðr ok barðr. Mikil firn ero slikt. Nu elskit þer ok dyrdkit Þór ok Apollo, en hirdit ekki um Krist ok um hindrvitni kristinna manna ok um þeira tru ok villur. Ok ef þer gorit svo, þa skulut þer hafva vara vinattu ok þar med sæmd ok riki ok goð kvónfaung fyrir fylgd<ref>[Snuit ifra lagabroti þvi, sem (er ''C'') ydr hefir i hugh komit at gera, latit af þessi ferligri fyrirætlan, at þer megit audlaz winattu vorrar dyrdar ok þiggia af oss sæmd ok aumbỏn ''B, C.''</ref> truligrar þionosto.« Portfirius mælti: »Herra keisari, sagdi hann, at engum kosti fáit þer oss snuit fra heilagri tru ok ast almattigs guds, þvi goð yd(u)r ok dyrd þeira ero engu nyt.« Keisarinn villdi þa tala vid þa riddarana, sva at Portfirius væri eigi hia, ok hugdiz mundo snuit fa hug þeira. En Portfirius gekk ꜳ tal þeira [ok mælti sva: »Eighi giorit þer, herra<ref>[ok slitr rædu (rædur ''C'') þeira svo mælandi: »Eigi giorir yd(u)r speki nu ''B, C.''</ref>, skynsamligha, þer snuit hia hỏfdinu en talit vid hina lægri<ref>limuna ''tilf. B; ikke C.''</ref>. Ek skal sannlig svỏr veita fyrir alla oss, þvi at med guðs miskunn vilia þeir hlita minni forsea.« Keisarinn svarar med mikilli reidi: »Eigi ert þu hofut þeira, helldr ert þu glautun<ref>''saal. B, C;'' gautun ''A.''</ref> þess vesla hofuðs, sem þu<ref>hefir ok ''tilf. C.''</ref> berr eptir, ok allra þeira, sem þu lokkar<ref>skylldar ''B, C.''</ref> til med flærdsamligum fortolum at tyna fỏgnudum vorrar dyrdar, ok þar med ollu þvi godu, sem þer eigit<ref>eigut ''B.''</ref>, en taka i moti hinn versta dom<ref>''tilf. B, C.''</ref> daligs dauða.« Ok þvi at keisarinn hugsadi, at eptir þeira dæmum mundi<ref>mundu ''B;'' mętte ''C.''</ref> margir snuaz, ef hann dveldi<ref>dvallde ''C;'' leti nockut dvelia ''B.''</ref> þeira drap, þvi bauð hann, at Portfirium ok alla hans sveit skylldi brott leiða or borginni ok pina [alla vega<ref>[med ollu ''B, C.''</ref> miskunnarlaust ok siðan halshỏggva, ok sva var gort. Ok for [su hin sæla sveit med þessum pislarsigri guði til handa enn<ref>[Porphirius ok .cc. riddara med honum til guds med pislarsigri ''B, C.''</ref> næsta dag eptir Clemens messu.

← Eldre revisjon		Revisjonen fra 18. feb. 2023 kl. 06:18
Linje 54:		Linje 54:


−	'''11.''' Um morgininn eptir bauð keisarinn, at heilaga Katerinam skylidi leiða fyrir domstol hans. Ok er hann sꜳ hana hardla biarta ok þekkiliga, þa undraðiz hann miok, ok allir þeir er hana sꜳ, at hennar yfirbragd mátti slikt verða, þar sem þeir hugdu, at hun mundi at þrotum komin af hungri, eptir þvi sem mannz edli var til. Keisarinn freistadi þa enn, ef hann mætti lokka guds mey ok pinslarvótt til samþykkis vid sik, ok mælti svo til hennar: »Eigi skal þat hegomi vera, er ek hefir mælt þer til sæmdar, þvi at eigi byriar konungligu valldi þvi at heita, sem at falsi reyniz; hygg at [þvi, er ek byd þer<ref>[þu, hvat ek segi, ok hlyd til med hyggendi ''B, C.''</ref>. Eigi fysumz ek at eiga þik sem ambátt eda kynlitla konu, þvi at eigi byriar þat tign vorri, [þar sem þu ert kyngỏfug, þvi bydr ek þer at eiga med mer alla luti ok alla dyrd mins rikis. Ok af þvi at þu ert hardla frid synum ok kurteis umfram allar frur i heiminum, þa ma okkat samvelldi sva saman fara, at þu ser hin rikazta drotningh heimsins, valin af ollum mest sakir fegrdar þinnar ok lista. Ef þu þiggr þenna veg, þa dyrdka þik allir. Nu gef oss skyr andsvỏr, ok hugsa, hvar komit er þinum hag, ok hversu tveim stỏfuum mun deila fyrir þer, ok rasa at engu fyrir rað framm<ref>[en þvi at þu ert kyngỏfug ok frid synum, þa byd ek þer ath eignazt med mer alla dyrd ok allt welldi (valld ''C'') rikis mins; ertu þa en rikazta drotning, ef þu þiggr þenna weg, valit af ollum odrum i riki mino fyrir sakir fegrdar þinnar; hirdu wandliga þenna kost (þessi ord ''C'') i hiarta þinu ok veit mer sidan skyr andsvỏr ''B, C.''</ref>.