Linje 8:

−

<div class="toccolours">For at alle norrøne tegn som blir brukt i denne artikkelen skal vises korrekt må du ha fonttypen [http://www.heimskringla.no/fonts/OLD1NT__.TTF OldNordicTimes] installert på din PC eller Mac. OldNordicTimes skal lagres i Fonts i Windows eller installeres i fontboken i Mac OS.</div>

+

<div class="toccolours"><center>Noen spesialtegn vises ikke på iPhone/iPad.</center></div>

Linje 44:

−

'''6.''' «Ek fagna miok, enir kærustu riddarar, ast ydars litil&#281;tis ok mikilli stadfæsti heilagrar truar, er þer hrædizt eigi reidi keisara. Nu sa þer samriddara ydra med glodu hiarta ganga undir pislarfullan dauda, þa ena somu er ek ottudumzt, at sik mundi vigi veria, sva sem opt kann til handa bera þeim, sem vel eru vopnum bunir. Af þessu tek ek þat demi, ad drottinn Jesus Kristr konungr allra konunga fyrirbaud postolum sinum sik vopnum ath veria ok sagdi vorn kristiligs traustz hveriu hervigi meiri. Sa enn same Kristr bannadi ydr fyrir tru ens heilaga sidlætis, at þer skylldut veriazt. Helgar bekr gafu oss her dæmi til, en nu samriddarar vorir, hverium vær eigum at fylgia. Nu eru felldir umhverfis mik riddarar minir, þeir er hervikingrinn let liflat veita. Nu em ek her heilagra manna dreyra dreifdr, ok a kledum minum ber ek merki liflaz þeira. Hvi muna ek efa at fylgia dæmum þeira dyrligum, er ek fagna daudanum? æda hverss er vert þat, er konungrinn bydr? iafningi minn i þvi, at hann er daudligr madr sem ek. Ef konungs reidi veri eigi hafnandi, þa mundi þrir ebresker sveinar eigi hafa fordazt brunann i ofninum fordum, eda Daniel spamadr olmleik enna o<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>rgu<ref>ov<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>rgu ''Cd.''</ref> dyra i grofinni. Eda hafum ver svarid eid konungi, at ver skylldum lifit leggia &#42803; landvorn med honum, ok het eingi oss himinriki fyrir þat, hversu miklu helldr skulum vær Kristi fylgia drottni vorum eilifum konungi, er oss heitr ok gefr himna dyrd fyrir þionustu vid sik. Þvi skulum ver med kallmannligri hug(hreysti) ok hreinni tru fornfæra ander vorar siolfum Kristi, enir kærstu riddarar, i burdarfullum dauda. Nu se ek standa fagnandi fyrir Kristz domstoli þa, er inn grimi hervikingr renti lifinu fyrir litilli stundu af voru lidi. Su er hin sanna dyrd, er med virduligum æfilokum þessa ens skamma lifs ma eignaz eilifa sælu annars heims med gudi.»

+

'''6.''' «Ek fagna miok, enir kærustu riddarar, ast ydars litil&#281;tis ok mikilli stadfæsti heilagrar truar, er þer hrædizt eigi reidi keisara. Nu sa þer samriddara ydra med glodu hiarta ganga undir pislarfullan dauda, þa ena somu er ek ottudumzt, at sik mundi vigi veria, sva sem opt kann til handa bera þeim, sem vel eru vopnum bunir. Af þessu tek ek þat demi, ad drottinn Jesus Kristr konungr allra konunga fyrirbaud postolum sinum sik vopnum ath veria ok sagdi vorn kristiligs traustz hveriu hervigi meiri. Sa enn same Kristr bannadi ydr fyrir tru ens heilaga sidlætis, at þer skylldut veriazt. Helgar bekr gafu oss her dæmi til, en nu samriddarar vorir, hverium vær eigum at fylgia. Nu eru felldir umhverfis mik riddarar minir, þeir er hervikingrinn let liflat veita. Nu em ek her heilagra manna dreyra dreifdr, ok a kledum minum ber ek merki liflaz þeira. Hvi muna ek efa at fylgia dæmum þeira dyrligum, er ek fagna daudanum? æda hverss er vert þat, er konungrinn bydr? iafningi minn i þvi, at hann er daudligr madr sem ek. Ef konungs reidi veri eigi hafnandi, þa mundi þrir ebresker sveinar eigi hafa fordazt brunann i ofninum fordum, eda Daniel spamadr olmleik enna o&#7887;rgu<ref>ov&#7887;rgu ''Cd.''</ref> dyra i grofinni. Eda hafum ver svarid eid konungi, at ver skylldum lifit leggia &#42803; landvorn med honum, ok het eingi oss himinriki fyrir þat, hversu miklu helldr skulum vær Kristi fylgia drottni vorum eilifum konungi, er oss heitr ok gefr himna dyrd fyrir þionustu vid sik. Þvi skulum ver med kallmannligri hug(hreysti) ok hreinni tru fornfæra ander vorar siolfum Kristi, enir kærstu riddarar, i burdarfullum dauda. Nu se ek standa fagnandi fyrir Kristz domstoli þa, er inn grimi hervikingr renti lifinu fyrir litilli stundu af voru lidi. Su er hin sanna dyrd, er med virduligum æfilokum þessa ens skamma lifs ma eignaz eilifa sælu annars heims med gudi.»

