Orknøyingasoga - Revisjonshistorikk

August på 13. okt. 2019 kl. 08:11

2019-10-13T08:11:24Z

Jesper på 23. mar. 2014 kl. 14:43

2014-03-23T14:43:09Z

Jesper på 10. apr. 2013 kl. 09:22

2013-04-10T09:22:30Z

Jesper på 10. apr. 2013 kl. 09:17

2013-04-10T09:17:51Z

Jesper: Korrekturlæst af Lars Næsheim

2013-04-10T09:14:23Z

Korrekturlæst af Lars Næsheim

Vis endringer

@@ Linje 3: / Linje 3: @@
 !align="center" valign="top" width="40%" | '''Velg språk''' !!align="center" valign="top" width="10%" | Norrønt !!align="center" valign="top" width="10%"| Islandsk !!align="center" valign="top" width="10%"| Norsk !!align="center" valign="top" width="10%"| Dansk !!align="center" valign="top" width="10%"| Svensk !!align="center" valign="top" width="10%"| Færøysk
 |-
-!  Denne teksten finnes på følgende språk ►!!  !!  !! [[Fil:Norsk.gif|32px|link=Orknøyingasoga]] !! [[Fil:Dansk.gif|32px|link=Orknøboernes saga (Ægidius) - Sagatekst]] !!  !!
+!  Denne teksten finnes på følgende språk ►!! [[Fil:Original.gif|32px|link=Orkneyinga saga]] !!  !! [[Fil:Norsk.gif|32px|link=Orknøyingasoga]] !! [[Fil:Dansk.gif|32px|link=Orknøboernes saga (Ægidius) - Sagatekst]] !!  !!
 |-
 |}

← Eldre revisjon		Revisjonen fra 23. mar. 2014 kl. 14:43
Linje 599:		Linje 599:

