Laurentius Saga - Revisjonshistorikk

Jesper på 9. mar. 2024 kl. 13:42

2024-03-09T13:42:23Z

Jesper på 5. mar. 2024 kl. 12:21

2024-03-05T12:21:34Z

Jesper på 3. mar. 2024 kl. 11:48

2024-03-03T11:48:53Z

Jesper på 11. jan. 2023 kl. 17:54

2023-01-11T17:54:56Z

Jesper på 11. jan. 2023 kl. 17:50

2023-01-11T17:50:23Z

Knut på 16. sep. 2022 kl. 15:37

2022-09-16T15:37:59Z

August: Erstattet OldNordicTimes med HTML-koder

2020-08-19T07:36:52Z

Erstattet OldNordicTimes med HTML-koder

Vis endringer

August på 16. des. 2016 kl. 14:08

2016-12-16T14:08:45Z

Vis endringer

JJ.Sandal på 9. aug. 2016 kl. 14:40

2016-08-09T14:40:18Z

Jesper på 9. aug. 2016 kl. 14:18

2016-08-09T14:18:09Z

@@ Linje 3: / Linje 3: @@
 !align="center" valign="top" width="40%" | '''Velg språk''' !!align="center" valign="top" width="10%" | Norrønt !!align="center" valign="top" width="10%"| Islandsk !!align="center" valign="top" width="10%"| Norsk !!align="center" valign="top" width="10%"| Dansk !!align="center" valign="top" width="10%"| Svensk !!align="center" valign="top" width="10%"| Færøysk
 |-
-!  Denne teksten finnes på følgende språk ►!! [[Fil:Original.gif|32px|link=Laurentius Saga]] !!  !!  !!  !!  !!
+!  Denne teksten finnes på følgende språk ►!! [[Fil:Original.gif|32px|link=Laurentius Saga]] !!  !!  !! [[Fil:Dansk.gif|32px|link=Sankt Laurentii saga]] !!  !!
 |-
 |}

← Eldre revisjon		Revisjonen fra 5. mar. 2024 kl. 12:21
Linje 30:		Linje 30:


−	'''3.'''<ref>Fra Sixto pava ''Overskr. A.''</ref> En medan þessir lutir giorduz, þa var Sixtus pafi leiddr fyrir domstol keisarans med tveim diaknum sinum, ok mællti Decius vit hann med reidi: »Nyt þu gott rꜳd, þat er vær radum þer, ok blota.« Sixtus svaradi: »Rad þu þer sialfum heillt, vesall, ok lat af at lasta nafn drottins Jesus Kristz, ok idraz þess, er þu hellir ut blode heilagra manna.« »Ongum mun ogn at oss, sagdi Decius, ef þeim er eigi banat.« Walerianus svaradi: »Hoggvi haufut af haunum.« Felicissimus ok Agapitus mællto: »Ef þer, vesalir, villdut hlyda ordum fỏdur vors, þa mætti þer fordaz eilifar kwaler, þær sem ydr ~~eni~~ bunar.« Walerianus mællti: «Til hvers skulu þeir menn lifa, er oss heita kvỏlum? leidit þa til Freys hofs ok hoggvit þa, ef [þeir vilia<ref>[''saal. B;'' þer vilit ''A.''</ref> eigi blota.« En er þeir voru leiddir a gỏtu þa, er Appia heitir, þa leit Sixtus standa skurdgodin a tvær hendr ser ok mællti: »Her standa likneski steinlig, blind ok dauf, er vesalir menn luta ok glata eilifu lifi, brioti þau Kristr son guds lifanda.« En er kristnir menn svorudu ok kvodu amen, þa fell ofan mikill hluti Freys hofs, ok brotnudu skurdgodin, er undir urdu<ref>voru ''B.''</ref>. Þa kom Laurencius þar at ok mællti: »Fyrirlattu mik eigi nu, heilagr, þvi at ek sa fyrir fe þvi, er þu selldir mer.« En er riddarar heyrdu getit fiarens, þa gripo þeir Laurencium ok selldu hann domanda þeim, er Parthemius het. En þeir leiddu Sixtum pafa ok diakna hans Felicissimum ok Agapitum i Freys brecku hia hofinu, ok hiuggu þa þar alla enn setta dag<ref>viku ''tilf. B.''</ref> manadar þess er Augustus heitir. En kristnir menn foru um nottina ok toku a brott likami þeira ok grofu Sixtum pava i kirkiugardi Calisti, en þeir grofu diaknana i kirkiugardi Pretextati.	+	'''3.'''<ref>Fra Sixto pava ''Overskr. A.''</ref> En medan þessir lutir giorduz, þa var Sixtus pafi leiddr fyrir domstol keisarans med tveim diaknum sinum, ok mællti Decius vit hann med reidi: »Nyt þu gott rꜳd, þat er vær radum þer, ok blota.« Sixtus svaradi: »Rad þu þer sialfum heillt, vesall, ok lat af at lasta nafn drottins Jesus Kristz, ok idraz þess, er þu hellir ut blode heilagra manna.« »Ongum mun ogn at oss, sagdi Decius, ef þeim er eigi banat.« Walerianus svaradi: »Hoggvi haufut af haunum.« Felicissimus ok Agapitus mællto: »Ef þer, vesalir, villdut hlyda ordum fỏdur vors, þa mætti þer fordaz eilifar kwaler, þær sem ydr eru bunar.« Walerianus mællti: «Til hvers skulu þeir menn lifa, er oss heita kvỏlum? leidit þa til Freys hofs ok hoggvit þa, ef [þeir vilia<ref>[''saal. B;'' þer vilit ''A.''</ref> eigi blota.« En er þeir voru leiddir a gỏtu þa, er Appia heitir, þa leit Sixtus standa skurdgodin a tvær hendr ser ok mællti: »Her standa likneski steinlig, blind ok dauf, er vesalir menn luta ok glata eilifu lifi, brioti þau Kristr son guds lifanda.« En er kristnir menn svorudu ok kvodu amen, þa fell ofan mikill hluti Freys hofs, ok brotnudu skurdgodin, er undir urdu<ref>voru ''B.''</ref>. Þa kom Laurencius þar at ok mællti: »Fyrirlattu mik eigi nu, heilagr, þvi at ek sa fyrir fe þvi, er þu selldir mer.« En er riddarar heyrdu getit fiarens, þa gripo þeir Laurencium ok selldu hann domanda þeim, er Parthemius het. En þeir leiddu Sixtum pafa ok diakna hans Felicissimum ok Agapitum i Freys brecku hia hofinu, ok hiuggu þa þar alla enn setta dag<ref>viku ''tilf. B.''</ref> manadar þess er Augustus heitir. En kristnir menn foru um nottina ok toku a brott likami þeira ok grofu Sixtum pava i kirkiugardi Calisti, en þeir grofu diaknana i kirkiugardi Pretextati.

← Eldre revisjon		Revisjonen fra 3. mar. 2024 kl. 11:48
Linje 30:		Linje 30:


−	'''3.'''<ref>Fra Sixto pava ''Overskr. A.''</ref> En medan þessir lutir giorduz, þa var Sixtus pafi leiddr fyrir domstol keisarans med tveim diaknum sinum, ok mællti Decius vit hann med reidi: »Nyt þu gott rꜳd, þat er vær radum ~~ber~~, ok blota.« Sixtus svaradi: »Rad þu þer sialfum heillt, vesall, ok lat af at lasta nafn drottins Jesus Kristz, ok idraz þess, er þu hellir ut blode heilagra manna.« »Ongum mun ogn at oss, sagdi Decius, ef þeim er eigi banat.« Walerianus svaradi: »Hoggvi haufut af haunum.« Felicissimus ok Agapitus mællto: »Ef þer, vesalir, villdut hlyda ordum fỏdur vors, þa mætti þer fordaz eilifar kwaler, þær sem ydr eni bunar.« Walerianus mællti: «Til hvers skulu þeir menn lifa, er oss heita kvỏlum? leidit þa til Freys hofs ok hoggvit þa, ef [þeir vilia<ref>[''saal. B;'' þer vilit ''A.''</ref> eigi blota.« En er þeir voru leiddir a gỏtu þa, er Appia heitir, þa leit Sixtus standa skurdgodin a tvær hendr ser ok mællti: »Her standa likneski steinlig, blind ok dauf, er vesalir menn luta ok glata eilifu lifi, brioti þau Kristr son guds lifanda.« En er kristnir menn svorudu ok kvodu amen, þa fell ofan mikill hluti Freys hofs, ok brotnudu skurdgodin, er undir urdu<ref>voru ''B.''</ref>. Þa kom Laurencius þar at ok mællti: »Fyrirlattu mik eigi nu, heilagr, þvi at ek sa fyrir fe þvi, er þu selldir mer.« En er riddarar heyrdu getit fiarens, þa gripo þeir Laurencium ok selldu hann domanda þeim, er Parthemius het. En þeir leiddu Sixtum pafa ok diakna hans Felicissimum ok Agapitum i Freys brecku hia hofinu, ok hiuggu þa þar alla enn setta dag<ref>viku ''tilf. B.''</ref> manadar þess er Augustus heitir. En kristnir menn foru um nottina ok toku a brott likami þeira ok grofu Sixtum pava i kirkiugardi Calisti, en þeir grofu diaknana i kirkiugardi Pretextati.	+	'''3.'''<ref>Fra Sixto pava ''Overskr. A.''</ref> En medan þessir lutir giorduz, þa var Sixtus pafi leiddr fyrir domstol keisarans med tveim diaknum sinum, ok mællti Decius vit hann med reidi: »Nyt þu gott rꜳd, þat er vær radum þer, ok blota.« Sixtus svaradi: »Rad þu þer sialfum heillt, vesall, ok lat af at lasta nafn drottins Jesus Kristz, ok idraz þess, er þu hellir ut blode heilagra manna.« »Ongum mun ogn at oss, sagdi Decius, ef þeim er eigi banat.« Walerianus svaradi: »Hoggvi haufut af haunum.« Felicissimus ok Agapitus mællto: »Ef þer, vesalir, villdut hlyda ordum fỏdur vors, þa mætti þer fordaz eilifar kwaler, þær sem ydr eni bunar.« Walerianus mællti: «Til hvers skulu þeir menn lifa, er oss heita kvỏlum? leidit þa til Freys hofs ok hoggvit þa, ef [þeir vilia<ref>[''saal. B;'' þer vilit ''A.''</ref> eigi blota.« En er þeir voru leiddir a gỏtu þa, er Appia heitir, þa leit Sixtus standa skurdgodin a tvær hendr ser ok mællti: »Her standa likneski steinlig, blind ok dauf, er vesalir menn luta ok glata eilifu lifi, brioti þau Kristr son guds lifanda.« En er kristnir menn svorudu ok kvodu amen, þa fell ofan mikill hluti Freys hofs, ok brotnudu skurdgodin, er undir urdu<ref>voru ''B.''</ref>. Þa kom Laurencius þar at ok mællti: »Fyrirlattu mik eigi nu, heilagr, þvi at ek sa fyrir fe þvi, er þu selldir mer.« En er riddarar heyrdu getit fiarens, þa gripo þeir Laurencium ok selldu hann domanda þeim, er Parthemius het. En þeir leiddu Sixtum pafa ok diakna hans Felicissimum ok Agapitum i Freys brecku hia hofinu, ok hiuggu þa þar alla enn setta dag<ref>viku ''tilf. B.''</ref> manadar þess er Augustus heitir. En kristnir menn foru um nottina ok toku a brott likami þeira ok grofu Sixtum pava i kirkiugardi Calisti, en þeir grofu diaknana i kirkiugardi Pretextati.