« [Hin sæla mær, er hun heyrdi þessi ord, þa mintiz hon gudligs fyrirheitz, er hun hafdi heyrt i myrkvastofunni, ok sagdi svo<ref>[''tilf. B, C.''</ref>: »Heyrit þer, keisari, ok berit þolinmodligha mina rædu, þviat þat somir konungligri tign. Þu telr fyrir mer, at ek skula ødlazt dyrd velldis þins ok vera drotning yfir ollu velldi þinu; kært ma þeim slikt at heyra<ref>hafa ''C.''</ref>, er ꜳ þessa verolld vill stunda<ref>stundat hafa ''B.''</ref>. En ef ek ma finna þer rikara ok friðara, þer betra ok mattkara, hvarn skal ek<ref>helldr ''tilf. C.''</ref> kiosa, lifanda um allar alldir verallda ok skinanda eilifliga i sinni dyrd, eda þann er skiott mun deyia ok verða at molldo ok møðkum? Hugsa nu, herra keisari, ok dæm siþan rettum dómi.« En med þvi at keisarinn var skylldaðr til i þessarri spurningu at svara þar sonnu um, þa mælti hann sva: »Engin vitr madr mun þat dæma, at meira se virðr eda metinn stundligr en eilifr, eda helldr se kosinn [daudligr en lifandi um allar alldir verallda<ref>[skiott deyia munandi, en sa er alldri mꜳ deyia ''B, C.''</ref>, þvi at sa ma alla luti eiga, er at eilifu rikir; en sa er skiott deyr, ma hvarki eiga [sik ne aðra luti<ref>[sidan sialfan sik ok ecki annat ''B, C.''</ref>. En hversu hæfa þessi svỏr þeim lutum, er ek talada<ref>rædda ''B, C.''</ref> til þin aðan? Hverr er þessi, [er svo er rikr<ref>[''mgl. B, C.''</ref>, sva máttugr ok goðr ok þar med eilifr, at hann se meira hattar ok meira virðandi en ver ok vor dyrd ok riki? Ek veit þann engan i ollum heiminum.« Kristz pislarvóttr svaradi sva: »Allzvalldandi ok um allar alldir lifandi Jesus Kristus guds son, sa er meira ꜳ at virða en þik ok þina dyrð [alla, sva mikla sem hon er; þeim sama er<ref>[þeim em ''B, C.''</ref> ek føstnut ok hann elskar ek af ollu hiarta, ok fyrir hans ast vil ek helldr deyia en neita hans dyrd. Lat þer, konungr, ekki finnaz um þu dyrd ok fegrð, er sva skiott kann fyrirfaraz sem [blomgat gras, er vex ꜳ iorðu ꜳ litilli stundu, ok þornar þat skiott ok fyrirverðr sik allt. Nu mat þu sea, sva vitr maðr sem þu ert ok þikkiz vera, at<ref>[blom (blome ''C'') gras þess, er vex ꜳ annarri stundu, en þornar (þverr ''C'') ꜳ annarri, ''B, C.''</ref> engi<ref>''tilf. B, C.''</ref> fegrð ønnur er at sonnu girniligri, en su er engan enda hefir ok eigi ma [þorna ne hrørna<ref>[morna ''B;'' þorna ''C.''</ref>, en þat er ast ok elska drottins mins Jesu Kristz ok eilift lif.«	+	'''11.''' Um morgininn eptir bauð keisarinn, at heilaga Katerinam skylidi leiða fyrir domstol hans. Ok er hann sꜳ hana hardla biarta ok þekkiliga, þa undraðiz hann miok, ok allir þeir er hana sꜳ, at hennar yfirbragd mátti slikt verða, þar sem þeir hugdu, at hun mundi at þrotum komin af hungri, eptir þvi sem mannz edli var til. Keisarinn freistadi þa enn, ef hann mætti lokka guds mey ok pinslarvótt til samþykkis vid sik, ok mælti svo til hennar: »Eigi skal þat hegomi vera, er ek hefir mælt þer til sæmdar, þvi at eigi byriar konungligu valldi þvi at heita, sem at falsi reyniz; hygg at [þvi, er ek byd þer<ref>[þu, hvat ek segi, ok hlyd til med hyggendi ''B, C.''</ref>. Eigi fysumz ek at eiga þik sem ambátt eda kynlitla konu, þvi at eigi byriar þat tign vorri, [þar sem þu ert kyngỏfug, þvi bydr ek þer at eiga med mer alla luti ok alla dyrd mins rikis. Ok af þvi at þu ert hardla frid synum ok kurteis umfram allar frur i heiminum, þa ma okkat samvelldi sva saman fara, at þu ser hin rikazta drotningh heimsins, valin af ollum mest sakir fegrdar þinnar ok lista. Ef þu þiggr þenna veg, þa dyrdka þik allir. Nu gef oss skyr andsvỏr, ok hugsa, hvar komit er þinum hag, ok hversu tveim stỏfuum mun deila fyrir þer, ok rasa at engu fyrir rað framm<ref>[en þvi at þu ert kyngỏfug ok frid synum, þa byd ek þer ath eignazt med mer alla dyrd ok allt welldi (valld ''C'') rikis mins; ertu þa en rikazta drotning, ef þu þiggr þenna weg, valit af ollum odrum i riki mino fyrir sakir fegrdar þinnar; hirdu wandliga þenna kost (þessi ord ''C'') i hiarta þinu ok veit mer sidan skyr andsvỏr ''B, C.''