Martinus Saga Byskups - Revisjonshistorikk

Jesper på 21. okt. 2024 kl. 17:10

2024-10-21T17:10:17Z

August på 6. sep. 2020 kl. 20:42

2020-09-06T20:42:07Z

August: Erstattet OldNordicTimes med HTML-koder

2020-09-06T15:36:34Z

Erstattet OldNordicTimes med HTML-koder

Vis endringer

August på 19. sep. 2017 kl. 12:03

2017-09-19T12:03:11Z

August på 16. des. 2016 kl. 14:14

2016-12-16T14:14:59Z

Vis endringer

August på 10. nov. 2016 kl. 18:17

2016-11-10T18:17:18Z

August: Martinus Saga Byskups

2016-11-10T16:20:10Z

Martinus Saga Byskups

Vis endringer

← Eldre revisjon		Revisjonen fra 21. okt. 2024 kl. 17:10
Linje 191:		Linje 191:
	'''Her byriaz upp Marteins saga'''		'''Her byriaz upp Marteins saga'''

−	Martinus var ættadr af Ungeralandi ur kastala þeim, er Sabaria er kalladr, on hann var ꜳ Lyngbarda landi fæddr. Frendr hans voru gaufgir ath þessa heims tign ok þo heidnir. Fadir hans var riddari fyrst en sidan hofdingi þeira, siolfr fylgdi hann ok riddara syslu i æsku sinni um daga Constantini konungs en sidan Juliani keisara. En þeiri syslu fylgdi hann eigi viliandi, þviat hann fystizt þegar guds þionustu ꜳ ungum alldri. Þa var hann .x. vetra gamall, er hann for til kirkiu ok tok primsingh(!) at usatt frenda sinna, ok snerizt þegar allr til guds þionustu. En er hann var .xii. vetra gamall, þa fystizt hann at fara i eydimork, ok þat mundi hann gera, ef honum bannadi eigi ostyrkt alldrs hans. En þo var hugr hans ꜳvallt annattveggia i munklifi eda kirkium, ok barst hann þat fyrir ꜳ ungum alldri, er hann let fram koma, þa er hann var ellri. En er konunga bodord varo pat, at gamalla manna synir veri teknir til riddara syslu, þa var Marteinn til þeirar atferdar tekinn, þa er hann var .xv. vetra, þviat fodur<ref>fadir ''Cd.''</ref> hans var oþeckt ꜳ um tru hans, ok þvi selldi hann hann fram. Martinus hafdi at eins einn þræl i syslu med ser, ok þionadi hann honum þo optar ok dro skoklædi af honum ok þerdi fetr hans, ok þeir attu mat saman. Þria vetr var hann i riddara syslu, adr hann var skirdr, ok var hann allra þeira synda hreinn, sem þeire syslu ero opt vanar at fylgia. Mikil var godgirnd hans ok ast vid laugunauta sina, ok þolinmædi hans ok litilęti var umfram manligan hatt. Sva sparliga neytti hann fędu, at hann þotti þa þegar<ref>var ''tilf. Cd.''</ref> helldr munkr en riddari. Af sliku unnu honum allir riddarar, þeir sem honum fylgdu. Eigi var hann enn þa skirdr, en þo gerdi hann heilag verk, þviat hann dugdi voludum, en veitti hialp þurfundum, fæddi hungrada en klæddi kalna. Eki hirdi hann ser af malunum nema hvers dags fæslu ok klædnad, ok mintizt þegar gudzspialls bodorda, at hann bar eigi ꜳhyggiu dag fra degi ꜳ iardligri atvinnu.	+	Martinus var ættadr af Ungeralandi ur kastala þeim, er Sabaria er kalladr, en hann var ꜳ Lyngbarda landi fæddr. Frendr hans voru gaufgir ath þessa heims tign ok þo heidnir. Fadir hans var riddari fyrst en sidan hofdingi þeira, siolfr fylgdi hann ok riddara syslu i æsku sinni um daga Constantini konungs en sidan Juliani keisara. En þeiri syslu fylgdi hann eigi viliandi, þviat hann fystizt þegar guds þionustu ꜳ ungum alldri. Þa var hann .x. vetra gamall, er hann for til kirkiu ok tok primsingh(!) at usatt frenda sinna, ok snerizt þegar allr til guds þionustu. En er hann var .xii. vetra gamall, þa fystizt hann at fara i eydimork, ok þat mundi hann gera, ef honum bannadi eigi ostyrkt alldrs hans. En þo var hugr hans ꜳvallt annattveggia i munklifi eda kirkium, ok barst hann þat fyrir ꜳ ungum alldri, er hann let fram koma, þa er hann var ellri. En er konunga bodord varo pat, at gamalla manna synir veri teknir til riddara syslu, þa var Marteinn til þeirar atferdar tekinn, þa er hann var .xv. vetra, þviat fodur<ref>fadir ''Cd.''</ref> hans var oþeckt ꜳ um tru hans, ok þvi selldi hann hann fram. Martinus hafdi at eins einn þræl i syslu med ser, ok þionadi hann honum þo optar ok dro skoklædi af honum ok þerdi fetr hans, ok þeir attu mat saman. Þria vetr var hann i riddara syslu, adr hann var skirdr, ok var hann allra þeira synda hreinn, sem þeire syslu ero opt vanar at fylgia. Mikil var godgirnd hans ok ast vid laugunauta sina, ok þolinmædi hans ok litilęti var umfram manligan hatt. Sva sparliga neytti hann fędu, at hann þotti þa þegar<ref>var ''tilf. Cd.''</ref> helldr munkr en riddari. Af sliku unnu honum allir riddarar, þeir sem honum fylgdu. Eigi var hann enn þa skirdr, en þo gerdi hann heilag verk, þviat hann dugdi voludum, en veitti hialp þurfundum, fæddi hungrada en klæddi kalna. Eki hirdi hann ser af malunum nema hvers dags fæslu ok klædnad, ok mintizt þegar gudzspialls bodorda, at hann bar eigi ꜳhyggiu dag fra degi ꜳ iardligri atvinnu.

