Þiðreks saga af Bern - Niflunga saga

Har du husket å støtte opp om ditt favoritt kulturprosjekt? → Bli en Heimskringla-venn og gi et bidrag til Heimskringla.no.

Velg språk Norrønt Islandsk Norsk Dansk Svensk Færøysk
Denne teksten finnes på følgende språk ► Original.gif


Þiðreks saga af Bern

GUÐNI JÓNSSON

bjó til prentunar

Niflunga saga


356. Attila konungr biðr Grímhildar.

   (396) Attila konungr af Susa spyrr, at dauðr er Sigurðr sveinn ok eftir lifir hans kona Grímhildr, er alira kvinna er vitrast ok fegrst, en hann er nú kvánlauss. Ilann sendir eftir sínum frænda Osið í Herraland, at hann skal koma til hans.
   Ok er hertoginn spyrr, at hans frændi Attila konungr vill hann hitta, gerir hann ferð sína til Susa ok með honum tuttugu riddarar. Attila konungr fagnaði honum vel ok segir, at hann hafi honum sent orð, ok vill, at hann fari hans sendiför í Niflungaland. Attila konungr vill senda hann at biðja sér konu Grímhildar, systur Gunnars konungs, er átt hefir Sigurðr sveinn. Osiðr hertogi lézt fara vilja, hvert er konungr vill hann sent hafa. Nú býst hann til þessar ferðar með mikilli kurteisi ok hefir með sér fjóra tigu inna kurteisustu riddara ok marga sveina vel búna. Hann ferr alla sína leið, til þess er þeir kómu í Niflungaland ok hitta Gunnar konung í Vernisu. Þeim er þar vel fagnat. Dvelst hann þar nokkura daga.


357. Grímhildr tekr bónorði Attila konungs.

   Einn dag heimtir hann Gunnar konung á tal ok með honum Högna ok Gernoz, ok er þeir eru á málstefnu, mælti Osið hertogi: "Attila konungr af Susa sendir góða kveðju Gunnari konungi ok Högna, hans bróður. Attila konungr vill fá yðra systur Grímhildi með svá miklu fé sem yðr sómir at senda honum, ok hann vill vera yðar vin. En áðr ek fari heðan, verð ek heyra mitt erendi, hvert vera skal."
   Þá svarar Gunnarr konungr: "Attila konungr er maðr ríkr ok mikill höfðingi. Vill Högni ok Gernoz, mínir bræðr, sem ek, þá megum vér eigi synja honum þessa."
   Þá svarar Högni: "Svá lízt mér sem oss muni þat vera mikill vegr, at inn ríki Attila konungr fái várrar systur. Hann er allra konunga ríkastr ok mestr. Nú megum vér af því vera meiri menn en nú erum vér. En þetta mál verðr þó at ræða fyrir henni, fyrir því at hennar skap er svá stórt, at eigi má Attila konungr ok engi annarr í veröldu hennar fá fyrir utan hennar vilja."
   Gernoz biðr ráða konung ok þá Högna ok þykkir þetta vel fallit, ef þeim sýnist.
   Nú ferr Gunnarr konungr ok með honum Osið ok hitta Grímhildi, ok segir Gunnarr konungr henni öll þessi tíðendi ok spyrr, hversu henni mun vera í skapi þetta ráð. En hún segir, at hún þorir eigi at neita Attila konungi sér til manns, svá er hann ríkr konungr ok svá er fengit þess manns at reka hans erendi, at heldr vill hún þessu játta, ef þat er ráð Gunnars konungs, hennar bróður. En konungr segir þat, at eigi vill hann neita þessu ráði, með því at þat er eigi í móti hennar vilja. Gunnarr konungr ok hans bræðr tala allt þetta mál við hertoga Osið, svá at þetta skal vera ráðit.
   Ok hér eftir býst hertogi Osið heim at ríða. Ok er hann er albúinn, þá tekr Gunnarr konungr skjöld gullbúinn ok hjálm, er átt hafði Sigurðr sveinn, er allra vápna er beztr, ok gefr hann Osið, ok skiljast þeir góðir vinir. Ríðr hertoginn heim í Húnaland ok segir Attila konungi alla sína ferð. Konungrinn þakkar honum vel ok segir, at hans ferð er in bezta orðin.


358. Brúðkaup Attila konungs ok Grímhildar.

   Litlu síðar býr Attila konungr ferð sína ok skal nú fara í Niflungaland eftir sinni festarkonu Grímhildi. Þessi ferð er búin allvegliga. Attila konungr hefir fimm hundrað riddara ok marga sveina. Þá er Gunnarr konungr spyrr, at Attila konungr ok Þiðrekr eru komnir í hans land, ríðr hann út í gegn þeim með öllum sínum inum beztum mönnum, ok þá er þeir finnast, ríðr Gunnarr konungr fyrir Attila konung ok heilsar honum, ok hans bróðir Högni fyrir Þiðrek konung, ok kyssast þeir ok hittast nú inir beztu vinir, ríða nú allir saman aftr til borgar Vernisu, ok er nú búin in dýrligsta veizla, ok at þessi veizlu giftir Gunnarr konungr Attila konungi Grímhildi, systur sína.
   Ok er lokit er þessi veizlu, ríðr Attila konungr ok Þiðrekr konungr brott, ok at skilnaði gaf Gunnarr konungr Þiðreki konungi Grana, hest Sigurðar sveins, ok sverðit Giam gaf hann markgreifanum, en Attila konungi Grímhildi ok silfr svá mikit sem honum var sómi at, ok skiljast nú góðir vinir. Ríðr Attila konungr ok Þiðrekr konungr heim í sitt ríki, ok gætir um stund síns ríkis. En hans kona, Grímhildr, grætr hvern dag sinn ljúfa búanda, Sigurð svein.


359. Grímhildr segir Attila frá Niflungaauð.

   (397) Ok er liðnir váru sjau vetr, svá at Grímhildr hefir verit í Húnalandi, þá er þat eina nótt, at hún mælti við Attila konung: "Herra Attila konungr, þat er mikill harmr, er á þessum sjau vetrum hefi ek eigi hitta mína bræðr. Hve nær villtu, herra, þeim heim bjóða? Ek kann segja þér þau tíðendi, er þó kann vera, at áðr vitir þú, at Sigurðr sveinn, minn maðr, átti svá mikit gull, at engi konungr í veröldu var jafnauðigr, en þat mikla fé hafa nú mínir bræðr, ok eigi vilja þeir mér af unna eins pennings. En mér þætti sæmiligra, herra, at ek réða fyrir þessu fé, ok þat skaltu víst vita, ef ek fæ þetta gull, at allt skaltu þat eiga með mér."
   En er Attila heyrir þessi orð, þá íhugar hann vandliga, hvat hún segir, ok veit, at satt er. En Attila konungr er allra manna fégjarnastr ok þykkir illa, er hann skal eigi fá Niflungaskatt, ok svarar á þessa lund: "Ek veit, frú, at Sigurðr sveinn átti mikit gull, þat fyrst, er hann tók undan þeim mikla dreka, er hann hafði drepit, næst þat, er hann fekk í hernaði, ok þar með þat, er hans faðir hafði átt, Sigmnndr konungr. En alls þessa missum vér, en þó er Gunnarr konungr várr inn kærsti vin. Nú vil ek, frú, at þú bjóðir þeim, ef þú vill, heim þínum bræðrum, en ekki vil ek til spara at búa þá veizlu sem vegligast."
   Þau skilja sína ræðu at sinni. Ok eigi mikilli stundu síðar lætr Grímhildr kalla til sín tvá menn ok segir þeim sín erendi, at hún vill senda þá í Niflungaland, — "at reka mitt erendi, en til þessar farar skal ek ykkr búa með gulli ok silfri ok góðum klæðum ok góðum hestum."
   Ok þessir leikmenn segja, at þeir vilja allt þat, er hún býðr, gjarnsamliga gera. Nú býr hún ferð þeira hverja leið, er hún má vegligast, ok fær þeim bréf ok innsigli Attila konungs ok sitt.


360. Attila konungr býðr Niflungum heim.

   Þessir menn fara alla sína leið, til þess er þeir koma í Niflungaland ok hitta Gunnar konung í Vernisuborg. Gunnarr konungr tekr vel sendimönnum Attila konungs, mágs síns, ok eru þeir þar í góðum fagnaði.
   Nú er sendimenn hafa þar dvalizt litla hríð, stendr upp sá, er erendit bar, gengr fyrir Gunnar konung ok mælti: "Attila konungr af Susa ok hans drottning Grímhildr sendir kveðju Gunnari konungi í Vernisu ok hans bróður Högna ok Gernoz ok Gíslher ok öllum þeira vinum guðs ok sína. Vér viljum yðr bjóða heim til veizlu ok vináttu í várt land. Attila konungr er nú gamall ok þungfærr at stýra sínu ríki, en hans ungi son Aldrian er enn fára vetra gamall. Nú lízt oss sem þér munið vera bezt til komnir at stjórna þessu ríki með yðrum frænda, hans móðurbræðr, þá hríð, er hann hefir eigi sjálfr aldr til ar gæta síns ríkis. Nú verðið þér at koma eftir várri orðsending, ok ráðið landráðum með oss, hvat sem þá sýnist oss af at taka um þetta mál, ok hafið með yðr svá marga menn sem yðar sómi er til, ok verið heilir."


