Soga um Håvard Isfjording - Revisjonshistorikk

Lars på 19. apr. 2014 kl. 18:55

2014-04-19T18:55:49Z

Jesper på 23. des. 2013 kl. 06:50

2013-12-23T06:50:14Z

Vis endringer

Jesper på 30. okt. 2013 kl. 15:20

2013-10-30T15:20:37Z

Jesper på 3. jun. 2013 kl. 11:14

2013-06-03T11:14:11Z

Jesper: Soga um Håvard Isfjording

2013-01-13T10:56:52Z

Soga um Håvard Isfjording

Vis endringer

← Eldre revisjon		Revisjonen fra 19. apr. 2014 kl. 18:55
Linje 374:		Linje 374:


−	<center>'''17.</center>	+	<center>'''17.'''</center>

	Svart heitte ein mann som var træl der på Øyre; han var stor og sterk, so han hadde fire manns styrke; han var god å ha på garden, for han kunde få mykje gjort. So var det ein dag Steintor sende bod etter trælen og sa til honom: «Dei vil du skal vera med oss i leiken i dag; det vantar ein mann.» Svart svara: «Det er ikkje verdt beda meg um det, for eg hev mykje å gjera; og eg tenkjer ikkje at kjempone dine vil gjera arbeidet for meg; men eg skal då vera med, dersom du vil.» Det vert fortalt at Hallgrim skulde stå imot Svart; og det er snarast å segja, at kvar gong dei ber ihop, dett Svart so skorne driv av honom, og han treglar lenge med å få bunde deim på seg att. Soleis gjeng det til langt utpå dagen, og dei hadde mykje lått og løgje med det. Men Håvard kvad ei vise:		Svart heitte ein mann som var træl der på Øyre; han var stor og sterk, so han hadde fire manns styrke; han var god å ha på garden, for han kunde få mykje gjort. So var det ein dag Steintor sende bod etter trælen og sa til honom: «Dei vil du skal vera med oss i leiken i dag; det vantar ein mann.» Svart svara: «Det er ikkje verdt beda meg um det, for eg hev mykje å gjera; og eg tenkjer ikkje at kjempone dine vil gjera arbeidet for meg; men eg skal då vera med, dersom du vil.» Det vert fortalt at Hallgrim skulde stå imot Svart; og det er snarast å segja, at kvar gong dei ber ihop, dett Svart so skorne driv av honom, og han treglar lenge med å få bunde deim på seg att. Soleis gjeng det til langt utpå dagen, og dei hadde mykje lått og løgje med det. Men Håvard kvad ei vise:

@@ Linje 4: / Linje 4: @@
 |-
 ! Denne teksten finnes på følgende språk ► !! !! !! [[Fil:Norsk.gif|32px|link=Soga um Håvard Isfjording]] !! [[Fil:Dansk.gif|32px|link=Haavard Isfjordings Saga]] !!  !!
 |-
 |}

@@ Linje 31: / Linje 31: @@
 Hovudpersonen i soga er Håvard den halte frå Isafjord. Me kjenner til mannen elles òg, og veit han var skald ; i Snorre-Edda vert det hermt ein vers-stubb etter honom. Nokor heilsleg skildring av livet hans gjev soga likevel ikkje, — då ho byrjar, er Håvard alt ein gamal mann; fortelnaden samlar seg um ein einskild episode: korleis Olav, son hans, vert drepen og korleis faren freistar få hemn på banemannen. Hendingane gjeng fyre seg umlag år 1000.
-Dei plar ikkje rekna Håvards-soga millom dei retteleg «klassiske» sogone, i strengare tyding. Ho er ikkje fri for eventyrlege drag, som forteljingi um skrymtet i kap. 2—3; det vert fortalt um folk som karm byta ham (Tormod, kap. 1), eller seider (Bjargøy, fyrst i kap. 8); fleire stader finn ein reine segnmotiv og: Torbjørn misser 60 verar tri år på rad, tri gonger ligg Håvard til sengs i 12 månader, Bjargøy hev tri brør, som alle bur på gardar som er kalla etter deim, osb. Og jamvel um sjølve gangen i hendingane er sann, so er det langt frå at ein karm lita på alle einskilde drag. Jamfører ein med andre sogor, finn ein at bokskrivaren hev blanda ihop fleire stader, både når det gjeld namn og tilburder; serleg hev han liten kjennskap til dei stadene det vert fortalt um. Det er greidt å skyna grunnen : På slutten vert det fortalt at Håvard fer frå Isafjord (på Nordvestlandet) og slær seg ned i Svarvadardal (på Nordlandet); der er det nok soga hev fenge form slik ho no er, og han som skreiv (truleg ein prest), hev ikkje sjølv vore kjend i Isafjord, der hendingane gjekk fyre seg; attpå hadde soga då lenge levt på folkemunn.
+Dei plar ikkje rekna Håvards-soga millom dei retteleg «klassiske» sogone, i strengare tyding. Ho er ikkje fri for eventyrlege drag, som forteljingi um skrymtet i kap. 2—3; det vert fortalt um folk som kann byta ham (Tormod, kap. 1), eller seider (Bjargøy, fyrst i kap. 8); fleire stader finn ein reine segnmotiv og: Torbjørn misser 60 verar tri år på rad, tri gonger ligg Håvard til sengs i 12 månader, Bjargøy hev tri brør, som alle bur på gardar som er kalla etter deim, osb. Og jamvel um sjølve gangen i hendingane er sann, so er det langt frå at ein karm lita på alle einskilde drag. Jamfører ein med andre sogor, finn ein at bokskrivaren hev blanda ihop fleire stader, både når det gjeld namn og tilburder; serleg hev han liten kjennskap til dei stadene det vert fortalt um. Det er greidt å skyna grunnen : På slutten vert det fortalt at Håvard fer frå Isafjord (på Nordvestlandet) og slær seg ned i Svarvadardal (på Nordlandet); der er det nok soga hev fenge form slik ho no er, og han som skreiv (truleg ein prest), hev ikkje sjølv vore kjend i Isafjord, der hendingane gjekk fyre seg; attpå hadde soga då lenge levt på folkemunn.
 Men det som her er nemnt, er alt saman lyte som ein knapt skal hefta seg større ved. Og Håvards-soga hev andre drag, som gjer henne sers gild nett for notids-lesaren. Ho er lett og klårt fortald, ofte sterkt dramatisk; ho er tolleg fri for umstendelege ætte-listor og anna slikt som me no lite finn mun i; framfor alt er ho uvanleg fastbygd, kring den retteleg einfelde hendings-rekkja ho fortel um. Fleire av personane er teikna overlag levande, t. d. Bjargøy, kona åt Håvard; fin og vår er skildringi av tilhøvet millom Olav og Sigrid. Når det gjeld Atle, syner forteljaren ein kosteleg humor; djupt sympatisk er hovudpersonen teikna, og samstundes slik at me knapt hev grunn til å tvila på at skildringi er psykologisk sann.