Brev

Fra heimskringla.no
Hopp til: navigasjon, søk
Velg språk Norrønt Islandsk Norsk Dansk Svensk Færøysk
Denne teksten finnes på følgende språk ► Original.gif


Af Bibelen paa norsk-islandsk


Brev


Brevet til Romerne

5, 3-4 (U. 14). Meinlæti gerir þolinmœði, en þolinmœði er algört verk.

5, 20 (H. II 390). Þar sem meirr geisaði afgörðin, þar nœgðist ok meirr miskunnin.


6, 20-22 (BJ. 79). Þér várut þrælar syndarinar undir hennar ánauðaroki. - - Firir því at þér eruð nú frjálsaðir af syndinni, - - þá eru þér nú undir guðs þjónustu með ömbun eilífs fagnaðar.


7, 24 (BJ. 80). Hverr skal mik frelsa veslan mann ór myrkvastofu þessa lífs?


8, 3 (P. 865) Guð sendi sun sinn eingetinn í líking syndugs holds.

8, 13 (W. 117). Slökkvið ér holds verkin með andanum.

8, 26 (B. 30). Sjálfr heilagr andi biðr fyr oss óumrœðilegum tárum.

8, 30 (H. I 78). Eingi man mik mega frá skilja Krists ást.


10, 10 (U. 19). Af munni verðr játning til heilsu.


11, 33 (B. 149). Hversu óumrœðilegir eru dómar guðs ok svá vegar hans!

(BJ. 78). Hugleið til háleitleiks auðœfa eða vizku ok skynsemdar guðs, hversu úmáttulegt er at vita vald eða dóma hans, ok hversu úsynilegir eru vegir valds hans!

11, 34 (B. 149). Hverr megi vita rað eða vilja dróttins?


12, 17 (U. 12). Engum skulu þér gjalda illu fyrir ilt!

12, 21 (U. 12). Hirð eigi þú yfir at stígask af illu, heldr stíg þú yfir ilt með góðu!


13, 1 (Str. 182). Hverr maðr sé undirorpinn ok hlyðinn veraldar höfðingjum.

(El. 141). Ekki er veldi annat en af guði.

13, 7 (Str. 182). Gjaldi þat hverjum er hafa á, þeim skatt er þat á, þeim skuldar þoll er þat á at hafa, þeim tign ok sœmð er þat á at hafa.

13, 10 (U. 179). Elska nángs viðr eigi ilt, þvíat elska[1] er fylling laga.


1ste Brev til Korinthierne

1, 4 (P. 304). Guði mínum þakka ek þat, er ér eruð vel at yðr gervir - - (fragment).

1, 19 (H. I 403). Glata mun ek speki spekinga, ok lasta mun ek skilning skiljanda manna.

1, 24 (H. II 109). Kristr er guðs kraptr ok speki guðs.

1, 27 (B. 51). Óstyrkja hluti heims þessa valdi Guð, en hann rækti sterkja.

1, 31 (U. 45). Sá er dyrkask, dyrkisk hann [með guði[2].


2, 9 (B. 149). Mart þat vitráði guð oss fyr anda sinn, er auga manns sá eigi né eyra heyrði né hjarta kendi þat, er guð hét ástvinum sínum.

(U. 63). Eigi má auga sjá ok eigi má eyra heyra ok eigi má í hjarta koma, hversu mykla dyrð guð hefir búit á mót vinum sínum.
(U. 212). Ekki auga má yfir sjá, ok ekki eyra má yfir heyra, ok ekki hjarta mátti svá margfalda dyrð fá hugt, sem þeir skulu þá hafa er - - unna guði.
(El. 73). Auga manns má eigi sjá né [eyra] heyra né hugr hyggja þat er guð hét ástvinum sínum.

2, 11-12 (B. 149). Svá sem engi veit hug manns nema manns andi er í sjálfum er, svá veit ok engi þá hluti er guðs eru nema guðs andi. - - Vér höfum eigi þessa heims anda, heldr þann anda er af guði er.


3, 2 (P. 277). Mjölk gaf ek yðr ok eigi sterkari fœzlu, þvíat þér máttuð eigi þá bera.

3, 12-15 (H. I 252). Hverr sem smíðar yfir þenna grundvöll - - gull ok silfr ok dyrlega steina, tré eða lyng eða gras, þá mun hann reyna allra verk; sá hefir skaða, er verk hans brennr, en hann mun sjálfr hjálpast fyrir eldinn.