361. Gunnarr ok Högni ræða um heimboðit.

   Þá er konungr Gunnarr hefi lesit þetta bréf, kallar hann á málstefnu sína bræðr Högna ok Gernoz ok Gíslher. Hann berr upp þetta mál ok leitar ráðs við þá, hversu hátta skal.
   Þá svarar Högni: "Þat kann vera, herra, at þér vilið fara í Húnaland at heimboði þíns mágs, Attila konungs, en með því at þú farir í Húnaland, þá muntu eigi aftr koma ok engi sá, er þér fylgir, fyrir því at Grímhildr er ótrú kona ok vitr, ok má vera, at hún sé í svikum um oss."
   Nú svarar Gunnarr konungr: "Attila konungr, minn mágr, hefir mér orð sent með vináttu, at ek skal koma til Húnalands, ok fara þessir menn með sannendum. En þat er þitt ráð, Högni, at ek skal eigi fara, en þetta ráð gefr þú mér eftir því, sem þín móðir gaf mínum feðr, er hvert sinni var verra it síðara en it fyrra. Nú vil ek þat eigi af þér þiggja. Nú skal ek at sönnu í Húnaland, ok væntir mik, at ek komi aftr eftir mínum vilja, ok áðr en ek fer af Húnalandi, mun allt Húnaland gefit í mitt vald. En þú, Högni, fylg mér, ef þú vill, en ella sit heima, ef þú þorir eigi at fara."
   Þá mælti Högni: "Eigi mæli ek þetta fyrir því, at ek muni vera hræddari um mitt líf en þú skalt vera um þitt, ok eigi þykkir mér verra at berjast en þér skal þykkja. En at sönnu má ek þér þat segja, ef þú ferr í Húnaland, hvárt er þú ferr með marga menn eða fá, engi þeira kemr aftr lífs í Niflungaland. En ef þú vill fara í Húnaland, þá vil ek eftir sitja, eða mantu eigi, Gunnarr konungr, hversu vér skildumst við Sigurð svein? En með því at þú mant eigi, þá veit ek þann mann í Húnalandi, er muna skal, en þat er Grímhildr, vár systir, ok hún skal víst þik á minna, þá er þú kemr í Susa."
   Þá svarar Gunnarr konungr: "Þótt þú sér svá hræddr fyrir þinni systur Grímhildi, at fyrir þá skyld þorir þú eigi at fara, þá skal ek fara eigi at síðr."
   Högna verðr nú hermt við, er svá oft er í brigzli fært hans móðerni. Hann stendr upp ok gengr inn í höll til síns frænda, Fólkhers, ok mælti við hann: "Þú munt vilja fara í Húnaland með oss, sem Gunnarr konungr hefir nú ráðit eftir orðsending Grímhildar, ok með oss skulu fara allir várir menn ok vápni sik nú ok búist hvatliga, ok þeir einir þurfu at fara, er þori at berjast."


362. Oda drottning ræðr frá förinni.

   Þá stóð upp drottning Oda, móðir Gunnars konungs ok Gíslhers, ok gengr til konungs ok mælti til hans: "Herra, mik dreymdi einn draum, er þú skalt heyra. En þat er í þessum draum, at ek sá í Húnaland svá marga dauða fugla, at allt land várt var autt af fuglum. Nú heyri ek þat, at þér Niflungar ætlið at fara í Húnaland, en af þessi ferð, veit ek, at standa mun mikit óhapp hvártveggja Niflungum ok Húnum, ok meiri ván þykkir mér, ef þér farið, at margr maðr láti fyrir þat sitt líf. Ger svá vel, herra, far eigi. Illt eina mun af standa, þótt þér farið."
   Þá svarar Högni: "Gunnarr konungr hefir nú niðit ferð sína, svá sem hann vill vera láta, ok ekki hirðum vér um drauma yðra gamalla kvinna. Fátt gott vitið þér. Ekki megu yðr orð standa um vára ferð."
   Þá svarar drottning: "Gunnarr konungr mun ráða sinni ferð ok svá þú, Högni, hvárt er þit skuluð fara í Húnaland eða eigi, en minn ungi son, Gíslher, hann skal heima vera."
   "Já," segir Gíslher, "ef mínir bræðr fara, þá skal ek víst eigi eftir sitja," — ok hleypr upp ok tekr vápn sín.


363. Niflungar koma til Rínar.

   Nú sendir Gunnarr konungr boð upp í sitt land, at til hans skulu koma allir hans menn, þeir er vaskastir eru ok fræknastir eru ok honum bezt hugaðir. Ok er þessi ferð er búin, hefir Gunnarr konungr tíu hundrað manna, góðra drengja ok vel búinna með hvítum brynjum ok björtum hjálmum ok skörpum sverðum ok hvössum spjótum ok skjótum hestum, ok þar sitr heima mörg fögr kona ok dýrlig eftir sinn búanda ok sinn son ok bróður. Nú tekr Högni merki Gunnars konungs í sína hönd. Þat merki er inn yzta hlut litt sem gull, en í miðju hvítt ok í markaðr örn með kórónu af rauðu silki ok neðsti hlutr merkis grænn. Gunnarr konungr hefir þvílíkan örn á allri sinni herneskju, en Högni hefir ok örn á sínni herneskju ok eigi með kórónu Gernoz ok Gíslher hafa skjöldu rauða ok lagt með gulli haukr, ok þat mark hafa þeir allir á sinni herneskju, ok með sama lit eru þeira merki. Hér af má þá kenna með sína skor, hvar þeir ríða. Niflungar fara nú alla sína leið, til þess er þeir koma at Rín, þar sem saman kemr Dúná ok Rín. Ok þar er breitt, er árnar hittast, en þeir finna ekki skip. Þeir dveljast þar um nóttina með sínum landtjöldum.


364. Högni heldr vörð ok hittir hafmeyjar.

   Um kveldit, er þeir eru niettir at nótturði, mælti Gunnarr konungr til Högna, síns bróður: "Hverr skal halda vörð þessa nótt af várum mönnum? Skipa þeim, er þér sýnist."
   Þá svarar Högni: "Þér meguð skipa þeim, er yðr sýnist til varðhalds upp með ánni, en fyrir neðan liðit vil ek hér vera varðhaldsmaðr sjálfr, því at þá megum vér til gæta, ef vér fám oss nokkurt skip." En Gunnari konungi líkaði þetta vel.
   Þá er aðrir menn fóru at sofa, tekr Högni öll sín vápn ok gengr með ánni ofan, en á er tunglsljós mikit, ok má hann fyrir því sjá sína leið. Nú kemr Högni til eins vatns, er heitir Mæri, ok hann sér nokkura menn á vatninu, ok sér hann þeira búnað liggja við vatnit ok milli ok árinnar. Hann tekr klæðin ok felr. Ok þetta eru ekki aðrir menn en þat, sem kallaðar eru sjókonur. Þær eigu eðli á sjó eða vötnum. En þessar sjókonur hafa farit ór Rín ok í þetta vatn at skemmta sér. Nú kallar sjókonan ok biðr hann fá sér klæði sín ok gengr upp ór vatninu.
   Nú svarar Högni: "Seg mér þetta fyrst, hvárt skulum koma yfir þessa á ok aftr? Með því at eigi segir þú mér þat, er ek spyr þik, fær þú aldri þín klæði."
   Þá mælti hún: "Þér meguð komast allir heilir yfir þessa á, en aldri aftr, ok muntu þó hafa áðr it mesta erfiði fyrir."
   Nú bregðr Högni sínu sverði ok drepr sjókonuna ok heggr í miðju sundr hváratveggju ok dóttur hennar slíkt sama.


365. Högni fær ferjumann yfir Rín.

   Ok enn gengr hann ofan með ánni um hríð. Þá sér hann eitt skip út á miðja ána ok einn mann á ok bað hann róa at landi ok sækja einn Elsungs mann. En svá kallar hann hér, fyrir því at þá eru þeir komnir í ríki Elsungs jarls ins unga, ok hyggr hann, at skipmaðrinn mun þá róa skjótari í mót honum.
   Þá svarar skipmaðrinn: "Ekki sæki ek heldr Elsungsmann en annan mann, ok vil ek víst eigi róa utan kaup."
   Þá mælti Högni ok tekr sinn gullhring ok heldr upp: "Sé hér, góðr drengr, þína skipleigu. Hér er einn gullhringr. Hann gef ek þér í þinn ferjuskatt, ef þú flytr mik."
   Ok er þessi skipmaðr veit, at honum er gullhringr boðinn í skipleign, þá minnist hann þess, at hann hefir skömmu áðr kvángazt ok fengit fagrar konu ok ann mikit ok vill fá henni gull, hvar sem hann getr. Hann leggr sínar árar út ok rær at landi.
   Nú stígr Högni á skipi: ok fær farningarmanni sinn gullhring ok gengr út á skipit. Nú vill ferjumaðrinn róa aftr yfir ána, en Högni biðr hann róa upp með landi, en ferjumaðrinn vill eigi róa. Högni segir, at hann skal róa, ef hann vill, ok svá, þótt hann vili eigi. Nú verðr ferjumaðrinn hræddr ok rær sem Högni vill, ok báðir þeir róa allt þar til, er þeir koma til liðs Niflunga.