← Eldre revisjon		Revisjonen fra 11. jan. 2023 kl. 17:54
Linje 24:		Linje 24:
	'''Her hefr upp sogu ens heilagha Laurencij erkidiakns'''		'''Her hefr upp sogu ens heilagha Laurencij erkidiakns'''

−	Decius konungr ok Valerianus greifi letu taka Sixtum pava ok leida fyrir domstol sinn med kennimỏnnum sinum. En er þeir voru hỏndladir, þa mællti Sixtus vit sina menn: »Eigi skulu þer hrædaz, brædr, þviat allir helgir menn þoldu margar pislir ok þrautir, adr þeir kæmi [med sigri<ref>[''tilf. B.''</ref> til ens sanna lifs. Drottinn vor Jesus Kristr gaf oss dæmi, þa er hann tok pisl fyrir heilsu vora, af þvi skal ok eingi vor hrædaz at taka pislir fyrir hans nafne.« Diakn hans ~~Felicissinms~~ ok Agapitus svara: »Hvert munum vær fara fra þer fadir?« Decius mællti vit Sixtum, er hann var leiddr fyrir domstol hans: »Veiztu fyrir hvi þu vart hingat leiddr?« Sixtus svarar: »Vist veit ek ok vel veit ek.« Decius mællti: »Ef þu veitz vel, gerdu svo, at lydr þinn fiolgizt ok vite ok vel life.« Sixtus svarar: »Verdi satt, at lydr minn fiolgiz ok vel life.« Decius mællti: »Blotadu godum odaudligum ok ver hofdingi kennimanna.« Sixtus svarar: »Ek hefi þionat ꜳvallt, ok svo man ek þiona, gudi almatkum fedr ok syni hans Jesu Kristo ok helgum anda, ok færi ek honum hvern dag hreina forn.« Decius mællti: »Vertu þer heilradr i elli þinni, svo sem vær erum oss heilradir.« Sixtus svarar: »Þat rad hefi ek kent mer hingat til ok minu lidi, at ek mætta leida alla med mer fra synda diupi ok dauda.« Decius mællti: »Blotadu ok þa, at eigi se þer daudi til<ref>fyrir ''B.''</ref> giỏrr til ognardæmis þeim, er eigi vilia blota.« Sixtus svarar: »Sagda ek þer um sinn, at ek fære hvern dagh forn gudi minum ok syni hans Jesu Kristo.« Decius mællti vit riddara sina: »Leidi þer hann til Freys hofs, ok setit hann i myrkvastofu, ef hann blotar eigi Frey.« Sixtus pafe mællti vit þa, er hann leiddu til hofsins: »Hvat giorit þer, vesalir menn, þer<ref>er ''B.''</ref> gỏfgit handaverk manna, likneski blind ok dauf, er hvorki mega dugha ser ne ỏdrum; helldr hlydi þer mer, synir, ok leysit andir ydrar fra eilifre kvol, ok hrædizt eigi likams pislir helldr eilifar kvalir, þær sem bunar eru syndugum mỏnnum ok þeim er blota skurdgodum. Giorit þer idran synda yd(ar)ra<ref>''mgl. B.''</ref> ok hafnit rỏngum bodordum konunga.