Sagan af Valdimar kóngi - Revisjonshistorikk

August på 20. jun. 2016 kl. 16:58

2016-06-20T16:58:36Z

August på 4. jun. 2016 kl. 11:26

2016-06-04T11:26:13Z

August på 4. jun. 2016 kl. 11:24

2016-06-04T11:24:58Z

August: Ny side: Kategori:Riddersagaer

2016-06-04T10:25:03Z

Ny side: Kategori:Riddersagaer

Vis endringer

@@ Linje 82: / Linje 82: @@
 Nú er að segja frá Ígra kerlíngu. Eptir það hún skildi við þau systkin á skóginum, komst hún heim í helli sinn, var hún þá nær að bana komin. Hafði hún feingið mörg banvæn sár í viðskiptum þeirra Lúpu drottníngar, og lèzt hún degi síðar af þeim sárum. Varð hún mjög harmdauð af tröllum; heygðu þau bana, og véittu henni veglegan umbúnað, og þuldu yfir henni fræði sín. Nú víkur sögunni til Arkistratus kóngs og Aspers risa, að þeir eru grónir sára sinna, sættast þeir heilum sáttum, og gjörðist með þeim mikill vinskapur. Það var einn dag, að þeir kóngur og risi töluðust við: hver er sú kona; segir kóngur, sem mèr hefur græðslu veitt,og mèr dyggilega þjónað? Risinn svarar, það er dóttir min; móður hennar er önduð, hún var dóttir Gallusar kóngs af Smálöndum. Sókti móður mín hana á likan hátt, og Lúpa drottníng sókti Marmaríu kóngsdóttur, skildu þeir svo talið. Fær nú kongur stóran ástarhug til hennar, og gjörist hann nú hljóður. Einn dag, er þau Alba sátu saman, spyr kóngur hana: hverju mundir þú svara, ef eg beiddi þín mèr til drottníngar! Hún mælti: ei þarftu að leita þeirra ráða við föður minn, því Valdimar kóngsson á minni giptíngu að ráða; er því ekki að leyna, að eg geing með barni hans. Arkistratus kóngur stefnir þíng við kóngssyni, hefur kóngur þá aptur bónorð sitt til risadóttur, og var það auðsókt, tók Valdimar því vel, og fastnaði kóngi Albam með hennar vilja og ráði föður hennar. Hof þá Valdimar bónorð sitt til Flórídu, og tók kóngur því vel, og var það að ráði gjört. Bað þá Bláus kóngsson Marmaríu, og var því vel svarað. Skyldu öll þessi brúðkaup haldast í einu, að hálfu ári liðnu. Litlu síðar tók Alba jóðsótt og fæddi eitt sveinbarn mikið og fagurt; var það vatni ausið og nafn gefið, og kallaður Gallus eptir afa sínum; ólst hann upp hjá móður sinni, og varð mikill og sterkur. Lagðist hann í hernað, þá hann fèkk aldur til, og varð mesti frægðarmaður. Um síðir lagði hann að Smálöndum, og braut undir sig ríkið, og varð þar kóngur til ellidaga, og lýkur hèr frá honum að segja. Nú vikur sögunni til Risalands, lot kóngur stofna til veglegrar brúðkaupsveizlu, og bauð þar til öllum landshöfðíngium, og so úr fleirum löndum. Bjó nú Valdimar kóngason skip og menn, og sendi til Saxlands með brèf og boðskap til föður síns, og býður honum til brúðkaups síns með öllum sínum herrum. Þegar kóngur fær þann boðskap frá syni sínum, verður hann glaðari, en frá megi segia, því hann hafði aunga fregn af honum feingið, síðan hann burtu fór, og hafði hann fyrir satt, að börn sín væru bæði dauð. Býst nú kóngur til ferðar með sínum herrum, býr hann 20 skip, og siglir í haf. Fèkk hann goðan byr, og tók höfn nærri höfuðborginni; setur hann sín landtjöld á land. En sem þetta frèttist í borgina, geingur kóngur út á móti honum og báðir kóngasynir, verða þar blíðar kveðjur með þeim öllum. Leiðir kóngur hann til