Linje 50:

−

'''8.''' «Þinir riddarar erum vær, keisari, en þo iatu vær oss at frialso guds þræla vera: þer eigum vær hersyslu at inna, en gudi eigum vær meinleysi at giallda; malann eigum vær af þer at taka fyrir erfvidi vort, en af honum þiggium vær lifit ok alla atvinnu i lifinu. Hvi munum vær mega væra þer truir, ef vær erum gudi otruir? Med aullu eigi megum ver fylgia þer keisari i þvi, at vær neitim gudi skapara vorum ok gudi skapara þinum, hvart sem þu vill eda eigi; ef vær erum eigi til þess neyddir at gera gud reidan, þa munum vær vera þer hlydnir, sem vær h<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>fum her til gert, en elligar munum vær helldr hlyda gudi en þer. Vorar hendr eru bunar vikinga at drepa ok oskilamenn ok ovini þins rikis, æn þær varazt sem ena mestu ohefu at beriazt i gegn retlatum monnum ok saklausum. Su er vor sysla at beriast iafnan fyrir rettlæti ok fyrir tru ok til fridar saklausum monnum. Til þess tokum ver vopn at beriazt til fridar vorum borgarmonnum en eigi i gegn þeim. Gudi hofum vær svarid fyrri en þer, keisari, ok megum vær eigi af þvi hallda enn sidarra svardaga, ef vær briotum hinn fyrra; þu<ref>þa ''Cd.''</ref> bydr oss at leita at krisnum monnum ok leida þa til pisla, en þu þarpt eigi annarra at leita, þviat siolfir erum vær allir kristner ok iatum gudi fedr skapara vorum, ok &#42803; hann truum vær ok &#42803; eingetinn son hans Jesum Krist. Vær s&#42803;m hogna fyrir Kristz nafni samfelaga vors haska ok erfidizt erum vær ok dreifdir þeira blodi, ok grætu vær eigi, ok eigi haurmudum vær dauda enna helgustu manna vorra ok samfelaga ok brædra, helldr lofudu vær ok fognudum þvi, er þeir voru verdir, at deyia fyrir Kristi drottni vorum. Eigi skylldar oss til hin efzta naudsyn þessi lifsins vors oss at veria. En vit at hvaru, keisari, at eigi nockur aurvilnan sigrs velldr þvi, er vær veriumz<ref>veitumzt ''Cd.''</ref> eigi þer i moti, þviat vær hofum bædi lidskost ok vopn at veria oss, en vær vilium helldr deyia saklauser en lifa sakadir. En hvat sem þu bydr oss, eda hvat sem þu skipar oss i gegn, vit vist, at vær erum bunir at þola elld ok iarn æda adrar pislar(!), en krisna menn megum vær eigi pina, þviat ver iatum oss vera krisna.»

