Soga um Hønse-Tore - Revisjonshistorikk

Jesper på 4. mar. 2015 kl. 16:13

2015-03-04T16:13:54Z

Jesper på 19. feb. 2015 kl. 17:54

2015-02-19T17:54:53Z

Jesper på 30. jan. 2015 kl. 06:48

2015-01-30T06:48:17Z

Jesper på 28. jan. 2015 kl. 19:42

2015-01-28T19:42:51Z

Jesper på 25. jan. 2015 kl. 10:36

2015-01-25T10:36:18Z

Jesper på 24. jan. 2015 kl. 09:10

2015-01-24T09:10:00Z

Jesper: Soga um Hønse-Tore

2013-01-13T10:54:49Z

Soga um Hønse-Tore

Vis endringer

← Eldre revisjon		Revisjonen fra 4. mar. 2015 kl. 16:13
Linje 84:		Linje 84:
	<center>'''12.'''</center>		<center>'''12.'''</center>

−	Um morgonen i otta var Gunnar alt paa føterne. Han gjekk til Torkjell og bad deim klæda seg. Dei gjorde so og fekk seg sidan mat. Imedan vart hestarne laga til, og dei steig i sadlarne. Gunnar reid fyre inn etter fjorden. Der laag mykje is. Dei støvda ikkje fyrr dei kom til Kvam (13), til Tor gjelle, og han fagna deim vel og spurde etter tidender. Dei sagde slikt som dei fann høvelegt. Gunnar tok no Tor til sides og tala med honom. Han sagde at han hadde med seg Herstein, son til Blund-Kjetil og Torkjell trevill, «og ærendet deira er at Herstein ynskjer aa verta maagen min og belar til dotter mi, ho Turid. Men kor raadlegt tykkjer no du dette er? Mannen er væn og ser mannsleg ut. Det skortar honom ikkje paa gods heller, med di far hans hev sagt at han vil gjeva fraa seg buet, og Herstein skal taka imot.» Tor svarar: «Eg synest godt um Blund-Kjetil. Det var ~~gin~~ gong at eg og Tunge-Odd førde trætta paa alltinget um ei trælsbot, som han vart dømd til aa betala. Me for av stad i eit illhervelegt vêer og skulde krevja boti. Me var tri saman. Me kom til Blund-Kjetil um natti og vart ovleg vel fagna, og der var me ei vika. Han skifte hestar med oss, og gav meg gode stodhestar. Slikt røynde eg av honom; men likevel synest eg at det ikkje var gale gjort, um tilbodet ikkje vart modteke.» «Det maa du hugsa paa,» sagde Gunnar, »at ho vert ikkje gjevi burt til nokon annan, um han byd seg fram, for eg synest Herstein er ein røseleg kar, og vilkaaret er elles godt, og det kann vera mykjen faare i korleis det vil ganga, um han vert burtvist. Etter dette gjekk Gunnar til dotter si som var til fostring hjaa Tor, og frette henne ut korleis ho tykte um tilbodet. Ho svarar at ho ikkje hadde so stor giftarhug, at ho ikkje tykte det var jamgodt aa sitja heime, «for her hjaa Tor, frenden min, hev dei den beste umsut for meg. Men dykkar vilje skal eg gjera i dette som i alt anna.» No gjekk Gunnar hardt inn paa Tor og sagde at han syntest dette giftarmaalet var mykje ærefullt. Tor svarar: «Kvi kann du ikkje gjeva honom dotter di daa, naar du likar det?» Gunnar svarar: «For di eg ikkje vil gjeva henne, utan det likso vel er din vilje som min.» Tor sagde daa at dei baae skulde vera samde um avgjerdsla. «Eg vil,» sagde Gunnar, «at du Tor festar Herstein gjenta.» Tor svarar: «Nei, du skal sjølv festa dotter di.» Gunnar svarar: «Eg set meir pris paa at du festar henne; for det høver betre.» Tor let seg no segja, og festarmaalet fekk framgong. Daa mælte Gunnar: «Eg bed òg um at du lèt brudlaupet standa her i Kvam, for daa vil det verta halde med størst sømd. Tor bad honom raada i det og, um han tykte det var betre. Gunnar segjer: «So kann me gjera det visst, at brudlaupet skal standa um ei vika.» Etter dette steig dei paa hestarne og reid burt. Tor fylgde deim til vegar og spurde endaa ein gong, um der var noko nytt aa høyra. Gunnar svarar: «Me hev no ikkje noko nyare høyrt enn at Blund-Kjetil er innebrend.» Tor spurde korleis det gjekk til. Gunnar fortalde honom heile tilburden um branden, kven som valda det, og kven som gjorde det. Tor mælte: «Ikkje skulde dette festarmaalet vorte so snøgt avgjort, um eg hadde visst dette. Og de tykkjer vel at de hev vore mykje klokare og sløgare enn eg; men likevel tenkjer eg det er ikkje so visst, at de kann greida denne saki aaleine.» Gunnar mælte: «Det er godt um hjelp der du er, og no er du skyldig til aa stydja maagen din, liksom me er skyldige til aa stydja deg; for der var mange som høyrde at du feste gjenta, og det var alt gjort med ditt samtykke. Dessutan er det no godt at de eingong fær røyna kven som er den megtugaste av dykk hovdingar; for lenge hev de glefst etter kvarandre som svoltne ulvar.»	