Agathu Saga - Revisjonshistorikk

Jesper på 26. des. 2022 kl. 09:35

2022-12-26T09:35:18Z

August på 1. okt. 2021 kl. 06:59

2021-10-01T06:59:39Z

August på 12. feb. 2021 kl. 07:50

2021-02-12T07:50:38Z

August på 15. aug. 2020 kl. 07:25

2020-08-15T07:25:52Z

August: Erstattet OldNordicTimes med HTML-koder

2020-08-15T07:24:08Z

Erstattet OldNordicTimes med HTML-koder

Vis endringer

August på 3. jun. 2017 kl. 14:16

2017-06-03T14:16:38Z

August på 14. mai 2016 kl. 16:07

2016-05-14T16:07:05Z

August på 7. mai 2016 kl. 09:13

2016-05-07T09:13:00Z

August på 7. mai 2016 kl. 09:11

2016-05-07T09:11:29Z

Vis endringer

August på 4. apr. 2016 kl. 16:37

2016-04-04T16:37:46Z

Vis endringer

@@ Linje 3: / Linje 3: @@
 !align="center" valign="top" width="40%" | '''Velg språk''' !!align="center" valign="top" width="10%" | Norrønt !!align="center" valign="top" width="10%"| Islandsk !!align="center" valign="top" width="10%"| Norsk !!align="center" valign="top" width="10%"| Dansk !!align="center" valign="top" width="10%"| Svensk !!align="center" valign="top" width="10%"| Færøysk
 |-
-!  Denne teksten finnes på følgende språk ►!! [[Fil:Original.gif|32px|link=Agathu Saga]] !!  !!  !!  !!  !!
+!  Denne teksten finnes på følgende språk ►!! [[Fil:Original.gif|32px|link=Agathu Saga]] !!  !!  !! [[Fil:Dansk.gif|32px|link=Sankt Agathes saga]] !!  !!
 |-
 |}

← Eldre revisjon		Revisjonen fra 1. okt. 2021 kl. 06:59
Linje 90:		Linje 90:


−	<center>'''____'''	+	<center>'''____'''</center>

@@ Linje 14: / Linje 14: @@
-<big><big>'''Agathu Saga Meyiar'''</big></big><br><big>'''I.'''</big><br>(''Codex Holm. 2 folio'')
+<big><big>'''Agathu Saga Meyiar'''</big></big>
 '''[[Carl Richard Unger biografi|C. R. UNGER]]'''
 Christiania 1877</center>
@@ Linje 56: / Linje 63: @@
-<center><big>'''II.'''</big><br>(''Codex 233 folio'')</center>
+===II. (Codex 233 folio)===
@@ Linje 86: / Linje 93: @@
-<big>'''III.'''</big><br>(''Bladfragment i norske Rigsarkiv af en i første Halvdel af det 14de Aarhundrede i Norge skreven Membran.'')</center>
+===III. (Bladfragment i norske Rigsarkiv af en i første Halvdel af det 14de Aarhundrede i Norge skreven Membran.)===

← Eldre revisjon		Revisjonen fra 15. aug. 2020 kl. 07:25
Linje 6:		Linje 6:
	\|-		\|-
	\|}		\|}
		+
		+
		+	<div class="toccolours"><center>Noen spesialtegn vises ikke på iPhone/iPad.</center></div>

← Eldre revisjon		Revisjonen fra 3. jun. 2017 kl. 14:16
Linje 73:		Linje 73:


−	'''5.''' En eptir fiora daga lidna þadan þa let Kvincianus iarl leida hana fyrir dómstol sinn ok mælti svo við hana: «Hygg at þu, Agatha, heilsu þinni ok blota goðum vórum almatkum, ok þraz eigi moti mer, at þar fyrir tapir þu heilsu þinni ok lifi ok þolir hedan af meiri kvalar en fyr.» Heilog Agatha svaraði: «Aull ero bodord þin ok orð ónyt ok rangir domar þinir, þviat þeir saurga þik ok draga til helvitis, eda hverr mun svo ærr vera ok vitlauss, at hann heiti til hialpar ser ꜳ stokka eða steina, eða hverr mun svo fiarlægr allri skynsemi, sa er deili veit ꜳ skapara sinum ok kennir satt lios, at hann mun ganga myrkra g<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>tu sva afskapliga, at hann mun dyrdka greylig goð þin, er gior ero manna h<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>ndum eptir hinum verstum monnum, er verit hafa i heiminum, er ꜳ allan hátt voro fullir af di<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>fulligum golldrum ok g<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>rningum ok þar med af allzkonar fullifnaði ok hordómun, morðum ok odaðaverkum, er auðfundin munu verða i þeira lifss<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>gum, meþan þau voro her i heimi i sinum baulvuðum likomum. En eptir þeira skemdarfult lif foru þau til helvitis ok brenna þar ok friosa med di<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>flinum ok hans árum, ok allir þeir er þau dyrðka, utan enda; en þau mega hvarki biarga ser ne oðrum, helldr voro þau eptir dauðann blotut ok m<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>gnut af vóndum m<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>nnum ok di<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>fuls krapti til fyrirdæmingar eilifrar sialfum þeim ok <font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>llum þeim, er þeim treysta. Eða hyggr þu, hinn grimmi guðs ovin, at ek muna sakir reidi þinnar eda fyrir ognir pisla þinna eða fyrir n<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>ckurskonar bliðmæli orda þinna gefa upp ast ok traust drottins mins Jesu Kristz, er bædi er guþ ok madr, sa er ser let sóma at græða mik af ollum sarum ok endrskapadi briost min fyrir dyrd heilags nafns sins, at oll veralldar bygðin viti efalaust engan annan vera sannan guð, allra luta skapara ok lausn, nara ok grædara, lifanda ok rikianda utan enda, amen.» En er heil<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>g Agatha lauk sinni ræðu med sniollum framburð ok svo miklum guds krapti, at allir undruduz er hia voro, þa bra Kvincianus sva við, at allan lit dro or andliti hans, ok megin likama hans minkadi sva, at varla gat ~~hana~~ setið upp, ok engu orði gat hann svarat, þa er heilug Agatha sannyrði goð hans, ok nær var alt skynsemdar vitit fra honum. En er hann retti við svo sem af þungu omegni, þa rann svo reiðin um allan likama hans, at varla þoldi hann kyrr, ok likligt mundi þickia, at bloðit mundi ut springa um heilt skinnit. Ok i fyrstu skalf hann sem af ofrkulda, er hann hof ræðu sina ꜳ þessa lund: «Heyr þu, hin aumazta kona, er med ógurligum orðum hefir fellt ꜳ þik allra goðanna reiði ok mina, ok þar fyrir skaltu þola allar þær pislir, er ver megum þer fá. Ok þo fáom ver eigi hefnt goðanna ꜳ þer, þott þu hefdir hundrat likama, ok hundrat sinnum væri hverr þeira hinum h<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>rduztum pislum til dauda pindr. En þo seg þu aðr þu þolir dauða pislir, hvert goðanna þik hefir sva guddomliga læknat.» Sęl Agatha svaradi: «Kristr sonr guðs lifanda læknaði mik, en eigi god þin onyt ok skemðarfull.» Kvincianus mælti: «Þorir þu enn at nefna Krist ok kalla hann guð?» Agatha svaraði: «Kristi iati ek med minum munni ok af ollu hiarta minu.» Þa tok Kvincianus at æðaz af reidi, ok let fletta hana klædum ok kasta henni ꜳ hvast griot ok draga hana um brennandi ellda ok glæðr ok þrysta henni þar ꜳ ofan med iarnst<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>fum ok rifa sundr holld hennar med iarnkrokum. En er hun var sva hormuliga pind, saung hun lof gudi. Þa kom landskialpti mikill, ok fell hofs veggr ꜳ tvo h<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>fðingia iarls, þa er grimmaztir voro ok mestir vinir hans ok raðgiafar, het annarr þeira Silvinus, en annarr Falkomus, ok l<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>mduz allir ok do illum dauða. Þa kom mikill ótti ok hræzla yfir allan borgarlyd vid landskialptann, ok foro med miklum þys til iarls ok avituðu hann um þat, er hann let pina guðs ambatt.	