	==== 66. SVEIN BRJOSTREIP VERT DREPEN. ====		==== 66. SVEIN BRJOSTREIP VERT DREPEN. ====
−	Pål jarl fór til Orknøyane etter han hadde teke skipi hans Rognvald jarl. Han kunde rosa seg av ein stor siger då; og han heldt eit stort gjestebod etterpå, og baud til seg stormennene sine. I det gjestebodet avgjorde dei at dei skulde halda ein vite på Fredarøy. Den skulde dei setja eld på, var so dei fekk sjå nokon her koma frå Hjaltland. Ein annan vite var på Rinansøy, og på fleire øyar til var det vitar, so dei kunde sjå det yver alle øyane, i fall nokon ufred nærma seg. Dei sette menn til å stemna folk til våpen. Torstein Håvardsson, Gunneson, skulde ha Rinansøy, Magnus bror hans Sandøy, Kuge skulde ha Vesterøy, og Sigurd på Vestnes Rolvsøy. Olav Rolvsson fór til Dungalsbø på Katanes og skulde ha styringi der. Valtjov son hans budde ved dette bilet på Strjonsøy. Pål jarl gav venene sine gåvor, og dei lova honom alle fullkomen venskap. Han hadde mykje folk hjå seg um hausten til dess han spurde at Rognvald og dei var farne frå Hjaltland. Deretter var det tidend-laust på øyane radt til fram imot jol. Men med joli heldt Pål jarl eit stort gjestebod. Han hadde butt det til på den garden sin som heitte Orfjara. Dit baud han mange gjæve menn. Valtjov Olavsson var boden dit. Dei drog av stad ti i lag i ein ti-æring, og dei tyntest alle saman på Vestfjorden jolaftan. Dette tykte folk var ei stor tidend; for Valtjov var mykje til dugande mann. Olav far hans sat med ein stor mannfjølde på Katanes. Sønene hans, Svein og Gunne, var der, likeins òg sønene hans Grim or Svinøy, Åsbjørn og Margad. Tri næter fyre jol hadde Svein Olavsson rott på fiske, og Åsbjørn og Margad i lag med honom. Dei fylgde honom jamt, og var nokre framifrå duglege karar. Åsleiv husfrøya og Gunne son hennar var farne til gjestebods hjå nokre vener eit lite stykke ifrå. Natti etter dei var burt farne kom Olve Rosta til Dungalsbø med den flokken som hadde fylgt honom i viking um sumaren. Han kom uvarande på Olav og kringsette garden. Dei sette eld på husi med det same og brende Olav inne sjølv sette; hine som var inne, let dei få koma ut. Dei tok all lausøyren som var der, og med so gjort fór dei burt. Svein, som sidan vart kalla Åsleivarson, kom heim jolaftan. Han fór nordetter yver Petlandsfjorden med det same. Midnættes bil kom han til Grim, far åt Åsbjørn og Margad. Grim steig til skips med deim og førde Svein og felagane hans til Knarrarstad på Skalpeid. Arnkjell heitte mannen som budde der, og sønene hans heitte Hånev og Sigurd. Grim og sønene hans snudde her, og Svein gav Grim eit fingergull. Brørne Hånev og Sigurd fylgde so Svein til Orfjara. Der vart han vel fagna; nokre av deim som var der, fylgde honom til Øyvind Melbrigdeson, frenden hans. Øyvind leidde Svein fram for Pål jarl, og jarlen fagna honom vel, og frette etter tidender. Svein fortalde at far hans var drepen, og korleis det hadde bore til. Jarlen let ille yver dette, og sagde det var mykje hans skuld at det hadde hendt. Han baud Svein å få vera hjå seg, og lova at han skulde syna honom stor ære. Svein takka jarlen fint for tilbodet, og sagde at han vilde taka imot det. Deretter gjekk dei til aftansong. Der var store