</ref>.« [Hin sæla mær, er hun heyrdi þessi ord, þa mintiz hon gudligs fyrirheitz, er hun hafdi heyrt i myrkvastofunni, ok sagdi svo<ref>[''tilf. B, C.''</ref>: »Heyrit þer, keisari, ok berit þolinmodligha mina rædu, þviat þat somir konungligri tign. Þu telr fyrir mer, at ek skula ødlazt dyrd velldis þins ok vera drotning yfir ollu velldi þinu; kært ma þeim slikt at heyra<ref>hafa ''C.''</ref>, er ꜳ þessa verolld vill stunda<ref>stundat hafa ''B.''</ref>. En ef ek ma finna þer rikara ok friðara, þer betra ok mattkara, hvarn skal ek<ref>helldr ''tilf. C.''</ref> kiosa, lifanda um allar alldir verallda ok skinanda eilifliga i sinni dyrd, eda þann er skiott mun deyia ok verða at molldo ok møðkum? Hugsa nu, herra keisari, ok dæm siþan rettum dómi.« En med þvi at keisarinn var skylldaðr til i þessarri spurningu at svara þar sonnu um, þa mælti hann sva: »Engin vitr madr mun þat dæma, at meira se virðr eda metinn stundligr en eilifr, eda helldr se kosinn [daudligr en lifandi um allar alldir verallda<ref>[skiott deyia munandi, en sa er alldri mꜳ deyia ''B, C.''</ref>, þvi at sa ma alla luti eiga, er at eilifu rikir; en sa er skiott deyr, ma hvarki eiga [sik ne aðra luti<ref>[sidan sialfan sik ok ecki annat ''B, C.''</ref>. En hversu hæfa þessi svỏr þeim lutum, er ek talada<ref>rædda ''B, C.''</ref> til þin aðan? Hverr er þessi, [er svo er rikr<ref>[''mgl. B, C.''</ref>, sva máttugr ok goðr ok þar med eilifr, at hann se meira hattar ok meira virðandi en ver ok vor dyrd ok riki? Ek veit þann engan i ollum heiminum.« Kristz pislarvóttr svaradi sva: »Allzvalldandi ok um allar alldir lifandi Jesus Kristus guds son, sa er meira ꜳ at virða en þik ok þina dyrð [alla, sva mikla sem hon er; þeim sama er<ref>[þeim em ''B, C.''</ref> ek føstnut ok hann elskar ek af ollu hiarta, ok fyrir hans ast vil ek helldr deyia en neita hans dyrd. Lat þer, konungr, ekki finnaz um þa dyrd ok fegrð, er sva skiott kann fyrirfaraz sem [blomgat gras, er vex ꜳ iorðu ꜳ litilli stundu, ok þornar þat skiott ok fyrirverðr sik allt. Nu mat þu sea, sva vitr maðr sem þu ert ok þikkiz vera, at<ref>[blom (blome ''C'') gras þess, er vex ꜳ annarri stundu, en þornar (þverr ''C'') ꜳ annarri, ''B, C.''</ref> engi<ref>''tilf. B, C.''</ref> fegrð ønnur er at sonnu girniligri, en su er engan enda hefir ok eigi ma [þorna ne hrørna<ref>[morna ''B;'' þorna ''C.''</ref>, en þat er ast ok elska drottins mins Jesu Kristz ok eilift lif.«

← Eldre revisjon		Revisjonen fra 3. feb. 2023 kl. 06:10
Linje 27:		Linje 27:


−	[[File:Michelangelo Caravaggio 060.jpg\|right\|thumb\|500px\|<center>Michelangelo Caravaggio: '''Katarina av Alexandria'''</center>]]'''2.''' A þeiri tid er slik tidendi giorduz i borginni Alexandria, var þar stỏdd ein mær, su het Katerina dottir Kosti konungs; hun hafdi þa mist fodur sinn<ref>sins ''C.''</ref>, ok var hun eptir hans frafall med frændum sinum i þeiri hỏll, er hann hafdi att. Þessi mær svo sem hun var ættgỏfug, svo var hun ok agæt at speki sinni, numit hafdi hun allar þær iþrottir a<ref>af ''C.''</ref> bokum, er liberalis<ref>''Her beg. A, som nu lægges til Grund.''</ref> heita. Hun kunni margar tungur at skilia<ref>mæla ''B, C.''</ref> ok spakliga allar spurningar at leysa, þær er fyrir hana voro bornar. Ok þa er þessi mær sa svo mikinn muga<ref>mug ''B;'' mannmug ''C.''</ref> saman kominn ok slikan tilbuning<ref>tilbunat ''B.''</ref> blotanna ok heyrði saungva ok simphon ok margan annan strengleik, er fram var fluttr goðunum til dyrdar<ref>tignar ''B.''</ref>, en kristna menn sa hun standa milli heiðingia gratandi ok eigi þorandi Kristi at iáta fyrir otta sakir ok hræðzlu, þa komz hun vid miok; en hun tok þo at hafa karlmannligan hug i kvenligu<ref>kveasligu ''B.''</ref> briosti, ok kalladi siþan med ser þionostusveina sina nokkura ok gekk þa til hofs þess, er konungrinn<ref>keisarinn ''B.''