« En er Sixtus villdi eigi blota, þa var hann leiddr til myrkvastofu med tveim diaknum sinum Felicissimo ok Agapito.	+	Decius konungr ok Valerianus greifi letu taka Sixtum pava ok leida fyrir domstol sinn med kennimỏnnum sinum. En er þeir voru hỏndladir, þa mællti Sixtus vit sina menn: »Eigi skulu þer hrædaz, brædr, þviat allir helgir menn þoldu margar pislir ok þrautir, adr þeir kæmi [med sigri<ref>[''tilf. B.''</ref> til ens sanna lifs. Drottinn vor Jesus Kristr gaf oss dæmi, þa er hann tok pisl fyrir heilsu vora, af þvi skal ok eingi vor hrædaz at taka pislir fyrir hans nafne.« Diakn hans Felicissimus ok Agapitus svara: »Hvert munum vær fara fra þer fadir?« Decius mællti vit Sixtum, er hann var leiddr fyrir domstol hans: »Veiztu fyrir hvi þu vart hingat leiddr?« Sixtus svarar: »Vist veit ek ok vel veit ek.« Decius mællti: »Ef þu veitz vel, gerdu svo, at lydr þinn fiolgizt ok vite ok vel life.« Sixtus svarar: »Verdi satt, at lydr minn fiolgiz ok vel life.« Decius mællti: »Blotadu godum odaudligum ok ver hofdingi kennimanna.« Sixtus svarar: »Ek hefi þionat ꜳvallt, ok svo man ek þiona, gudi almatkum fedr ok syni hans Jesu Kristo ok helgum anda, ok færi ek honum hvern dag hreina forn.« Decius mællti: »Vertu þer heilradr i elli þinni, svo sem vær erum oss heilradir.« Sixtus svarar: »Þat rad hefi ek kent mer hingat til ok minu lidi, at ek mætta leida alla med mer fra synda diupi ok dauda.« Decius mællti: »Blotadu ok þa, at eigi se þer daudi til<ref>fyrir ''B.''</ref> giỏrr til ognardæmis þeim, er eigi vilia blota.« Sixtus svarar: »Sagda ek þer um sinn, at ek fære hvern dagh forn gudi minum ok syni hans Jesu Kristo.« Decius mællti vit riddara sina: »Leidi þer hann til Freys hofs, ok setit hann i myrkvastofu, ef hann blotar eigi Frey.« Sixtus pafe mællti vit þa, er hann leiddu til hofsins: »Hvat giorit þer, vesalir menn, þer<ref>er ''B.''</ref> gỏfgit handaverk manna, likneski blind ok dauf, er hvorki mega dugha ser ne ỏdrum; helldr hlydi þer mer, synir, ok leysit andir ydrar fra eilifre kvol, ok hrædizt eigi likams pislir helldr eilifar kvalir, þær sem bunar eru syndugum mỏnnum ok þeim er blota skurdgodum. Giorit þer idran synda yd(ar)ra<ref>''mgl. B.''</ref> ok hafnit rỏngum bodordum konunga.« En er Sixtus villdi eigi blota, þa var hann leiddr til myrkvastofu med tveim diaknum sinum Felicissimo ok Agapito.