+	'''5.''' En eptir fiora daga lidna þadan þa let Kvincianus iarl leida hana fyrir dómstol sinn ok mælti svo við hana: «Hygg at þu, Agatha, heilsu þinni ok blota goðum vórum almatkum, ok þraz eigi moti mer, at þar fyrir tapir þu heilsu þinni ok lifi ok þolir hedan af meiri kvalar en fyr.» Heilog Agatha svaraði: «Aull ero bodord þin ok orð ónyt ok rangir domar þinir, þviat þeir saurga þik ok draga til helvitis, eda hverr mun svo ærr vera ok vitlauss, at hann heiti til hialpar ser ꜳ stokka eða steina, eða hverr mun svo fiarlægr allri skynsemi, sa er deili veit ꜳ skapara sinum ok kennir satt lios, at hann mun ganga myrkra g<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>tu sva afskapliga, at hann mun dyrdka greylig goð þin, er gior ero manna h<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>ndum eptir hinum verstum monnum, er verit hafa i heiminum, er ꜳ allan hátt voro fullir af di<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>fulligum golldrum ok g<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>rningum ok þar med af allzkonar fullifnaði ok hordómun, morðum ok odaðaverkum, er auðfundin munu verða i þeira lifss<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>gum, meþan þau voro her i heimi i sinum baulvuðum likomum. En eptir þeira skemdarfult lif foru þau til helvitis ok brenna þar ok friosa med di<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>flinum ok hans árum, ok allir þeir er þau dyrðka, utan enda; en þau mega hvarki biarga ser ne oðrum, helldr voro þau eptir dauðann blotut ok m<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>gnut af vóndum m<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>nnum ok di<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>fuls krapti til fyrirdæmingar eilifrar sialfum þeim ok <font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>llum þeim, er þeim treysta. Eða hyggr þu, hinn grimmi guðs ovin, at ek muna sakir reidi þinnar eda fyrir ognir pisla þinna eða fyrir n<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>ckurskonar bliðmæli orda þinna gefa upp ast ok traust drottins mins Jesu Kristz, er bædi er guþ ok madr, sa er ser let sóma at græða mik af ollum sarum ok endrskapadi briost min fyrir dyrd heilags nafns sins, at oll veralldar bygðin viti efalaust engan annan vera sannan guð, allra luta skapara ok lausn, nara ok grædara, lifanda ok rikianda utan enda, amen.» En er heil<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>g Agatha lauk sinni ræðu med sniollum framburð ok svo miklum guds krapti, at allir undruduz er hia voro, þa bra Kvincianus sva við, at allan lit dro or andliti hans, ok megin likama hans minkadi sva, at varla gat hann setið upp, ok engu orði gat hann svarat, þa er heilug Agatha sannyrði goð hans, ok nær var alt skynsemdar vitit fra honum. En er hann retti við svo sem af þungu omegni, þa rann svo reiðin um allan likama hans, at varla þoldi hann kyrr, ok likligt mundi þickia, at bloðit mundi ut springa um heilt skinnit. Ok i fyrstu skalf hann sem af ofrkulda, er hann hof ræðu sina ꜳ þessa lund: «Heyr þu, hin aumazta kona, er med ógurligum orðum hefir fellt ꜳ þik allra goðanna reiði ok mina, ok þar fyrir skaltu þola allar þær pislir, er ver megum þer fá. Ok þo fáom ver eigi hefnt goðanna ꜳ þer, þott þu hefdir hundrat likama, ok hundrat sinnum væri hverr þeira hinum h<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>rduztum pislum til dauda pindr. En þo seg þu aðr þu þolir dauða pislir, hvert goðanna þik hefir sva guddomliga læknat.» Sęl Agatha svaradi: «Kristr sonr guðs lifanda læknaði mik, en eigi god þin onyt ok skemðarfull.» Kvincianus mælti: «Þorir þu enn at nefna Krist ok kalla hann guð?» Agatha svaraði: «Kristi iati ek med minum munni ok af ollu hiarta minu.» Þa tok Kvincianus at æðaz af reidi, ok let fletta hana klædum ok kasta henni ꜳ hvast griot ok draga hana um brennandi ellda ok glæðr ok þrysta henni þar ꜳ ofan med iarnst<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>fum ok rifa sundr holld hennar med iarnkrokum. En er hun var sva hormuliga pind, saung hun lof gudi. Þa kom landskialpti mikill, ok fell hofs veggr ꜳ tvo h<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>fðingia iarls, þa er grimmaztir voro ok mestir vinir hans ok raðgiafar, het annarr þeira Silvinus, en annarr Falkomus, ok l<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>mduz allir ok do illum dauða. Þa kom mikill ótti ok hræzla yfir allan borgarlyd vid landskialptann, ok foro med miklum þys til iarls ok avituðu hann um þat, er hann let pina guðs ambatt.