+	Um morgonen i otta var Gunnar alt paa føterne. Han gjekk til Torkjell og bad deim klæda seg. Dei gjorde so og fekk seg sidan mat. Imedan vart hestarne laga til, og dei steig i sadlarne. Gunnar reid fyre inn etter fjorden. Der laag mykje is. Dei støvda ikkje fyrr dei kom til Kvam (13), til Tor gjelle, og han fagna deim vel og spurde etter tidender. Dei sagde slikt som dei fann høvelegt. Gunnar tok no Tor til sides og tala med honom. Han sagde at han hadde med seg Herstein, son til Blund-Kjetil og Torkjell trevill, «og ærendet deira er at Herstein ynskjer aa verta maagen min og belar til dotter mi, ho Turid. Men kor raadlegt tykkjer no du dette er? Mannen er væn og ser mannsleg ut. Det skortar honom ikkje paa gods heller, med di far hans hev sagt at han vil gjeva fraa seg buet, og Herstein skal taka imot.» Tor svarar: «Eg synest godt um Blund-Kjetil. Det var ein gong at eg og Tunge-Odd førde trætta paa alltinget um ei trælsbot, som han vart dømd til aa betala. Me for av stad i eit illhervelegt vêer og skulde krevja boti. Me var tri saman. Me kom til Blund-Kjetil um natti og vart ovleg vel fagna, og der var me ei vika. Han skifte hestar med oss, og gav meg gode stodhestar. Slikt røynde eg av honom; men likevel synest eg at det ikkje var gale gjort, um tilbodet ikkje vart modteke.» «Det maa du hugsa paa,» sagde Gunnar, »at ho vert ikkje gjevi burt til nokon annan, um han byd seg fram, for eg synest Herstein er ein røseleg kar, og vilkaaret er elles godt, og det kann vera mykjen faare i korleis det vil ganga, um han vert burtvist. Etter dette gjekk Gunnar til dotter si som var til fostring hjaa Tor, og frette henne ut korleis ho tykte um tilbodet. Ho svarar at ho ikkje hadde so stor giftarhug, at ho ikkje tykte det var jamgodt aa sitja heime, «for her hjaa Tor, frenden min, hev dei den beste umsut for meg. Men dykkar vilje skal eg gjera i dette som i alt anna.» No gjekk Gunnar hardt inn paa Tor og sagde at han syntest dette giftarmaalet var mykje ærefullt. Tor svarar: «Kvi kann du ikkje gjeva honom dotter di daa, naar du likar det?» Gunnar svarar: «For di eg ikkje vil gjeva henne, utan det likso vel er din vilje som min.» Tor sagde daa at dei baae skulde vera samde um avgjerdsla. «Eg vil,» sagde Gunnar, «at du Tor festar Herstein gjenta.» Tor svarar: «Nei, du skal sjølv festa dotter di.» Gunnar svarar: «Eg set meir pris paa at du festar henne; for det høver betre.» Tor let seg no segja, og festarmaalet fekk framgong. Daa mælte Gunnar: «Eg bed òg um at du lèt brudlaupet standa her i Kvam, for daa vil det verta halde med størst sømd. Tor bad honom raada i det og, um han tykte det var betre. Gunnar segjer: «So kann me gjera det visst, at brudlaupet skal standa um ei vika.» Etter dette steig dei paa hestarne og reid burt. Tor fylgde deim til vegar og spurde endaa ein gong, um der var noko nytt aa høyra. Gunnar svarar: «Me hev no ikkje noko nyare høyrt enn at Blund-Kjetil er innebrend.» Tor spurde korleis det gjekk til. Gunnar fortalde honom heile tilburden um branden, kven som valda det, og kven som gjorde det. Tor mælte: «Ikkje skulde dette festarmaalet vorte so snøgt avgjort, um eg hadde visst dette. Og de tykkjer vel at de hev vore mykje klokare og sløgare enn eg; men likevel tenkjer eg det er ikkje so visst, at de kann greida denne saki aaleine.» Gunnar mælte: «Det er godt um hjelp der du er, og no er du skyldig til aa stydja maagen din, liksom me er skyldige til aa stydja deg; for der var mange som høyrde at du feste gjenta, og det var alt gjort med ditt samtykke. Dessutan er det no godt at de eingong fær røyna kven som er den megtugaste av dykk hovdingar; for lenge hev de glefst etter kvarandre som svoltne ulvar.»

@@ Linje 3: / Linje 3: @@
 !align="center" valign="top" width="40%" | '''Velg språk''' !!align="center" valign="top" width="10%" | Norrønt !!align="center" valign="top" width="10%"| Islandsk !!align="center" valign="top" width="10%"| Norsk !!align="center" valign="top" width="10%"| Dansk !!align="center" valign="top" width="10%"| Svensk !!align="center" valign="top" width="10%"| Færøysk
 |-
-! Denne teksten finnes på følgende språk ► !! [[Fil:Original.gif|32px|link=Hænsa-Þóris saga]] !!  !! [[Fil:Norsk.gif|32px|link=Soga um Hønse-Tore]] !! [[Fil:Dansk.gif|32px|link=Hønsetores Saga]] !!  !!
+!  Denne teksten finnes på følgende språk ►!! [[Fil:Original.gif|32px|link=Hænsa-Þóris saga]] !!  !! [[Fil:Norsk.gif|32px|link=Soga um Hønse-Tore]] !! [[Fil:Dansk.gif|32px|link=Hønsetores Saga]] !!  !!
 |-
 |}