hus på garden. Dei stod i eit hall-lende, og attanfor husi var ei brekke. Når dei kom fram på leitet, hadde dei Aurridafjord nedunder seg. Ute i Aurridafjord ligg Damisøy. Der på øyi var ein kastal, og ein mann som heitte Blaan, son åt Torstein på Flydrenes, heldt vakt der. I Orfjara var ein stor drykkjeskåle, med dør på søre langveggen nær den øystre tverveggen. Utanfor skåledøri stod ei storgjæv kyrkje, og det halla nedetter frå skålen til kyrkja. Når dei kom inn i skålen, var det ei svær helle på vinstre handi, og innanfor stod ølkjer både mange og store. Gjegnt imot utdøri var stova. Då dei kom ifrå aftansongen, vart mennene skipa til sætes. Jarlen let Svein Åsleivarson sitja næmast seg innar frå, men utar frå jarlen sat Svein Brjostreip næmast, og so Jon, frenden hans Svein Brjostreip. Då bordi var burthavde, kom dei mennene som bar bod um at Valtjov Olavsson var drukna. Då bad jarlen at ingen skulde segja det med Svein Åsleivarson i joli; Svein hadde nok å syta yver med det som var, sagde han. Um kvelden, då dei hadde drukke, gjekk jarlen og dei fleste og lagde seg. Men Svein Brjostreip gjekk ut, og sat ute soleis som han var van med. Um natti stod folk upp og lydde messe, og etter høgmessa gjekk dei til bords. Øyvind Melbrigdeson var den som stod mest fyre veitsla, saman med jarlen, og han sette seg ikkje til bords. Skutelsveinar og kjertesveinar stod fyre bordet åt jarlen, og Øyvind skjenkte dei tvo namnane kvar sin bikar. Då tykte Svein Brjostreip at Øyvind skjenkte høgre i hans bikar, men tok bikaren att ifrå Svein Åsleivarson fyrr han hadde drukke tomt. Då sagde han at Svein Åsleivarson drakk som ein luring. Det hadde lenge vore fått med Svein Brjostreip og so Olav Rolvsson, og likeins med dei tvo namnane etter Svein Åsleivarson hadde vorte vaksen. Dei drakk no ei stund til, og so gjekk dei til nonsmesse. Då dei kom inn att, vart det mælt fyre minneskåler,<ref>''«Mæla fyrir minni»'', tala for skåli og nemna kven ein drikk henne til minne um.</ref> og dei drakk av horn. Då vilde Svein Brjostreip byta horn med namnen sin, han tykte han hadde eit slikt lite horn. Øyvind nøytte seg og stakk eit stort horn burt i handi på Svein Åsleivarson, og det baud han namnen sin. Då vart Svein Brjostreip harm, og han mulla framfyre seg, so at nokre menn, og millom deim jarlen, høyrde det: «Svein mun Sveins bane verta, Svein skal Sveins bane verta.» Men dette vart slege burt i veret, og so drakk dei alt fram til aftansong. Då jarlen gjekk ut, gjekk Svein Åsleivarson fyre honom, men Svein Brjostreip sat att og drakk. Med det same dei kom fram i ølstova, kom Øyvind etter deim og fekk tala i einmæle med Svein. «Høyrde du kva namnen din mælte då du baud honom hornet?» spurde han. «Nei,» svara Svein. Øyvind hermde då ordi, og sagde at dette måtte hin-mannen ha sagt til honom um natti; «eg trur han tenkjer på å drepa deg, men no skal du vera snøggare, og drepa honom.» Øivind gav Svein ei øks, og bad honom stå der i skuggen attmed hella. Han sagde at han skulde hogga Svein Brjostreip framanfrå dersom Jon gjekk fyre honom. Men dersom Jon gjekk etter, skulde han hogga namnen sin attanfrå. Jarlen gjekk til kyrkja, og ingen gav gaum etter Øyvind og Svein