	Þa hræddiz iarlinn bæði landskialptann ok þys lyðsins, ok flyði hann undan, en þo let hann kasta Agatham i myrkvastofu. En er hun kom þar, helt hun h<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>ndum upp til himins ok bad til guds fyrir ser ꜳ þessa lund: «Heyr þu, almáttigr guð allra luta skapari, fadir drottins Jesu Kristz, er med hans dauða dreyra leystir alt mannkyn af di<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>fuls valldi; heyr þu, drottinn minn Jesus Kristr lifandi guds son, verandi med eilifum feðr sannr guð fyrir allar veralldir, sa hinn sami er virðiz at taka i enda veralldar ꜳ þinn oskaddan guðdom dauðligan likam ok þrælsligan manndóm af hinu hreinazta holldi iungfru sancte Marie þinnar helguztu modur, ok letz fra henni beraz i þenna heim sannr guð ok sannr maðr; heyr þu heilagr andi, almattigr gud af fedr ok syni framfarandi, samiafn ok sameilifr i guddomi feðr ok syni, einn guð osundrskiptiligr i guddoms velldi, en sundrgreindr i þrimr personum, heyr þuu, heilug þrenning (ok) s<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>nn einingh, er mik skapadir af dusti iarðar ok leiddir mik ut af kviði moþur minnar lifgandi mik med ablęstri siaufalldra heilags anda gipta, þu er hreinsadir mik af synd hins fyrsta mannz ok lærdir mik lifs g<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>tu at ganga, ok hlifdir mer við ollum di<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>fuls vælum, ok styrktir mik i hverri freistni, ok letz mik yfirstiga elld ok iarn, b<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>nd ok bardaga, þu er fra mer skilðir heims elsku alla ok saurgan likams, ok veittir mer sanna ast ok þolinmædi i pislum, bid ek þik, drottinn minn, at þu miskunnir þeim ollum, er mitt traust sækia ser til bæna fultings, ok ver þeira minnigr i sinum naudsynium, er mik dyrdka i þinu nafni, hveria velgerninga er þeir gora. Enn biðr ek þik, guð minn, at þu takir nu anda minn or likam ok sendir helga engla þina moti salo minni, at þeir færi hana til þinnar miskunnar i hvilld heilagra.» En er heilog Agatha hafdi bæn lokit, þa leid hennar blezaða <font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>nd brott af hennar likama med sva mikilli dyrð ok ilm, at allir er hia voro þottuz i paradiso komnir. Þar med fylgði sva mikit lios, at allir heidnir menn þorðo eigi móti at sea, en heyrdu þeir elskuligar raddir i loptit upp syngiandi lof guði, en eptir þriar stundir lidnar fra andláti hennar leið þat hit himneska lios upp i loptit. Ok er af leið mannligr otti, þa komu kristnir menn ok l<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>gdu likam sællar Agathe i steinþro nyia ok smurðu dyrdligum smyrslum. En er þeir stodu yfir liki hennar med harmi, þa kom þar einn ungr madr dyrdligr at ꜳliti i silkiklæðum gullskotnum, ok fylgðu honom meirr en hundrat sveina tiguliga bunir, kurteisir ok skryddir hvitum klædum; þeim fylgdi dyrdligr ilmr. Sa hinn ungi maðr gekk hógliga at fram ok lagði i steinþróna hia liki sællar Agathe tabolu af marmarasteini gorva. En ꜳ henni var sva ritat: heilagr hugr gaf sialfviliandi veg guði ok lausn fostriarþar. En er aptr var lokit steinþronni, for hinn ungi maðr brott med alla sina sveina, ok sꜳz hann alldri i Sikiley hvarki adr ne sidan, ok hyggia menn, at englar guds hafi þetta verit. En ritning sea fekk morgum manni mikillar ꜳhyggiu, hvat þyða mundi, bæði kristnum ok heiðnum ok gyðingum, ok sneruz margir til rettrar tru, ok gerðiz bænastaðr mikill at leiði sællar Agathe.		