+

'''8.''' «Þinir riddarar erum vær, keisari, en þo iatu vær oss at frialso guds þræla vera: þer eigum vær hersyslu at inna, en gudi eigum vær meinleysi at giallda; malann eigum vær af þer at taka fyrir erfvidi vort, en af honum þiggium vær lifit ok alla atvinnu i lifinu. Hvi munum vær mega væra þer truir, ef vær erum gudi otruir? Med aullu eigi megum ver fylgia þer keisari i þvi, at vær neitim gudi skapara vorum ok gudi skapara þinum, hvart sem þu vill eda eigi; ef vær erum eigi til þess neyddir at gera gud reidan, þa munum vær vera þer hlydnir, sem vær h&#7887;fum her til gert, en elligar munum vær helldr hlyda gudi en þer. Vorar hendr eru bunar vikinga at drepa ok oskilamenn ok ovini þins rikis, æn þær varazt sem ena mestu ohefu at beriazt i gegn retlatum monnum ok saklausum. Su er vor sysla at beriast iafnan fyrir rettlæti ok fyrir tru ok til fridar saklausum monnum. Til þess tokum ver vopn at beriazt til fridar vorum borgarmonnum en eigi i gegn þeim. Gudi hofum vær svarid fyrri en þer, keisari, ok megum vær eigi af þvi hallda enn sidarra svardaga, ef vær briotum hinn fyrra; þu<ref>þa ''Cd.''</ref> bydr oss at leita at krisnum monnum ok leida þa til pisla, en þu þarpt eigi annarra at leita, þviat siolfir erum vær allir kristner ok iatum gudi fedr skapara vorum, ok &#42803; hann truum vær ok &#42803; eingetinn son hans Jesum Krist. Vær s&#42803;m hogna fyrir Kristz nafni samfelaga vors haska ok erfidizt erum vær ok dreifdir þeira blodi, ok grætu vær eigi, ok eigi haurmudum vær dauda enna helgustu manna vorra ok samfelaga ok brædra, helldr lofudu vær ok fognudum þvi, er þeir voru verdir, at deyia fyrir Kristi drottni vorum. Eigi skylldar oss til hin efzta naudsyn þessi lifsins vors oss at veria. En vit at hvaru, keisari, at eigi nockur aurvilnan sigrs velldr þvi, er vær veriumz<ref>veitumzt ''Cd.''</ref> eigi þer i moti, þviat vær hofum bædi lidskost ok vopn at veria oss, en vær vilium helldr deyia saklauser en lifa sakadir. En hvat sem þu bydr oss, eda hvat sem þu skipar oss i gegn, vit vist, at vær erum bunir at þola elld ok iarn æda adrar pislar(!), en krisna menn megum vær eigi pina, þviat ver iatum oss vera krisna.»

Linje 95:

−

logvm ef þess beidde þvrft<ref>þrvft ''Fr.''</ref> oc fylgia lagsm . . . . . . . . . Enn er þeir voru sva allir eggiaþir til staþfeste af hofþingiom sinom, þa sendo þeir orþ Maximiano konvnge a þessa lvnd: Þinir ridderar ero ver, rex, enn þrælar gvþs. Af þer tokom ver [mala fyrir] erveþe vart, en af honom vpphaf lifs; þer giolldom ver riddera systlo enn [gvþe] meinlayst(!) l&#281;if(!). Eigi mego ver at þvi fylgia konvnge, at ver n&#281;item dominum nostrum oc dominum tuum, hvart þu uill eða eigi. [Ef ver erom eigi<ref>[''rettet;'' Eigi ver erom ''Fr.''</ref> til næ(y)ddir, at ver georem hann reiþan, þa munum ver hlyðnir vera þer enn sem hingat til, en ella munum ver honum lyþa helldr en þer. Þessar hendr ero bunar at vega uikinga ok osk[ilam]enn oc ouine sina(!) oc þina, en þær kunnu eigi at beriaz i geng sacl<font face="Old1NordicTimes" size="3">2</font>sum m<font face="Old1NordicTimes" size="3">2</font>nnum oc rettl[atum. S]u er uar sysla at beriaz fyr rettlete oc fyr tru oc til friþar saclausum m<font face="Old1NordicTimes" size="3">2</font>nnum oc rett[latum]. En huerso megum uer þer truer vera, ef ver erom otruer guþe drotne uarom. Til þess toc[um ver] uapn at beriaz til friþar borgarm<font face="Old1NordicTimes" size="3">2</font>nnum varum, en eigi i gegn þeim. Guþe sorum uer fyr en konunge, [ei]gum uer af þui ecke hallda et efra sære, ep(!) ver briotum eð fyrra. Þat byðr [þu] oss at leiþa crisna menn til pisla, eigi þarftu annarra til þess at leita, ver sialfer erom crisner aller. Ver siam nu h<font face="Old1NordicTimes" size="3">2</font>gna fyr Crist nafni liþsmenn uara oc samridara, oc hormoþum ver eigi ne gretum d<font face="Old1NordicTimes" size="3">2</font>þa breþra varra, helldr f<font face="Old1NordicTimes" size="3">2</font>gnoþom uer frdi, at þeir uoro uerþær at deyia fyr Cristi drotne Jesv. Enn eigi ervm ver sva a helliar þravm<ref>þarvm ''Fr.''</ref> comner, at þv hafir allt raþ vart i hende; hofom ver v<font face="Old1NordicTimes" size="3">3</font>p(n) oc liþskost at veriaz, oc villiom ver eigi, þvi at ver villivm helldr deyia saclavsir enn vega oc lifa seckir. Hvatke er þv byþr oss eþa hvatke er þv leggr a hendr oss, þa erom ver bvnir vndir at ganga eld eþa iarnn eþa pislir. Enn cristna menn mego ver eigi pina, þvi at ver iatom oss sialfa cristna vera. Enn er Maximianus heyrþe þetta, þa scilde hann, at hvgr þeira var fastr i trv oc matte eigi yfir stigaz, oc sende hann .c. riddera sinna at h<font face="Old1NordicTimes" size="3">2</font>ggva Mauricius iarl oc alla fylking hans. Enn er hermenn konungs komo til þeira, þa vordvz þeir eigi ne i geng hioggv ne brvgþv sciolldvm fyrir sic, helldr mintvz þeir a þat, at þeir iatto þeim domine, er eigi let sic veria, oc eigi callaþe hann ne lavc vpp mvn sinn, þa er hann var leiddr til pislar. Þa var þackiþir(!) vollr likomom retlatra, oc flvtv l&#281;kir heilags bloþs, þa er lif sitt let heilagr lyþr, sa er