3, 16 (U. 132). Þér eruð heilagt mysteri guðs, þess er byggvir í yðr.

3, 18 (H. II 662). Ef nökkurr yðvarr hyggr sik spaken vera, sé hann heimskr þessa heims, at hann verði spakr.

3, 19 (U. 3). Speki þessa heims er heimska fyrir guði.


4, 5 (H. I 89). Varizt við at dœma fyrri en tíminn kemr.

4, 7 (U. 46). Hvat hefir þú þat er þá tókt eigi? En ef þú tókt, hvat dyrkasttu?


6, 17 (B. 149). Einn andi er guðs ok þess er hánum þjónar vel.

6, 18 (H. II 624). Flyi þér óhreinsan ok hóran!


7, 1 (U. 33). Gott er manni eigi at taka á konu.

7, 14 (P. 145). Helgask mun ótrúr maðr - - at konu sinni - - ok vánd kona mun batna af sínum manni.

7, 29-31 (B. 55). Sú tíð er nú at þeir er konur eigu sé svá sem þeir er eigi eigu, ok þeir er gráta sé svá sem eigi grátendr ok þeir er fagna sé svá sem eigi fagnendr ok þeir er kaupa sé svá sem eigi eigendr, ok þeir er neyta þessa heims sé svá sem eigi neytendr, þvíat umlíðr þessa heims líkneski.


9, 27 (U. 141). Hirti ek líkam minn ok leiði ek hann í ánauð at eigi verða ek vándr þá er ek kenni öðrum gott.


10, 11 (B. 49). Vér erum komnir í enda heims.

10, 12 (H. II 598). Sá er stendr, sjáist hann fyrir at hann falli eigi.

10, 13 (U. 34). Guð er trúr ok lætr eigi freista vár yfir þat, er vér megum, heldr mun hann gera fulting með freistni.

10, 33 (B. 130). Alt várkynda ek öllum, at ek mætta öllum of hjálpa.


11, 3 (B. 83). Guð er höfuð Krists.


12, 8-11 (B. 33). Sumum gefsk speki mál fyr heilögum anda, en sumum vitra fyrir enn sama anda, en sumum gefsk grœðing ok trúa í þessum anda. Sumum gefsk græðing sótta, en sumum krapta verk, sumum spáleik, sumum anda grein, sumum skilning tungna, sumum mála þyðing. Þetta alt viðr einn heilagr andi ok skiptir svá með hverjum sem hann vill.

Slgn. B. 27: Hann sendi anda sinn ofan ok veitti sumum mælsku en sumum minni, sumum jarteinir, en sumum at mæla á margar tungur, en sumum bók speki.


13, 4-8 (W. 213). [Elska öfundar eigi[3], eigi gerir hon miska, eigi drambar hon, eigi er hon ágjörn, eigi leitar hon sinna hluta, eigi hæðir hon, eigi hyggr hon illa, eigi fagnar hon illu, en hon samfagnar góðu. Alla hluti berr hon, öllum trúir hon, öllum vilnask hon, öllum heldr hon upp, aldregi fellr hon.

13, 12 (B. 187). Nú sjám vér guð svá sem í skuggsjón ok með gatú, en þá skulum vér sjá andliti til andlits svá som hann er.

13, 13 (U. 6). Ván ok trú, ok ást, þessar þrjár eru, ok er ást þeira mest.


14, 20 (B. 33). Verit eigi ér bernskir at vitinu holdt at ilskunni.

(W. 184). Verðið ér bernskir at ilsku, en rösknir at viti.
(H. II 658). Þér skulut vera smásveinar at ilskunni, at þér séð algervir í skilningu.


15, 1-5 (BJ. 34). Ek geri yðr kunnigt, góðu brœðr, þau guðs orð, er hann sjálfr bauð mér fram at bera. Ok svá segi ek yðr, sem hann sagði mér, at hann dó firir synda várra sakir sem helgar ritningar segja, ok var síðan í gröf lagðr ok reis upp af dauða.

15, 10 (W. 17). Miskunn guðs em ek þat er ek em.

15, 12 (BJ. 34). En ef svá er talt ok boðat, at Kristr reis upp af dauða, hví segja þat sumir mann at eigi er upprisa dauðra manna?

15, 16-17 (BJ. 34). En ef eigi rísa dauðir menn upp, þá reis eigi Kristr upp, en er Kristr reis eigi upp, þá er trú vár hégómleg.