366. Förin yfir Rín ok dráp ferjumannsins.

   Nú er Gunnarr konungr á fótum ok allt lið hans ok hafa fengit áðr eitt skip, ok er þat alllítit. Ok með því litla skipi hafa nokkurir menn farit yfir ána, ok þegar er þeir fóru frá lndi, fyllir allt þetta skip ok hvelfir undir þeim, ok komast þeir nauðugliga til lands.
   En er Högni kemr til þeira með þetta mikla skip, verða Niflungar fegnir. Stígr Gunnarr konungr sjálfr á skipit ok með honum hundrað manna. Róa þeir á miðja ána. Högni rær svá mikit, at í einum verri brýtr hann sundr báðar árarnar ok af keipana ok mælti, at aldri þrífist sá, "er þessa hái bjó oss til handa," — ok hljóp upp ok brá sverði ok hjó höfuð af skipmanninum, er sat fyrir honum á þiljunum.
   Þá mælti Gunnarr konungr til Högna: "Hví gerðir þú þetta illa verk? Hvat gaftu honum at sök?"
   Þá svarar Högni: "Ek vil eigi, at boð fari fyrir í Húnaland várri ferð. Nú kann hann ekki af segja."
   Ok þá mælti Gunnarr konungr reiðuliga: "Illt eina muntu gera nú ok hvert sinni, ok aldri ertu kátr nema þá er þú gerir illt."
   Þá svarar Högni: "Hvat skal ek spara nú at gera illt, meðan vér förum fram? Ek veit nú gerla, at ekki barn í várri ferð kemr aftr."
   Gunnarr konungr stýrir, ok nú brestr í sundr stjórnviðin, ok gengr frá stýrit, ok svífr skipinu bæði fyrir straumi ok veðri. Nú hleypr Högni skyndiliga aftr til stýrisins ok dregr í stjórnviðina allharðhendiliga. Ok þá er hann hefir bætt stjórnviðina ok hann hefir við komit stýrinu, þá er skammt til lands, ok í þessu bili hvelfir skipinu, ok við þat koma þeir til lands, at hvert klæði er alvátt um þá, þat er innan borðs var. Leiða þeir nú skipit á land ok bæta at, þat sem brotit var, ok láta aftr fara sína menn yfir ána í móti sínu liði ok flytjast yfir ána allt þar til, er yfir er komit allt liðit. Ok eftir þat fara þeir leið sína allan þann dag.


367. Frá Högna ok varðmanni Roðingeirs greifa.

   At kveldi leggjast þeir niðr ok láta Högna halda vörð. Ok er allir menn eru sofnaðir, þá gengr Högni einn saman á njósn langt frá liðinu. Hann kemr þar at, er einn maðr liggr ok sefr. Sá er með vápnum, ok sverð sitt hefir hann lagt undir sik, ok koma hjöltin fram. Tekr Högni til sverðsins ok bregðr sverðinu ok kastar frá sér. Hann stígr sínum hægra fæti á hans síðu ok biðr hann vaka.
   En þessi maðr hleypr upp ok þrífr til sverðsins, ok missir hann ok mælri: "Vei verði mér fyrir þenna svefn, er nú svaf ek. Missta ek míns sverðs, ok illa mun þykkja mínum herra gætt síns ríkis, er svá svaf ek."
   Ok nú sér hann, hvar liðit er komit, ok enn mælti hann: "Vei verði þessum svefni, er nú svaf ek. Nú er kominn herr í land míns herra, Roðingeirs markgreifa. Ek hefi nú vakat þrjá daga ok þrjár nætr, ok fyrir þat sama sofnaða ek."
   Þá mælti Högni við hann ok finnr, at hann er góðr drengr: "Þú munt vera góðr drengr. Sé hér minn gullhring. Hann skal ek þér gefa fyrir þinn drengskap, ok þú skalt betr njóta en sá, er fyrr var gefit. Ek skal ok fá þér sverð þitt," — ok svá gerir hann.
   Nú svarar þessi maðr: "Haf fyrir mikla guðs þökk þína gjöf, fyrst er þú gaft niér sverð mitt, en síðan þinn gullhring."
   Nú mælti Högni: "Ekki skaltu vera hræddr um þenna her, ef þú gætir lands Roðingeirs markgreifa. Hann er várr vin. Fyrir þessu ræðr váru liði Gunnarr konungr af Niflungalandi ok hans bræðr. Seg mér enn, góðr drengr, hvar vísar þú oss til gistingar í nótt eða hversu heitir þú?"
   "Ek heiti Ekkivarðr," sagði hann. "Ok nú undrumst ek, hversu þú ferr. Er þú Högni Aldriansson, er drapt minn herra, Sigurð svein? Gæt þín, meðan þú ert í Húnalandi. Þú mátt hér eiga marga öfundarmenn. En ekki kann ek vísa þér til betra náttstaðar en í Bakalar, til markgreifa Roðingeirs. Hann er góðr höfðingi."
   Þá mælti Högni: "Þangat hefir þú oss vísat, er áðr höfum vér ætlat. Ríð nú heim til borgar ok seg, at vér munum þangat koma. Seg ok, at vér erum heldr vátir."


368. Niflungar koma til Roðingeirs markgreifa.

   Nú skiljast þeir, ok ríðr Ekkivarðr heim, en Högni ferr aftr til sinna manna ok segir Gunnari konungi allt, hversu honum hefir farizt, ok biðr þá upp standa sem hvatast ok ríða heim til borgarinnar, ok svá gera þeir. Ekkivarðr ríðr heim sem hvatligast til borgar, ok er hann kemr í höllina, hefir markgreifi Roðingeirr matazt ok ætlar at sofa ganga. Þá segir Ekkivarðr, at hann hefir hitt Högna, ok svá, at Gunnarr konungr er þar kominn með mikit lið ok vill ríða þangat til gistingar. Roðingeirr markgreifi stendr upp ok kallar til allra sinna manna, biðr þá taka skyndiliga ok búast um sem bezt ok vegligast ok svá sín hús. Ok nú sjálfr markgreifi Roðingeirr lætr taka sína hesta ok vill út ríða í móti þeim með mörgum riddurum, ok allir hans menn eru nú í starfi ok umbúnaði.
   En er markgreifi Roðingeirr ríðr út af borginni, kemr í gegn honum Gunnarr konungr með allt sitt lið. Roðingeirr markgreifi fagnar vel Niflungum ok býðr þeim með sér til fagnaðar. En þessu tekr vel Gunnarr konungr, ok Högni biðr Ekkivarð hafa fyrir mikla guðs þökk, hversu hann rak þeira erendi.


369. Niflungar gista at markgreifa Roðingeirs.

   (398) Nú koma Niflungar í garð Roðingeirs markgreifa ok stíga af sínum hestum. En menn Roðingeirs markgreifa taka þá ok geyma vel. Ok svá sem sagt hefir Ekkivarðr, lætr markgreifinn gera tvá elda úti í garðinum, er þeir eru vátir, ok við annan eld sitr Gunnarr konungr ok Högni ok þeira bræðr ok sumir þeira menn, en sumt lið þeira við annan eld. En þeir, er fyrir váru, fylgja markgreifa inn í höllina, ok skipar hann þeim á palla. Nú fara Niflungar af sínum klæðum við eldana.
   Þá mælti Guðílinda, kona markgreifa, — hún var systir hertoga Nauðungs, er fell við Gronsport: "Niflungar hafa hingat fært marga hvíta brynju ok margan harðan hjálm ok skarpt sverð, nýjan skjöld, ok þat er harmanda mest, at Grímhildr grætr hvern dag Sigurð svein, sinn búanda."
   Þá er þessir eldar eru brunnir, gengr Gunnarr konungr ok Högni ok þeira bræðr inn í höllina ok sitja þat kveld ok drekka með inum bezta fagnaði ok eru nú allkátir. Ok þá fara þeir at sofa.
   Roðingeirr markgreifi liggr í sinni sæng hjá sinni konu, ok talast þau við. Þá mælti Roðingeirr markgreifi: "Frú, hvat skal ek gefa Gunnari konungi ok hans bræðrum, þat er þeim sé virðiligt við at taka ok mér sé vegr at gefa?"
   Hún svarar: "Þat, herra, sem yðr sýnist ráð til. Þat allt skal vera mitt ráð um þenna hlut, er þitt er."
   Ok enn mælti Roðingeirr markgreifi: "Ek má segja þér um jungherra Gíslher, ef þat er yðvart ráð, at ek mun gefa honum jungfrú mína dóttur ina fyrstu gjöf."
   Nú svarar Guðilinda: "Þat er vel, at þú gefir honum okkra dóttur, ef svá er, at hann mætti njóta, en þat hræðumk ek."


370. Frá gjöfum Roðingeirs markgreifa.

   Nú er ljóss dagr, ok stendr Roðingeirr markgreifi upp ok klæðist ok hans riddarar, ok þá standa upp Niflungar ok kalla sín klæði. En Roðingeirr markgreifi biðr þá dveljast með sér nokkura daga, en Niflungar vilja nú fara ok dveljast ekki. Ok þá segir Roðingeirr markgreifi, at hann vill ríða með þeim með sínum riddurum, ok ganga nú til borða ok drekka gott vín ok eru allkátir. Þar eru nú margs konar leikar ok önnur skemmtan.
   Nú lætr Roðingeirr markgreifi bera inn einn hjálm, gulli varðan ok settan dýrligum steinum, ok gefr Gunnari konungi, ok þessa gjöf þakkar Gunnarr konungr vel, þykkir vera in mesta gersimi. Þá tekr Roðingeirr markgreifi einn nýjan skjöld ok gefr Gernoz.
   Þá gefr markgreifi sína dóttur Gíslher ok mælir: "Góði herra Gíslher, þessa mey vil ek þér gefa til eiginkonu, ef þú vill þiggja."
   Gíslher svarar ok biðr hann gefa allra manna heilastan ok lézt vilja þiggja með þökk.
   Ok enn mælti Roðingeirr markgreifi: "Sé hér, junkherra Gíslher, eitt sverð, er ek vil gefa þér. Þat heitir Gramr. Þat hefir átt Sigurðr sveinn. Þat hygg ek, at vera skal allra vápna bezt, er í yðvarri för sé."
   Ok enn þakkar Gíslher þessa gjöf ok biðr hann hafa fyrir guðs laun alla sína sæmd, er hann hefir gert honum í þeiri för.
   Nú mælti Roðingeirr markgreifi til Högna: "Góði vin, Högni, hvern grip máttu þann sjá hér með mér, er þú vill helzt þegit hafa?"
   Þá svarar Högni: "Mér lízt svá," segir hann, "sem hér mun hanga einn skjöldr. Sá er dökkblár at lit. Hann er mikill ok sterkr, væntir mik, at vera muni. Hann hefir stór högg. Hann vil ek þiggja at gjöf."
   Þá svarar Roðingeirr markgreifi: "Þat kemr vel við, fyrir þá sök at þann skjöld bar góðr drengr, hertogi Nauðungr, ok hann fekk stór högg undir Mímungs eggjum af inum sterka Viðga, áðr hann felli."
   Ok er þetta heyrir frú Guðilinda, grætr hún sárliga sinn bróður Nauðung. Ok þessi skjöldr var nú gefinn Högna. Þeir þakka Roðingeir markgreifa forkunnar vel sínar gjafir ok velgerning.
   Þá er þeir eru mettir, láta þeir taka sína hesta ok búa sjálfa sik ok með þeim Roðingeirr markgreifi ok með honum inir vöskustu riddarar ok ríða út af borginni, er þeir váru at því búnir. Þá bað frú Guðilinda þá fara vel ok heila ok koma svá aftr með sæmd ok virðing. Ok markgreifinn kyssir sína frú Guðilinda, áðr hann ríði brott, ok biðr hana vel stýra sínu ríki, þar til er þau finnast.