hallar, setur hann í hásæti hjá sèr. Rís nú upp mikil veizla; er nú sent eptir Marmaríu, kóngsdóttur, og þegar Filippus kóngur sèr dóttur sína, stendur hann upp í móti henni og tekur hana í fáng sèr, og er nú gleði í höllinni, meiri en frá megi segja. Er nú þessari veizlu snúið í brúðkaupsveizlu. Var þar ekkert sparað af því eptirlæti, sem veröldin veita kunni; voru nú alls kyns leikar framdir. Var nú drukkið fast, so risar gjörðust ölvaðir, heyrðist þá glaumur mikill í höllinni; veizlan stóð yfir í mánuð. Að henni endaðri voru allir með gjöfum út leystir. Gaf þá Arkistratus kóngur Bláusi syni sínum helmíng af ríkjum sínum; settist Bláus þar að völdum, og tók allt ríkið eptir föður sinn. Hann átti einn son með drottníngu sinni, sem hèt Arkistratus eptir afa sínum, varð hann mikill afreksmaður, og tók ríkisstjórn eptir föður sinn, og var þar leingi kóngur, og segir hèr ei meira um hann.
-Filippus kóngur og Valdimar, son hans, vildu nú heim halda, kvöddu þeir kónga og drottníngar með mestu blíðu. Leysti Arkistratus kóngur út mund dóttur sinnar í gulli og silfri og mörgum fásènum gripum. Sigldu peir síðan á haf, og gekk þeim vel ferðin, þar til þeir komu til Saxlands, og fagnaði landslýður þeim blíðlega. Litlu síður tók Filippus kongur sótt, sem leiddi hann til bana, varð hann mjög harmdauði; því hann hafði verið stjórnsamur og vitur kóngur; var drottníng hans áður látin. Tók nú Valdimar kóngdóm i Saxlandi. Hann átti 2 syni og eina dóttur með drottníngu sinni; sá eldri sonur hans hèt Filippus, og tók hann síðan við ríkisstjórn eptir föður sinn. Yngri sonur hans hèt Albert; lagðist hann í hernað, þegar hann hafði þroska til, og varð kappi mikill. Dóttir hans hét Rósamunda, og var hún afbragð annara meyja. Hún gíptist síðar Arkistratusi, syni Bláusar kóngs, og varð hún drottníng á Risalandi. Valdimar kóngur varð gamall, og stjórnaði ríki sínu til dauðadags. Ekki er þess getið, að Arkistratus kóngur og Alba drottníng ættu börn saman. Hèldu þessir vinskap saman til dauða síns. Og lýkur so þessari sögu.
+Filippus kóngur og Valdimar, son hans, vildu nú heim halda, kvöddu þeir kónga og drottníngar með mestu blíðu. Leysti Arkistratus kóngur út mund dóttur sinnar í gulli og silfri og mörgum fásènum gripum. Sigldu peir síðan á haf, og gekk þeim vel ferðin, þar til þeir komu til Saxlands, og fagnaði landslýður þeim blíðlega. Litlu síður tók Filippus kongur sótt, sem leiddi hann til bana, varð hann mjög harmdauði; því hann hafði verið stjórnsamur og vitur kóngur; var drottníng hans áður látin. Tók nú Valdimar kóngdóm i Saxlandi. Hann átti 2 syni og eina dóttur með drottníngu sinni; sá eldri sonur hans hèt Filippus, og tók hann síðan við ríkisstjórn eptir föður sinn. Yngri sonur hans hèt Albert; lagðist hann í hernað, þegar hann hafði þroska til, og varð kappi mikill. Dóttir hans hèt Rósamunda, og var hún afbragð annara meyja. Hún gíptist síðar Arkistratusi, syni Bláusar kóngs, og varð hún drottníng á Risalandi. Valdimar kóngur varð gamall, og stjórnaði ríki sínu til dauðadags. Ekki er þess getið, að Arkistratus kóngur og Alba drottníng ættu börn saman. Hèldu þessir vinskap saman til dauða síns. Og lýkur so þessari sögu.
 [[Kategori:Alfabetisk indeks]]

