Forskjell mellom versjoner av «Gudrun eggjar»

Fra heimskringla.no
Hopp til navigering Hopp til søk
(Ivar Mortensson-Egnund)
 
(Retta skriveveilor, brigda aa > å.)
Linje 29: Linje 29:
  
  
[[Fil:Svanhild.jpg|thumb|right|300px|<center>'''Svanhild — dotter til Gudrun og Sigurd'''</center>]]Gudrun gjekk sidan til sjøen, daa ho hadde drepi Atle. Ho gjekk paa sjøen og vilde tyne seg, men ho kunde ikkje søkke. Ho rak yver fjorden og kom til landet aat Jonaker. Han vart gift med ho; sønene deira var Sorle og Erp og Hamde. — Der vart Svanhild uppfødd, dotter til Sigurd. Ho vart gift med Jormunrek den mektuge. Hjaa han var Bikke. Han gav den raadi at Randve, son til kongen, skulde taka ho . . . . Dette sa Bikke til kongen. Kongen let hengje upp Randve og trøde Svanhild under hesteføtene. Men daa Gudrun spurde dette, eggja ho sønene sine.
+
[[Fil:Svanhild.jpg|thumb|right|300px|<center>'''Svanhild — dotter til Gudrun og Sigurd'''</center>]]Gudrun gjekk sidan til sjøen, ho hadde drepi Atle. Ho gjekk sjøen og vilde tyne seg, men ho kunde ikkje søkke. Ho rak yver fjorden og kom til landet åt Jonaker. Han vart gift med ho; sønene deira var Sorle og Erp og Hamde. — Der vart Svanhild uppfødd, dotter til Sigurd. Ho vart gift med Jormunrek den mektuge. Hjå han var Bikke. Han gav den rådi at Randve, son til kongen, skulde taka ho . . . . Dette sa Bikke til kongen. Kongen let hengje upp Randve og trøde Svanhild under hesteføtene. Men Gudrun spurde dette, eggja ho sønene sine.
  
  
Linje 35: Linje 35:
 
::Hardare ordkast
 
::Hardare ordkast
 
::eg aldri høyrde
 
::eg aldri høyrde
::eller teljing so traa
+
::eller teljing so trå
 
::or tregefullt sinn,
 
::or tregefullt sinn,
::som daa Gudrun eggja
+
::som Gudrun eggja
 
::gutane sine
 
::gutane sine
 
::og hardhuga ho
 
::og hardhuga ho
Linje 51: Linje 51:
 
::unge systeri
 
::unge systeri
 
::under hestom hiver
 
::under hestom hiver
::paa hermanns-vollom.
+
::hermanns-vollom.
  
  
 
::3.
 
::3.
 
::Lite i leiken
 
::Lite i leiken
::de likjest paa Gunnar,
+
::de likjest Gunnar,
 
::heller ikkje hugen
 
::heller ikkje hugen
 
::til Hogne de fekk.
 
::til Hogne de fekk.
 
::Henne de hadde
 
::Henne de hadde
 
::hemnt longo,
 
::hemnt longo,
::um mod de aatte
+
::um mod de åtte
 
::som mine brødrar.»
 
::som mine brødrar.»
  
Linje 69: Linje 69:
 
::«Liti ære
 
::«Liti ære
 
::du leivde Hogne,
 
::du leivde Hogne,
::daa dei Sigurd
+
::dei Sigurd
 
::or svevnen vekte,
 
::or svevnen vekte,
::og dei blaa-kvite
+
::og dei blå-kvite
 
::blæjune dine
 
::blæjune dine
 
::raude vart farga
 
::raude vart farga
Linje 80: Linje 80:
 
::For brødrom dine
 
::For brødrom dine
 
::baudst det hemn,
 
::baudst det hemn,
::saar og beisk nok,
+
::sår og beisk nok,
::daa du sønene drap.
+
::du sønene drap.
 