hafnaþe þessa heims hlvtvm fyr von himneskra hlvta. Þar fell heilog fylking, su er nu trum uer at (i) himnum er oc lofar guþ með engla sveitum. En maðr het Victor, sa er eigi var vr þessi fylkingu, hann com at gangandi, þar er ridarar konungs sato glaðer yfer f<font face="Old1NordicTimes" size="3">2</font>t[om oc] uapnum iarls manna. Enn er hann uarð uis af þeim, þvi(!) manfall þetta gegdi, þa lastaþi hann u[erk þeira] oc flyþi alt samsinni þeira. En þeir spurþu hann eptir, ep(!) hann uere kristenn, oc iati [hann þe]gar, oc var þegar h<font face="Old1NordicTimes" size="3">2</font>guenn af konungs m<font face="Old1NordicTimes" size="3">2</font>nnum, oc samtengþes hann iarls liþi i d<font face="Old1NordicTimes" size="3">2</font>[þa sinom]. En þesser ero nefder ur þui liþi, er þar fell: Mauricius Exsuper . . . . . . . tlus oc Victor. En annarra n<font face="Old1NordicTimes" size="3">2</font>pn(!) ero oss ocunn, en þ<font face="Old1NordicTimes" size="3">2</font> ero riten a lifs boc. E[n i þe]ssi fylkingu ero sagþer uæra tue(i)r pislarvattar Ursus oc Victor, er pind[er voro] i castala þeim er Solodorum heiter. Enn Maximianus naþi eigi lengi at fagna grimum sigri, þui at þa er hann uilldi raþa fioraþum Constantinum mag sinn, þa uarð funden uel hans, oc uar (hann) tekenn i heraþe þui er Marsi . . . . . . . lif með grimum dauða. En margum uetrum siþarr . . . . . . . . . . . . . . kirkio geora til dyrþar þeim. En . . . . . . . . . . . . . . kirkio i annat sinn oc <font face="Old1NordicTimes" size="3">2</font>ca . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . bacca, þa fundoz þar bein heil(a)gs manz þess er Innocencius het, er lenge hafþe i iorðu ueret leyndr. En þa uar hann upp tekenn oc feorþr til kirkio Maur(ic)ij oc samtengþr hans liþe [i sinum grep]te oc gaufgan, oc er hans minning hallden með messodege Mauricij oc . . . . . . . Þat georðes enn til iarteina, þa er smiþer marger como til kirkiogeorþar, at . . . . . . . smiþarinnar er heiðen uar. En er sa var (at) smiþenne drottensdag nocorr(!), þa . . . . . . . uaro aller til tiþa farner. Þa sa hann sanlega flocc pislaruatta guþs þyþsia(!) at . . . . oc baurþo þo(!) þeir hann oc auitoþo [of] þat, er hann uann einn a helgum tiþum oc of þat er [hann] þorþe heiþen at ganga til heila[gs ve]rcs. En þetta georþesc af guþs uatum at smiþ[renn] leitaþe astsamlegs raþs, þa er h[ann rey]nde craft þeira, þvi at þar eftir for, at hann toc tru. Cona necquers manz gaufug[s haf]þe lenge siuc ueret oc matte eigi a fetr stiga. En hon bað buanda sinn f[&#281;ra sik] til kirkio Mauricij. En er hon var þangat boren af hondom manna, þa gek hon a sinum f[otum] alheil þatþan af beonum heilagra. Margar ero aþrar iarteiner, þær er þar georþoz i heilso oc i brautrecningo di<font face="Old1NordicTimes" size="3">2</font>fla, þviat drottenn lettr ser soma at syna hvernn dac(!) tacn sin fyr uini sina til lofs oc til dyrþ(ar) naf(n)s sins til þessa dags.