Åsleivarson. Men Svein Brjostreip og Jon gjekk ut eit lite bil etter jarlen. Svein Brjostreip hadde eit sverd i handi, for han bar jamt sverd, um so andre var våpenlause. Jon gjekk fyre. Det lyste utan frå utdøri, men veret var tungt. Då Svein Brjostreip kom ut imot utdøri, hogg Svein Åsleivarson til honom framanfrå i panna. Han raga av hogget, men fall ikkje. Då han håtta seg, fekk han sjå ein mann stå i døri, og trudde det var han som hadde såra honom. Han drog sverdet og hogg hin i hovudet, og kløyvde honom ned til herdane. Det var Jon frenden sin som han hogg, og dei fall der båe. Øyvind kom då til og leidde Svein Åsleivarson inn i den stova som var gjegnt imot utdøri, og der drog dei honom ut gjenom eit skjåvindauga. Utanfor der stod Magnus ~~Øvvindsson~~ med ein ridehest ferdig. Han fylgde Svein burt, attum garden og so ned til Aurridafjord. Der tok dei seg eit skip, og Magnus førde Svein ut til Damisøy og fekk honom inn i kastalen der; Blån fylgde honom nord til Egilsøy morgonen etter, til biskop Vilhjelm. Biskopen var til messe då dei kom. Då messa var til endes, vart Svein førd i løynd fram til biskopen, og Svein fortalde honom tidendene, at far hans og Valtjov hadde late livet, og at Svein Brjostreip og Jon var drepne; og han bad biskopen um hjelp. Biskopen takka honom for di han hadde drepe Svein Brjostreip; det var ei land-reinsing, sagde han. Biskopen let Svein vera der um joli. Men etter jol sende han honom til Tyrvist på Suderøyane, til ein mann som heitte Holdbode og var son åt Hunde. Han var ein stor hovding der, og han tok sers vel imot Svein. Svein vart verande der um vinteren og var vel vyrd hjå alle.	+	Pål jarl fór til Orknøyane etter han hadde teke skipi hans Rognvald jarl. Han kunde rosa seg av ein stor siger då; og han heldt eit stort gjestebod etterpå, og baud til seg stormennene sine. I det gjestebodet avgjorde dei at dei skulde halda ein vite på Fredarøy. Den skulde dei setja eld på, var so dei fekk sjå nokon her koma frå Hjaltland. Ein annan vite var på Rinansøy, og på fleire øyar til var det vitar, so dei kunde sjå det yver alle øyane, i fall nokon ufred nærma seg. Dei sette menn til å stemna folk til våpen. Torstein Håvardsson, Gunneson, skulde ha Rinansøy, Magnus bror hans Sandøy, Kuge skulde ha Vesterøy, og Sigurd på Vestnes Rolvsøy. Olav Rolvsson fór til Dungalsbø på Katanes og skulde ha styringi der. Valtjov son hans budde ved dette bilet på Strjonsøy. Pål jarl gav venene sine gåvor, og dei lova honom alle fullkomen venskap. Han hadde mykje folk hjå seg um hausten til dess han spurde at Rognvald og dei var farne frå Hjaltland. Deretter var det tidend-laust på øyane radt til fram imot jol. Men med joli heldt Pål jarl eit stort gjestebod. Han hadde butt det til på den garden sin som heitte Orfjara. Dit baud han mange gjæve menn. Valtjov Olavsson var boden dit. Dei drog av stad ti i lag i ein ti-æring, og dei tyntest alle saman på Vestfjorden jolaftan. Dette tykte folk var ei stor tidend; for Valtjov var mykje til dugande mann. Olav far hans sat med ein stor mannfjølde på Katanes. Sønene hans, Svein og Gunne, var der, likeins òg sønene hans Grim or Svinøy, Åsbjørn og Margad. Tri næter fyre jol hadde Svein Olavsson