Þa hræddiz iarlinn bæði landskialptann ok þys lyðsins, ok flyði hann undan, en þo let hann kasta Agatham i myrkvastofu. En er hun kom þar, helt hun h<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>ndum upp til himins ok bad til guds fyrir ser ꜳ þessa lund: «Heyr þu, almáttigr guð allra luta skapari, fadir drottins Jesu Kristz, er med hans dauða dreyra leystir alt mannkyn af di<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>fuls valldi; heyr þu, drottinn minn Jesus Kristr lifandi guds son, verandi med eilifum feðr sannr guð fyrir allar veralldir, sa hinn sami er virðiz at taka i enda veralldar ꜳ þinn oskaddan guðdom dauðligan likam ok þrælsligan manndóm af hinu hreinazta holldi iungfru sancte Marie þinnar helguztu modur, ok letz fra henni beraz i þenna heim sannr guð ok sannr maðr; heyr þu heilagr andi, almattigr gud af fedr ok syni framfarandi, samiafn ok sameilifr i guddomi feðr ok syni, einn guð osundrskiptiligr i guddoms velldi, en sundrgreindr i þrimr personum, heyr þuu, heilug þrenning (ok) s<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>nn einingh, er mik skapadir af dusti iarðar ok leiddir mik ut af kviði moþur minnar lifgandi mik med ablęstri siaufalldra heilags anda gipta, þu er hreinsadir mik af synd hins fyrsta mannz ok lærdir mik lifs g<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>tu at ganga, ok hlifdir mer við ollum di<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>fuls vælum, ok styrktir mik i hverri freistni, ok letz mik yfirstiga elld ok iarn, b<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>nd ok bardaga, þu er fra mer skilðir heims elsku alla ok saurgan likams, ok veittir mer sanna ast ok þolinmædi i pislum, bid ek þik, drottinn minn, at þu miskunnir þeim ollum, er mitt traust sækia ser til bæna fultings, ok ver þeira minnigr i sinum naudsynium, er mik dyrdka i þinu nafni, hveria velgerninga er þeir gora. Enn biðr ek þik, guð minn, at þu takir nu anda minn or likam ok sendir helga engla þina moti salo minni, at þeir færi hana til þinnar miskunnar i hvilld heilagra.» En er heilog Agatha hafdi bæn lokit, þa leid hennar blezaða <font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>nd brott af hennar likama med sva mikilli dyrð ok ilm, at allir er hia voro þottuz i paradiso komnir. Þar med fylgði sva mikit lios, at allir heidnir menn þorðo eigi móti at sea, en heyrdu þeir elskuligar raddir i loptit upp syngiandi lof guði, en eptir þriar stundir lidnar fra andláti hennar leið þat hit himneska lios upp i loptit. Ok er af leið mannligr otti, þa komu kristnir menn ok l<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>gdu likam sællar Agathe i steinþro nyia ok smurðu dyrdligum smyrslum. En er þeir stodu yfir liki hennar med harmi, þa kom þar einn ungr madr dyrdligr at ꜳliti i silkiklæðum gullskotnum, ok fylgðu honom meirr en hundrat sveina tiguliga bunir, kurteisir ok skryddir hvitum klædum; þeim fylgdi dyrdligr ilmr. Sa hinn ungi maðr gekk hógliga at fram ok lagði i steinþróna hia liki sællar Agathe tabolu af marmarasteini gorva. En ꜳ henni var sva ritat: heilagr hugr gaf sialfviliandi veg guði ok lausn fostriarþar. En er aptr var lokit steinþronni, for hinn ungi maðr brott med alla sina sveina, ok sꜳz hann alldri i Sikiley hvarki adr ne sidan, ok hyggia menn, at englar guds hafi þetta verit. En ritning sea fekk morgum manni mikillar ꜳhyggiu, hvat þyða mundi, bæði kristnum ok heiðnum ok gyðingum, ok sneruz margir til rettrar tru, ok gerðiz bænastaðr mikill at leiði sællar Agathe.