15, 24 (El. 71). Hann mun selja ríki guði feðr sínum.

15, 28 (El. 71). Mun guð vera allr í öllum.

15, 33 (H. I 434). Spilla ill mál góða siðu.

15, 36 (B. 23). Þat er ér sáið eiga lifnar nema fyrr deyi.


2det Brev til Korinthierne

2, 15 (B. 81). Góðr ilmr Krists erum vér fyr guði.


4, 8-9 (Ph. 249). Pindir eru vér ok sakar oss ekki, braut eru vér reknir, eigi fyrfórumsk vér.

4, 16-18 (BJ. 202). - - at vér þreytimst eigi, þó at líkami várt mæðist ok tapi sínum veraldlegum styrk, þá endrnyiast þó andlegr likamr várr til guðs þjónustu dag frá degi, þvíat stundsleg öngð ok lítil þröngð[4] er skjótt líðr þóat þungt þykki, þau afla oss ok auka eilífa sœmd ok sælu, þóat vér skilim eigi eptir því sem vér ætlum, þvíat þat alt er vér sjám þat er stundlegt ok skjótt líðandi, en þat sem vér væntum ok enn er eigi sét[5] þat er eilíflelgt.


6, 1 (W. 105). Þess bið eð yðr, at eigi virðið ér enskis miskunn guðs.

6, 2 (W. 104). Nú er viðtœkileg tíð, ok nú eru heilsu dagar.

(B. 2). Nú er tœkileg tið ok dagr heilsu.
(H. II 251). Nú er tíð tœkileg komin, nú er heilsu tíð ok fagnaðar dagr.


7, 1 (W. 56). Hreinsum vér oss af allri saurgan holz ok anda, ok algörum gœzkuna í guðs hræzlu.


8, 14 (B. 47). Á þessi tið skal yður gnótt hugga válað þeira, at síðan verði þeira gnótt huggun yðvars válaðs.


9, 6 (U. 31). Sá er sparlegn sær, sparlega mun hann skera.


11, 14 (M. 408). Óvinrinn líkir sik opt engli ljóssins.

11, 29 (U. 141). Hverr er svá sjúkr eða svá viltr, at eigi kenna ek hvers meina mér í brjósti?


12, 2-6 ( P. 267). [Veit ek mann fyr 14 vetrum hafðan upp til hins þriðja himins, - - en guð veit, hvárt hann var bæði með önd ok likama, eða var öndin ein saman, en þat veit ek eigi[6] - - at sá enn sami maðr - - var leiddr í paradís ok heyrði þar þau orð, er manni er eigi leyft at mæla. - - Fyr þessa sök - - mætta ek helzt dyrkast, en ekki fyr mínar sakir, ok þóat ek görða þá mætti mér eigi virða til óvizku, fyr því at ek munda sannendi segja, en ek mun þó við vægjast, at eigi beri svá í móti at né einn - - ætli mik umfram þat, sem hann sér með mér eða min orð heyrir.

12, 7-9 (P. 556). Til þess at ek drambaði eigi af þeim birtingum, er guð veitti mér, er gefinn holdi mínu andskotans engill til freistni ok bardaga, fyrir hverja sök ek bað dróttinn þrysvar, at hann ræki þann engil frá mér, en - - tók ek þvílíkt andsvar: Þörf vinnr þér, Paule, miskunn mín, þvíat kraptr algerist í sjúkdómi.

12, 10 (H. I 55). Þá er ek verð sjúkr, em ek sterkari.


Brevet til Galaterne

3, 27 (U. 132). Þér allir, er skirðir eruð í Kristi, Krist skryddu þér.

3, 28 (B. 1). Þar er engi gyðingr né girzkr maðr heiðinn, né útlendr þræll né frelningr, kall né kona, heldr er Kristr svá sem allir hlutir í öllum, en allir eru eitt með guði.


4, 4-5 (W. 54). Þá er kom fylling tíðarinnar, sendi guð son sinn orðinn af konu ok undir lögum, at hann leysti þá, er undir lögum váru ok vér yrðim at óskmögum.


5, 16 (H. II 428). Gangit þér í andanum ok fylgit eigi holdsins girndum.

5, 17 (W. 117). Andinn girnisk á mót öndinni ofvalt.

