Jesper på 6. sep. 2015 kl. 06:25

2015-09-06T06:25:25Z

Jesper på 22. mar. 2013 kl. 15:41

2013-03-22T15:41:30Z

Jesper: Soga um Ofeig den sløge (Bandamanna saga in skemmri)

2013-03-22T12:47:26Z

Soga um Ofeig den sløge (Bandamanna saga in skemmri)

Vis endringer

@@ Linje 3: / Linje 3: @@
 !align="center" valign="top" width="40%" | '''Velg språk''' !!align="center" valign="top" width="10%" | Norrønt !!align="center" valign="top" width="10%"| Islandsk !!align="center" valign="top" width="10%"| Norsk !!align="center" valign="top" width="10%"| Dansk !!align="center" valign="top" width="10%"| Svensk !!align="center" valign="top" width="10%"| Færøysk
 |-
-!  Denne teksten finnes på følgende språk ►!!  !!  !! [[Fil:Norsk.gif|32px|link=Soga um Ofeig den sløge]] !!  !!  !!
+!  Denne teksten finnes på følgende språk ►!! [[Fil:Original.gif|32px|link=Bandamanna saga (Indrebø)]] !!  !! [[Fil:Norsk.gif|32px|link=Soga um Ofeig den sløge]] !!  !!  !!
 |-
 |}
@@ Linje 28: / Linje 28: @@
 ===Fyreord===
-<br>
 Ofeigssoga finst i tvo handskrifter, nemleg i no. 132 fol. i den Arnamagnæanske Samlingi i Universitets biblioteket i Kjøbenhavn og i no. 2845 4&#186; i den Gamle Kongelege Samlingi i det Kongelege Biblioteket i Kjøbenhsvn. Den arnamagn. handskrifti, Möðruvallabók, er truleg skrivi i fyrste halvparten av det 14. h.aa.; handskrifti i det Kongelege biblioteket er fraa det 15. h.aa. I Möðruvallabók er soga kalla «Saga Ófeigs bandakalls (bragðakalls?)». I den kongelege handskrifti staar det ’kje noko namn paa henne. Men namnet «Bandamanna saga» finst i Grettesoga, som er skrivi i slutten av det 13. h.aa.
@@ Linje 64: / Linje 64: @@
 ===Soga um Ofeig den sløge===
-<br>
 '''1.''' Ofeig heitte ein mann. Han budde nord i Midfjord paa Røyker. Han var son aat Skide, og mor hans heitte Gunnlaug, dotter aat Ofeig or Skard. Ofeig var gift; Torgerd heitte kona hans, og ho var dotter aat Vale. Ho var ei ættstor kvinne, og ei framifraa gild kone. Ofeig var ein ovleg klok mann, og raadsløg. Vilkaari hans var ikkje gode; han hadde store jordeigner, men heller lite lausøyre. Han sparde ikkje paa maten til nokon. Han var tingmannen hans Styrme Torgeirsson fraa Aasgeirsaa, som daa var største hovdingen der nord. Ofeig hadde ein son med kona si som heitte Odd. Han var væn aa sjaa til, og ein mannsleg kar. Faren hadde ikkje stor kjærleik til han, ikkje gjorde han anna heime heller end det han vilde. Vale heitte ein mann som var uppfødd der. Han var ein vakker kar, og vensæl. Det gjekk no ei tid, til dess Odd var 12 aar: Ofeig, far hans, var stutt mot han og elska han lite. Det er sagt um Odd, at det fanst ikkje den ungdom der nord som var eit betre mannsemne enn han. Ein dag kom Odd, vilde tala med far sin, og bad han leggja til ferdapengar for han; han vilde burt. «Det er so,» sa Odd, «at du gjer ingi ære paa meg, og eg er ikkje til nytte for deg.» Ofeig svara og sa, at han vilde ikkje leggja meir til for han enn det han hadde fortent, og daa visste han kor stor hjelp det var for han i det. Odd sa at av det kunde han ikkje faa nokon studnad, og dermed skildest dei. Dagen etter gjekk Odd av og tok ei not ned av bordveggen, og full fiskereidskap og 12 alner vadmaal; so drog han sin veg og tala ikkje til nokon. Han for ut til Vatsnes og gav seg i lag med dei mennene som heldt til i veret, og han fekk av dei slikt som han trong, paa laan og leige. Av di dei visste at han var av god ætt, og at han sjølv var vensæl, vaaga dei paa aa ha noko til godes hjaa han; og han kjøpte no alt paa borg og var med dei det aaret. Og det er sagt at deira lut var best som for paa fiske med han. Han var der 3 vintrar og 3 sumrar, og daa var det kome so langt at han hadde betala tilbake alt, og endaa var han velbudd med varor til aa selja. Far sin gjesta han aldri, og dei lést so baae tvo, som den eine ikkje hadde noko med den andre aa gjera. Odd var vensæl hjaa felagane sine. Det hende vidare at han gav seg til med føring nord til Strander; han aatte i ei ferje, og førde farmar nordanfraa, trevyrke og kvalar og fisk. Midelen hans auka no munaleg. Soleis gjekk det eit bil. Han kom der til neset 12 aar gamall, og no var han 15 aar. Midelen hans voks so fort, at han no aatte ferja aaleine, og han siglde millom Midfjord og Strander kvar sumar. So vart han leid av dette. Han kjøpte seg skreid og for utan, og det gjekk vel; det lagdest fe til og lukke med. Dette dreiv han med eit bil, og han kom so langt at han aatte aaleine ein knarr, og størsteparten av farmen. Han var daa i kjøpferd og vart ein grunnrik og aagjeten mann. Oftast var han i teneste hjaa høgborne menner, og var vel vyrd utanlands. Det kom so langt at han aatte to knarrar i kjøpferd. Og so er det sagt at det fanst ingen i kjøpferd paa den tid som var so rik som Odd. Han hadde og større ferdalukke enn andre; aldri tok han land lenger nord enn i Øyafjord, og aldri lenger vest enn i Kvitaa, men oftast i Hrutafjord.