@@ Linje 14: / Linje 14: @@
-<big><big>'''Agathu Saga Meyiar'''</big></big><br><big>'''I.'''</big><br>(''Codex Holm. 2 folio.'')
+<big><big>'''Agathu Saga Meyiar'''</big></big><br><big>'''I.'''</big><br>(''Codex Holm. 2 folio'')
 '''[[Carl Richard Unger biografi|C. R. UNGER]]'''
@@ Linje 56: / Linje 56: @@
-<center><big>'''II.'''</big><br>(''Codex 233 folio'').</center>
+<center><big>'''II.'''</big><br>(''Codex 233 folio'')</center>
@@ Linje 89: / Linje 89: @@
-''Forsiden.''
+''Forsiden''
 storom ok vnytunm orðom. Hon svaraðe: Han kvæðr guð sin vera þau sem enghi guðdomr fylghir. Vere husspr&#339;ya hans sua sem Frigg gyðia hans, sialfr se han sem Oðen guð hans. Kæisaren ræiddiz þa myok ok bauð m&#339;yna hupp hengia ok hyða ok fastlegha pina. Meðan er þeir barðu hana ok bundu, þa mælte Quincianus viðr hana: Latt laust villu ok þralyndi hughskoz þins, tapa eighi lifui þinu eða ælsku. Sancta Agatha suaraðe með þessom orðom: Ego in hiis penis ita delector, sicut qui bonum nuncium audit, aud sicut qui videt que diu desiderat, aut qui invenit tessauros multos. Ek em þessom pinslum sua fæghin sem sa, er h&#339;yrir goð tiðindi, eða hin er þet serr, er lenghi hæifir han langhat till, eða ællaghær sa er finnr faghrar fehyrslur. Sua em ek þeima likaml(egh)um pinslum feghin, þui at mik hefir lenghi till þeira langhatt. Sua sem huæiti kom yðr at beiria i lafuanom aðr en saðen skiliz fra þi, sua [hit sama] ma min sall æi fyr in gangha i paradisum drotens mins
-''Bagsiden.''
+''Bagsiden''
 munnt hiolp ok hæilsu fa er þu villt [at ek gr&#339;ða þik. Agatha] saghðe: Medicinam carnalem corpori meo numquam exibui, set abeo dominum Jesum Cristum qui solo sermone restauret vniuersa. Þet er sua at mælla a noreno tunnghu: likamlegha læknenngh væitta ek en aldri likame minum ok er liott mer at tapa þui nu er ek hæifi allan aldr giætt. Þa saghðe hinn gamble maðr: Cristianus ego sum et medicinam noui, noli me vereri. Ek em ein kristin maðr ok kann ek vel lækessdomm, ræz mik æi. Sancta Agatha svaraðe: Þakker gere ek þer, goðe maðr, at þu vyrðiz at gera þik sorghmoðan firir minar sakar. En þet skalt þu vita, at likamlegh læknenng skall aldri nallgaz likamme minum. Þa mælte hinn goðe maðr till hennar: Hui villt þu ei at ek lækne þik? Hon suaraðe: Þui at ek heifi drotenn min Jesum Crist, sa er mik ma lækna með sinu einu orðe, briost mitt ok spena hæilla gera. Sa hin gamble maðr mælte þa at henne [brosande: sialfr han] sendi mik hengat till þin, ok ek em hans