Lausavísur (Rögnvaldr jarl)

Fra heimskringla.no
Hopp til: navigasjon, søk
Velg språk Norrønt Islandsk Norsk Dansk Svensk Færøysk
Denne teksten finnes på følgende språk ► Original.gif Dansk.gif


Carmina Scaldica


Udvalg af norske og islandske skjaldekvad ved Finnur Jónsson
G.E.C. Gads Forlag - København 1929


Rögnvaldr jarl kali
Lausavísur


1.
Tafl emk örr at efla,
íþróttir kank níu,
týnik trauðla rúnum,
tíð er bók ok smíðir,
skríða kank á skíðum,
skýtk ok rœk, svát nýtir;
hvártveggja kank hyggja:
harpslótt ok bragþáttu.

2.
Vér höfum vaðnar leirur
vikur fimm megingrimmar;
saurs vara vant, er várum,
viðr, í Grímsbœ miðjum;
nú 'r þats más of mýrar
meginkátliga látum
branda elg á bylgjur
Björgynjar til dynja.

3.
Liggja sék á leggjum
(láss bannar þér rásir)
kveldförlustum karli
(Kúgi) járn hin bjúgu;
eigið aldri Kúgi,
(aptr munt settr af prettum)
nauðr er at nýta eiða,
náttþing ok halt sáttir.

4.
Aldr hefk frétt þats feldu
faldstall konur allar
(verðrat menja myrðir
mjúkorðr) höfuðdúkum,
nú tér Hlökk of hnakka
haukstrindar sér binda
(skrýðisk brúðr við bræði
bengagls) merar tagli.

5.
Víst 'r at frá berr flestum,
Fróða meldrs, at góðu
velskúfaðra vífa
vöxtr þinn, Bil hin svinna;
skorð lætr hár á herðar
haukvallar sér falla
(átgjörnum rauðk erni
ilka) gult sem silki.

6.
Orð skal Ermengerðar
ítr drengr muna lengi;
brúðr vill rökk, at ríðim
ránheim til Jórðánar;
en er aptr fara runnar
unnviggs of haf sunnan,
rístum heim, at hausti,
hvalfrón til Nerbónar.

7.
Vín bar hvít hin hreina
hlaðnipt alindriptar,
sýndisk fegrð, er fundumk,
ferðum Ermengerðar;
nú tegask öld með eldi
eljunfrœkn at sœkja
(ríða snörp ór slíðrum
sverð) kastala ferðir.

8.
Muna munk jól, þaus ólum
austr, gjaldkera hraustum,
Ullr, at Egða fjöllum,
undleygs, með Sölmundi;
nú gerik enn of önnur
jafnglaðr sem vark þaðra
sverð at sunnanverðum
svarm kastala barmi.

9.
Unðak vel, þás vanðisk
víneik tali mínu,
gæfr vark völsku vífi,
vánarlaust, á hausti;
nú gerik enn, þvít unnum
ættgóðu vel fljóði,
grjót verðr laust at láta
límsett, ara mettan.

10.
Ván ák út á Spáni,
var skjótt rekinn flótti,
flýði margr af mœði
menlundr, konu fundar;
því erum vér, at váru
vápnhljóð kveðin þjóðum,
(valr tók völl at hylja)
verðir Ermengerðar.

11.
Skalkak hryggr í hreggi,
(hvínn) meðan strengr ok lína,
(svörðr) fyr snekkju barði
svalteigar, brestr eigi;
því réðk hvítri heita
hörskorð, er fórk norðan,
vindr berr snart at sundi
súðmar, konu prúðri.

12.
Vindr hefr völsku sprundi
vetrar-stund frá mundum
(út berum ás at beita)
austrœnn skotit flaustum;
verðum vér at gyrða,
Vánar hjört fyr Spáni
vindr rekr snart at sundi,
sviðvís við rá miðja.

13.
Kross hangir þul þessum
(þjóst skyli lægt) fyr brjósti,
flykkisk framm á brekkur
ferð, en palmr meðal herða.

14.
Villat vinr minn kalla,
varð allr í drit falla,
nær er í því œrin
ógæfa, miðhæfi;
lítt hykk at þá þœtti
þengils mágr, er rengðisk,
(saurr fell grár af gauri)
góligr, í Imbólum.

15.
Ríðum Ræfils Vakri,
rekuma plóg af akri,
erjum úrgu barði,
út at Miklagarði,
þiggjum þengils mála,
þokum framm í gný stála,
rjóðum gylðis góma,
gerum ríks konungs sóma.


Ragnvald Kale (Kolsson) den hellige, 1100-58, sønn av Kol Kalesson, lendmann fra Agder, og den orknøyske jarledatter Gunnhild Erlendsdatter, ble 1129 utnevnt av Sigurd Jorsalfare til jarl på Orknøyene og Hjaltland. Ragnvald bygde St. Magnuskatedralen i Kirkwall og hyllet 1150 den norske konge. 1152-55 drog han sammen med flere norske lendmenn, bl.a. Erling Skakke, på korstog til Palestina. Drept under strid på Orknøyene etter sin tilbakekomst. Ragnvald var en god skald. Sammen med islendingen Hall Torarinsson diktet han Háttalykill (Nøkkel til versemålene), hvorav en stor del er bevart. Han var en avholdt landstyrer, ble regnet for hellig, kanonisert av Cølestin 3 og skrinlagt i Kirkwall 1192. Kildetekst: SNL