::Um dei var ’kje daude,
 
::Um dei var ’kje daude,
::daa me alle
+
::me alle
 
::samstelte kunde
 
::samstelte kunde
 
::syster hemne.
 
::syster hemne.
Linje 91: Linje 91:
 
::Men hent berre bunad
 
::Men hent berre bunad
 
::til hunkongar fram,
 
::til hunkongar fram,
::naar du eggjar oss ut
+
::når du eggjar oss ut
 
::til oddleiken hard.»
 
::til oddleiken hard.»
  
  
 
::7.
 
::7.
::Glad daa Gudrun
+
::Glad Gudrun
::gjekk aat buret
+
::gjekk åt buret
 
::og konge-hjelmar
 
::og konge-hjelmar
 
::av kista valde,
 
::av kista valde,
Linje 109: Linje 109:
 
::''HAMDE kvad:''
 
::''HAMDE kvad:''
 
::«Um me kjem att meir,
 
::«Um me kjem att meir,
::ho mor aa vitja,
+
::ho mor å vitja,
::fraa geir-leik denne
+
::frå geir-leik denne
 
::med gote-tjoder,
 
::med gote-tjoder,
 
::du gravøl fær halde
 
::du gravøl fær halde
Linje 119: Linje 119:
  
 
::9.
 
::9.
::Graatande gjekk
+
::Gråtande gjekk
 
::Gudrun fruga,
 
::Gudrun fruga,
 
::sorgfull ho seg
 
::sorgfull ho seg
::sette paa tun.
+
::sette tun.
 
::Ho der fortalde
 
::Ho der fortalde
::med taarer paa kinn
+
::med tårer på kinn
 
::soga um sorg
 
::soga um sorg
 
::og suter mange:
 
::og suter mange:
Linje 131: Linje 131:
 
::10.
 
::10.
 
::«Eg veit eldane tri;
 
::«Eg veit eldane tri;
::eg veit aarane tri,
+
::eg veit årane tri,
 
::til tri menn eg kom,
 
::til tri menn eg kom,
 
::kone i huset.
 
::kone i huset.
::Utifraa ein
+
::Utifrå ein
 
::av alle tri var,
 
::av alle tri var,
 
::han som brødrar
 
::han som brødrar
Linje 143: Linje 143:
 
::Eg tyngste tregen
 
::Eg tyngste tregen
 
::tottest hava,
 
::tottest hava,
::men endaa meir
+
::men endå meir
::skulde maalet aukast,
+
::skulde målet aukast,
::daa gjæve frendar
+
::gjæve frendar
::meg gav aat Atle.
+
::meg gav åt Atle.
  
  
 
::12.
 
::12.
::I løynd eg smaae
+
::I løynd eg småe
 
::søner lokka,
 
::søner lokka,
::betre bot daa
+
::betre bot
 
::baudst det ikkje,
 
::baudst det ikkje,
 
::anna eg hogg
 
::anna eg hogg
Linje 162: Linje 162:
 
::grim mot nornom,
 
::grim mot nornom,
 
::vilde ende gjera
 
::vilde ende gjera
::paa ovtung strid.
+
::ovtung strid.
::Men baara ikkje
+
::Men båra ikkje
 
::byrdi søkkte,
 
::byrdi søkkte,
 
::bar ho til lands,
 
::bar ho til lands,
Linje 174: Linje 174:
 
::for tridje gongen
 
::for tridje gongen
 
::tjodkongen der.
 
::tjodkongen der.
::Born daa ól eg,
+
::Born ól eg,
 
::ervingar hæve,
 
::ervingar hæve,
 
::ervingar hæve
 
::ervingar hæve
Linje 195: Linje 195:
 
::og glime-klæde,
 
::og glime-klæde,
 
::fyrr burt eg gav ho
 
::fyrr burt eg gav ho
::til brur aat goten.
+
::til brur åt goten.
 