@@ Linje 14: / Linje 14: @@
-<big><big>'''Martinus Saga Byskups<br>I.'''</big></big><br>(''Cd. 645 qv.'')
+<big><big>'''Martinus Saga Byskups'''</big></big>
@@ Linje 20: / Linje 20: @@
 Christiania 1877</center>
@@ Linje 180: / Linje 186: @@
-<center><big><big>'''II.</big></big><br>(''Cd. 235 folio'')</center>
+===II. (Cd. 235 folio)===
@@ Linje 380: / Linje 386: @@
-<center><big><big>'''III.'''</big></big><br>(''Cd. Holm. 2 folio'')</center>
+===III. (Cd. Holm. 2 folio)===

← Eldre revisjon		Revisjonen fra 19. sep. 2017 kl. 12:03
Linje 129:		Linje 129:


−	'''36.''' Tveir lerisveinar Martini, Gallus oc Sulpicius, varo stadder of dag fyrer durom, þar er Martinus var einn inne, oc visse hann eigi, at þeir stoþo fyrer durom, þviat hurþ var aftr. En er þeir høfðo þar staþit nøqveria stund, þa heyrþo þeir manna mal inn i huset oc namo þeygi orþa scil, oc var þeim ogn at þvi micel oc þotosc vita, at nøcqve miclo mondi gegna. En efter .ii. stundir dax gec Martinus ut. Þa for Sulpicius þegar til mals við (hann), þviat honom þote delst viþ hann, oc spurði, hvat tacnaþi sa romr manna mals, er þeir heyrðo baþer i huseno. Martinus frestaþe lengi at segia. En eki var þat, er eigi gæti Sulpicius at honom, ef hann vilde biþia. «Segia mon ec ycr, qvat hann, en ec biþ, at iþ segit engom: Maria oc Agnes oc Tecla melto viþ mic.» Þa sagði hann oc alit þeira oc buning, oc qvat hann þęr eigi at eins coma þann dag sin at vitia heldr myclo oftar. Petar oc Pol postola letzc hann oft sia. Dioflar como oc stundom at freista hans i ymsom lic(i)om, oc allra oftast i like Þors eþa Oþens eþa Freyio. En Martinus hafði crossmarc at scildi viþ allre freistne þeira. En hann kende þa, i hverionge likio(m) sem þeir varo, oc nemndi hvern þeira a namn oc fec hveriom þeira þa qveðio, er (~~ðeir~~) varo verþer: Þor callaþi hann heimscan, en Oþen deigan, en Freyio portcono. Engla guþs sa hann oc oft, oc melto þeir viþ hann oc sogðo honom fyrer oorþna hluti.	+	'''36.''' Tveir lerisveinar Martini, Gallus oc Sulpicius, varo stadder of dag fyrer durom, þar er Martinus var einn inne, oc visse hann eigi, at þeir stoþo fyrer durom, þviat hurþ var aftr. En er þeir høfðo þar staþit nøqveria stund, þa heyrþo þeir manna mal inn i huset oc namo þeygi orþa scil, oc var þeim ogn at þvi micel oc þotosc vita, at nøcqve miclo mondi gegna. En efter .ii. stundir dax gec Martinus ut. Þa for Sulpicius þegar til mals við (hann), þviat honom þote delst viþ hann, oc spurði, hvat tacnaþi sa romr manna mals, er þeir heyrðo baþer i huseno. Martinus frestaþe lengi at segia. En eki var þat, er eigi gæti Sulpicius at honom, ef hann vilde biþia. «Segia mon ec ycr, qvat hann, en ec biþ, at iþ segit engom: Maria oc Agnes oc Tecla melto viþ mic.» Þa sagði hann oc alit þeira oc buning, oc qvat hann þęr eigi at eins coma þann dag sin at vitia heldr myclo oftar. Petar oc Pol postola letzc hann oft sia. Dioflar como oc stundom at freista hans i ymsom lic(i)om, oc allra oftast i like Þors eþa Oþens eþa Freyio. En Martinus hafði crossmarc at scildi viþ allre freistne þeira. En hann kende þa, i hverionge likio(m) sem þeir varo, oc nemndi hvern þeira a namn oc fec hveriom þeira þa qveðio, er (þeir) varo verþer: Þor callaþi hann heimscan, en Oþen deigan, en Freyio portcono. Engla guþs sa hann oc oft, oc melto þeir viþ hann oc sogðo honom fyrer oorþna hluti.