5, 19-22 (BJ. 42). En hann segir opinberlaga verk þau er likaminum fylgja, þessor kallar hann þau verk: hórdóm, fúllífi, óhreinsemd, lostasemi, skurðguða átrúnað, galdr, gerningar, úvináttur, þrættur, bakmæli, reiði, deildir, sundrþykkju, margbreytni, öfundsyki, manndráp, svik, bölvanir, ást hégomlegra hlutu, ofdrykkju, ofát ok önnur slík ill verk. En þeir er slík verk gera, þá skulu eigi öðlast himinríki. Þessor kallar hann andleg verk: réttan kærleik til guðs ok nágranna síns, hér meðr gleði, þolinmœði, langhyggju, gœzku, góðvili, hœgværi, trú, hófsemd, fráhald illra hluta.


6, 2 (U. 179). Beri hverr annars byrði ok fylli þér þá lög Krists.

6, 7 (U. 213). Hirðið eigi at villa Krist, þvíat guð lætr eigi skelkjask.


Brevet til Efeserne

2, 20 (W. 100). Ér eruð smíðaðir yfir grundvöll postola ok spámanna.


4, 5-6 (H. I 278). Einn er guð, ein er trúa, ein er skírn, einn er faðir allra, sá er öllum efri er.

4, 26 (H. I 89). Látit eigi sól setjast yfir yðarri reiði.

4, 31 (U. 43). Öll heipt ok reiði ok bræði ok kall ok guðlastan takist frá yðr.

4, 32 (U. 12). Svá sem guð fyrigaf yðr í Kristo, geri þér ok svá.

5, 2 (U. 88). Góðr ilmr erum vér fyrir guði.

5, 5 (W. 212). Þat skuluð ér vita, brœðr mínir, ok skilja, at hverr hórdóms maðr ok saurlífis maðr ok ágjarn, þat er skurðgoða þjónn, hefir eigi erfð í ríki Krists ok guðs.

(El. 67). Ágirni er skurðgoða þjónustu.

5, 6 (W. 212). En fyr þat kœmr reiði guðs yfir menn af þessa hluti mistrúa.

5, 8 (B. 152). Þér váruð myrkr, en nú eruð þér ljós með dróttni.

5, 18 (H. II 635). Vili þér eigi at gera yðr ginta af víni, þvíat lostu líf liggr þar.


6, 12 (H. I 65). Eigi at eins eigu vér deilu at halda í gegn holdi ok blóði - - heldr ímót höfðingjum ok máttum þessa heims ok í gegn öndum ilskunnar, er í loptinu byggja.


Brevet til Filippenserne

1, 23 (BJ. 80). Ek fysumst at deyja ok vera með Kristi.

(B. 110). Páll postoli var fúss til at andask ok lifa með Kristo.


2, 6-8 (B. 180). Sá er var í guðs ásjónu ok ætlaði sér eigi nakkvat at vera glíkr guði, en hann lægði sik sjálfan ok tók likam þræls gerr í glíking manna, ok fundinn at búningi sem maðr ok [gerðist hlyðinn alt til bana kross[7].


3, 21 (El. 75). Guð endrskapar líkam lítilætis várs eptir glíkingu likams birti sinnar.


Brevet til Kolosserne

1, 16 (W. 88). Allir hlutir eru af guði skapaðir á himni ok á jörðu, synilegir (ok ósynilegir), stólar ok dróttnar, höfðingjar ok veldis englar ok kraptar.


2, 3 (El. 118). Í hánum er öll vitra ok speki.

2, 9 (El. 120). Öll fylling var guðdóms í hánum.


3, 13 (U. 12). Fyrigefi þér yðr sjálfum, ef nökkurr hefir sök í gegn öðrum, svá sem guð fyrigaf yðr.


4, 2 (H. II 545). Páll postoli byðr oss at vér sem staðfastir á bœn várri ok vakrir.


1ste Brev til Thessalonikerne

Paulus preker til tessalonikerne.
5, 15 (U. 12). Engum skulu þér gjalda illu fyrir ilt.

5, 16-18 (H. II 403). Fagni þér jafnan ok biðist fyrir án afláti, gerit guði þakkir í öllum hlutum.

(B. 181). Verðit þér aldregi á milli bœna heldr gerit þér guði þakkir í öllum hlutum.

5, 22 (M. 34). Varni þér við öllu yfirbragði illu.


1ste Brev til Timotheus

2, 4 (W. 30). Sá er vill alla menn heila verða láta.