@@ Linje 3: / Linje 3: @@
 !align="center" valign="top" width="40%" | '''Velg språk''' !!align="center" valign="top" width="10%" | Norrønt !!align="center" valign="top" width="10%"| Islandsk !!align="center" valign="top" width="10%"| Norsk !!align="center" valign="top" width="10%"| Dansk !!align="center" valign="top" width="10%"| Svensk !!align="center" valign="top" width="10%"| Færøysk
 |-
-!  Denne teksten finnes på følgende språk ►!! [[Fil:Original.gif|32px|link=Laurentius Saga]] !!  !! [[Fil:Norsk.gif|32px|link=Biskop Laurentius´saga]]  !!  !!  !!
+!  Denne teksten finnes på følgende språk ►!! [[Fil:Original.gif|32px|link=Laurentius Saga]] !!  !!  !!  !!  !!
 |-
 |}

← Eldre revisjon		Revisjonen fra 9. aug. 2016 kl. 14:40
Linje 49:		Linje 49:

	----		----
		+

	'''Fotnoter'''		'''Fotnoter'''

← Eldre revisjon		Revisjonen fra 9. aug. 2016 kl. 14:18
Linje 42:		Linje 42:


−	''7.'''<ref>Pislir Laurencij ok andlat ''Overskr. A.''</ref> En er heilagr Laurencius var leiddr fyrir Decium, þa let keisarinn bera fyrir domstol sinn <font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>ll pislakyn, blysvipur ok stangir ok iarnkroka ok brandreid ok gloandi iarnspada, ok sidan mællti hann vid Laurencium: »Legg nidr þu fiolkyngi þina ok seg, hvers kyns þu ert.« Laurencius svaradi: »Af Ispanialandi em ek at kyni, en fæddr i Romaborg, verit alla æfi kristinn ok numit <font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>ll gudligh<ref>kristin ''B.''</ref> laug.« Decius mællti: »Hvat kantu god log, er þu g<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>fgar eigi godin? Blotadu godunum, eda ella man siꜳ nott yfir þik stiga i pislum<ref>kvalum ''B.''</ref>.« Laurencins svaradi: »I nafne drottins mins Jesus Kristz [man ek eigi ugga<ref>[ hrędumzt ek eigi ''B.''</ref> pislir þinar; nott min hefir eigi myrkr, helldr birtir hon allt i liosi.« Þa let Decius beria grioti i andlit honum. Laurencius styrktiz ath meir ok mællti: »Þackir geri ek þer, drottinn, þviat þu ert einn almattigr gud.« Decius mællti: »Buit þer reckiu þessa ens þragiarna manz, sem ydr er bodit.« Þa var þangat borin iarnreckia, er gior var ꜳ brandreidar mynd, ok stig<ref>stigi ''B.''</ref> undir, ok var hun sett yfir glædr. [En Laurencius var lagdr ꜳ brandreidina i augliti Decij ok Valeriani, ok þrystu kveliarar honum med iarnspǫdum upp ꜳ brandreidina ok baro glædr<ref>[ ''tilf. B.''</ref> undir. Þa mællti Laurencius vit Decium: »Nu hefi ek mik sialfan fært i forn gudi, þviat pindr andi er þeck forn gudi, en þu, vesall madr, vit þat, at glædr þessar vinna mer hægindi en þer eilifa kvol, þviat drottinn veit<ref>''tilf. B.''</ref>, at ek neitta honum eigi, þa er ek var rægdr, ok iatta ek honum, þa er ek var spurdr, ok nu geri ek honum þackir, er ek em steiktr.« Valerianus mællti: »Hvar er elldr sa, er þu heitr oss ok godum vorum, man hann eigi þik brenna helldr en goden?« Laurencius svaradi: »Fyrir hvi skilit þer eigi, vesalir menn, at glædr þessar gera mer hvilld en eigi bruna.« Allir undroduz styrk Laurencij en grimmleik Decij, er hann let steikia kvikan mann. Heilagr Laurencius mællti: »Þackir geri ek þer, drottinn Jesus Kristr, þviat þu styrktir mik.« Þa leit hann i gegn konunginum ok mællti: »Nu em ek steiktr odrum megin, snudu nu a adra hlid, ok et.« Þa leit hann enn til himins ok mællti: »Þackir geri ek þer, drottinn minn Jesus Kristr, þviat ek<ref>''tilf. B.''</ref> nada inn at ganga i þina h<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>ll.« Þa kom r<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>dd af himni svo mælandi: »Kom þu, enn trausti vin, ok taki þik einglar minir.« Eptir þat for su en blezada sala ut af likama hans. En er Laurencius var andadr, þa gengu þeir Decius ok Valerianus til hallar ok letu liggia likama hans a brandreid yfir glodum. En Ypolitus tok þadan likamann ok bio um vandliga med hreinum dukum ok ilmondum smyrslum, ok gerdi hann ord Justino presti ok sagdi, hversu dyrliga Laurencius for af þessum heimi, ok sva hversu grimliga þeir Decius ok Valerianus luko vit hann ok letu liggia likama hans yfir glodum. En þeir Justinus ok Ypolitus færdu likama<ref>lik ''B.''</ref> heilags Laurencij til<ref>kirkiu ok ''tilf. B.''