← Eldre revisjon		Revisjonen fra 10. nov. 2016 kl. 18:17
Linje 24:		Linje 24:
	'''S. Martini episcopi'''		'''S. Martini episcopi'''

−	Martinus var æzcaþr af Ungara lande, en hann var fødr a Langbarþa lande. Frendr hans ~~vorð~~ cyngøfger oc þo heiþner. Pater eius var riþera høfðingi, en hann fylgþi sialfr oc riþera syslo i eósco, þevgi at sialfvilia sinom, þviat hann fystez guþi at þ(i)ona þegar a ungom alldre. Þa er hann var .x. vetra, þa fór hann til kirkio at osatt frenda sinna oc beidez at vera primsingdr. Þa snørisc (hann) allr til guþs lofs, svat hann ætlaþez at fara i einseto, þa er hann var .xii. vetra, ef eigi bannaþe ostyrcleicr øsco hans. En þo var hugr hans avallt i munclivom eþa at kirkiom, oc barsc hann þat fyrer a ungom aldre þegar, sem hann fyldi i verki siþan. En (er) þat var boþorð kononga, at gamalla<ref>''lat.:'' veteranorum.</ref> manna syner være tekner til riþera syslo, þa var oc Martinus tekenn til riþera liþs, þviat pater eius seldi hann fram, es oþocca lagþe a tru verc hans. En þa var hann .xv. vetra. En þion let hann ser fylgia, oc þionaþi hann þeim sialfr oftar oc dro scofot af honom oc þerde, oc oto baþer mat saman. Þria vetr fylgþi hann riþera syslo, aþr hann være scirþr, oc var þo hreinn af øllom þeim løstum, es þeire syslo ero vaner at fylgia. Micla gozco oc ast oc þolenmøþi, micla ast oc litelęte hafði hann viþ alla samriþera sina. Sva sparliga neyti hann oc fotzlo, at hann þóte heldr a þeiri tið muncr en riþere. Af slicom (hlutom) var hann hugþecr øllum samriþerum sinum, svat aller unno honom. Eigi var hann enn ða scirþr, oc gørði hann þo hvitvoðungs verc, þviat hann veite hiolp vesolum oc vann meþ þeim, er erviþe høfðo, føde valaþa oc clædi nøcþa<ref>nøcqua ''Cd.''</ref>. Ecce hirde hann sér af riþera fe nema hversdagliga atvinno, minntesc guþspiallex<ref>evþspiallex ''Cd.''</ref> mals oc bar eigi ahyggio fyrer aurom annars dax føtzlo.	+	Martinus var æzcaþr af Ungara lande, en hann var fødr a Langbarþa lande. Frendr hans voro cyngøfger oc þo heiþner. Pater eius var riþera høfðingi, en hann fylgþi sialfr oc riþera syslo i eósco, þevgi at sialfvilia sinom, þviat hann fystez guþi at þ(i)ona þegar a ungom alldre. Þa er hann var .x. vetra, þa fór hann til kirkio at osatt frenda sinna oc beidez at vera primsingdr. Þa snørisc (hann) allr til guþs lofs, svat hann ætlaþez at fara i einseto, þa er hann var .xii. vetra, ef eigi bannaþe ostyrcleicr øsco hans. En þo var hugr hans avallt i munclivom eþa at kirkiom, oc barsc hann þat fyrer a ungom aldre þegar, sem hann fyldi i verki siþan. En (er) þat var boþorð kononga, at gamalla<ref>''lat.:'' veteranorum.</ref> manna syner være tekner til riþera syslo, þa var oc Martinus tekenn til riþera liþs, þviat pater eius seldi hann fram, es oþocca lagþe a tru verc hans. En þa var hann .xv. vetra. En þion let hann ser fylgia, oc þionaþi hann þeim sialfr oftar oc dro scofot af honom oc þerde, oc oto baþer mat saman. Þria vetr fylgþi hann riþera syslo, aþr hann være scirþr, oc var þo hreinn af øllom þeim løstum, es þeire syslo ero vaner at fylgia. Micla gozco oc ast oc þolenmøþi, micla ast oc litelęte hafði hann viþ alla samriþera sina. Sva sparliga neyti hann oc fotzlo, at hann þóte heldr a þeiri tið muncr en riþere. Af slicom (hlutom) var hann hugþecr øllum samriþerum sinum, svat aller unno honom. Eigi var hann enn ða scirþr, oc gørði hann þo hvitvoðungs verc, þviat hann veite hiolp vesolum oc vann meþ þeim, er erviþe høfðo, føde valaþa oc clædi nøcþa<ref>nøcqua ''Cd.''</ref>. Ecce hirde hann sér af riþera fe nema hversdagliga atvinno, minntesc guþspiallex<ref>evþspiallex ''Cd.''</ref> mals oc bar eigi ahyggio fyrer aurom annars dax føtzlo.