</ref> sialfr var inni ok blotmanna sveit med honum, sva sem rum hafði i hofinu, ok færdu þar fram blotin. Heilug Katerina var svo fỏgr at ꜳliti, at allir undruduz hennar fegrð, er hana sa. Ok er hun gekk at hofinu, þa mælti hun til þeira, er konungi þionudu: »Þvi er<ref>em ''B, C.''</ref> ek her komin til hofs þessa, at ek vil tala vid sialfan konung þat, er mali vardar ok til nytsemdar ma verða.« Þeir sỏgdu þegar konungi ord meyiarinnar, en hann gaf henni leyfvi til inngỏngu ok at tala<ref>mæla ''B.''</ref> slikt, sem<ref>er ''B.''</ref> hun villdi. Hin sæla Katerina flutti fyrst fyrir konungi sitt erendi med spakligum gátum ok vitrligum malsendum tiltekinna dæma<ref>doma ''B.''</ref>, ok mælti myrkt en med mikilli snilld; um siðir sneri hun sinni ræðu til þeira ordtaka, er alþyða mátti vel skilia, ok sagði sva: »Her til hefvir<ref>hefi ''B, C.''</ref> ek, konungr, flutt erendi mitt [einkannliga fyrir þer<ref>[''tilf. B, C.''</ref> sva sem fyrir hinum spakazta manni ok þeim, er sitr i hæstu sæti veralldligrar tignar; vil ek [mæla liost<ref>[''mgl. B.''</ref> hedan af, at allir megi skilia, þeir er hia ero staddir, min orð. Fyrir hvoria søk [samnit þer<ref>[samnadir þu ''B, C.''</ref> saman, konungr, sva miklum mannfiolða at stunda til ovitzku<ref>''saal. B, C;'' veitzlu ''A.''</ref> eda starfa i skurðgoða villu? [Undriz þer<ref>[Undraz þu ''B, C.''</ref> miok, sagdi hun, hof þetta gort af manna hondum. Mikit finnz þer um hagleik þann, er þar er ꜳ, ok um dyrðligan buning, er pryþir hofit. Nu svó fagrt sem þat er alt saman at sea, þat verþr allt, er skamt liðr heðan, at dusti [ok molldo<ref>[einu ''B, C.''</ref>. Undraz þu helldr himin ok iorð ok sióinn ok aðra þa luti, er i þeim ero; hyggit<ref>hygg þu ''B, C; Tiltalen til Kongen er i disse ogsaa senere i Enkeltal.''</ref> at solinni ok tunglinu ok stiornunum ok at þionostu þeira, hversu þau renna fra upphafi heims ok alt til enda veralldar; þau renna dag ok nott til vestrs [ok gefa alldri hvilld<ref>[''mgl. B, C.''</ref> ok hverfa aptr til austrsins, alldri [þrytr þau ne mæðir<ref>[þreytaz þau ne mædaz ''B, C.''</ref>. Ok þa er þer hugleidit þetta, spyrit eptir ok nemit, hverr þessa luti alla hefir smiðat<ref>smidada ''B.''</ref>. Ok þa er þer skilit med sialfs hans fultingi, hverr hann er, ok þer megit engan finna honum iafnan, þa dyrkit hann ok eggit þess alla yðra undirmenn þeim at luta ok þiona, er valld hefir at skiota i helvitis loga ỏndum ok likỏmum sinna ovina; hann er drottinn drotna ok hỏfdingi allra hỏfdingia, hann sá allan heiminn tapaðan af tál [diỏfuligrar vælar ok fiandligrar<ref>[fiandans ok ''B, C.''</ref> fortolu, ok fyrir þvi sendi hann son sinn drottin varn Jesum Krist, er getinn er af helgum anda, fæddr af<ref>fra ''B.''</ref> Mariu meyiu ok tok manndóm ꜳ sinn guðdóm ok leysti heiminn fyrir kross<ref>krossins ''B, C.''</ref> pinsl ok fyrir ~~utheliing~~ sins hins [heilaga bloðs ok hans<ref>[''mgl. B, C.''</ref> dyra dreyra, en leiddi til himinrikis alla ꜳ sik truandi ok ser truliga þiónandi. Nu ef þu [truir ꜳ<ref>[hugleidir ''B.''</ref> hann rettliga, ok [vilit þer<ref>[vilir þu ''B, C.''</ref> hann dyrka, þa mun hann hreinsa syndir yðrar allar ok leiða yðr siþan til eilifra fagnaða.« Keisaranum bra sva við, er hann heyrdi ord heilagrar meyiar, at i fyrstu<ref>fystunni ''B.''</ref> mátti hann engu svara. En er hann retti við sva sem af nøkkuru ómegni eda oviti, þa mælti hann svo: »Þu kona, lat oss [i nadum færa fornir<ref>[luka fornir at færa ''B, C.''</ref> godunum, en siþan munu ver andsvara serhverium lutum, þeim er þu ræddir.« Ok þa bauð hann nokkurum sinum monnum at leiða hana til hallar sinnar. En sialfr hann undraði miok hennar speki ok malsnilld, en einna mest hennar fegrð ok kurteisi, þvi at hun var hardla frið, sem fyrr var sagt.	