rott på fiske, og Åsbjørn og Margad i lag med honom. Dei fylgde honom jamt, og var nokre framifrå duglege karar. Åsleiv husfrøya og Gunne son hennar var farne til gjestebods hjå nokre vener eit lite stykke ifrå. Natti etter dei var burt farne kom Olve Rosta til Dungalsbø med den flokken som hadde fylgt honom i viking um sumaren. Han kom uvarande på Olav og kringsette garden. Dei sette eld på husi med det same og brende Olav inne sjølv sette; hine som var inne, let dei få koma ut. Dei tok all lausøyren som var der, og med so gjort fór dei burt. Svein, som sidan vart kalla Åsleivarson, kom heim jolaftan. Han fór nordetter yver Petlandsfjorden med det same. Midnættes bil kom han til Grim, far åt Åsbjørn og Margad. Grim steig til skips med deim og førde Svein og felagane hans til Knarrarstad på Skalpeid. Arnkjell heitte mannen som budde der, og sønene hans heitte Hånev og Sigurd. Grim og sønene hans snudde her, og Svein gav Grim eit fingergull. Brørne Hånev og Sigurd fylgde so Svein til Orfjara. Der vart han vel fagna; nokre av deim som var der, fylgde honom til Øyvind Melbrigdeson, frenden hans. Øyvind leidde Svein fram for Pål jarl, og jarlen fagna honom vel, og frette etter tidender. Svein fortalde at far hans var drepen, og korleis det hadde bore til. Jarlen let ille yver dette, og sagde det var mykje hans skuld at det hadde hendt. Han baud Svein å få vera hjå seg, og lova at han skulde syna honom stor ære. Svein takka jarlen fint for tilbodet, og sagde at han vilde taka imot det. Deretter gjekk dei til aftansong. Der var store hus på garden. Dei stod i eit hall-lende, og attanfor husi var ei brekke. Når dei kom fram på leitet, hadde dei Aurridafjord nedunder seg. Ute i Aurridafjord ligg Damisøy. Der på øyi var ein kastal, og ein mann som heitte Blaan, son åt Torstein på Flydrenes, heldt vakt der. I Orfjara var ein stor drykkjeskåle, med dør på søre langveggen nær den øystre tverveggen. Utanfor skåledøri stod ei storgjæv kyrkje, og det halla nedetter frå skålen til kyrkja. Når dei kom inn i skålen, var det ei svær helle på vinstre handi, og innanfor stod ølkjer både mange og store. Gjegnt imot utdøri var stova. Då dei kom ifrå aftansongen, vart mennene skipa til sætes. Jarlen let Svein Åsleivarson sitja næmast seg innar frå, men utar frå jarlen sat Svein Brjostreip næmast, og so Jon, frenden hans Svein Brjostreip. Då bordi var burthavde, kom dei mennene som bar bod um at Valtjov Olavsson var drukna. Då bad jarlen at ingen skulde segja det med Svein Åsleivarson i joli; Svein hadde nok å syta yver med det som var, sagde han. Um kvelden, då dei hadde drukke, gjekk jarlen og dei fleste og lagde seg. Men Svein Brjostreip gjekk ut, og sat ute soleis som han var van med. Um natti stod folk upp og lydde messe, og etter høgmessa gjekk dei til bords. Øyvind Melbrigdeson var den som stod mest fyre veitsla, saman med jarlen, og han sette seg ikkje til bords. Skutelsveinar og kjertesveinar stod fyre bordet åt jarlen, og Øyvind skjenkte dei tvo namnane kvar sin bikar. Då tykte Svein Brjostreip at Øyvind skjenkte høgre i hans bikar, men tok bikaren att ifrå Svein Åsleivarson fyrr han hadde drukke tomt. Då sagde han at Svein Åsleivarson drakk som ein luring. Det hadde lenge vore fått med Svein Brjostreip og so Olav Rolvsson, og likeins med dei tvo namnane etter Svein Åsleivarson hadde vorte vaksen. Dei drakk no ei stund til, og so gjekk dei til nonsmesse. Då dei kom inn att, vart det mælt fyre minneskåler,<ref>''«Mæla fyrir minni»'', tala for skåli og nemna kven ein drikk henne til minne um.