5, 22 (Th. 43). Legg öngum skjótt vígslu hendr í höfuð, at eigi samneytir þú syndum þeira.


6, 9 (H. II 351). Hégómligar girndir ok meinsfullar, hverjar er mygja mönnum til eilífs tjóns.


2det Brev til Timotheus

2, 4 (B. 181). Engi á þeira at binda sik í veraldlegu starfi er guða ríðari er, ef hann vil þeim líka er hann fal sik á hendi.

2, 11 (BJ. 206). Tryggleg heit ok utan alls fals: ef vér þolum allir samt pínsl ok dauða, þá skulum vér sællega saman lifa.


3, 5 (Ph. 247). Hafendr fyrir heit mildi en krapt hans neitendr.

3, 12 (P. 498). Hverr sá maðr er mildlega vill lifa, mun ofsókn þola.


4, 2 (B. 175). Páll postoli mælti við Timotheum at hann skyldi kenna með þolinmœði ok hógværi.


Brevet til Titus

1, 6-9 (H. II 78). Þat byrjar at byskup sé frægr maðr, einkvæntr, hófsamr, vitr, skírlífr, sœmilegr, gestrisinn, predikari, friðsamr, úþrætinn, eigi mjök ágjarn, vaskr húsbóndi langan tíma undir þjónandi rétta trú ok heilaga siðsemd.

1, 15 (H. I 34). Allir hlutir eru hreinum hreinir, en saurgum ok trúlausum er alt saurugt.

1, 16 (B. 19). Þeir látask kunna guð en neita hánum í verkum.


2, 15 (B. 175). Páll postoli mælti við Titum, at hann skyldi ávita með ríki.


Brevet til Hebræerne

11, 1 (B. 131). Trúa er at vætta þess er eigi má sjá.

11, 6 (U. 4). Úmáttulegt er at líka guði fyri utan trú.


12, 14 (BJ. 192). Haldið friðsema við alla menn ok hreinan heilagleik, þvíat engi sér sá guð, er eigi gætir þessa.

12, 29 (B. 32). Guð várr er eldr brennandi.


13, 5 (BJ. 203). Eigi skal ek firirláta þik eða hlíta.


Jakobs Brev

1, 12 (U. 14). Sæll er sá er stenzk freistni, þvíat þá er hann verðr reyndr, hann má taka dyrð, þá er guð hét þeim mönnum er hann elska.


2, 10 (W. 112). Sá er hendi drepr við einu boðorðinu, sá er allra sekr.

2, 14 (U. 4). Hvar stoðar, brœðr mínir, þóat nökkurr segisk hafa trú ok hefir hann eigi verkin? eigi má þá trú grœða hann.

2, 26 (U. 4). [Svá sem úreyndr likamr er aldauðr, svá er ok trú dauð fyrir útan góð verk[8].


3, 2 (B. 74). Í mörgu misgerum vér allir.

(W. 210). En sá er eigi misgjerir í orði, sá er allgörr kallaðr.

3, 3-8 (W. 210). Styra menn hestum þangat, er vilja með beislum þeim, er í munn þeim eru látin. Ok svá skipum þot mikil sé með litlu styri þangat, er styrimaðr vill. Svá hitt sama styrir tunga manns allri rás lifs hans. Öll kykvendi verða tamid af mönnum. En tunga má engi maðr temja, at hon mæle eigi þarflausa hluti.

3, 9-11 (W. 210). Með tungunni lofum vér guð föður, með henni bölvum vér mönnunum er til glíkingar guðs eru skapaðir, enda ferr fram þaðan lof ok bölvun. En bruðr lætir eigi fram ór eni sömu rás bæði sött vatn ok beiskt senn.


5, 16 (U. 19). Játti þér syndir hverr öðrum, ok biði þér á meðal yðar, at þér hjálpizk. - - (W. 63). Optleg bœn heilags manns orkar myklu við guð.


1. Peters Brev

1, 17-19 (BJ. 93). Þér kallið þann föður yðvarn, er engan gerir mismun, nema dœmir hvern eptir tilgerðum. Vitið þat sannlega, at hann hefir eigi keypt yðr með gulli né silfri eða nökkuru hégómlegu verði, nema heldr hefir hann úthelt yðr til hjálpar ok frelsis blóð síns helga sunar.

1, 24 (U. 68). Hvert hold er sem gras.