← Eldre revisjon		Revisjonen fra 4. jun. 2016 kl. 11:26
Linje 55:		Linje 55:
	'''6. Kapítuli.'''		'''6. Kapítuli.'''

−	Þá segir kerlíng við Koll: farðu til strandar og ýttu fram steinnökkva mínum. Hann kvað so vera skyldi; þar næst mælti kerlíng til kóngasonar: hèr er eitt tafl, er eg vil gefa þèr, þar með vil eg fylgja þèr í öllum þínum þrautum og stríði, því frændkonu minni mun ei vel líka, ef nokkuð er út af brugðið um liðveizluna; en undur þykja mèr það, er hún sparer þann hlut við þig, er hún á beztan í eigu sinni, og hún fèkk á Ormalandi, ef hún ann þèr so mikið, sem hún lætur. Risadóttir heyrði þáð og mælti: þó eg ætti allt það gull, sem til er í Arabia, þá skyldi honum það ei sparað verða; tekur hún þá upp eitt gler og mælti: þetta gef eg þèr. Það var með gulum og grænum lit, og sagði síðan, líti maður í gula lítinn, þá sýnist maður hverjum manni fegri, og getur sýnzt stór og smár; en líti maður í græna litinn, verður maður hverjum manni ljótari og svartari. Kóngsson þakkar þeim báðum gjafirnar méð mörgum fögrum orðum. Nú segir kerlíng til Kolls, hèr er posi, er eg vil fá þèr í hendur, og hlægir mig, að eg hygg það muni sljófga augu Lúpu á þeim hlutum, sem því er yfirdreift. Siðan kvaddi kóngsson og Kollur þau öll með mesta blíðskap, og bað hvað vel fyrir öðru. Geingu þeir Valdimar og Kollur á steinnökkvann, og ýttu frá landi. Þeir voru á sjo í 12 dægur, og höfðu ei segl nè árar, komu síðan að landi, og gánga þar upp, hrindir þá Kollur steinnökkvanum út, biður hann fara til síns lands aptur. Kóngsson stè nú á hest, og reið so á mörkina, en Kollur gekk á undan, voru þeir á þessari ferð í sjö dægur. Þar var skógur næsta fagur, þar reisti Kollur laufskála lítinn í rjóðri einu, tekur síðan punginn og dreifir umhverfis skálann, líka á búk og ásjánu sína, hlær og mælti: so sagði flagðið, föðurmóður mín, að ei væri gott fyrir augu Lúpu drottníngar, ef sáð væri ur þessum pung, og er það sannast, að þar finnur fjandinn móður sína, er þær eigast við. Muntu nú kóngsson hèr eptir verða í þessum laufskála, en eg mun leita fyrir mèr annarstaðar.	+	Þá segir kerlíng við Koll: farðu til strandar og ýttu fram steinnökkva mínum. Hann kvað so vera skyldi; þar næst mælti kerlíng til kóngasonar: hèr er eitt tafl, er eg vil gefa þèr, þar með vil eg fylgja þèr í öllum þínum þrautum og stríði, því frændkonu minni mun ei vel líka, ef nokkuð er út af brugðið um liðveizluna; en undur þykja mèr það, er hún sparer þann hlut við þig, er hún á beztan í eigu sinni, og hún fèkk á Ormalandi, ef hún ann þèr so mikið, sem hún lætur. Risadóttir heyrði þáð og mælti: þó eg ætti allt það gull, sem til er í Arabia, þá skyldi honum það ei sparað verða; tekur hún þá upp eitt gler og mælti: þetta gef eg þèr. Það var með gulum og grænum lit, og sagði síðan, líti maður í gula lítinn, þá sýnist maður hverjum manni fegri, og getur sýnzt stór og smár; en líti maður í græna litinn, verður maður hverjum manni ljótari og svartari. Kóngsson þakkar þeim báðum gjafirnar méð mörgum fögrum orðum. Nú segir kerlíng til Kolls: hèr er posi, er eg vil fá þèr í hendur, og hlægir mig, að eg hygg það muni sljófga augu Lúpu á þeim hlutum, sem því er yfirdreift. Siðan kvaddi kóngsson og Kollur þau öll með mesta blíðskap, og bað hvað vel fyrir öðru. Geingu þeir Valdimar og Kollur á steinnökkvann, og ýttu frá landi. Þeir voru á sjo í 12 dægur, og höfðu ei segl nè árar, komu síðan að landi, og gánga þar upp, hrindir þá Kollur steinnökkvanum út, biður hann fara til síns lands aptur. Kóngsson stè nú á hest, og reið so á mörkina, en Kollur gekk á undan, voru þeir á þessari ferð í sjö dægur. Þar var skógur næsta fagur, þar reisti Kollur laufskála lítinn í rjóðri einu, tekur síðan punginn og dreifir umhverfis skálann, líka á búk og ásjánu sína, hlær og mælti: so sagði flagðið, föðurmóður mín, að ei væri gott fyrir augu Lúpu drottníngar, ef sáð væri ur þessum pung, og er það sannast, að þar finnur fjandinn móður sína, er þær eigast við. Muntu nú kóngsson hèr eptir verða í þessum laufskála, en eg mun leita fyrir mèr annarstaðar.

← Eldre revisjon		Revisjonen fra 4. jun. 2016 kl. 11:24
Linje 50:		Linje 50:
	'''5. Kapítuli.'''		'''5. Kapítuli.'''