371. Niflungar koma á fund Attila konungs.

   (399) Nú er ekki af at segja þeira ferð annat en þeir ríða hvern dag eftir annan. Ok þann dag, er þeir ríða til Susam, er vátt veðr ok mikill vindr, ok allir Niflungar eru nú vátir ok þeira klæði. Ok er þeir koma fram hjá borg einni hverri, er heitir Þorta, ríðr í mót þeim einn maðr. Hann er sendimaðr Attila konungs ok skal fara í Bakalar ok bjóða Roðingeir markgreifa til veizlu, en hann ríðr fyrir liðinu með sína menn.
   Ok er þeir finnast, spyrr markgreifinn: "Hver eru tíðendi í Susa?"
   Þessi maðr svarar: "Þat er nú í Susa tíðast, at Niflungar eru komnir í Húnaland ok Attila konungr býr nú þeim veizlu, en ek var sendr í móti þér at bjóða þér til veizlunnar. En nú mun ek aftr hverfa með yðr, fyrir því at nú hefi ek fengit mitt erindi."
   Snýr hann aftr nú með þeim ok ríðr með Roðingeir markgreifa.
   Þá mælti Roðingeirr markgreifi við sendimann: "Hversu mikit boð ætlar Attila konungr at gera eða hversu mörgum mönnum til bjóða?"
   Þá svarar sendimaðr: "Mér lízt svá sem eigi muni hér vera fáir í yðarri för, en Attila konungr hefir boðit mörgum mönnum til veizlu. En drottning Grímhildr hefir stefnt hálfu fleirum sínum vinum, ok hún safnar mönnuni um allt ríki sitt, þeim er henni vilja lið veita, ok hér er svá mikit til efnat þessarar veizln sem hér skyli vera allmikit fjölmenni ok þó muni hún lengi standa."
   Roðingeirr biðr þenna mann ríða fyrir til borgarinnar ok segja, at nú eru Niflungar komnir fyrir borg Attila konungs. Hann ríðr strax á fund Attila konungs ok segir honum þessi tíðendi, at nú eru komnir Niflungar fyrir borg hans ok Roðingeirr markgreifi.
   Nú sendir konungr um alla þessa borg, at hvert hús er búit, sum með tjöldum, en í sumum skal gera elda, ok er nú mikill fyrirbúnaðr í borg Susa. Nú maelti Attila konungr til Þiðreks konungs ok biðr hann, at hann skal út ríða í gegn þeim. Ok nú gerir hann svá ok ríðr út með sína menn, ok er þeir finnast, fagna hvárir öðrum vel ok ríða allir saman til borgar.


372. Harmr Grímhildar.

   (400) Drottning Grímhildr stendr í einum turn ok sér för bræðra sinna ok þat, at þeir ríða nú í borgina Susa. Nú sér hún þar ínargan nýjan skjöld ok marga hvíta brynju ok margan dýrligan dreng.
   Nú mælti Grímhildr: "Nú er þetta it græna sumar fagrt. Nú fara mínir bræðr með margan nýjan skjöld ok marga hvíta brynju, ok nú minnumst ek, hversu mik harmar in stóru sár Sigurðar sveins."
   Nú grætr hún allsárliga Sigurð svein ok gekk í móti þeim Niflungum ok bað þá vera vel komna ok kyssir þann, er henni var næstr, ok hvern at öðrum. Nú er þessi borg náliga full af mönnum ok hestum, ok þar eru ok fyrir í Susa mörg hundrað manna ok svá hesta, svá at eigi fær tölu á komit.


373. Grímhildr talar við bræðr sína.

   (401) Attila konungr tekr vel við sínum mágum, ok er þeim fylgt í hallirnar, þær sem búnar eru, ok gervir fyrir þeim eldar. En Niflungar fara ekki af sínnm brynjum, ok ekki láta þeir sín vápn at sinni.
   Nú kemr Grímhildr inn í höllina, þar er fyrir váru hennar bræðr við eld ok þurrka sik. Hún sér, hversu þeir lyfta upp sínum kyrtlum ok þar undir eru hvítar brynjur. Nú sér Högni sína systur Grímhildi ok tekr þegar sinn hjálm ok setr á höfuð sér ok spennir fast ok slíkt it sama Fólkher.
   (402) Þá mælti Grímhildr: "Högni, sit heill. Hvárt hefir þú nú fært mér Niflungaskatt, þann er átti Sigurðr sveinn?"
   Þá svarar Högni: "Ek færi þér," segir hann, "mikinn óvin, þar fylgir minn skjöldr ok minn hjálmr með mínu sverði, ok eigi leifða ek mína brynju."
   Nú mælti Gunnarr konungr við Grímhildi: "Frú systir, gakk hingat ok sit hér."
   Nú gengr Grímhildr at sínum unga bræðr Gíslher ok kyssir hann ok sitr í hjá honum ok milli ok Gunnars konungs, ok nú grætr hún sárliga.
   Ok nú spyrr Gíslher: "Hvat grætr þú, frú?"
   Hún svarar: "Þat kann ek vel þér segja. Mik harmar þat mest nú sem jafnan þau stóru sár, er hafði Sigurðr sveinn sér miðil herða ok ekki vápn var fest á hans skildi."
   Þá svarar Högni: "Sigurð svein ok hans sár látum nú vera kyrr ok getum eigi. Attila konung af Húnalandi gerum hann nú svá ljúfan sem áðr var þér Sigurðr sveinn. Hann er hálfu ríkari, en ekki fær nú at gert at græða sár Sigurðar sveins. Svá verðr þat nú vera sem áðr er orðit."
   Þá stendr upp Grímhildr ok gengr í brott.
   Því næst kemr þar Þiðrekr af Bern ok kallar, at Niflungar skulu fara til borðs. Ok honum fylgir son Attila konungs, Aldrian. Nú tekr Gunnarr konungr sveininn Aldrian og berr í faðmi sér út. En Þiðrekr konungr af Bern ok Högni eru svá góðir vinir, at hvárr þeira leggr hönd sína yfir annan ok ganga svá út ór höllinni ok alla leið þar til, er þeir koma til konungs hallar. Ok á hverjum turn ok á hverri höll ok á hverjum garði ok á hverjum borgarvegg standa nú kurteisar konur, ok allar vilja Högna sjá, svá frægr sem hann er um öll lönd af hreysti ok drengskap. Nú kómu þeir í höll Attila konungs.


374. Attila konungr skipar gestum sínum til veizlu.

   (403) Attila konungr sitr nú í sínu hásæti ok setr á hægra veg sér Gunnar konung, sinn mág, ok þar næstr sitr junkherra Gíslher, þá Gernoz, þá Högni, þá Fólkher, þeira frændi. Á vinstri hlið Attila konungs sitr Þiðrekr konungr af Bern ok Roðingeirr markgreifi, þá meistari Hildibrandr. Þessir allir sitja í hástæti með Attila konungi. Ok nú er skipat þessi höll fyrst með inum tignustum mönnum ok þá hverjum at öðrum. Þeir drekka þat kveld gott vín, ok hér er nú in dýrligsta veizla ok með alls konar föngum, er beztu megu vera, ok eru nú kátir. Ok nú er svá mikill fjöldi manna kominn í borgina, at hvert hús er fullt náliga í borginni. Ok þessa nátt sofa þeir í góðum friði ok eru nú allkátir ok með góðum umbúnaði.


375. Niflungar ganga um borgina.

   Þá er morgnar ok menn standa upp, kemr til Niflunga Þiðrekr konungr ok Hildibrandr ok margir aðrir riddarar. Nú spyrr Þiðrekr konungr, hversu þeim hafi sofizt þá nótt. Þá svarar Högni ok lætr sér hafa vel sofnat. En þó er mitt skap ekki betra en til meðallags.
   Nú mælir Þiðrekr konungr: "Ver kátr, minn góði vin Högni, ok glaðr ok með oss vel kominn ok vara þik hér í Húnalandi, fyrir því at þín systir Grímhildr grætr enn hvern dag Sigurð svein, ok alls muntu þess við þurfa, áðr en þú komir heim."
   Ok nú er Þiðrekr inn fyrsti maðr, er varat hefir Niflunga. Þá er þeir eru búnir, ganga þeir út í garðinn. Gengr á aðra hlið Gunnari konungi Þiðrekr konungr, en á aðra meistari Hildibrandr, ok með Högna gengr Fólkher. Ok nú eru allir Niflungar upp staðnir ok ganga um borgina ok skemmta sér.
   Ok nú stendr Attila konungr upp ok gengr út í svalirnar ok sér til, hvar ganga Niflungar. Ok margr maðr gengr nú at sjá skrautliga ferð þeira, ok er þá öllum tíðast at spyrja, hvar Högni ferr, svá er hann frægr. Nú sér Attila konungr, hvar Högni ferr ok Fólkher, ok eigi er þeira búnaðr verri en Gunnars konungs, ok eigi kennir Attila konungr til víss, hvar Högni ferr eða Fólkher, fyrir því at eigi má hann sjá þá svá gerla, því at þeir hafa síða hjálma, ok spyrr, hverir þar ganga með Gunnari konungi ok Þiðreki konungi.
   Þá svarar hertogi Blóðlinn: "Þat væntir mik, at þar mun vera Högni ok Fólkher."
   Þá svarar konungr: "Vel mætta ek kenna Högna, fyrir því at hann var með mér um hríð ok ek dubbaði hann til riddara ok Erka drottning, ok víst var hann þá várr vin góðr."
   Nú gengr Högni ok Fólkher um borgina, ok heldr hvárr þeira sinni hendi um herðar öðrum, ok sjá þeir þar margar kurteisar konur. Ok nú taka þeir ofan sína hjálma ok láta sjá sik. En Högni er at þessu auðkenndr: Hann er mjór um miðjan ok breiðr um herðar, langt andlit hefir hann ok bleikt sem aska ok eitt auga ok allsnart, ok eigi er hann at síðr allra manna drengiligastr. Nú standa Niflungar með sitt lið út við borgarvegginn ok sjá staðinn ok skemmta sér. En Þiðrekr af Bern gengr nú heim í sinn garð, sem hann á erendi til.
   (404) Attila konungr sér nú, hversu mikit fjölmenni er hér saman komit, ok ekki fær hann skipat þessu öllu fólki í eina höll. En nú er gott veðr ok fagrt skin. Hann lætr búa veizluna í einum apaldrsgarði.