+	[[File:Michelangelo Caravaggio 060.jpg\|right\|thumb\|500px\|<center>Michelangelo Caravaggio: '''Katarina av Alexandria'''</center>]]'''2.''' A þeiri tid er slik tidendi giorduz i borginni Alexandria, var þar stỏdd ein mær, su het Katerina dottir Kosti konungs; hun hafdi þa mist fodur sinn<ref>sins ''C.''</ref>, ok var hun eptir hans frafall med frændum sinum i þeiri hỏll, er hann hafdi att. Þessi mær svo sem hun var ættgỏfug, svo var hun ok agæt at speki sinni, numit hafdi hun allar þær iþrottir a<ref>af ''C.''</ref> bokum, er liberalis<ref>''Her beg. A, som nu lægges til Grund.''</ref> heita. Hun kunni margar tungur at skilia<ref>mæla ''B, C.''</ref> ok spakliga allar spurningar at leysa, þær er fyrir hana voro bornar. Ok þa er þessi mær sa svo mikinn muga<ref>mug ''B;'' mannmug ''C.''</ref> saman kominn ok slikan tilbuning<ref>tilbunat ''B.''</ref> blotanna ok heyrði saungva ok simphon ok margan annan strengleik, er fram var fluttr goðunum til dyrdar<ref>tignar ''B.''</ref>, en kristna menn sa hun standa milli heiðingia gratandi ok eigi þorandi Kristi at iáta fyrir otta sakir ok hræðzlu, þa komz hun vid miok; en hun tok þo at hafa karlmannligan hug i kvenligu<ref>kveasligu ''B.''</ref> briosti, ok kalladi siþan med ser þionostusveina sina nokkura ok gekk þa til hofs þess, er konungrinn<ref>keisarinn ''B.''</ref> sialfr var inni ok blotmanna sveit med honum, sva sem rum hafði i hofinu, ok færdu þar fram blotin. Heilug Katerina var svo fỏgr at ꜳliti, at allir undruduz hennar fegrð, er hana sa. Ok er hun gekk at hofinu, þa mælti hun til þeira, er konungi þionudu: »Þvi er<ref>em ''B, C.''</ref> ek her komin til hofs þessa, at ek vil tala vid sialfan konung þat, er mali vardar ok til nytsemdar ma verða.« Þeir sỏgdu þegar konungi ord meyiarinnar, en hann gaf henni leyfvi til inngỏngu ok at tala<ref>mæla ''B.''</ref> slikt, sem<ref>er ''B.''</ref> hun villdi. Hin sæla Katerina flutti fyrst fyrir konungi sitt erendi med spakligum gátum ok vitrligum malsendum tiltekinna dæma<ref>doma ''B.''</ref>, ok mælti myrkt en med mikilli snilld; um siðir sneri hun sinni ræðu til þeira ordtaka, er alþyða mátti vel skilia, ok sagði sva: »Her til hefvir<ref>hefi ''B, C.''</ref> ek, konungr, flutt erendi mitt [einkannliga fyrir þer<ref>[''tilf. B, C.''</ref> sva sem fyrir hinum spakazta manni ok þeim, er sitr i hæstu sæti veralldligrar tignar; vil ek [mæla liost<ref>[''mgl. B.''</ref> hedan af, at allir megi skilia, þeir er hia ero staddir, min orð. Fyrir hvoria søk [samnit þer<ref>[samnadir þu ''B, C.''</ref> saman, konungr, sva miklum mannfiolða at stunda til ovitzku<ref>''saal. B, C;'' veitzlu ''A.''</ref> eda starfa i skurðgoða villu? [Undriz þer<ref>[Undraz þu ''B, C.''</ref> miok, sagdi hun, hof þetta gort af manna hondum. Mikit finnz þer um hagleik þann, er þar er ꜳ, ok um dyrðligan buning, er pryþir hofit. Nu svó fagrt sem þat er alt saman at sea, þat verþr allt, er skamt liðr heðan, at dusti [ok molldo<ref>[einu ''B, C.''</ref>. Undraz þu helldr himin ok iorð ok sióinn ok aðra þa luti, er i þeim ero; hyggit<ref>hygg þu ''B, C; Tiltalen til Kongen er i disse ogsaa senere i Enkeltal.''</ref> at solinni ok tunglinu ok stiornunum ok at þionostu þeira, hversu þau renna fra upphafi heims ok alt til enda veralldar; þau renna dag ok nott til vestrs [ok gefa alldri hvilld<ref>[''mgl. B, C.''</ref> ok hverfa aptr til austrsins, alldri [þrytr þau ne mæðir<ref>[þreytaz þau ne mædaz ''B, C.''</ref>. Ok þa er þer hugleidit þetta, spyrit eptir ok nemit, hverr þessa luti alla hefir smiðat<ref>smidada ''B.''</ref>. Ok þa er þer skilit med sialfs hans fultingi, hverr hann er, ok þer megit engan finna honum iafnan, þa dyrkit hann ok eggit þess alla yðra undirmenn þeim at luta ok þiona, er valld hefir at skiota i helvitis loga ỏndum ok likỏmum sinna ovina; hann er drottinn drotna ok hỏfdingi allra hỏfdingia, hann sá allan heiminn tapaðan af tál [diỏfuligrar vælar ok fiandligrar<ref>[fiandans ok ''B, C.''