</ref> bæiar eckiu þeirar, er Kiriaka het ok Laurencius hafdi grædda fyrrum af hofutverkium. En at kvelldi grofu þeir likama hans hia g<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>tu þeiri, er Tiburtina heitir, ok fostudu þria daga med miklum fiolda kristinna manna ok helldu med miklum hryggleik minning pislar heilags Laurencij. Sidan s<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>ng Justinus prestr messu, ok toku allir corpus domini, þeir sem at þeiri messu stodu.	+	'''7.'''<ref>Pislir Laurencij ok andlat ''Overskr. A.''</ref> En er heilagr Laurencius var leiddr fyrir Decium, þa let keisarinn bera fyrir domstol sinn <font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>ll pislakyn, blysvipur ok stangir ok iarnkroka ok brandreid ok gloandi iarnspada, ok sidan mællti hann vid Laurencium: »Legg nidr þu fiolkyngi þina ok seg, hvers kyns þu ert.« Laurencius svaradi: »Af Ispanialandi em ek at kyni, en fæddr i Romaborg, verit alla æfi kristinn ok numit <font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>ll gudligh<ref>kristin ''B.''</ref> laug.« Decius mællti: »Hvat kantu god log, er þu g<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>fgar eigi godin? Blotadu godunum, eda ella man siꜳ nott yfir þik stiga i pislum<ref>kvalum ''B.''</ref>.« Laurencins svaradi: »I nafne drottins mins Jesus Kristz [man ek eigi ugga<ref>[ hrędumzt ek eigi ''B.''</ref> pislir þinar; nott min hefir eigi myrkr, helldr birtir hon allt i liosi.« Þa let Decius beria grioti i andlit honum. Laurencius styrktiz ath meir ok mællti: »Þackir geri ek þer, drottinn, þviat þu ert einn almattigr gud.« Decius mællti: »Buit þer reckiu þessa ens þragiarna manz, sem ydr er bodit.« Þa var þangat borin iarnreckia, er gior var ꜳ brandreidar mynd, ok stig<ref>stigi ''B.''</ref> undir, ok var hun sett yfir glædr. [En Laurencius var lagdr ꜳ brandreidina i augliti Decij ok Valeriani, ok þrystu kveliarar honum med iarnspǫdum upp ꜳ brandreidina ok baro glædr<ref>[ ''tilf. B.''</ref> undir. Þa mællti Laurencius vit Decium: »Nu hefi ek mik sialfan fært i forn gudi, þviat pindr andi er þeck forn gudi, en þu, vesall madr, vit þat, at glædr þessar vinna mer hægindi en þer eilifa kvol, þviat drottinn veit<ref>''tilf. B.''</ref>, at ek neitta honum eigi, þa er ek var rægdr, ok iatta ek honum, þa er ek var spurdr, ok nu geri ek honum þackir, er ek em steiktr.« Valerianus mællti: »Hvar er elldr sa, er þu heitr oss ok godum vorum, man hann eigi þik brenna helldr en goden?« Laurencius svaradi: »Fyrir hvi skilit þer eigi, vesalir menn, at glædr þessar gera mer hvilld en eigi bruna.« Allir undroduz styrk Laurencij en grimmleik Decij, er hann let steikia kvikan mann. Heilagr Laurencius mællti: »Þackir geri ek þer, drottinn Jesus Kristr, þviat þu styrktir mik.« Þa leit hann i gegn konunginum ok mællti: »Nu em ek steiktr odrum megin, snudu nu a adra hlid, ok et.« Þa leit hann enn til himins ok mællti: »Þackir geri ek þer, drottinn minn Jesus Kristr, þviat ek<ref>''tilf. B.''</ref> nada inn at ganga i þina h<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>ll.« Þa kom r<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>dd af himni svo mælandi: »Kom þu, enn trausti vin, ok taki þik einglar minir.« Eptir þat for su en blezada sala ut af likama hans. En er Laurencius var andadr, þa gengu þeir Decius ok Valerianus til hallar ok letu liggia likama hans a brandreid yfir glodum. En Ypolitus tok þadan likamann ok bio um vandliga med hreinum dukum ok ilmondum smyrslum, ok gerdi hann ord Justino presti ok sagdi, hversu dyrliga Laurencius for af þessum heimi, ok sva hversu grimliga þeir Decius ok Valerianus luko vit hann ok letu liggia likama hans yfir glodum. En þeir Justinus ok Ypolitus færdu likama<ref>lik ''B.''</ref> heilags Laurencij til<ref>kirkiu ok ''tilf. B.''</ref> bæiar eckiu þeirar, er Kiriaka het ok Laurencius hafdi grædda fyrrum af hofutverkium. En at kvelldi grofu þeir likama hans hia g<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>tu þeiri, er Tiburtina heitir, ok fostudu þria daga med miklum fiolda kristinna manna ok helldu med miklum hryggleik minning pislar heilags Laurencij. Sidan s<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>ng Justinus prestr messu, ok toku allir corpus domini, þeir sem at þeiri messu stodu.