376. Grímhildr biðr sér hjálpar til hefnda.

   Í þessu bili gengr drottning Grímhildr í höll Þiðreks af Bern til einmælis við hann. Hann fagnar henni vel ok spyrr, hvat hún vili. Hún segir grátandi ok veinandi: "Góði vin, Þiðrekr, nú em ek kominn at sækja þín heil ráð. Nú vil ek þik biðja, góði herra, at þú veitir mér lið, at ek hefna míns ins mesta harms, þar er drepinn var Sigurðr sveinn. Ek vil nú þess hefna á Högna ok Gunnari ok öðrum þeira bræðum. Nú villtu svá, góði herra, þá vil ek gefa þér svá mikit gull ok silfr sem sjálfr villtu. Ok hér með vil ek þér lið veita, er þú vill ríða um Rín ok villtu hefna þín."
   Þá segir Þiðrekr konungr: "Frú, þat má ek gera víst eigi, ok hverr, er þat gerir, þá skal þat vera gert utan mitt ráð ok utan minn vilja, fyrir því at þeir eru mínir inir beztu vinir, ok heldr skylda ek veita þeim gagn en ógagn."
   Nú gengr hún braut grárandi ok í þá höll, er í varBlóðlinn hertogi. Hún mælti enn: "Herra Blóðlinn, villtu veita mér lið at hefna minna harma. Nú minnir mik sárliga, hversu Niflungar bjuggu við Sigurð svein. Þess vilda ek nú hefna þeim, ef þú vildir mér lið veita. Ok ef þú vill svá gera, þá mun ek þér gefa mikit ríki ok þat, sem þú beiðist."
   Þá svarar Blóðlinn: "Frú, er ek geri þetta, þá mun ek hafa fyrir mikla óvináttu Attila konungs, hann er þeira svá mikill vin."
   Þá gengr drottning þaðan á brott, ok nú gengr hún til Attila konungs ok mælti enn við hann sem fyrr: "Herra Attila konungr, hvar er þat gull eða hvar er þat silfr, er mínir bræðr hafa fært þér?"
   Attila konungr segir, at þeir hafa ekki fært honum gull né silfr, en þó vill hann þeim vel fagna, er þeir hafa hann heim sótt.
   Þá mælti drottning: "Herra, hverr skal hefna minnar svívirðingar, ef þú vill eigi? Nú er mér þat enn inn mesti harmr, hversu myrðr var Sigurðr sveinn. Ger nú svá vel, herra, hefn mín, ok þá máttu fá Niflungaskatt ok allt Niflungaland."
   Þá mælti konungr: "Frú, hætt ok mæl eigi þetta oftar. Hví munda ek svíkja mína mága, er þeir hafa gengit á mína trú, ok eigi skaltu þat gera né einn maðr at misbjóða þeim."
   Nú gengr hún á brott, ok þykkir henni nú allra verst.


377. Grímhildr býðst til at geyma vápn Niflunga.

   Nú gengr Attila konungr út í apaldrsgarðinn, þar sem veizlan skal vera, ok kallar til sín boðsmenn, ok þangat drífa nú allir.
   Nú mælti drottning til Niflunga: "Þér skuluð nú selja mér til varðveizlu vápn yður. Hér skal nú engi maðr með vápnum ganga. Þér meguð nú vel sjá, at svá gera Hýnir."
   Nú svarar Högni: "Þú ert ein drottning, hvat skaltu taka vápn manna, ok þat kenndi mér minn faðir, þá er ek var ungr, at aldri skylda ek leggja mín vápn á konutrú, ok meðan ek em í Húnalandi, þá læt ek aldri mín vápn."
   Nú setr Högni upp sinn hjálm ok bindr nú allra fastast. Ok nú finna þetta allir, at Högni er nú mjök reiðr ok illu skapi, ok vita eigi, hverju gegnir.
   Þá svarar Gernoz: "Högni varð aldri í góðu skapi, síðan er hann kom í þessa ferð, ok þenna dag kann vera, at hann sýni sinn drengskap ok vitrleik."
   Ok nú grunar Gernoz, at vera munu svik, ok svá, at Högni mun fyrr vitat hafa, hversu takast mun Niflungum þessi ferð, ok setr nú upp hjálm sinn ok spennir fast ok ganga við svá búit í grasgarðinn.
   (405) Nú skilr Attila konungr, at Högni lætr reiðuliga ok hann spennir fast sínum hjálmi, ok spyrr Þiðrek af Bern: "Flverir setja upp þar sína hjálma ok láta reiðuliga?"
   Þá svarar Þiðrekr: "Svá sýnist mér sem þar muni vera Högni ok hans bróðir Gernoz ok eru báðir góðir drengir á ókunnu landi, ok þetta gera þeir við mikinn móð."
   Ok enn mælti Þiðrekr konungr: "Víst eru þeir góðir drengir ok meiri ván, herra, at þenna dag megir þú þat vel sjá, ef svá ferr sem mér væri ván."
   (406) Nú stendr Attila konungr upp ok gengr í móti þeim Gunnari konungi ok Gíslher ok tók sinni hægri hendi í hönd Gunnari konungi, ok vinstri hendi tók hann í hönd junkherra Gíslher ok kallar Högna ok Gernoz, ok Attila konungr setr þessa alla í vegligt sæti á hægri hlið sér, hvern frá öðrum, svá sem fyrr var sagt. Mikill eldr var gerr í garðinum, ok allt umhverfis þann eld er sett borð ok þar sætin með. Ok nú eru allir Niflungar komnir inn í garð með sínum hjálmum ok hvítum brynjum ok skörpum sverðum, en þeira skildir ok þeira glaðel eru seld til varðveizlu, ok þar hafa þeir til sett sína sveina, ok tuttugu sveina hafa þeir til sett fyrir gæzlu liðs at bera þeim njósn, ef svik eða ófriðr kunni hefjast, ok þessu hefir ráðit Högni ok Gernoz. Fólkher sitr hjá fóstra Aldrians, sonar Attila konungs. Drottning Grímhildr lætr setja sinn stól gagnvart Attila konungi, ok þar er hertogi Blóðlinn.


378. Grímhildr fær frung jarl til hefndanna.

   Í þessu bili gengr drottning Grímhildr til síns riddara, er fyrir ræðr öðrum riddurum ok heitir Írungr, ok mælti við hann: "Góði vin, Írungr, villtu hefna minnar svívirðingar. Nú vill eigi hefna Attila konungr ok eigi Þiðrekr konungr ok engi mínir vinir."
   Þá svarar Írungr: "Hvers villtu hefna láta, frú, eða fyrir hví grætr þú svá sárliga?"
   Þá svarar drottning: "Nú kemr mér mest í hug, hversu Sigurðr sveinn var myrðr. Hans vilda ek nú hefna, ef nokkurr vill nú mér til duga."
   Þá tók hún hans gullbúinn skjöld ok mælti: "Góði vin, Írungr, villtu hefna minnar svívirðingar? Ek fæ mér þenna skjöld fullan af rauðu gulli sem mest fær þú fyllt ok hér með alla mína vináttu."
   Þá mælti Írungr: "Frú, þat er mikit fé, en þó er enn meira vert at fá þína vináttu," — ok stendr upp skjótt ok vápnar sik ok kallar sína riddara til sín ok biðr þá vápnast ok hefir nú hundrað riddara. Nú setr hann upp sitt merki, ok nú mælir drottning, at hann skal fara fyrst ok drepa þeira sveina ok láta engan þann komast í garð, er áðr er fyrir utan af Niflungum, ok engan þann út komast með lífi, er áðr er fyrir innan.