</ref> fortolu, ok fyrir þvi sendi hann son sinn drottin varn Jesum Krist, er getinn er af helgum anda, fæddr af<ref>fra ''B.''</ref> Mariu meyiu ok tok manndóm ꜳ sinn guðdóm ok leysti heiminn fyrir kross<ref>krossins ''B, C.''</ref> pinsl ok fyrir uthelling sins hins [heilaga bloðs ok hans<ref>[''mgl. B, C.''</ref> dyra dreyra, en leiddi til himinrikis alla ꜳ sik truandi ok ser truliga þiónandi. Nu ef þu [truir ꜳ<ref>[hugleidir ''B.''</ref> hann rettliga, ok [vilit þer<ref>[vilir þu ''B, C.''</ref> hann dyrka, þa mun hann hreinsa syndir yðrar allar ok leiða yðr siþan til eilifra fagnaða.« Keisaranum bra sva við, er hann heyrdi ord heilagrar meyiar, at i fyrstu<ref>fystunni ''B.''</ref> mátti hann engu svara. En er hann retti við sva sem af nøkkuru ómegni eda oviti, þa mælti hann svo: »Þu kona, lat oss [i nadum færa fornir<ref>[luka fornir at færa ''B, C.''</ref> godunum, en siþan munu ver andsvara serhverium lutum, þeim er þu ræddir.« Ok þa bauð hann nokkurum sinum monnum at leiða hana til hallar sinnar. En sialfr hann undraði miok hennar speki ok malsnilld, en einna mest hennar fegrð ok kurteisi, þvi at hun var hardla frið, sem fyrr var sagt.

← Eldre revisjon		Revisjonen fra 3. feb. 2023 kl. 05:19
Linje 27:		Linje 27:


−	[[File:Michelangelo Caravaggio 060.jpg\|right\|thumb\|500px\|<center>Michelangelo Caravaggio: '''Katarina av Alexandria'''</center>]]'''2.''' A þeiri tid er slik tidendi giorduz i borginni Alexandria, var þar stỏdd ein mær, su het Katerina dottir Kosti konungs; hun hafdi þa mist fodur sinn<ref>sins ''C.''</ref>, ok var hun eptir hans frafall med frændum sinum i þeiri hỏll, er hann hafdi att. Þessi mær svo sem hun var ættgỏfug, svo var hun ok agæt at speki sinni, numit hafdi hun allar þær iþrottir a<ref>af ''C.''</ref> bokum, er liberalis<ref>''Her beg. A, som nu lægges til Grund.''</ref> heita. Hun kunni margar tungur at skilia<ref>mæla ''B, C.''</ref> ok spakliga allar spurningar at leysa, þær er fyrir hana voro bornar. Ok þa er þessi mær sa svo mikinn muga<ref>mug ''B;'' mannmug ''C.''</ref> saman kominn ok slikan tilbuning<ref>tilbunat ''B.''</ref> blotanna ok heyrði saungva ok simphon ok margan annan strengleik, er fram var fluttr goðunum til dyrdar<ref>tignar ''B.''</ref>, en kristna menn sa hun standa milli heiðingia gratandi ok eigi þorandi Kristi at iáta fyrir otta sakir ok hræðzlu, þa komz hun vid miok; en hun tok þo at hafa karlmannligan hug i kvenligu<ref>kveasligu ''B.''</ref> briosti, ok kalladi siþan med ser þionostusveina sina nokkura ok gekk þa til hofs þess, er konungrinn<ref>keisarinn ''B.''</ref> sialfr var inni ok blotmanna sveit med honum, sva sem rum hafði i hofinu, ok færdu þar fram blotin. Heilug Katerina var svo fỏgr at ꜳliti, at allir undruduz hennar fegrð, er hana sa. Ok er hun gekk at hofinu, þa mælti hun til þeira, er konungi þionudu: »Þvi er<ref>em ''B, C.''</ref> ek her komin til hofs þessa, at ek vil tala vid sialfan konung þat, er mali vardar ok til nytsemdar ma verða.« Þeir sỏgdu þegar konungi ord meyiarinnar, en hann gaf henni leyfvi til inngỏngu ok at tala<ref>mæla ''B.''</ref> slikt, sem<ref>er ''B.''</ref> hun villdi. Hin sæla Katerina flutti fyrst fyrir konungi sitt erendi med spakligum gátum ok vitrligum malsendum tiltekinna dæma<ref>doma ''B.''</ref>, ok mælti myrkt en med mikilli snilld; um siðir sneri hun sinni ræðu til þeira ordtaka, er alþyða mátti vel skilia, ok sagði sva: »Her til hefvir<ref>hefi ''B, C.''</ref> ek, konungr, flutt erendi mitt [einkannliga fyrir þer<ref>[''tilf. B, C.''</ref> sva sem fyrir hinum spakazta manni ok þeim, er sitr i hæstu sæti veralldligrar tignar; vil ek [mæla liost<ref>[''mgl. B.''</ref> hedan af, at allir megi skilia, þeir er hia ero staddir, min orð. Fyrir hvoria søk [samnit þer<ref>[samnadir þu ''B, C.''