← Eldre revisjon		Revisjonen fra 30. jan. 2015 kl. 06:48
Linje 60:		Linje 60:
	<center>'''8.'''</center>		<center>'''8.'''</center>

−	Torvald, son til Tunge-Odd, hadde kome ut til Island um sumaren. Han kom inn nordpaa i landet og fekk seg upphelde der um vetren. Leid mot sumaren fór han nordanfraa og vilde finna far sin. Han gjesta ei natt i Nordtunga (8) og vart vel fagna. Der var fyrr kome til nattar ein mann som heitte Vidfare. Det var ein rekar som laup fraa landsende til annan. Han var ein nær frende av Tore og liktest honom i huglyndet. Den same kvelden tok Vidfare sekken sin og stokk burt og stødva ikkje fyrr han kom til Tore. Han tok imot honom med baae henderne. «Eg veit eg kann venta meg noko godt, sidan du kjem.» Han svarar: «Venteleg kann det vera so, for no er Torvald Oddsson komen til Nordtunga og er der paa gjesting.» Tore svarar: «Det kunde eg med sanning vita, at noko godt vilde henda meg, for eg vart so godt i lag, daa eg saag deg.» No gjekk notti, og tidleg um morgonen reid Tore og fostersonen Helge til Nordtunga. Der var ei mengd med folk komne. Drengen vart gjeven sæte-rom; men Tore reika paa golvet. Det fekk Torvald auga paa fraa pallen der han og Arngrim sat og tala seg imillom. «Kven er den mannen som reikar att og fram paa golvet?» segjer Torvald. Arngrim svarar: «Han er barnfostraren min.« «Ja,» segjer Torvald, «men kvi skal det ikkje gjevast rom til honom?» Arngrim sagde at han ikkje brydde seg um det. «So skal det ikkje vera,» sagde Torvald, og let honom kalla til seg og gav honom rom til aa sitja hjaa seg. Dei spurde kvarandre kva nytt folk rødde um. Tore segjer: «Det var vondt dette, at Blund-Kjetil rana meg.» Torvald spurde: «Hev de vorte samde?» «Det er langt ifraa det,» segjer Tore. «Korleis kann dette rima seg, Arngrim,» sagde Torvald, «at de hovdingar lèt slik skam hava framgang?» Arngrim svarar: «Han lyg det meste, og heller lite er sætande.» «Var det daa sant, at han tok høyet?» segjer Torvald. «Visst tok han det,» segjer Arngrim. «Kvar hev rett til aa raada sitt,» sagde Torvald, «og venskapen med deg hev han lite gagn av, naar han so likevel skal verta trødd under føter.» Tore mælte: «Eg tykkjer vel um deg, Torvald, ~~«og~~ det sviv meg i hugen, at du vil koma til aa retta noko paa saki mi.» Torvald mælte: «Eg hev for liti magt til det.» Tore mælte: «Eg skal gjeva deg helvti av godset mitt, imot at du rettar denne saki soleis, at det vert anten bøter eller sjølvdøme (9), so uvenerne mine ikkje lenger sit inne med min eigedom.» Arngrim mælte: «Gjer ikkje dette, Torvald! for han er ikkje nokon god mann aa hjelpa; men du fær ein imot deg som er baade vitug og dugleg og ovleg vensæl.» «Eg ser,» segjer Torvald, «at du ovundar meg, um eg fær godset hans, for du unner meg det ikkje.» Tore mælte: «Eg tenkjer, Torvald, at du skal faa sjaa eg hev mykje gods, og andre veit, at eg hev pengar til godes vidt ikring.» Arngrim mælte: «Det er likevæl mi raad, Torvald, at du ikkje legg deg burt i dette; men du fær gjera som du best likar. Eg ottast for, at det vil draga mykje etter seg.» Torvald svarar: «Eg vil ikkje vanda tilbodet um godset.» Dei handtokst no paa dette, at Tore skulde yta helvti av godset sitt, mot at Torvald tok upp saki mot Blund-Kjetil. Arngrim mælte daa ein gong til: «Korleis etlar du aa taka denne saki?» Torvald svarar: «Eg vil fyrst fara heim til far min og faa raad av honom.» Tore mælte: «Det likar eg ikkje; eg vil ikkje hava nokor utdrygjing. Mykje hev eg lagt meg um dette, og eg vil straks i morgon tidleg lata Blund-Kjetil stemna.» Torvald svarar: «Det kann gjerne vera, at du ikkje hev lukka med deg, og at du dreg ilt etter deg; men det fær no vera som gjort er.» Dei gjorde daa av, at dei skulde møtast paa ein avtala stad um morgonen.	