+

logvm ef þess beidde þvrft<ref>þrvft ''Fr.''</ref> oc fylgia lagsm . . . . . . . . . Enn er þeir voru sva allir eggiaþir til staþfeste af hofþingiom sinom, þa sendo þeir orþ Maximiano konvnge a þessa lvnd: Þinir ridderar ero ver, rex, enn þrælar gvþs. Af þer tokom ver [mala fyrir] erveþe vart, en af honom vpphaf lifs; þer giolldom ver riddera systlo enn [gvþe] meinlayst(!) l&#281;if(!). Eigi mego ver at þvi fylgia konvnge, at ver n&#281;item dominum nostrum oc dominum tuum, hvart þu uill eða eigi. [Ef ver erom eigi<ref>[''rettet;'' Eigi ver erom ''Fr.''</ref> til næ(y)ddir, at ver georem hann reiþan, þa munum ver hlyðnir vera þer enn sem hingat til, en ella munum ver honum lyþa helldr en þer. Þessar hendr ero bunar at vega uikinga ok osk[ilam]enn oc ouine sina(!) oc þina, en þær kunnu eigi at beriaz i geng sacl&#42809;sum m&#42809;nnum oc rettl[atum. S]u er uar sysla at beriaz fyr rettlete oc fyr tru oc til friþar saclausum m&#42809;nnum oc rett[latum]. En huerso megum uer þer truer vera, ef ver erom otruer guþe drotne uarom. Til þess toc[um ver] uapn at beriaz til friþar borgarm&#42809;nnum varum, en eigi i gegn þeim. Guþe sorum uer fyr en konunge, [ei]gum uer af þui ecke hallda et efra sære, ep(!) ver briotum eð fyrra. Þat byðr [þu] oss at leiþa crisna menn til pisla, eigi þarftu annarra til þess at leita, ver sialfer erom crisner aller. Ver siam nu h&#42809;gna fyr Crist nafni liþsmenn uara oc samridara, oc hormoþum ver eigi ne gretum d&#42809;þa breþra varra, helldr f&#42809;gnoþom uer frdi, at þeir uoro uerþær at deyia fyr Cristi drotne Jesv. Enn eigi ervm ver sva a helliar þravm<ref>þarvm ''Fr.''</ref> comner, at þv hafir allt raþ vart i hende; hofom ver v&#42805;p(n) oc liþskost at veriaz, oc villiom ver eigi, þvi at ver villivm helldr deyia saclavsir enn vega oc lifa seckir. Hvatke er þv byþr oss eþa hvatke er þv leggr a hendr oss, þa erom ver bvnir vndir at ganga eld eþa iarnn eþa pislir. Enn cristna menn mego ver eigi pina, þvi at ver iatom oss sialfa cristna vera. Enn er Maximianus heyrþe þetta, þa scilde hann, at hvgr þeira var fastr i trv oc matte eigi yfir stigaz, oc sende hann .c. riddera sinna at h&#42809;ggva Mauricius iarl oc alla fylking hans. Enn er hermenn konungs komo til þeira, þa vordvz þeir eigi ne i geng hioggv ne brvgþv sciolldvm fyrir sic, helldr mintvz þeir a þat, at þeir iatto þeim domine, er eigi let sic veria, oc eigi callaþe hann ne lavc vpp mvn sinn, þa er hann var leiddr til pislar. Þa var þackiþir(!) vollr likomom retlatra, oc flvtv l&#281;kir heilags bloþs, þa er lif sitt let heilagr lyþr, sa er hafnaþe þessa heims hlvtvm fyr von himneskra hlvta. Þar fell heilog fylking, su er nu trum uer at (i) himnum er oc lofar guþ með engla sveitum. En maðr het Victor, sa er eigi var vr þessi fylkingu, hann com at gangandi, þar er ridarar konungs sato glaðer yfer f&#42809;t[om oc] uapnum iarls manna. Enn er hann uarð uis af þeim, þvi(!) manfall þetta gegdi, þa lastaþi hann u[erk þeira] oc flyþi alt samsinni þeira. En þeir spurþu hann eptir, ep(!) hann uere kristenn, oc iati [hann þe]gar, oc var þegar h&#42809;guenn af konungs m&#42809;nnum, oc samtengþes hann iarls liþi i d&#42809;[þa sinom]. En þesser ero nefder ur þui liþi, er þar fell: Mauricius Exsuper . . . . . . . tlus oc Victor. En annarra n&#42809;pn(!) ero oss ocunn, en þ&#42809; ero riten a lifs boc. E[n i þe]ssi fylkingu ero sagþer uæra tue(i)r pislarvattar Ursus oc Victor, er pind[er voro] i castala þeim er Solodorum heiter. Enn Maximianus naþi eigi lengi at fagna grimum sigri, þui at þa er hann uilldi raþa fioraþum Constantinum mag sinn, þa uarð funden uel hans, oc uar (hann) tekenn i heraþe þui er Marsi . . . . . . . lif með grimum dauða. En margum uetrum siþarr . . . . . . . . . . . . . . kirkio geora til dyrþar þeim. En . . . . . . . . . . . . . . kirkio i annat sinn oc &#42809;ca . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . bacca, þa fundoz þar bein heil(a)gs manz þess er Innocencius het, er lenge hafþe i iorðu ueret leyndr. En þa uar hann upp tekenn oc feorþr til kirkio Maur(ic)ij oc samtengþr hans liþe [i sinum grep]te oc gaufgan, oc er hans minning hallden með messodege Mauricij oc . . . . . . . Þat georðes enn til iarteina, þa er smiþer marger como til kirkiogeorþar, at . . . . . . . smiþarinnar er heiðen uar. En er sa var (at) smiþenne drottensdag nocorr(!), þa . . . . . . . uaro aller til tiþa farner. Þa sa hann sanlega flocc pislaruatta guþs þyþsia(!) at . . . . oc baurþo þo(!) þeir hann oc auitoþo [of] þat, er hann uann einn a helgum tiþum oc of þat er [hann] þorþe heiþen at ganga til heila[gs ve]rcs. En þetta georþesc af guþs uatum at smiþ[renn] leitaþe astsamlegs raþs, þa er h[ann rey]nde craft þeira, þvi at þar eftir for, at hann toc tru. Cona necquers manz gaufug[s haf]þe lenge siuc ueret oc matte eigi a fetr stiga. En hon bað buanda sinn f[&#281;ra sik] til kirkio Mauricij. En er hon var þangat boren af hondom manna, þa gek hon a sinum f[otum] alheil þatþan af beonum heilagra. Margar ero aþrar iarteiner, þær er þar georþoz i heilso oc i brautrecningo di&#42809;fla, þviat drottenn lettr ser soma at syna hvernn dac(!) tacn sin fyr uini sina til lofs oc til dyrþ(ar) naf(n)s sins til þessa dags.

Mauritius Saga - Revisjonshistorikk

August: Erstattet OldNordicTimes med HTML-koder

August: Mauritius Saga