::Hardaste harmen
 
::Hardaste harmen
 
::heve eg røynt,
 
::heve eg røynt,
::daa hennar ljose
+
::hennar ljose
 
::lokkar dei sleit,
 
::lokkar dei sleit,
 
::under heste-hovom
 
::under heste-hovom
Linje 205: Linje 205:
  
 
::17.
 
::17.
::Saaraste sorg,
+
::Såraste sorg,
::daa Sigurd min eigen
+
::Sigurd min eigen
 
::sviken for alt
 
::sviken for alt
 
::i sengi vart vegen.
 
::i sengi vart vegen.
 
::Grimaste kvide,
 
::Grimaste kvide,
::daa Gunnar dei tok,
+
::Gunnar dei tok,
::og fraane-ormar
+
::og fråne-ormar
 
::fram seg ringa.
 
::fram seg ringa.
  
Linje 217: Linje 217:
 
::18.
 
::18.
 
::Hardaste sott,
 
::Hardaste sott,
::daa til hjarta dei skar
+
::til hjarta dei skar
::paa den leikande
+
::den leikande
 
::levande kongen.
 
::levande kongen.
 
::Eg minnest mein nok,
 
::Eg minnest mein nok,
Linje 231: Linje 231:
 
::Her sit korkje dotter
 
::Her sit korkje dotter
 
::eller sone-kone,
 
::eller sone-kone,
::som gode gaavur
+
::som gode gåvur
 
::kann gjeva meg meir.
 
::kann gjeva meg meir.
  
  
 
::20.
 
::20.
::Legg deg paa minne
+
::Legg deg minne
 
::kva me mælte ein gong,
 
::kva me mælte ein gong,
::daa saman me sat
+
::saman me sat
::paa sengi baae,
+
::sengi båe,
 
::at meg du munde
 
::at meg du munde
 
::møte hugheilt
 
::møte hugheilt
::fraa Hel sine haller,
+
::frå Hel sine haller,
::fraa heimen kjem eg.
+
::frå heimen kjem eg.
  
  
Linje 253: Linje 253:
 
::lat bringa breste
 
::lat bringa breste
 
::i brennande eld,
 
::i brennande eld,
::Lat sorgene braane,
+
::Lat sorgene bråne,
 
::som bind mitt hjarta.
 
::som bind mitt hjarta.
  
Linje 261: Linje 261:
 
::og suter batne
 
::og suter batne
 
::for kar og kvende
 
::for kar og kvende
::paa kvar ein stad,
+
::kvar ein stad,
::naar kvide-songen
+
::når kvide-songen
 
::dei kved til Gudrun.»
 
::dei kved til Gudrun.»
  

Revisjonen fra 27. feb. 2014 kl. 03:22

Velg språk Norrønt Islandsk Norsk Dansk Svensk Færøysk
Denne teksten finnes i flere utgaver på følgende språk ► Original.gif Norsk.gif Dansk.gif Svensk.gif
Norsk.gif Dansk.gif Svensk.gif
Dansk.gif Svensk.gif
Svensk.gif


Edda-Kvæde

Norrøne fornsongar

(Andre utgåve, 1928)


På nynorsk ved

Ivar Mortensson-Egnund


Gudrun eggjar


Svanhild — dotter til Gudrun og Sigurd

Gudrun gjekk sidan til sjøen, då ho hadde drepi Atle. Ho gjekk på sjøen og vilde tyne seg, men ho kunde ikkje søkke. Ho rak yver fjorden og kom til landet åt Jonaker. Han vart gift med ho; sønene deira var Sorle og Erp og Hamde. — Der vart Svanhild uppfødd, dotter til Sigurd. Ho vart gift med Jormunrek den mektuge. Hjå han var Bikke. Han gav den rådi at Randve, son til kongen, skulde taka ho . . . . Dette sa Bikke til kongen. Kongen let hengje upp Randve og trøde Svanhild under hesteføtene. Men då Gudrun spurde dette, eggja ho sønene sine.