+	Torvald, son til Tunge-Odd, hadde kome ut til Island um sumaren. Han kom inn nordpaa i landet og fekk seg upphelde der um vetren. Leid mot sumaren fór han nordanfraa og vilde finna far sin. Han gjesta ei natt i Nordtunga (8) og vart vel fagna. Der var fyrr kome til nattar ein mann som heitte Vidfare. Det var ein rekar som laup fraa landsende til annan. Han var ein nær frende av Tore og liktest honom i huglyndet. Den same kvelden tok Vidfare sekken sin og stokk burt og stødva ikkje fyrr han kom til Tore. Han tok imot honom med baae henderne. «Eg veit eg kann venta meg noko godt, sidan du kjem.» Han svarar: «Venteleg kann det vera so, for no er Torvald Oddsson komen til Nordtunga og er der paa gjesting.» Tore svarar: «Det kunde eg med sanning vita, at noko godt vilde henda meg, for eg vart so godt i lag, daa eg saag deg.» No gjekk notti, og tidleg um morgonen reid Tore og fostersonen Helge til Nordtunga. Der var ei mengd med folk komne. Drengen vart gjeven sæte-rom; men Tore reika paa golvet. Det fekk Torvald auga paa fraa pallen der han og Arngrim sat og tala seg imillom. «Kven er den mannen som reikar att og fram paa golvet?» segjer Torvald. Arngrim svarar: «Han er barnfostraren min.« «Ja,» segjer Torvald, «men kvi skal det ikkje gjevast rom til honom?» Arngrim sagde at han ikkje brydde seg um det. «So skal det ikkje vera,» sagde Torvald, og let honom kalla til seg og gav honom rom til aa sitja hjaa seg. Dei spurde kvarandre kva nytt folk rødde um. Tore segjer: «Det var vondt dette, at Blund-Kjetil rana meg.» Torvald spurde: «Hev de vorte samde?» «Det er langt ifraa det,» segjer Tore. «Korleis kann dette rima seg, Arngrim,» sagde Torvald, «at de hovdingar lèt slik skam hava framgang?» Arngrim svarar: «Han lyg det meste, og heller lite er sætande.» «Var det daa sant, at han tok høyet?» segjer Torvald. «Visst tok han det,» segjer Arngrim. «Kvar hev rett til aa raada sitt,» sagde Torvald, «og venskapen med deg hev han lite gagn av, naar han so likevel skal verta trødd under føter.» Tore mælte: «Eg tykkjer vel um deg, Torvald, og det sviv meg i hugen, at du vil koma til aa retta noko paa saki mi.» Torvald mælte: «Eg hev for liti magt til det.» Tore mælte: «Eg skal gjeva deg helvti av godset mitt, imot at du rettar denne saki soleis, at det vert anten bøter eller sjølvdøme (9), so uvenerne mine ikkje lenger sit inne med min eigedom.» Arngrim mælte: «Gjer ikkje dette, Torvald! for han er ikkje nokon god mann aa hjelpa; men du fær ein imot deg som er baade vitug og dugleg og ovleg vensæl.» «Eg ser,» segjer Torvald, «at du ovundar meg, um eg fær godset hans, for du unner meg det ikkje.» Tore mælte: «Eg tenkjer, Torvald, at du skal faa sjaa eg hev mykje gods, og andre veit, at eg hev pengar til godes vidt ikring.» Arngrim mælte: «Det er likevæl mi raad, Torvald, at du ikkje legg deg burt i dette; men du fær gjera som du best likar. Eg ottast for, at det vil draga mykje etter seg.» Torvald svarar: «Eg vil ikkje vanda tilbodet um godset.» Dei handtokst no paa dette, at Tore skulde yta helvti av godset sitt, mot at Torvald tok upp saki mot Blund-Kjetil. Arngrim mælte daa ein gong til: «Korleis etlar du aa taka denne saki?» Torvald svarar: «Eg vil fyrst fara heim til far min og faa raad av honom.» Tore mælte: «Det likar eg ikkje; eg vil ikkje hava nokor utdrygjing. Mykje hev eg lagt meg um dette, og eg vil straks i morgon tidleg lata Blund-Kjetil stemna.» Torvald svarar: «Det kann gjerne vera, at du ikkje hev lukka med deg, og at du dreg ilt etter deg; men det fær no vera som gjort er.» Dei gjorde daa av, at dei skulde møtast paa ein avtala stad um morgonen.