</ref> saman, konungr, sva miklum mannfiolða at stunda til ovitzku<ref>''saal. B, C;'' veitzlu ''A.''</ref> eda starfa i skurðgoða villu? [Undriz þer<ref>[Undraz þu ''B, C.''</ref> miok, sagdi hun, hof þetta gort af manna hondum. Mikit finnz þer um hagleik þann, er þar er ꜳ, ok um dyrðligan buning, er pryþir hofit. Nu svó fagrt sem þat er alt saman at sea, þat verþr allt, er skamt liðr heðan, at dusti [ok molldo<ref>[einu ''B, C.''</ref>. Undraz þu helldr himin ok iorð ok sióinn ok aðra þa luti, er i þeim ero; hyggit<ref>hygg þu ''B, C; Tiltalen til Kongen er i disse ogsaa senere i Enkeltal.''</ref> at solinni ok tunglinu ok stiornunum ok at þionostu þeira, hversu þau renna fra upphafi heims ok alt til enda veralldar; þau renna dag ok nott til vestrs [ok gefa alldri hvilld<ref>[''mgl. B, C.''</ref> ok hverfa aptr til austrsins, alldri [þrytr þau ne mæðir<ref>[þreytaz þau ne mædaz ''B, C.''</ref>. Ok þa er ~~þei~~ hugleidit þetta, spyrit eptir ok nemit, hverr þessa luti alla hefir smiðat<ref>smidada ''B.''</ref>. Ok þa er þer skilit med sialfs hans fultingi, hverr hann er, ok þer megit engan finna honum iafnan, þa dyrkit hann ok eggit þess alla yðra undirmenn þeim at luta ok þiona, er valld hefir at skiota i helvitis loga ỏndum ok likỏmum sinna ovina; hann er drottinn drotna ok hỏfdingi allra hỏfdingia, hann sá allan heiminn tapaðan af tál [diỏfuligrar vælar ok fiandligrar<ref>[fiandans ok ''B, C.''</ref> fortolu, ok fyrir þvi sendi hann son sinn drottin varn Jesum Krist, er getinn er af helgum anda, fæddr af<ref>fra ''B.''</ref> Mariu meyiu ok tok manndóm ꜳ sinn guðdóm ok leysti heiminn fyrir kross<ref>krossins ''B, C.''</ref> pinsl ok fyrir utheliing sins hins [heilaga bloðs ok hans<ref>[''mgl. B, C.''</ref> dyra dreyra, en leiddi til himinrikis alla ꜳ sik truandi ok ser truliga þiónandi. Nu ef þu [truir ꜳ<ref>[hugleidir ''B.''</ref> hann rettliga, ok [vilit þer<ref>[vilir þu ''B, C.''</ref> hann dyrka, þa mun hann hreinsa syndir yðrar allar ok leiða yðr siþan til eilifra fagnaða.« Keisaranum bra sva við, er hann heyrdi ord heilagrar meyiar, at i fyrstu<ref>fystunni ''B.''</ref> mátti hann engu svara. En er hann retti við sva sem af nøkkuru ómegni eda oviti, þa mælti hann svo: »Þu kona, lat oss [i nadum færa fornir<ref>[luka fornir at færa ''B, C.''</ref> godunum, en siþan munu ver andsvara serhverium lutum, þeim er þu ræddir.« Ok þa bauð hann nokkurum sinum monnum at leiða hana til hallar sinnar. En sialfr hann undraði miok hennar speki ok malsnilld, en einna mest hennar fegrð ok kurteisi, þvi at hun var hardla frið, sem fyrr var sagt.	+	[[File:Michelangelo Caravaggio 060.jpg\|right\|thumb\|500px\|<center>Michelangelo Caravaggio: '''Katarina av Alexandria'''</center>]]'''2.''' A þeiri tid er slik tidendi giorduz i borginni Alexandria, var þar stỏdd ein mær, su het Katerina dottir Kosti konungs; hun hafdi þa mist fodur sinn<ref>sins ''C.''</ref>, ok var hun eptir hans frafall med frændum sinum i þeiri hỏll, er hann hafdi att. Þessi mær svo sem hun var ættgỏfug, svo var hun ok agæt at speki sinni, numit hafdi hun allar þær iþrottir a<ref>af ''C.''</ref> bokum, er liberalis<ref>''Her beg. A, som nu lægges til Grund.''</ref> heita. Hun kunni margar tungur at skilia<ref>mæla ''B, C.''</ref> ok spakliga allar spurningar at leysa, þær er fyrir hana voro bornar. Ok þa er þessi mær sa svo mikinn muga<ref>mug ''B;'' mannmug ''C.''</ref> saman kominn ok slikan tilbuning<ref>tilbunat ''B.''</ref> blotanna ok heyrði saungva ok simphon ok margan annan strengleik, er fram var fluttr goðunum til dyrdar<ref>tignar ''B.''</ref>, en kristna menn sa hun standa milli heiðingia gratandi ok eigi þorandi Kristi at iáta fyrir otta sakir ok hræðzlu, þa komz hun vid miok; en hun tok þo at hafa karlmannligan hug i kvenligu<ref>kveasligu ''B.''</ref> briosti, ok kalladi siþan med ser þionostusveina sina nokkura ok gekk þa til hofs þess, er konungrinn<ref>keisarinn ''B.''