379. Hversu Grímhildr kveikti ófríð.

   Ok nú gengr drottning skyndiliga í garðinn, þar er veizlan var, ok sezt í sitt hásæti, ok nú renn til hennar Aldrian, son hennar, ok kyssir hana.
   Ok nú mælti drottning: "Minn sæti son, muntu vera líkr þínum frændum, ok hefir þú hng til, þá skaltu ganga til Högna, ok þá er hann lýtr fram yfir borðit ok tekr mat af diskinum, reið upp þinn hnefa ok ljóst á hans kinn sem allra harðast máttu. Þá muntu vera góðr dregnr, ef þetta þorir þú."
   Sveinninn rann þegar yfir til Högna, ok þá er Högni lýtr fram yfir borðit, þá lýstr sveinninn sínum hnefa á hans kinn. En þat högg varð meira en vnn værí at af svá ungum manni.
   Ok nú sinni vinstri hendi tekr Högni sveininn með hárinu ok mælti: "Þetta hefir þú eigi gert með þínu ráði ok eigi með ráði Attila konungs, föður þíns, heldur er þetta eggjan þinnar móður, ok þess muntu nú lítt njóta þessu sinni."
   Ok sinni hægri hendi tekr Högni um meðalkafla síns sverðs ok dregr ór slíðrum ok höggr af höfuð sveinsins ok kastar höfðinu á brjóst Grímhildi, ok mælti Högni: "Í þessum apaldrsgarði drekkum gott vín, ok þat verðum vér dýrt at kaupa. Ina fyrstu skuld lýk ek með þessu Grímhildi systur."
   Ok enn höggr hann yfir höfuð Fólkher til fóstra sveinsins ok af hans höfuð. "Nú er launat drottningu sem vert er, hversu þú gættir þessa sveins."
   Nú hleypr Attila konungr upp ok kallar: "Standi upp Hýnir, allir mínir menn, ok vápni sik ok drepi Niflunga."
   Ok nú hleypr upp hverr maðr, er í var garðinum, ok Niflungar bregða nú sverðum sínum. At ráðum Grímhildar váru breiddar fyrir utan garðshliðit nautahúðir hráblautar. Ok þá er Niflungar hlaupa út af garðinum, falla þeir á húðunum, ok þar ferr margr maðr svá, at hann fekk bana. En Írungr stendr þar með sína menn ok drepr þar margan góðan dreng. Ok nú drepa Niflungar í garðinum margan mann, ok lá nú valrinn mörgum hundruðum í garðinum.


380. Niflungar veita hart viðnám.

   (407) Nú er Niflungar finna, at þeir láta sína menn, þá er út koma af garðinum, snúast þeir aftr ok gera enn hríð annat sinni ok berjast við Húni í garðinum, ok eigi létta þeir, áðr en þeir hafa drepit hvert mannbarn af Húnum, þat er eigi kom á flótta undan. Attila konungr stendr nú yfir einum kastala ok eggjar þaðan alla sína menn til atgöngu við sína mága, Niflunga. En Þiðrekr konungr af Bern gengr heim í sinn garð með alla sína menn ok þykkir stórilla, er svá margir hans góðir vinir skulu ganga í tvá staði ok berjast.
   En drottning Grímhildr gerir þat allan þann dag, tekr brynjur ok hjálma ok skjöldu ok sverð, er Attila konungr á, ok vápnar með þá menn, er berjast vilja, ok stnndum gengr hún út í borgina ok eggjar menn atgöngu ok kallar, at hverr maðr, er þiggja vill gull ok silfr ok góða gripi af henni, sæki at Niflungum ok drepi þá. Þetta er hennar athæfi allan þenna dag.


381. Niflungar brjótast út ór garðinum.

   (408) Nú verðr snörp orrosta þenna dag, er Hýnir sækja garðinn, en Niflungar verja, ok heitir Hólmgarðr, er orrostan stendr í, ok svá heitir hann enn í dag Niflunga-Hólmgarðr. Hér verðr mikit mannfall, hvártveggja af Húnum ok Niflungum, ok þá falla Hýnir hálfu fleiri, ok svá drífr þó til mannfólk af heröðum ok öðrum borgum, ok nú hafa Hýnir hálfu meira lið en fyrst, er til var tekit.
   Nú mælti Högni til Gunnars, síns bróður: "Mér lízt svá sem Hýnir ok Ömlungar muni margir fallnir vera, en svá marga húnska menn sem vér höfum drepit, þá drífa þó til hálfu fleiri af heraði, ok er þó sem vér gerim ekki, en höfðingjar Húna koma þó hvergi nær, ok berjumst vér náliga við þræla þeira. Nú er mér þat inn msti harmr, er eigi komum vér út af þessum garði, ok mættim vér þá sjálfir kjósa, við hverja menn vér skyldim berjast. En gerla megum vér sjá, hversu þessi leikr mun fara, ef svá búit skal standa. Niflungar munu falla, þótt heldr þoli þeir spjót ok skot Húna en sverð þeira, en ekki afrek megum vér vinna, ef eigi megum vér njóta várra höggvápna við Hýni. Ok nú vil ek," segir hann, "at vér leitim út af garðinum drengiliga."
   En steinveggr var gerr um þenna garð, límðr sem borgarveggr, ok sami steinveggr er enn um hann í dag. Nú hlaupa þeir Högni í vestanverðan garðinn. Þar var steinveggrinn helzt stokkinn. Nú brjóta Niflungar vegginn allsterkliga, ok eigi létta þeir, áðr hlið er á garðinum. Ok nú hleypr Högni þegar út um hliðit, ok þar fyrir utan var stræti breitt ok hallir á tvær hendr ok ekki er rúmt. Gernoz ok Gíslher fylgja honum ok margir Niflungar ok sækja fram á milli húsanna. Þá kom á móti þeim Blóðlinn jarl með sína sveit, ok verðr þar nú þeira í milli snörp orrosta.


382. Af framgöngu Högna.

   Nú láta Hýnir við kveða sína lúðra ok kalla, at Niflungar eru út komnir ór garðinum, ok þar til drífa nú allir Húnar, ok nú er hertogi Blóðlinn kominn í orrostu við Niflunga. Drífa nú til Hýnir þessar orrostu, svá að hvert stræti er fullt þar í nánd af Húnum, ok verða nú Niflungar ofliði bornir ok hrökkva nú aftr í garðinn, en Högni at upp höllinni ok styðr sínu baki við hurð hallarinnar, ok hún var lukt, ok skýtr fyrir sik skildinum ok höggr sinni hendi hvern mann yfir annan, af sumum hendr eða fætr, sumum höfuð, suma sundr í miðju, ok engi sækir sá at honum, at eigi hefir þvílíka kaupferð. Ok svá mikil þröng er þar um, at þeir, er drepnir eru, megu trauðla falla til jarðar, ok svá verr hann sik með sínum skildi, at ekki fær hann sár. Ok á vinstri hlið Niflungum stendr höll Þiðreks konungs, ok þar stendr hann sjálfr uppi á vígskörðum með allt alvápnat sitt lið. Nú snýr Gernoz ok Gíslher ok Fólkher af strærinu ok undir höllina ok snúa þar við sínu baki ok verja sik alldrengiliga ok drepa þar margan mann, ok Hýnir sækja nú at þeim allfast.
   Nú mælti Gernoz til Þiðreks konungs: "Betr mættir þú nú til ganga við þína menn ok veita oss ok láta eigi svá marga menn berjast við einn mann."
   Nú svarar Þiðrekr konungr: "Góði vin, Gernoz, mér er þat inn mesti harmr, er þessum stormi var lyft. Hér læt ek nú marga góða vini, ok fæ ek ekki at gert. Ek vil eigi berjast við Hýni, menn Attila konungs, mína herra, ok ekki mein vil ek gera Niflungum at svá búnu."


383. Dráp Gunnars konungs.

   Gunnarr konungr veit nú, at Högni, Gernoz ok Gíslher, hans bræðr, eru út farnir af garðinum, ok þat með, at honum er komit ofrefli liðs ok berst við hann ok allir hafa nú frá honum flýit ok aftr í garðinn. Gunnarr konungr hefir staðit ok varit hliðit it eystra, þat er fyrir stóð Írungr ok hans menn. Þá er Gunnarr konungr heyrir, at Högni mun þurfa liðveizlu, þá strýkr hann vestr í garðinn til þess hliðs, er Niflungar hafa á brotit, ok gengr út við sína menn allvaskliga. Ok þegar fyrir utan garðinn standa Hýnir alvápnaðir, ok verðr þar in harðasta orrosta, ok sækir Gunnarr konungr hart fram, ok engi er svá sterkr hans manna, at honum fái fylgt.
   Nú kemr í gegn Gunnari konungi hertogi Osið, frændi Attila konungs, er allra kappa er mestr, ok berjast þeir Gunnarr konungr af miklu kappi langa hríð, til þess er myrkt var af nótt. Ok nú fyrir því at Gunnarr konungr er kominn einn samt í her Húna ok hann átti við at eiga inn mesta kappa, verðr hann ofrliði borinn ok handtekinn ok lætr sín vápn ok hér eftir bundinn. En er Hýnir hafa fengit þenna sigr, varð heróp mikit, ok þá kallar Attila ok drottning, at þeim skal færa Gunnar konung ok drepa eigi. Osið færir Gunnar konungr fyrir kné Attila konungi. Er honum kastat í ormagarð ef tir ráði drottningar, ok þar lætr hann sitt líf, ok sá turn stendr í miðri Susa.


384. Högni ok bræðr hans faerjast á strætinu.

   Nú heyrir Högni ok Gernoz, hvat Hýnir kalla, at þeir hafa tekit Gunnar konung. Verðr Högni svá óðr, at hann hleypr frá hurðunni ok fram á strætit ok höggr á báðar hendr, ok má nú ekki við hann festast. Ok þetta sér Gernoz, snýr í mót honum á strætit ok höggr Hýni á báðar hendr, ok hans sverð nam stað hvergi fyrr en í jörðunni. Ok honum fylgir junkherra Gíslher ok drepr margan mann með sínu sverði Gram, ok svá mikit gera þeir af sér, at ekki stendr fyrir þeim ok allir Hýnir flýja, en sumir váru drepnir. Ok nú koma Niflungar út á strætit af garðinum ok æpa mikit heróp ok kalla, at Hýnir eru illir hundar, renni nú, er Niflungar vilja nú hefna sín. Ok nú hlaupa þeir allt um borgina ok drepa menn, hvar sem þeir koma, ok er nú allmyrkt af nótt, ok Hýnir fara nú ok berjast við þá flokkum.
   Attila konungr ferr nú upp í sínar hallir ok lætr lúka aftr garðinn ok verja, svá at Niflingar fá þar ekki at gert. Markgreifi Roðingeirr gengr upp í höll Þiðreks konungs ok dvelst þar um stund með hontim. Hertogi Blóðlinn ferr í eina höll við sína menn ok Írungr við sína menn. Á þessi nótt drífr fjóldi manna í borgina. Nú er ok myrkt.