← Eldre revisjon		Revisjonen fra 28. jan. 2015 kl. 19:42
Linje 50:		Linje 50:
	<center>'''6.'''</center>		<center>'''6.'''</center>

−	No kom ein-maanad (6). Daa kom det tvo leiglendingar til Blund-Kjetil. Dei sat helst godt i det; men likevel var dei no i høynaud og bad honom gjera ein utveg. Han svara at han ikkje hadde noko til deim, og ikkje vilde han drepa fleire fe heller. Dei frette, um han kjende til nokon annan som hadde høy til sals. Han svara at han ikke kunde segja noko visst. Dei gjekk hardt paa honom og sagde, at feet deira kom til dauda, dersom dei ingi hjelp fekk av honom. Han sagde at det var dei sjølve skuld i; «men det er sagt meg at Hønse-Tore skal hava høy til sals.» Dei svarar: «Av honom fær me ikkje noko, utan du fer med oss; men han vil selja straks, dersom du gjeng god for oss i kjøpet.» Han svarar: «Eg kann gjerne fara med dykk, og det er ikkje meir enn rimelegt at dei sel som hev.» Dei fór tidleg um morgonen. Det var strid nordanvind og heller kaldt. Tore var ute. Daa han saag mennerne koma til gards, gjekk han inn og dreiv att døri og hadde loka fyre. Han gjekk til bords og aat dagverd. Der vart kakka paa døri. Drengen Helge tok til ords: «Gakk ut, fosterfar! der er folk som vil finna deg.» Tore sagde at han vilde mata seg fyrst. Men sveinen laup fraa bordet og gjekk til døri og helsa dei vel, som var komne. Blund-Kjetil spurde um Tore var inne. Han sagde at han var inne. «Bed honom koma ut!» sagde han. Guten gjorde so og sagde, at Blund-Kjetil var komen og vilde finna honom. Tore svarar: «Kva er det Blund-Kjetil gjeng her og nasar etter? Undarlegt skal det vera um han fer med det gode. Eg hev ikkje noko med honom aa gjera!» Sveinen fór og sagde at Tore ikkje vilde ganga ut. «Ja daa skal me ganga inn,» sagde Blund-Kjetil. Dei gjekk inn i stova, og dei vart helsa; men Tore tagde. «Det er no so,» segjer Blund-Kjetil, «at me vil kjøpa høy av deg, Tore.» Tore svarar: «Ikkje er meg ditt fe betre enn mitt.» Blund-Kjetil mælte: «Det kann vel vera so det.» Tore svarar: «Kvi er du i høynaud du, rike mann?» Blund-Kjetil segjer: «Eg er ikkje nettupp i høynaud. Eg falar for leiglendingarne mine, som tykkjer dei tarv hjelp. Eg vilde gjerne faa høy til deim um det var raad.» «Du hev all ret til aa gjeva andre av ditt, men ikkje av mitt,» sagde Tore. Kjetil svarar: «Me bed ikkje um det til gjevande. Lat Odd og Arngrim gjera av prisen for deg, og eg skal gjeva deg gaavor der attpaa.» Tore sagde at han ikkje hadde høy aa selja, «og dessutan vil eg ikkje selja.» Daa gjekk Blund-Kjetil og fylgjes-mennerne ut og guten med deim. Blund-Kjetil tok daa til orde: «Er det so, at fosterfar din ikkje hev høy til fals, eller vil han ikkje selja?» Guten svarar: «Visst hev han, berre han vil.» Blund-Kjetil mælte: «Fylg du oss dertil som høyet er!» Han gjorde so. No rekna Blund-Kjetil ut kor mykje fôr feet hans Tore vilde trenga, og dømde paa, at um gjevingi varde til alltinget (7), so vilde der endaa vera fem stakkar att. Etter dette gjekk dei inn. Blund-Kjetil mælte: «Det er mi meining, Tore, um høyloet ditt, at der vert ein god mun att, um alt feet ditt vert fôra inne til alltingstid, og det vil eg kjøpa.» Tore svarar: «Kva skal eg daa hava ein annan vetter, dersom det daa er slikt aar eller verre?» Blund-Kjetil svarar: «Eg skal lova deg at du skal faa att likso mykje høy i sumar, og ikkje skal det vera ringare, og eg skal føra det til gards med.» Tore svarar: «Hev de ikkje høy nok no, korleis kann de daa heller hava det i sumar? Men eg veit at magtskilnaden vaar er so stor, at du kann taka høy ifraa meg, um du vil.» Blund-Kjetil svarar: «Paa den maaten er det ikkje meint; du veit det, at sylv gjeng godt for allskyns skuld her i landet; eg gjev deg det.» Tore svarar: «Eg vil ikkje hava sylvet ditt.» «So tak daa slike varor, som Odd og Arngrim tek ut for deg.» «Her er faa arbeidsfolk,» segjer Tore, «og liten hug hev eg til aa ferdast; eg vil ikkje vasa meg i slikt.» Blund-Kjetil svarar: «Eg skal føra det heim til deg.» Tore mælte: «Eg hev ikkje husrom høvelegt til det; eit og anna kunde verta spillt.» Blund-Kjetil svarar: «Eg skal faa til huder og breida vel yver det. Tore svarar: «Ikkje vil eg hava noko spark av andre folk i mine hus.» Blund-Kjetil svarar: «Daa kann det vera hjaa oss i vetter, og eg skal passa det.» «Eg kjenner vringlet ditt,» segjer Tore, «og vil ikkje hava nokon handel med deg.» Blund-Kjetil mælte: «Daa skal det ganga deg verre; me skal taka høyet trass i forbodet ditt, men leggja pengar i staden. Og me skal gjera oss nytta av det, at me er fleire.» Daa tagna Tore og var ikkje i godt lag. Blund-Kjetil let taka reip og kneppa høyet. Etter dette lyfte dei upp klyvjar og bar det burt. Men han etla rikeleg att til alt feet hans Tore.	