1.
Hardare ordkast
eg aldri høyrde
eller teljing so trå
or tregefullt sinn,
som då Gudrun eggja
gutane sine
og hardhuga ho
deim hissa til strid:


2.
«Her sit de i stova
og søv burt livet;
i gant og garting
gaman de hev,
medan Jormunrek
unge systeri
under hestom hiver
på hermanns-vollom.


3.
Lite i leiken
de likjest på Gunnar,
heller ikkje hugen
til Hogne de fekk.
Henne de hadde
hemnt longo,
um mod de åtte
som mine brødrar.»


4.
HAMDE kvad:
«Liti ære
du leivde Hogne,
då dei Sigurd
or svevnen vekte,
og dei blå-kvite
blæjune dine
raude vart farga
av blodet som rann.


5.
For brødrom dine
baudst det hemn,
sår og beisk nok,
då du sønene drap.
Um dei var ’kje daude,
då me alle
samstelte kunde
syster hemne.


6.
Men hent berre bunad
til hunkongar fram,
når du eggjar oss ut
til oddleiken hard.»


7.
Glad då Gudrun
gjekk åt buret
og konge-hjelmar
av kista valde,
side brynjur
sonom gav ho.
Hugheilt sveinar
heiv seg i sâl.


8.
HAMDE kvad:
«Um me kjem att meir,
ho mor å vitja,
frå geir-leik denne
med gote-tjoder,
du gravøl fær halde
for heile flokken,
for Svanhild og sonom
i same stundi.»


9.
Gråtande gjekk
Gudrun fruga,
sorgfull ho seg
sette på tun.
Ho der fortalde
med tårer på kinn
soga um sorg
og suter mange:


10.
«Eg veit eldane tri;
eg veit årane tri,
til tri menn eg kom,
kone i huset.
Utifrå ein
av alle tri var,
han som brødrar
banen valda.


11.
Eg tyngste tregen
tottest hava,
men endå meir
skulde målet aukast,
då gjæve frendar
meg gav åt Atle.


12.
I løynd eg småe
søner lokka,
betre bot då
baudst det ikkje,
anna eg hogg
hovud av gutom.


13.
Eg gjekk til strandi,
grim mot nornom,
vilde ende gjera
på ovtung strid.
Men båra ikkje
byrdi søkkte,
bar ho til lands,
leva eg skulde.


14.
Til brure-sengi
han baud meg gange
for tridje gongen
tjodkongen der.
Born då ól eg,
ervingar hæve,
ervingar hæve
eg Jonaker gav.


15.
Men um Svanhild
sat det ternur,
av alle borni
ho best meg tekktest.
So var Svanhild
i salom mine
som den skiraste
solar-geislen.


16.
Eg gav henne gull
og glime-klæde,
fyrr burt eg gav ho
til brur åt goten.
Hardaste harmen
heve eg røynt,
då hennar ljose
lokkar dei sleit,
under heste-hovom
dei hivde ho ned.


17.
Såraste sorg,
då Sigurd min eigen
sviken for alt
i sengi vart vegen.
Grimaste kvide,
då Gunnar dei tok,
og fråne-ormar
fram seg ringa.


18.
Hardaste sott,
då til hjarta dei skar
på den leikande
levande kongen.
Eg minnest mein nok,
eg minnest harmar.


19.
Beisla no, Sigurd,
svart-hesten din,
lat fljote folen
fram hit renne.
Her sit korkje dotter
eller sone-kone,
som gode gåvur
kann gjeva meg meir.


20.
Legg deg på minne
kva me mælte ein gong,
då saman me sat
på sengi båe,
at meg du munde
møte hugheilt
frå Hel sine haller,
frå heimen kjem eg.


21.
Leggje no, jarlar,
ladet med ved,
lat logane høgt
til himmels leike,
lat bringa breste
i brennande eld,
Lat sorgene bråne,
som bind mitt hjarta.


22.
Sorg skal stillast
og suter batne
for kar og kvende
på kvar ein stad,
når kvide-songen
dei kved til Gudrun.»