</ref> og dei drakk av horn. Då vilde Svein Brjostreip byta horn med namnen sin, han tykte han hadde eit slikt lite horn. Øyvind nøytte seg og stakk eit stort horn burt i handi på Svein Åsleivarson, og det baud han namnen sin. Då vart Svein Brjostreip harm, og han mulla framfyre seg, so at nokre menn, og millom deim jarlen, høyrde det: «Svein mun Sveins bane verta, Svein skal Sveins bane verta.» Men dette vart slege burt i veret, og so drakk dei alt fram til aftansong. Då jarlen gjekk ut, gjekk Svein Åsleivarson fyre honom, men Svein Brjostreip sat att og drakk. Med det same dei kom fram i ølstova, kom Øyvind etter deim og fekk tala i einmæle med Svein. «Høyrde du kva namnen din mælte då du baud honom hornet?» spurde han. «Nei,» svara Svein. Øyvind hermde då ordi, og sagde at dette måtte hin-mannen ha sagt til honom um natti; «eg trur han tenkjer på å drepa deg, men no skal du vera snøggare, og drepa honom.» Øivind gav Svein ei øks, og bad honom stå der i skuggen attmed hella. Han sagde at han skulde hogga Svein Brjostreip framanfrå dersom Jon gjekk fyre honom. Men dersom Jon gjekk etter, skulde han hogga namnen sin attanfrå. Jarlen gjekk til kyrkja, og ingen gav gaum etter Øyvind og Svein Åsleivarson. Men Svein Brjostreip og Jon gjekk ut eit lite bil etter jarlen. Svein Brjostreip hadde eit sverd i handi, for han bar jamt sverd, um so andre var våpenlause. Jon gjekk fyre. Det lyste utan frå utdøri, men veret var tungt. Då Svein Brjostreip kom ut imot utdøri, hogg Svein Åsleivarson til honom framanfrå i panna. Han raga av hogget, men fall ikkje. Då han håtta seg, fekk han sjå ein mann stå i døri, og trudde det var han som hadde såra honom. Han drog sverdet og hogg hin i hovudet, og kløyvde honom ned til herdane. Det var Jon frenden sin som han hogg, og dei fall der båe. Øyvind kom då til og leidde Svein Åsleivarson inn i den stova som var gjegnt imot utdøri, og der drog dei honom ut gjenom eit skjåvindauga. Utanfor der stod Magnus Øyvindsson med ein ridehest ferdig. Han fylgde Svein burt, attum garden og so ned til Aurridafjord. Der tok dei seg eit skip, og Magnus førde Svein ut til Damisøy og fekk honom inn i kastalen der; Blån fylgde honom nord til Egilsøy morgonen etter, til biskop Vilhjelm. Biskopen var til messe då dei kom. Då messa var til endes, vart Svein førd i løynd fram til biskopen, og Svein fortalde honom tidendene, at far hans og Valtjov hadde late livet, og at Svein Brjostreip og Jon var drepne; og han bad biskopen um hjelp. Biskopen takka honom for di han hadde drepe Svein Brjostreip; det var ei land-reinsing, sagde han. Biskopen let Svein vera der um joli. Men etter jol sende han honom til Tyrvist på Suderøyane, til ein mann som heitte Holdbode og var son åt Hunde. Han var ein stor hovding der, og han tok sers vel imot Svein. Svein vart verande der um vinteren og var vel vyrd hjå alle.