+	No kom ein-maanad (6). Daa kom det tvo leiglendingar til Blund-Kjetil. Dei sat helst godt i det; men likevel var dei no i høynaud og bad honom gjera ein utveg. Han svara at han ikkje hadde noko til deim, og ikkje vilde han drepa fleire fe heller. Dei frette, um han kjende til nokon annan som hadde høy til sals. Han svara at han ikke kunde segja noko visst. Dei gjekk hardt paa honom og sagde, at feet deira kom til dauda, dersom dei ingi hjelp fekk av honom. Han sagde at det var dei sjølve skuld i; «men det er sagt meg at Hønse-Tore skal hava høy til sals.» Dei svarar: «Av honom fær me ikkje noko, utan du fer med oss; men han vil selja straks, dersom du gjeng god for oss i kjøpet.» Han svarar: «Eg kann gjerne fara med dykk, og det er ikkje meir enn rimelegt at dei sel som hev.» Dei fór tidleg um morgonen. Det var strid nordanvind og heller kaldt. Tore var ute. Daa han saag mennerne koma til gards, gjekk han inn og dreiv att døri og hadde loka fyre. Han gjekk til bords og aat dagverd. Der vart kakka paa døri. Drengen Helge tok til ords: «Gakk ut, fosterfar! der er folk som vil finna deg.» Tore sagde at han vilde mata seg fyrst. Men sveinen laup fraa bordet og gjekk til døri og helsa dei vel, som var komne. Blund-Kjetil spurde um Tore var inne. Han sagde at han var inne. «Bed honom koma ut!» sagde han. Guten gjorde so og sagde, at Blund-Kjetil var komen og vilde finna honom. Tore svarar: «Kva er det Blund-Kjetil gjeng her og nasar etter? Undarlegt skal det vera um han fer med det gode. Eg hev ikkje noko med honom aa gjera!» Sveinen fór og sagde at Tore ikkje vilde ganga ut. «Ja daa skal me ganga inn,» sagde Blund-Kjetil. Dei gjekk inn i stova, og dei vart helsa; men Tore tagde. «Det er no so,» segjer Blund-Kjetil, «at me vil kjøpa høy av deg, Tore.» Tore svarar: «Ikkje er meg ditt fe betre enn mitt.» Blund-Kjetil mælte: «Det kann vel vera so det.» Tore svarar: «Kvi er du i høynaud du, rike mann?» Blund-Kjetil segjer: «Eg er ikkje nettupp i høynaud. Eg falar for leiglendingarne mine, som tykkjer dei tarv hjelp. Eg vilde gjerne faa høy til deim um det var raad.» «Du hev all ret til aa gjeva andre av ditt, men ikkje av mitt,» sagde Tore. Kjetil svarar: «Me bed ikkje um det til gjevande. Lat Odd og Arngrim gjera av prisen for deg, og eg skal gjeva deg gaavor der attpaa.» Tore sagde at han ikkje hadde høy aa selja, «og dessutan vil eg ikkje selja.» Daa gjekk Blund-Kjetil og fylgjes-mennerne ut og guten med deim. Blund-Kjetil tok daa til orde: «Er det so, at fosterfar din ikkje hev høy til fals, eller vil han ikkje selja?» Guten svarar: «Visst hev han, berre han vil.» Blund-Kjetil mælte: «Fylg du oss dertil som høyet er!» Han gjorde so. No rekna Blund-Kjetil ut kor mykje fôr feet hans Tore vilde trenga, og dømde paa, at um gjevingi varde til alltinget (7), so vilde der endaa vera fem stakkar att. Etter dette gjekk dei inn. Blund-Kjetil mælte: «Det er mi meining, Tore, um høyloet ditt, at der vert ein god mun att, um alt feet ditt vert fôra inne til alltingstid, og det vil eg kjøpa.» Tore svarar: «Kva skal eg daa hava ein annan vetter, dersom det daa er slikt aar eller verre?» Blund-Kjetil svarar: «Eg skal lova deg at du skal faa att likso mykje høy i sumar, og ikkje skal det vera ringare, og eg skal føra det til gards med.» Tore svarar: «Hev de ikkje høy nok no, korleis kann de daa heller hava det i sumar? Men eg veit at magtskilnaden vaar er so stor, at du kann taka høy ifraa meg, um du vil.» Blund-Kjetil svarar: «Paa den maaten er det ikkje meint; du veit det, at sylv gjeng godt for allskyns skuld her i landet; eg gjev deg det.» Tore svarar: «Eg vil ikkje hava sylvet ditt.» «So tak daa slike varor, som Odd og Arngrim tek ut for deg.» «Her er faa arbeidsfolk,» segjer Tore, «og liten hug hev eg til aa ferdast; eg vil ikkje vasa meg i slikt.» Blund-Kjetil svarar: «Eg skal føra det heim til deg.» Tore mælte: «Eg hev ikkje husrom høvelegt til det; eit og anna kunde verta spillt.» Blund-Kjetil svarar: «Eg skal faa til huder og breida vel yver det.» Tore svarar: «Ikkje vil eg hava noko spark av andre folk i mine hus.» Blund-Kjetil svarar: «Daa kann det vera hjaa oss i vetter, og eg skal passa det.» «Eg kjenner vringlet ditt,» segjer Tore, «og vil ikkje hava nokon handel med deg.» Blund-Kjetil mælte: «Daa skal det ganga deg verre; me skal taka høyet trass i forbodet ditt, men leggja pengar i staden. Og me skal gjera oss nytta av det, at me er fleire.» Daa tagna Tore og var ikkje i godt lag. Blund-Kjetil let taka reip og kneppa høyet. Etter dette lyfte dei upp klyvjar og bar det burt. Men han etla rikeleg att til alt feet hans Tore.