385. Liðskönnun Niflunga.

   Högni lætr nú við kveða sinn básún ok stefnir til sín öllum Niflungum, en Högni er nú kominn við borgarvegginn. Nú koma til hans allir Niflungar.
   Þá mælti Högni við Gernoz: "Hversu margan mann höfum vér látit með Gunnari konungi?"
   Gernoz svarar, at þetta er vel mælt. "Vér skulum nú kanna vára menn. Til hægri handar frá Högna skal standa Gíslher við sitt merki, en mínir menn," sagði Gernoz, "til vinstri handar Högna ok nú í frá mér þeir menn, er fylgt hafa þessum merkjum, er eftir eru, ok út í frá Gíslher skulu vera þeir menn, er fylgdu merkjum Gunnars konungs, ok með þeim Fólkher."
   Ok svá skipa Niflungar sínu liði. Nú telja þeir, hve marga menn þeir hafa látit, ok hafa látit þrjú hundrað manna, en sjau hundruð eru eftir. Ok þá mælti Högni, at enn hafa þeir mikit lið ok Hýnir skulu enn láta marga menn, áðr Niflungar lúti allir, ok þessu játa allir.
   Nú mælti Högni: "Væri nú dagr ok mættim vér sjá at berjast, svá sem nú er nótt, þá mundum vér fá nú sigr. Nú hefir Attila konungr litlu fleira lið en vér höfum. En ef vér skulum hér bíða þess, er dagar, þá mun drífa til borgar lið af heruðum, ok munum vér þá eiga við svá mikit lið, at oss mun vera ofrefli. Ok eigi veit ek, hvárt vér munum nokkut frægðarverk vinna, áðr vér látim várt líf. Ok mikill harmr, er vér fám oss eigi eld, þá mundum vér enn mega berjast."
   Ok nú snýr Högni brott með fá menn, ok þar nær var eitt steikarahús, ok þar fá þeir sér eld ok kasta þegar þeim eldi í húsit ok brenna upp, ok nú gerir ljóst um alla borgina.


386. Fall Blóðlinns hertoga.

   (409) Þá setja Niflungar upp sín merki ok ganga um borgina með kalli ok lúðraþyt ok eggja Húni at sækja at sér, er þeir koma fyrir hallirnar. En Hýnir standa á vígskörðum uppi ok skjóta á þá ok hvárir á aðra, ok vilja Hýnir eigi berjast fyrir dagan, ok þó drepa Niflungar margt manna á þeiri nótt. Ok nú dagar, þá hlaupa Hýnir upp á borgina ok ganga inn, þeir er sótt hafa af heruðum, ok hafa þá allmikinn her.
   (410) Nú setja upp hvárirtveggju sín merki ok blása öllum sínum lúðrum hvárir, ok þar næst verðr in snarpasta orrosta ok löng, ok sækja Hýnir nú alldrengiliga fram. Eggjar nú hverr annan, ok Grímhildr drottning eggjar nú hvern mann, at drepa skal af Niflungum slíkt allt sem má, ok býðr þar til gull ok silfr. Þenna dag eru þeír hertogi Blóðlinn ok Irungr í bardaga, ok nú er Attila konungr hvergi nær. Gernoz lætr bera sitt merki í mót Blóðlinn, ok gangast þær tvennar fylkingar at móti með miklu kappi. Nú gengr Gernoz fram frá öllum sínum mönnum ok höggr á tvær hliðar sér ok drepr nú margan mann. Ok nú kemr í gegn honum hertogi Blóðlinn. Ok hef ja þeir þar sitt einvígi með stórum höggum ok sækja langa hríð allhreystimannliga, ok Gernoz skilst svá þaðan, at hann hefir af höggit höfuð Blóðlinns jarls. Ok nú gera Niflungar mikit af sér. Ok er nú fallinn einn höfðingi Húna.
   Ok þá heyrir Roðingeirr markgreifi ok verðr reiðr mjök, at fallinn er Blóðlinn hertogi, ok kallar á sína menn, at nú skulu þeir berjast ok drepa Niflunga, ok lætr hann bera merki sitt fram í orrostu allhreystimannliga, ok fyrir honum falla Niflungar, ok nú hefir hann barizt langa hríð.


387. Högni fellir Írung riddara.

   Nú gengr Högni einn saman fram í miðjan her Húna ok höggr annarri sinni hendi hvártveggja til hægri handar ok vinstri handar ok fyrir sik fram Hýni svá langt sem sverð hans tekr, ok mikit vegr hann ok með sínu spjóti, ok allar hendr hefir hann nú blóðgar upp til axlar, ok öll er hans brynja sem dreyri. Ok svá lengi hefir hann nú barizt ok svá langt er hann nú kominn í her Húna, at náliga er hann nú móðr, ok eigi veit hann nú, hvárt hann fær aftr komizt til sinna manna, ok snýr at einni höll ok brýtr upp höllina ok gengr ínn ok snýst aftr at durunum ok nemr þá staðar ok hvílir sik.
   Roðingeirr markgreifi gengr nú hart fram á hendr Niflungum, ok verðr þar nú mikil orrosta. Nú sækja Hýnir at höllinni, þar sem Högni er inni ok hann verr dyrrinar ok drepr margan mann. Nú sér Grímhildr þetta, hvar Högni er, ok svá, at hann drepr margan mann. Hún kallar hátt á Hýni ok biðr, at þeir skuli slá eldi í höllina, því at af tré var gert hráf hallarinnar, ok svá er gert.
   Þá kallar Grímhildr sinn kæra vin Írung. "Góði Írungr," sagði hún, "nú máttu sækja at Högna, þar sem hann er í einu húsi. Fá niér nú hans höfuð, en ek mun fylla þinn skjöld af rauðu gulli."
   Nú snýr Írungr til hallarinnar hvatliga, sem drottning bað, ok nú er reykr orðinn í höllinni, þar sem Högni er inni. Írungr hleypr inn í höllina alldjarfliga, ok þá er hann kom inn, höggr hann til Högna alldjarfliga með sínu sverði á hans lær, svá at í sundr nemr brynjuna ok svá mikit af læri sem it mesta stykki, þat er til ketils er brytjat. Þá hleypr hann þegar út ór höllinni.
   Nú sér Grímhildr, at Högna blæðir, ok gengr til Írungs ok mælti: "Heyr, minn ljúfi Írungr, allra drengja beztr, nú veittir þú Högna sár, en annat sinni muntu drepa hann."
   Hún tók tvá gullhringa ok spennti öðrum um hans hjálmband inum hægra megin, en öðrum inum vinstra megin ok mælti: "Írungr, góði drengr, fær mér nú höfuð Högna. Þú skalt hafa svá mikit gull ok silfr sem þú vill mest fylla þinn skjöld ok vel annat jafnmikit."
   Ok nú hleypr Írungr annat sinn í höllina at Högna, ok nú varast Högni við ok snýr í gegn honum ok leggr sínu spjóti undir hans skjöld í hans brjóst, svá at sundr tekr brynjuna ok búkinn, svá at um herðarnar kom út. Ok þá lætr Írungr sigast við steinvegginn, ok þessi steinveggr heitir Írungsveggr enn í dag. Ok spjótit Högna neinr staðar í steinvegginum.
   Þá mælti Högni: "Hefða ek svá goldit Grímhildi sína illsku sem nú galt ek Írungi mitt sár, þá hefða ek látit drengiliga syngja mitt sverð í Húnalandi."


388. Gíslher fellir Roðíngeir markgreifa.

   (411) Í þessu bili eru nú mikil tíðendi. Roðingeirr markgreifi sækir nú hart fram ok drepr Niflunga, ok honum í mót kemr junkherra Gíslher, ok nú neyta þeir sinna vápna. Ok sverð Gíslhers, Gramr, beit nú svá vel, at þá er hann höggr skjöld ok brynju ok hjáhna, sneið sem klæði. Ok þar fellr Roðingeirr markgreifi fyrir Gíslher dauðr til jarðar með stórum sárum, ok þetta allt þá hann með því sama sverði, er fyrr gaf hann Gíslher at vingjöf. Nú sækir hart fram Gernoz ok Gíslher ok sækja inn í höllina Attila konungs ok drepa þar margan mann. En Fólkher hann sækir nú fast fram ok drengiliga at höllinni, er Högni er inni, ok svá höggr hann nú hvern mann yfir annan, at aldri stígr hann á bera jörð, heldr búk af búk.
   Ok nú sér Högni, hvar ferr einn Niflungsmaðr ok fellir Hýni ok vill veita honum lið. Nú spyrr Högni: "Hverr er sá maðr, er til mín sækir svá drengila?"
   Þá svarar hann: "Ek er Fólkher, þinn félagi. Sé götuna nú, ek hefi hér höggvit."
   Þá svarar Högni: "Haf mikla guðs þökk fyrir, hversu þú lézt syngja þitt sverð í hiálmum Húna."


389. Þiðrekr konungr kemr til orrostu.