</ref> sialfr var inni ok blotmanna sveit med honum, sva sem rum hafði i hofinu, ok færdu þar fram blotin. Heilug Katerina var svo fỏgr at ꜳliti, at allir undruduz hennar fegrð, er hana sa. Ok er hun gekk at hofinu, þa mælti hun til þeira, er konungi þionudu: »Þvi er<ref>em ''B, C.''</ref> ek her komin til hofs þessa, at ek vil tala vid sialfan konung þat, er mali vardar ok til nytsemdar ma verða.« Þeir sỏgdu þegar konungi ord meyiarinnar, en hann gaf henni leyfvi til inngỏngu ok at tala<ref>mæla ''B.''</ref> slikt, sem<ref>er ''B.''</ref> hun villdi. Hin sæla Katerina flutti fyrst fyrir konungi sitt erendi med spakligum gátum ok vitrligum malsendum tiltekinna dæma<ref>doma ''B.''</ref>, ok mælti myrkt en med mikilli snilld; um siðir sneri hun sinni ræðu til þeira ordtaka, er alþyða mátti vel skilia, ok sagði sva: »Her til hefvir<ref>hefi ''B, C.''</ref> ek, konungr, flutt erendi mitt [einkannliga fyrir þer<ref>[''tilf. B, C.''</ref> sva sem fyrir hinum spakazta manni ok þeim, er sitr i hæstu sæti veralldligrar tignar; vil ek [mæla liost<ref>[''mgl. B.''</ref> hedan af, at allir megi skilia, þeir er hia ero staddir, min orð. Fyrir hvoria søk [samnit þer<ref>[samnadir þu ''B, C.''</ref> saman, konungr, sva miklum mannfiolða at stunda til ovitzku<ref>''saal. B, C;'' veitzlu ''A.''</ref> eda starfa i skurðgoða villu? [Undriz þer<ref>[Undraz þu ''B, C.''</ref> miok, sagdi hun, hof þetta gort af manna hondum. Mikit finnz þer um hagleik þann, er þar er ꜳ, ok um dyrðligan buning, er pryþir hofit. Nu svó fagrt sem þat er alt saman at sea, þat verþr allt, er skamt liðr heðan, at dusti [ok molldo<ref>[einu ''B, C.''</ref>. Undraz þu helldr himin ok iorð ok sióinn ok aðra þa luti, er i þeim ero; hyggit<ref>hygg þu ''B, C; Tiltalen til Kongen er i disse ogsaa senere i Enkeltal.''</ref> at solinni ok tunglinu ok stiornunum ok at þionostu þeira, hversu þau renna fra upphafi heims ok alt til enda veralldar; þau renna dag ok nott til vestrs [ok gefa alldri hvilld<ref>[''mgl. B, C.''</ref> ok hverfa aptr til austrsins, alldri [þrytr þau ne mæðir<ref>[þreytaz þau ne mædaz ''B, C.''</ref>. Ok þa er þer hugleidit þetta, spyrit eptir ok nemit, hverr þessa luti alla hefir smiðat<ref>smidada ''B.''</ref>. Ok þa er þer skilit med sialfs hans fultingi, hverr hann er, ok þer megit engan finna honum iafnan, þa dyrkit hann ok eggit þess alla yðra undirmenn þeim at luta ok þiona, er valld hefir at skiota i helvitis loga ỏndum ok likỏmum sinna ovina; hann er drottinn drotna ok hỏfdingi allra hỏfdingia, hann sá allan heiminn tapaðan af tál [diỏfuligrar vælar ok fiandligrar<ref>[fiandans ok ''B, C.''</ref> fortolu, ok fyrir þvi sendi hann son sinn drottin varn Jesum Krist, er getinn er af helgum anda, fæddr af<ref>fra ''B.''</ref> Mariu meyiu ok tok manndóm ꜳ sinn guðdóm ok leysti heiminn fyrir kross<ref>krossins ''B, C.''</ref> pinsl ok fyrir utheliing sins hins [heilaga bloðs ok hans<ref>[''mgl. B, C.''</ref> dyra dreyra, en leiddi til himinrikis alla ꜳ sik truandi ok ser truliga þiónandi. Nu ef þu [truir ꜳ<ref>[hugleidir ''B.''</ref> hann rettliga, ok [vilit þer<ref>[vilir þu ''B, C.''</ref> hann dyrka, þa mun hann hreinsa syndir yðrar allar ok leiða yðr siþan til eilifra fagnaða.« Keisaranum bra sva við, er hann heyrdi ord heilagrar meyiar, at i fyrstu<ref>fystunni ''B.''</ref> mátti hann engu svara. En er hann retti við sva sem af nøkkuru ómegni eda oviti, þa mælti hann svo: »Þu kona, lat oss [i nadum færa fornir<ref>[luka fornir at færa ''B, C.''</ref> godunum, en siþan munu ver andsvara serhverium lutum, þeim er þu ræddir.« Ok þa bauð hann nokkurum sinum monnum at leiða hana til hallar sinnar. En sialfr hann undraði miok hennar speki ok malsnilld, en einna mest hennar fegrð ok kurteisi, þvi at hun var hardla frið, sem fyrr var sagt.

← Eldre revisjon	Revisjonen fra 11. mai 2017 kl. 11:33
(Ingen forskjell)