← Eldre revisjon		Revisjonen fra 25. jan. 2015 kl. 10:36
Linje 45:		Linje 45:
	<center>'''5.'''</center>		<center>'''5.'''</center>

−	Denne sumaren vart ikkje god. Der var liten grasvokster og knapt um høyterre, so høylodet vart heller lite hjaa folk. Blund-Kjetil fór um hausten til leiglendingarne sine, og sagde at han vilde hava høy i leiga av alle jorderne sine. «Me hev mykje fe aa fôra, men lite høy; eg vil òg raada for kor mykje kvar av leiglendingarne skal slagta i haust. Eg vonar daa alle skal berga seg vel igjenom. No leid sumaren, og vetren kom. Nord i Lid-herad vart det snart ovleg streng vetter, og folk hadde lite fenge hausta. Det fall tungt for mange. Soleis gjekk det til fram yver jol; men daa torre (4) kom, kneip det hardt for folk, og mange var daa reint uppraadde. So ein kveld kom det ein leiglending til Blund-Kjetil og kravde, at han skulde løysa honom or høynaudi. Kjetil svarar: «Kva tyder dette? Eg tyktest etla det so til i haust, at eg meinte de skulde vera vel berga?» Han svara at dei hadde slagta mindre, enn han sagde fyre. Blund-Kjetil mælte: «Me skal nok einast um dette: Eg skal løysa deg or vanraadi denne gongen; men du lovar meg, at du ikkje segjer det til nokon mann, for eg vil ikkje venja folk paa meg, aller helst sidan de ikkje hev retta dykk etter mi tilstelling.» Han for heim og sagde venen sin, at Blund-Kjetil var makelaus framfor andre folk i alle ting. Og han sagde, at han hadde løyst honom or vanraadi. Men denne sagde det til sin ven, og soleis kom det ut yver heile heradet. Leid fram i gjø-maanad (5), kom tvo til av leiglendingarne og sagde, at dei var i høynaud. Blund-Kjetil svarar: «Ille hev de gjort at de hev brigda av fraa mi raad. For no er det so, at um eg hev mykje høy, so hev eg òg ei mengd med fe. Skal eg no gjeva dykk, so hev eg ikkje til mine. Millom dette er no aa velja.» Dei masa med honom og tjaadde um kor vesalt dei hadde det, men han tykte det var harmelegt aa høyra paa kveiningi deira, og let so driva heim 140 øykjer og drap 40 av dei som var verst farne. Han gav leiglendingarne det for, som fyrr var etla øykjerne, og dei fór fegne heim. Vetren vart verre, di lenger det leid, og det traut upp for mange.	+	Denne sumaren vart ikkje god. Der var liten grasvokster og knapt um høyterre, so høylodet vart heller lite hjaa folk. Blund-Kjetil fór um hausten til leiglendingarne sine, og sagde at han vilde hava høy i leiga av alle jorderne sine. «Me hev mykje fe aa fôra, men lite høy; eg vil òg raada for kor mykje kvar av leiglendingarne skal slagta i haust. Eg vonar daa alle skal berga seg vel igjenom.» No leid sumaren, og vetren kom. Nord i Lid-herad vart det snart ovleg streng vetter, og folk hadde lite fenge hausta. Det fall tungt for mange. Soleis gjekk det til fram yver jol; men daa torre (4) kom, kneip det hardt for folk, og mange var daa reint uppraadde. So ein kveld kom det ein leiglending til Blund-Kjetil og kravde, at han skulde løysa honom or høynaudi. Kjetil svarar: «Kva tyder dette? Eg tyktest etla det so til i haust, at eg meinte de skulde vera vel berga?» Han svara at dei hadde slagta mindre, enn han sagde fyre. Blund-Kjetil mælte: «Me skal nok einast um dette: Eg skal løysa deg or vanraadi denne gongen; men du lovar meg, at du ikkje segjer det til nokon mann, for eg vil ikkje venja folk paa meg, aller helst sidan de ikkje hev retta dykk etter mi tilstelling.» Han for heim og sagde venen sin, at Blund-Kjetil var makelaus framfor andre folk i alle ting. Og han sagde, at han hadde løyst honom or vanraadi. Men denne sagde det til sin ven, og soleis kom det ut yver heile heradet. Leid fram i gjø-maanad (5), kom tvo til av leiglendingarne og sagde, at dei var i høynaud. Blund-Kjetil svarar: «Ille hev de gjort at de hev brigda av fraa mi raad. For no er det so, at um eg hev mykje høy, so hev eg òg ei mengd med fe. Skal eg no gjeva dykk, so hev eg ikkje til mine. Millom dette er no aa velja.» Dei masa med honom og tjaadde um kor vesalt dei hadde det, men han tykte det var harmelegt aa høyra paa kveiningi deira, og let so driva heim 140 øykjer og drap 40 av dei som var verst farne. Han gav leiglendingarne det for, som fyrr var etla øykjerne, og dei fór fegne heim. Vetren vart verre, di lenger det leid, og det traut upp for mange.