   (412) Nú sér Þiðrekr konungr, at Roðingeirr markgreifi er dauðr. Þá kallar hann hátt: "Nú er dauðr minn bezti vin, Roðingeirr markgreifi. Nú má ek eigi lengr vera kyrr. Taki allir mínir menn sín vápn, ok verð ek nú berjast við Niflunga."
   Nú gengr Þiðrekr ofan á strætit, ok svá er sagt í þýðeskum kvæðum, at þar var blauðum manni eigi vært, er saman kómu í víg Þiðrekr ok Niflungar, ok svá víða heyrir um borgina, hversu Ekkisax syngr í hjálmum Niflunga. Ok nú er Þiðrekr allreiðr, en Niflungar verja sik vel ok drengiliga ok fella mjök Ömlunga, menn Þiðreks konungs, ok Niflungar falla nú mjök í þessi orrostu.
   Nú sækir Þiðrekr svá hart fram með sína menn, at góði drengr Högni af Trója ferr nú undan með sitt hvassa sverð. Þar er ok inni Gíslher ok Gernoz, ok Þiðrekr konungr sækir nú eftir þeim ok meistari Hildibrandr. Ok nú er inni í höllinni Högni, Gernoz ok Gíslher ok Fólkher. Nú gengr Þiðrekr konungr inn í höllina alldjarfhga, ok fyrir honum stendr Fólkher í dyrunum ok verr honum, ok fyrsta högg höggr Þiðrekr konungr með sínu sverði á hans hjálm, svá at höfuðit fýkr af. Ok þá kemr Högni í mót honum, ok hefja þeir þar sitt einvígi. Ok meistari Hildibrandr sækir at Gernoz, ok verðr þar mikill stormr, ok nú höggr Hildibrandr Gernoz með inum mikla Lagúlf, ok þar af fær Gernoz banasár ok fellr nú dauðr til jarðar. Ok nú standa eigi fleiri upp í þessi höll, þeir er vápnfærir eru, en þessir fjórir: Þiðrekr ok Högni með sitt víg, Hildibrandr ok Gíslher í öðrum stað.


390. Hildibrandr meistari vegr Gíslher.

   (413) Ok nú kemr Attila konungr af sínum turn ok til þar, er þeir berjast.
   Þá mælti Högni: "Þat er drengs verk, Attila konungr, at þér gefið grið þessum sveini Gíslher. Hann er saklauss af drápi Sigurðar sveins, ok ek einn saman veitti honum banasár. Látið þér Gíslher þess eigi gjalda. Hann má verða góðr drengr, ef hann má halda sínu lífi."
   Þá mælti Gíslher: "Eigi mæli ek því þetta, at eigi þori ek að verja mik. Þat veit mín systir Grímhildr, at þá er drepinn var Signrðr sveinn, þá var ek fimm vetra gamall, ok lá ek í rekkju minnar móður með henni, ok saklauss em ek þess vígs. En ekki hirði ek at lifa einn eftir mína bræðr."
   Ok nú sækir Gíslher at Hildibrandi meistara ok höggr hvert högg at öðru. En þeira einvígi ferr sem ván var at, at meistari Hildibrandr veitir Gíslher banasár, ok fellr hann nú.


391. Bardagi Þiðreks konungs ok Högna.

   Nú mælti Högni til Þiðreks konungs: "Nú lízt mér svá sem hér mun skilja okkart vinfengi, svá mikit sem verit hefir, ok nú vil ek sækja svá fast eftir mínu lífi, at annathvárt verðr nú vera, at ek læt nú mitt líf eða ek vinn þitt líf. Vinnum þetta einvígi með drengskap, ok færi nú hvárgi öðrum í brigzli sína ætt."
   En svarar Þiðrekr konungr: "Engi mann bið ek mér liðveizlu í þessu einvígi, ok þat vil ek víst vinna með list ok drengskap."
   Þeir berjast lengi ok sterkhga, ok varla kann nú at sjá, hvárr þeira mun nú betr hafa, ok svá lengi stendr þetta víg, at hvártveggi er nú móðr ok sárr bæði. Ok nú verðr Þiðrekr konungr svá reiðr ok svá fær hann mikinn móð, at þat harmar hann, hversu lengi hann skal berjast við einn mann.
   Þá mælti hann: "Þetta er víst mikil skömm, er ek stend hér allan dag ok fyrir mér skal standa ok berjast einn álfs son."
   Nú svarar Högni: "Hvat má verra ván fyrir álfs son en djöfulsins sjálfs?"
   Ok nú verðr Þiðrekr konungr svá reiðr, at eldr flýgr af hans munni, ok þar af verðr svá heit brynja Högna, at hann breðr af ok hún hlífir honum ekki, heldr brennir hún hann.
   Ok nú mælti Högni: "Nú vil ek gjarna sættast ok gefa upp mín vápn. Nú brenn ek af mínum brynjuhringum. Væra ek sá fiskr sem nú em ek maðr, þá em ek svá steiktr, at sumt mitt hold væri nú ætt."
   Nú tekr Þiðrekr konungr við honum ok hnykkir af honum brynjunni.


392. Þiðrekr konungr drepr Grímhildi.

   Ok nú gengr Grímhildr ok tekr einn mikinn brand, þar er húsit hafði brunnit, ok gengr at Gernoz, sínum bróður, ok stingr brandinum loganda í munn honum ok vill vita, hvárt hann er dauðr eða lifandi. En Gernoz er at vísu dauðr, ok nú gengr hún at Gíslher ok stingr eldibrandinum í munn honum. Hann var eigi áðr dauðr, ok af þessu deyr Gíslher.
   Nú sér Þiðrekr konungr af Bern, hvat Grímhildr gerir, ok mælti til Attila konungs: "Sé, hversu djöfullinn Grímhildr, þín kona, kvelr bræðr sína, góða drengi, ok hversu margr maðr hefir látit sitt líf fyrir hennar sakir ok hversu mörgum góðum mönnum hún hefir spillt, Húnum ok Ömlungum ok Niflungum, ok slíkt sama vildi hún koma þér í hel ok mér, ef þat mætti hún."
   Þá mælti Attila konungr: "Víst er hún djöfull, ok drep þú hana, ok þat væri gott verk, ef þú hefðir þat gert sjau nóttum fyrr. Þá væri margr dýrligr drengr sá heill, er nú er dauðr."
   Nú hleypr Þiðrekr konungr at Grímhildi ok höggr hana í sundr í miðju.


393. Högni getr son ok deyr síðan.

   Nú gengr Þiðrekr konungr til Högna ok spyrr, ef hann muni vera græðandi. Högni segir, at hann mun lifa nokkura daga, en engi ván er, at eigi mun hann deyja af þessum sárum. Nú lætr Þiðrekr konungr bera Högna heim í sína höll ok binda sár hans. Herað hét frændkona Þiðreks konungs. Hana fær hann til at binda sár hans.
   Ok um kveldit mælir Högni við Þiðrek konung, at hann fái honum konu, ok segir, at hann vill sofa með um nóttina. Ok svá gerir Þiðrekr.
   Ok at morgni mælir Högni við þessa konu: "Nú kann vera, þá er heðan líða nokkurar stundir, at þú munt eiga son við mér, ok skal sá sveinn heita Aldrian. Ok hér eru lyklar, er þú skalt varðveita ok fá þeim sveini, er hann verðr roskinn. Þessir lyklar ganga at Sigisfreðkjallara, er í er hirðr Niflungaskattr."
   Ok hér eftir deyr Högni. Ok nú er lokit ævi Niflunga ok svá allra inna ríkustu manna í Húnalandi nema Attila konungs ok Þiðreks konungs ok meistara Hildibrands. Í þessi orrostu hafa fallit þúsund Niflunga ok fjórar þúsundir af Húnum ok Ömlungum.
   Svá segja þýðeskir menn, at engi orrosta hefir verit frægri í fornsögum heldr en þessi. Ok eftir þessa orrostu hefir orðit svá mikil auðn í Húnalandi stórmennis, at eigi á dögum Attila konungs hefir orðit jafngott mannval í Húnalandi sem áðr var en þessi ófriðr hófst. Nú er þat fram komit, er Erka drottning spáði Attila konungi, at öllum Húnum mundi standa af ógagn, ef hann kvángaðist í Niflungaland.


394. Um heimildir at þessum frásögnum.

   Hér má nú heyra frásögn þýðerskra manna, hversu farit hafa þessi tíðendi þeira nokkurra, er fæddir hafa verit í Susat, þar er þessir atburðir hafa orðit, ok margan dag hafa sét staðina enn óbrugðna þá sömu, er tíðendin urðu, hvar Högni fell eða Írungr var veginn eða ormaturninn, er Gunnarr konungr fekk bana, ok garðinn, er enn er kallaðr Niflungagarðr ok stendr allt á sömu leið sem þá var, er Niflungar váru drepnir, ok hliðin, it forna hliðit, it eystra, er fyrst hófst orrostan, ok it vestra hliðit, er kallat er Högnahlið, er Niflungar brutu á garðinum, þat er enn kallat á sömu leið sem þá var. Þeir menn hafa oss ok sagt í frá þessu, er fseddir hafa verit í Brimum eða Mynstrborg, ok engi þeira vissi deili á öðrum ok sögðu allir á eina leið frá, ok er þat mest eftir því, sem segja fornkvæði í þýðerskri tungu, er í þessu landi hafa orðit.


HEIMSKRINGLA er et privat initiativ. Prosjektet mottar ikke noen form for offentlig støtte. Vi har kun utgifter og ingen faste inntekter. Kostnader til teknisk drift og utstyr bæres av privatpersoner. Alle økonomiske bidrag mottas derfor med stor takk. Ønsker du eller ditt foretak å støtte prosjektet økonomisk? Ta gjerne kontakt med oss, eller bruk vårt norske kontonummer 97105024499. Du kan også støtte oss via vårt Vipps-nummer 78431. For utenlandske bidrag bruk vårt IBAN-nummer NO6897105024499, med SWIFT-kode: DNBANOKK eller SEPA-kode: SKIANOBB. En kan også overføre penger til HEIMSKRINGLA via PayPal eller vippse via mobilen til 78431. Vi selger også fast annonseplass på venstre sidemeny til rimelig pris. Alle bidragsytere krediteres med navn for sine bidrag.