@@ Linje 31: / Linje 31: @@
 Ofeigssoga finst i tvo handskrifter, nemleg i no. 132 fol. i den Arnamagnæanske Samlingi i Universitets biblioteket i Kjøbenhavn og i no. 2845 4&#186; i den Gamle Kongelege Samlingi i det Kongelege Biblioteket i Kjøbenhsvn. Den arnamagn. handskrifti, Möðruvallabók, er truleg skrivi i fyrste halvparten av det 14. h.aa.; handskrifti i det Kongelege biblioteket er fraa det 15. h.aa. I Möðruvallabók er soga kalla «Saga Ófeigs bandakalls (bragðakalls?)». I den kongelege handskrifti staar det ’kje noko namn paa henne. Men namnet «Bandamanna saga» finst i Grettesoga, som er skrivi i slutten av det 13. h.aa.
-Det er ’kje so liten skilnad paa den forms som soga har i dei tvo handskriftene. I den arnamagn. handskrifti er soga lengre enn i den kongelege. Det den lengre recensjonen har utover den stuttare, er nokre vers — i den stuttare recensjonen er berre eitt vers — og ymse skildringar og utmaalingar som skal gjera forteljingi intersssantare. Dessutan staar det ’kje allstad dei same personnamn og stadnamn i dei tvo handskriftene. Og so er ulikskapen i ordleggjing setning for setning stor. Baade den lengre og den stuttare soga er godt fortalde. Fyrsten er best og fyndigast fortald i den stuttare soga, slutten er derimot best i den lengre. Den stuttare soga er i siste kapitlet so sterkt samandregi at meiningi vert ugreid.
+Det er ’kje so liten skilnad paa den form, som soga har i dei tvo handskriftene. I den arnamagn. handskrifti er soga lengre enn i den kongelege. Det den lengre recensjonen har utover den stuttare, er nokre vers — i den stuttare recensjonen er berre eitt vers — og ymse skildringar og utmaalingar som skal gjera forteljingi intersssantare. Dessutan staar det ’kje allstad dei same personnamn og stadnamn i dei tvo handskriftene. Og so er ulikskapen i ordleggjing setning for setning stor. Baade den lengre og den stuttare soga er godt fortalde. Fyrsten er best og fyndigast fortald i den stuttare soga, slutten er derimot best i den lengre. Den stuttare soga er i siste kapitlet so sterkt samandregi at meiningi vert ugreid.
 Den stuttare soga er skrivi paa Vestlandet paa Island; ho byrjar so: «Ófeigr hét maðr, hann bjo ''norðr'' i Miðfirði» — Midfjord er ein arm av den store, breide Húnafloi, som trengjer seg inn i det nordvestlege Island — Den lengre soga er skrivi paa Nordlandet; ho byrjar so: «Ófeigr hét maðr er bjo ''vestr'' i Miðfirði».

Soga um Ofeig den sløge - Revisjonshistorikk

Jesper på 6. sep. 2015 kl. 06:25

Jesper på 22. mar. 2013 kl. 15:41

Jesper: Soga um Ofeig den sløge (Bandamanna saga in skemmri)