−	Nú hef og sagt þèr, hvert þú skalt leita að systur þinni, og vænti eg, að þú sert að aungu nær. Risinn stendur upp, og hleypur að bergina og knýr fast á. Í þessu spratt opp bergið og geingur þar út kona so ljót og leiðinleg, fúl og fjandleg, að undrum gegndi: hún var í skorpnum skinnstakki, hún var höfði hærri en risinn. Hann mælti: hèr er kominn sonur Saxakóngs, Valdimar að nafni, og sækir traust að mèr að vinna heitstreingíng sína, að finna sína systur; en þar er allt mitt traust, sem þú ert. Kerlíng mælti: mikið er það, að kóngabórn sækja traust til þín, eða mun honum það mikið gagna, þó hann einn beri skjöld og sverð. Risadóttir lagði þá hendur um hals henni, og segir so: mín allra kærasta amma og fóstra, minnstu þess, að móður mín fèkk mig þèr í hendur, áður en hún dó, að þú skyldir minn vilja gjöra: nú bið eg þig, mín elsku-fóstra, að þú leggir allan húg á að hjálpa þessum manni, so hann nái heiðri sínum; þykir mèr hèr mikið við liggja. Kerlíng stendur þá upp, og blæs þúngan og mælti: sannast hèr það fornkveðna, að „una mundir þú, ef ættir“, og hefur þú meiri góðkvenzku af móður þinni en mèr. Kerlíng geingur þá inn í bergið, og kemur aptur með eitt horn, og bað kóngsson að drekka af því. Hann tók við og drakk, honum fannst þá, sem afl færðist í búk sinn. Risadóttir hleypur þá á kóngsson og glíma þau heldur sterklega; kerlíng hlær þá og mælti: of snemma fórstu að heiman, ljúfurinn minn, að fast við kvennfólkið, og vera ekki kvennsterkur, og drekk í annað sinn, vesalíngur, því mikið skortir þig á við risa og Lúpu drottníngu. Drakk hann þá í annað sína af horninu; hljóp þá risadóttir á hann, og fèll hún strax á knè. Kerlíng segir þeim þá að hætta. Sjá þau þá, að maður kemur af skóginum; kennir kóngsson félaga sinn, Koll. Verður þar fagnaðarfundur, risinn fagnar syni sínum, en risadóttir bróður sínum.	+	Nú hef eg sagt þèr, hvert þú skalt leita að systur þinni, og vænti eg, að þú sert að aungu nær. Risinn stendur upp, og hleypur að bergina og knýr fast á. Í þessu spratt opp bergið og geingur þar út kona so ljót og leiðinleg, fúl og fjandleg, að undrum gegndi: hún var í skorpnum skinnstakki, hún var höfði hærri en risinn. Hann mælti: hèr er kominn sonur Saxakóngs, Valdimar að nafni, og sækir traust að mèr að vinna heitstreingíng sína, að finna sína systur; en þar er allt mitt traust, sem þú ert. Kerlíng mælti: mikið er það, að kóngabórn sækja traust til þín, eða mun honum það mikið gagna, þó hann einn beri skjöld og sverð. Risadóttir lagði þá hendur um hals henni, og segir so: mín allra kærasta amma og fóstra, minnstu þess, að móður mín fèkk mig þèr í hendur, áður en hún dó, að þú skyldir minn vilja gjöra: nú bið eg þig, mín elsku-fóstra, að þú leggir allan húg á að hjálpa þessum manni, so hann nái heiðri sínum; þykir mèr hèr mikið við liggja. Kerlíng stendur þá upp, og blæs þúngan og mælti: sannast hèr það fornkveðna, að „una mundir þú, ef ættir“, og hefur þú meiri góðkvenzku af móður þinni en mèr. Kerlíng geingur þá inn í bergið, og kemur aptur með eitt horn, og bað kóngsson að drekka af því. Hann tók við og drakk, honum fannst þá, sem afl færðist í búk sinn. Risadóttir hleypur þá á kóngsson og glíma þau heldur sterklega; kerlíng hlær þá og mælti: of snemma fórstu að heiman, ljúfurinn minn, að fast við kvennfólkið, og vera ekki kvennsterkur, og drekk í annað sinn, vesalíngur, því mikið skortir þig á við risa og Lúpu drottníngu. Drakk hann þá í annað sína af horninu; hljóp þá risadóttir á hann, og fèll hún strax á knè. Kerlíng segir þeim þá að hætta. Sjá þau þá, að maður kemur af skóginum; kennir kóngsson félaga sinn, Koll. Verður þar fagnaðarfundur, risinn fagnar syni sínum, en risadóttir bróður sínum.