← Eldre revisjon		Revisjonen fra 24. jan. 2015 kl. 09:10
Linje 25:		Linje 25:
	<center>'''1.'''</center>		<center>'''1.'''</center>

−	Odd heitte ein mann. Han var son til Aanund breidskjegg, son til Ulvar, son til Ulv paa Fitjar, son til Skjegge, son til Tore den buldrande. Han budde paa Breidabolstad i Røykjardalen i Borgarfjorden. Kona hans heitte Jorun. Ho var ei visleg kona og vel umtykt. Dei hadde fire born, tvo velseda søner og tvo døtter. Eine son deira heitte Torodd, den andre Torvald; døtterne var Turid og Jofrid. Han var kalla Tunge-Odd. Nokon greidvoren mann vilde ingen kalla honom. Tore heitte ein mann. Han var son til Valbrand, son til Valtjov, son til Ørlyg fraa Esjuberg (1). Han var gift med Turid, dotter til Tunge-Odd. Dei budde paa andre Breidabolstad. Arngrim heitte ein mann, son til Helge, son til Hogne, som kom til Island med Romund. Han budde i Nordtunga. Han vart kalla Arngrim gòde. Son hans heitte Helge. Blund-Kjetil heitte ein mann, son til Geir den rike or Geirslid, son til Kjetil blund, som Blundsvatnet hev fenge namn etter. Han budde i Ørnulvsdalen, noko ovanfor der garden er no. Der var daa mange gardar uppetter dalen. Son hans heitte Herstein. Blund-Kjetil var med dei rikaste menner og framifraa i si ferd etter gamall skikk. Han aatte 30 leigejorder og var den vensælaste mann i heradet. Torkjell trevel heitte ein mann. Han var son til Raude-Bjørn og budde i Svignaskard utanfor Nordaa. Bror hans var Helge og budde paa Kvam i Nordaadalen. Ein annan bror heitte Gunnvald, far til Torkjell, som var gift med Helga, dotter hans Torgeir Videmyr (2). Torkjell trevel (3) var ein vitug og vensæl mann og rik paa gods. Tore heitte ein mann. Han var snaud for gods og lite umtykt av folk flest. Han hadde for vis aa fara bygd imillom med handel um sumaren. Det han kjøpte i eine bygdi, selde han i andre, og medelen hans auka braatt av handelen. Ein gong, daa Tore for sunnanum heidi, tok han høns med seg nordpaa i landet og selde saman med andre varor Og difor vart han kalla Hønse-Tore. No kom Tore seg so mykje upp, at han kjøpte seg ein gard paa Vatne, upp ifraa Nordtunga, og faa vetrar hadde han butt der fyrr han var so stor ein riking, at han hadde mange pengar til godes mest av kvar mann. Men endaa velstandet tok til, vart han likevel lite umtykt, av di der snaudt var nokon mann som det stod slik utokke av, som Hønse-Tore.	+	Odd heitte ein mann. Han var son til Aanund breidskjegg, son til Ulvar, son til Ulv paa Fitjar, son til Skjegge, son til Tore den buldrande. Han budde paa Breidabolstad i Røykjardalen i Borgarfjorden. Kona hans heitte Jorun. Ho var ei visleg kona og vel umtykt. Dei hadde fire born, tvo velseda søner og tvo døtter. Eine son deira heitte Torodd, den andre Torvald; døtterne var Turid og Jofrid. Han var kalla Tunge-Odd. Nokon greidvoren mann vilde ingen kalla honom. Tore heitte ein mann. Han var son til Valbrand, son til Valtjov, son til Ørlyg fraa Esjuberg (1). Han var gift med Turid, dotter til Tunge-Odd. Dei budde paa andre Breidabolstad. Arngrim heitte ein mann, son til Helge, son til Hogne, som kom til Island med Romund. Han budde i Nordtunga. Han vart kalla Arngrim gòde. Son hans heitte Helge. Blund-Kjetil heitte ein mann, son til Geir den rike or Geirslid, son til Kjetil blund, som Blundsvatnet hev fenge namn etter. Han budde i Ørnulvsdalen, noko ovanfor der garden er no. Der var daa mange gardar uppetter dalen. Son hans heitte Herstein. Blund-Kjetil var med dei rikaste menner og framifraa i si ferd etter gamall skikk. Han aatte 30 leigejorder og var den vensælaste mann i heradet. Torkjell trevel heitte ein mann. Han var son til Raude-Bjørn og budde i Svignaskard utanfor Nordaa. Bror hans var Helge og budde paa Kvam i Nordaadalen. Ein annan bror heitte Gunnvald, far til Torkjell, som var gift med Helga, dotter hans Torgeir Videmyr (2). Torkjell trevel (3) var ein vitug og vensæl mann og rik paa gods. Tore heitte ein mann. Han var snaud for gods og lite umtykt av folk flest. Han hadde for vis aa fara bygd imillom med handel um sumaren. Det han kjøpte i eine bygdi, selde han i andre, og medelen hans auka braatt av handelen. Ein gong, daa Tore for sunnanum heidi, tok han høns med seg nordpaa i landet og selde saman med andre varor. Og difor vart han kalla Hønse-Tore. No kom Tore seg so mykje upp, at han kjøpte seg ein gard paa Vatne, upp ifraa Nordtunga, og faa vetrar hadde han butt der fyrr han var so stor ein riking, at han hadde mange pengar til godes mest av kvar mann. Men endaa velstandet tok til, vart han likevel lite umtykt, av di der snaudt var nokon mann som det stod slik utokke av, som Hønse-Tore.