2, 5 (W. 11). Ér skuluð smíðask í andleg hús svá sem lifandi steinar.

2, 13-14 (Str. 182). Veri þér hlyðnir ok tryggvir láfarðum yðrum svá konungi sem keisara svá öðrum höfðingjum þeim sem af konunginum verða sendir - - þvíat þeir eru skipaðir at refsa illvirki ok gæta rétlyndu.

2, 17 (Kongespeilet 105). Hræðizk þér guð ok tignit konung yðarn.

2, 18 (Str. 182). Allir hinir smærri menn verið undir orpnir ok hlyðnir í öllum hlutum láfarðum yðrum eigi at eins hœgværum nema jafnvel bráðlyndum.

2, 21 (H. II 519). Kristr var píndr fyrir vára skuld ok fekk oss dœmi, at vér fylgðim hans fótspörum.


3, 6 (W. 65). Svá sem Sara hlyddi Abrahe búanda sínum ok kallaði hann dróttinn sinn, hennar dœtr eruð ér, ef vel gerið ér.


5, 5 (U. 15). Guð stendr í gegn dramblátum en gefr miskunn lítillátum.

5, 7 (H. II 569). Kasta hugsan þinni til guðs, þvíat hánum er harðla mikil rœkt á oss.

5, 8 (Ph. 250). Svá er djöfull í gegn oss sem leo rymjanda, faranda ok leitanda hvat hann of slíti.


2. Peters Brev

2, 7 (W. 166). Ráttlátr Lóth var þröngðr af vándri atferð illra manna.

2, 22 (U. 22). Hundr er snyst aptr til spyju sinnar.


1. Johannes Brev

1, 8 (B. 33). Ef vér segjumk synda lausir, þá ljúgum vér ok tælum oss sjálfa.

(B. 74). Ef vér segjum, at vár hafim eigi syndir görvar, þá tælum vér enn sjálfa ok segjum eigi satt.

1, 9 (U. 19). Trúr er guð ok réttlátr, ef vér göngum í gegn syndum várum, at hann mun fyrigefa oss syndir ok hreinsa oss af allri ilsku.


2, 1 (P. 490). Því, brœðr mínir, skrifa ek til yðvar - - at þér forðizt syndina.

2, 4 (B. 23) Lygr sá er segisk unna guði en hann heldr eigi boðorð hans.

2, 15 (BJ. 49). Leggit enga elsku við heiminn eða við þat er hánum fylgir.

(W. 208). Hirðið eigi ér at elska heim þenna né þá hluti, er í heimi eru.

2, 17 (BJ. 49). Þvíat heimrinn liðr skjótt ok öll hans fegrð; en sá er guð elskar, þá er hans vera eilífleg í fagnaði.

2, 27 (B. 31). Smurning hans kennir oss alla hluti.


3, 15 (U. 137). Hverr sá er hatar bróður sinn, hann er manndrápsmaðr.

3, 16 (B. 122). Svá skulum vér láta önd vára fyr brœðrum, sem guð lét önd sina fyr oss.


4, 4 (H. II 500). Meiri er sá, er með oss er, en hinn er með heiminum er.

4, 8 (B. 29). Guð er ást.

4, 18 (U. 27). Algör ást hon rekr á braut þrælslega hræzlu.

(BJ. 197). Fullkominn kærleikr guðs rekr brott allan ótta ok hræzlu.
(H. II 187). Algör ást byrgir úti hræzluna.

4, 20 (B. 36). Sá er eigi elskar bróður sinn, þann er hann sér, hversu mun hann elska guð, þann er hann sér eigi?

4, 21 (U. 5). Þat boðorð höfum mér af guði, at sá elski náng sinn er guði ann.




Fotnoter:

  1. ást (B. 63).
  2. [í dróttni (W. 213).
  3. [góðgjöru er ást (H. I 660).
  4. þraut (var. lect.).
  5. auðsynt (var. lect.).
  6. [Veit ek mann hafa verit gripinn fyrir 14 árum alt til ens þriðja himins, sem guði er kunnigt en eigi mér (mönnum var.) hvárt í sálinni eðr bæði samt í önd ok líkama. (P. 554). Guð veit, en ek veit eigi, hvárt ek var uppnuminn með likam eða utan mínu likam (H. I 97).
  7. [var hlyðinn alt til dauða (El. 68).
  8. [Dauð er truá vár án góðum verkum (B. 19).