← Eldre revisjon		Revisjonen fra 10. apr. 2013 kl. 09:22
Linje 28:		Linje 28:

	==== 1. NOREG FUNNE. ====		==== 1. NOREG FUNNE. ====
−	Fornjot hev ein konge heitt; han rådde yver det landet som dei kallar Finnland og Kvænland. Det ligg austanfor den havsbotnen som gjeng til mots med Gandvik; me kallar han Helsingjabotn. Fornjot hadde tri søner, den eine heitte Ler — me kallar han Æge —, den andre Loge, og den tridje Kåre. Kåre var far åt Froste, far åt Snær den Gamle; son hans heitte Torre. Torre hadde tvo søner, den eine heitte Nor, og hin Gor. Dotter hans heitte Goe. Torre var ein stor blotmann. Han heldt eit blot kvart år midvinters. Det kalla dei for Torre-blot. Av det fekk månaden namn.<ref>Månaden ''torre'', dei gamle kalla, var månaden frå midten av januar til midten av februar på lag.</ref> Ein vinter då dei heldt Torre-blotet, hende det seg at Goe kom burt. Dei leita etter henne, men dei fann henne ikkje. Og då den månaden var liden, let Torre stella til blot att og blota for at dei skulde verta vise med kvar Goe var avkomi; det kalla dei Goe-blot.<ref>Jfr. gn. ''~~góif~~''., namn på månaden frå midt i februar til midt i mars, gjø-månad.</ref> Men dei vart ikkje meir vise um henne enn fyrr. Tri år seinare gjorde brørne hennar den lovnaden at dei skulde fara av og leita etter henne. Dei skifte leitingi millom seg, soleis at Nor skulde leita rundt um i ''landi'', og Gor skulde leita kring alle utskjer og øyar; han for til skips. Båe brørne hadde mykje folk med seg. Gor siglde med skipi sine utetter havsbotnane og ut i Ålandshavet. Sidan ransaka han vida millom Sviaskjeri og på alle dei øyane som er i Øystersalt; deretter for han yver Gauteskjeri, og so siglde han til Danmark og ransaka alle øyar der. Der fann han nokre frendar som var ætta frå Ler den Gamle på Lesøy. Frå Danmark drog han endå lenger, men syster si spurde han ikkje noko til. Nor bror hans bia til dess snøen lagde seg på fjelli og det vart godt skiføre. Då for han frå Kvænland og innum havsbotnen og kom dit som dei folk budde som heiter Lappar. Det er attanfor Finnmark. Lappane vilde meinka deim å fara igjenom landet sitt, og det vart eit slag der. Men slik tauvring og trollskap fylgde det med Nor og fylgjet hans, at uvenene deira fekk støkken berre dei høyrde herropet og såg at våpni vart svinga. Lappane lagde på flog. Nor for so vest yver Kjølane, og dei var lenge ute so at dei ikkje visste til folk, men skaut dyr og fugl til mat åt seg. Dei for til dess vatni tok til å renna vestetter av fjelli. Då fylgde dei vatsdragi og kom seg ned til sjøen. Der som dei kom fram, var det ein fjord som var so stor som det skulde ha vore ein havsbotn. Der var gilde bygder, og store dalar gjekk ned til fjorden. Der samla det seg ein her imot deim, og dei baud slag imot Nor med det same. Men det gjekk som vanleg, fiendane fall eller flydde alle i hop, og Nor og mennene hans gjekk fram som sigd yver åker. Nor for frammed heile fjorden og lagde han under seg og vart konge yver dei bygdene som låg på innsida av fjorden. Nor stogga der um sumaren, so lenge til det kom snø på heidane. Då stemnde han uppetter den dalen som gjeng mot sud upp ifrå fjorden. Denne fjorden er no kalla Trondheim. Sume av mennene sine let han fara frammed havsida yver Møre. Han lagde under seg bygdene kvar han for. Då han kom sud um det fjellet som var sunnanfor dalsbotnen, drog han sud gjenom dalane der, alt til dess han kom til eit stort vatn som dei kalla for Mjøsi. Då snudde han vest yver fjellet att, for det vart sagt honom at mennene hans hadde havt usiger imot ein konge som heitte Sokne. Dei kom då til ei bygd som dei kalla Valdres. Derifrå for dei ut til sjøen og kom til ein lang og trong fjord som no heiter Sogn. Der møttest dei med Sokne, og det vart eit stort slag; for Sokne brydde seg ikkje um trolldomen deira. Nor gjekk hardt fram, og han og Sokne skifte hogg. Der fall Sokne og mykje av heren hans.	+	Fornjot hev ein konge heitt; han rådde yver det landet som dei kallar Finnland og Kvænland. Det ligg austanfor den havsbotnen som gjeng til mots med Gandvik; me kallar han Helsingjabotn. Fornjot hadde tri søner, den eine heitte Ler — me kallar han Æge —, den andre Loge, og den tridje Kåre. Kåre var far åt Froste, far åt Snær den Gamle; son hans heitte Torre. Torre hadde tvo søner, den eine heitte Nor, og hin Gor. Dotter hans heitte Goe. Torre var ein stor blotmann. Han heldt eit blot kvart år midvinters. Det kalla dei for Torre-blot. Av det fekk månaden namn.<ref>Månaden ''torre'', dei gamle kalla, var månaden frå midten av januar til midten av februar på lag.</ref> Ein vinter då dei heldt Torre-blotet, hende det seg at Goe kom burt. Dei leita etter henne, men dei fann henne ikkje. Og då den månaden var liden, let Torre stella til blot att og blota for at dei skulde verta vise med kvar Goe var avkomi; det kalla dei Goe-blot.<ref>Jfr. gn. ''gói'' f., namn på månaden frå midt i februar til midt i mars, gjø-månad.</ref> Men dei vart ikkje meir vise um henne enn fyrr. Tri år seinare gjorde brørne hennar den lovnaden at dei skulde fara av og leita etter henne. Dei skifte leitingi millom seg, soleis at Nor skulde leita rundt um i ''landi'', og Gor skulde leita kring alle utskjer og øyar; han for til skips. Båe brørne hadde mykje folk med seg. Gor siglde med skipi sine utetter havsbotnane og ut i Ålandshavet. Sidan ransaka han vida millom Sviaskjeri og på alle dei øyane som er i Øystersalt; deretter for han yver Gauteskjeri, og so siglde han til Danmark og ransaka alle øyar der. Der fann han nokre frendar som var ætta frå Ler den Gamle på Lesøy. Frå Danmark drog han endå lenger, men syster si spurde han ikkje noko til. Nor bror hans bia til dess snøen lagde seg på fjelli og det vart godt skiføre. Då for han frå Kvænland og innum havsbotnen og kom dit som dei folk budde som heiter Lappar. Det er attanfor Finnmark. Lappane vilde meinka deim å fara igjenom landet sitt, og det vart eit slag der. Men slik tauvring og trollskap fylgde det med Nor og fylgjet hans, at uvenene deira fekk støkken berre dei høyrde herropet og såg at våpni vart svinga. Lappane lagde på flog. Nor for so vest yver Kjølane, og dei var lenge ute so at dei ikkje visste til folk, men skaut dyr og fugl til mat åt seg. Dei for til dess vatni tok til å renna vestetter av fjelli. Då fylgde dei vatsdragi og kom seg ned til sjøen. Der som dei kom fram, var det ein fjord som var so stor som det skulde ha vore ein havsbotn. Der var gilde bygder, og store dalar gjekk ned til fjorden. Der samla det seg ein her imot deim, og dei baud slag imot Nor med det same. Men det gjekk som vanleg, fiendane fall eller flydde alle i hop, og Nor og mennene hans gjekk fram som sigd yver åker. Nor for frammed heile fjorden og lagde han under seg og vart konge yver dei bygdene som låg på innsida av fjorden. Nor stogga der um sumaren, so lenge til det kom snø på heidane. Då stemnde han uppetter den dalen som gjeng mot sud upp ifrå fjorden. Denne fjorden er no kalla Trondheim. Sume av mennene sine let han fara frammed havsida yver Møre. Han lagde under seg bygdene kvar han for. Då han kom sud um det fjellet som var sunnanfor dalsbotnen, drog han sud gjenom dalane der, alt til dess han kom til eit stort vatn som dei kalla for Mjøsi. Då snudde han vest yver fjellet att, for det vart sagt honom at mennene hans hadde havt usiger imot ein konge som heitte Sokne. Dei kom då til ei bygd som dei kalla Valdres. Derifrå for dei ut til sjøen og kom til ein lang og trong fjord som no heiter Sogn. Der møttest dei med Sokne, og det vart eit stort slag; for Sokne brydde seg ikkje um trolldomen deira. Nor gjekk hardt fram, og han og Sokne skifte hogg. Der fall Sokne og mykje av heren hans.

@@ Linje 3: / Linje 3: @@
 !align="center" valign="top" width="40%" | '''Velg språk''' !!align="center" valign="top" width="10%" | Norrønt !!align="center" valign="top" width="10%"| Islandsk !!align="center" valign="top" width="10%"| Norsk !!align="center" valign="top" width="10%"| Dansk !!align="center" valign="top" width="10%"| Svensk !!align="center" valign="top" width="10%"| Færøysk
 |-
-!  Denne teksten finnes på følgende språk ►!!  !!  !! [[Fil:Norsk.gif|32px|link=Orknøingasoga]] !! [[Fil:Dansk.gif|32px|link=Orknøboernes saga (Ægidius) - Sagatekst]] !!  !!
+!  Denne teksten finnes på følgende språk ►!!  !!  !! [[Fil:Norsk.gif|32px|link=Orknøyingasoga]] !! [[Fil:Dansk.gif|32px|link=Orknøboernes saga (Ægidius) - Sagatekst]] !!  !!
 |-
 |}