Sebastianus Saga - Revisjonshistorikk

Jesper på 6. feb. 2026 kl. 19:49

2026-02-06T19:49:13Z

Jesper på 1. feb. 2026 kl. 15:00

2026-02-01T15:00:28Z

Jesper på 1. feb. 2026 kl. 08:38

2026-02-01T08:38:29Z

Jesper på 31. jan. 2026 kl. 13:50

2026-01-31T13:50:50Z

August: Erstattet OldNordicTimes med HTML-koder

2020-10-06T08:05:52Z

Erstattet OldNordicTimes med HTML-koder

Vis endringer

August på 16. des. 2016 kl. 14:20

2016-12-16T14:20:18Z

August på 14. mai 2016 kl. 16:15

2016-05-14T16:15:14Z

August på 7. mai 2016 kl. 09:47

2016-05-07T09:47:35Z

JJ.Sandal på 14. feb. 2016 kl. 00:12

2016-02-14T00:12:07Z

Jesper på 19. jan. 2016 kl. 21:25

2016-01-19T21:25:43Z

@@ Linje 3: / Linje 3: @@
 !align="center" valign="top" width="40%" | '''Velg språk''' !!align="center" valign="top" width="10%" | Norrønt !!align="center" valign="top" width="10%"| Islandsk !!align="center" valign="top" width="10%"| Norsk !!align="center" valign="top" width="10%"| Dansk !!align="center" valign="top" width="10%"| Svensk !!align="center" valign="top" width="10%"| Færøysk
 |-
-!  Denne teksten finnes på følgende språk ►!! [[Fil:Original.gif|32px|link=Sebastianus Saga]] !!  !!  !!  !!  !!
+!  Denne teksten finnes på følgende språk ►!! [[Fil:Original.gif|32px|link=Sebastianus Saga]] !!  !!  !! [[Fil:Dansk.gif|32px|link=Sankt Sebastians saga]] !!  !!
 |-
 |}

← Eldre revisjon		Revisjonen fra 1. feb. 2026 kl. 15:00
Linje 33:		Linje 33:


−	<ref>Um liflat Sebastiani pislarvottz ''Overskr. B.''</ref>Sidan vard uppvist, at Sebastianus var kristinn, ok var þat sagt Diocletiano konungi, ok let Dicletianus kalla hann til sin, ok męllti: «Ek gerda þik inn ęzta mann i hird minni, en þu leyndiz allt hingat til at þvi, er þu gerir i gegn heilsu minni ok i gegn godum vorum.» Sebastianus svaradi: «Fyrir heilsu ydvarri ok<ref>fyrir þrifum ''tilf. B.''</ref> allz Romaborgar lyds gỏfgada ek einn sannan gud, þviat ek truda þat orar vera at trua a stock eda stein.» Þa let Diocletianus leida Sebastianum a vỏll ok binda ok hafa at skotzspęni. Þa var skotit a hann ỏrum ỏllum megin, unz hann var allr utan sem biarnigull. Ok ętludu allir hann daudan ok foru a brott. En kona su, er átt hafdi Castulus, hon het Herena, kom til um nottina af grafa Sebastianum; ok [lifdi hann<ref>[fann hun hann lifanda ''B.''</ref>, ok leiddi hann heim med ser, ok tok hann heilsu eptir fa daga. Þa badu kristnir menn, at han mundi flyia. En hann stod a loptridi nockuru, þa er konungarnir gengu [hia honum<ref>[''tilf. B.''</ref>, ok męllti hann vid þa: «Mikit liuga blotbyskupar at ydr, er þeir segia kristna menn vera ovini Romaborgar velldis, þar sem af þeira bęnum [þrifaz ok<ref>[''tilf. B.''</ref> þroaz allt Romaborgar velldi.» Diocletianus męllti: «Ertu Sebastianus, sa er ver letum pina<ref>hafa af skotspæni ''B.''</ref> fyrra dag?» Sebastianus svaradi: «Til þess let gud mik lifna, at ek [segda þat<ref>[bera þat fyrir ''B.''</ref> ỏllum lyd, at þer dęmit rangt, þa er þer latit pina þrela Kristz.» Þa let Diocletianus beria Sebastianum stỏngum til bana ok kasta liki hans i keytu diupa, at eigi gofgadi kristnir menn hann. En heilagr Sebastianus vitradiz i draumi sidsamri konu, þeiri er Lucina het [ok mællti vit hana: «Leitadu liks mins, ok muntu finna þat hanga a staur i gang nockurum, ok hefir þat eigi nidr fallit i saur; þat skalltu færa i stad þann, er Catacumbas heitir, ok grafa hia fotum Petri ok Pauli guds postola.» Lucina<ref>[''saal. B;'' En hon ''A.''</ref> for þegar um nottina med huskarla sina ok fann [likam heilags Sebastiani ok færdi til þess stadar<ref>[''saal. B;'' lik Seb. fest a stauri einum ok ferdi til kirkiu Petrs postola ok Pals ''A.''</ref>, sem hann hafdi bedit, ok grof vandliga, ok var þar a bęnum .xxx. daga ina nęstu. En er fridr gerdiz kristnum monnum [nockuru sidar<ref>[eptir nockura vetr ''B.''</ref>, þa let heilỏg Lucina gera kirkiu ur husi sinu ok lagdi þar til ỏll audęfi sin, ok þionadi þar gudi<ref>sialf ''tilf. B.''</ref> alla ęfi sina. Enn sęli Sebastianus var pindr enn .xiii. kal. Februarij<ref>at ''tilf. B.''</ref> rikianda drottni vorum Jesu Kristo, þeim er med fedr ok helgum anda lifir ok rikir gud um allar alldir. Amen.	+	<ref>Um liflat Sebastiani pislarvottz ''Overskr. B.''</ref>Sidan vard uppvist, at Sebastianus var kristinn, ok var þat sagt Diocletiano konungi, ok let Dicletianus kalla hann til sin, ok męllti: «Ek gerda þik inn ęzta mann i hird minni, en þu leyndiz allt hingat til at þvi, er þu gerir i gegn heilsu minni ok i gegn godum vorum.» Sebastianus svaradi: «Fyrir heilsu ydvarri ok<ref>fyrir þrifum ''tilf. B.''</ref> allz Romaborgar lyds gỏfgada ek einn sannan gud, þviat ek truda þat orar vera at trua a stock eda stein.» Þa let Diocletianus leida Sebastianum a vỏll ok binda ok hafa at skotzspęni. Þa var skotit a hann ỏrum ỏllum megin, unz hann var allr utan sem biarnigull. Ok ętludu allir hann daudan ok foru a brott. En kona su, er átt hafdi Castulus, hon het Herena, kom til um nottina at grafa Sebastianum; ok [lifdi hann<ref>[fann hun hann lifanda ''B.''</ref>, ok leiddi hann heim med ser, ok tok hann heilsu eptir fa daga. Þa badu kristnir menn, at han mundi flyia. En hann stod a loptridi nockuru, þa er konungarnir gengu [hia honum<ref>[''tilf. B.''</ref>, ok męllti hann vid þa: «Mikit liuga blotbyskupar at ydr, er þeir segia kristna menn vera ovini Romaborgar velldis, þar sem af þeira bęnum [þrifaz ok<ref>[''tilf. B.''</ref> þroaz allt Romaborgar velldi.» Diocletianus męllti: «Ertu Sebastianus, sa er ver letum pina<ref>hafa af skotspæni ''B.''</ref> fyrra dag?» Sebastianus svaradi: «Til þess let gud mik lifna, at ek [segda þat<ref>[bera þat fyrir ''B.''</ref> ỏllum lyd, at þer dęmit rangt, þa er þer latit pina þrela Kristz.» Þa let Diocletianus beria Sebastianum stỏngum til bana ok kasta liki hans i keytu diupa, at eigi gofgadi kristnir menn hann. En heilagr Sebastianus vitradiz i draumi sidsamri konu, þeiri er Lucina het [ok mællti vit hana: «Leitadu liks mins, ok muntu finna þat hanga a staur i gang nockurum, ok hefir þat eigi nidr fallit i saur; þat skalltu færa i stad þann, er Catacumbas heitir, ok grafa hia fotum Petri ok Pauli guds postola.» Lucina<ref>[''saal. B;'' En hon ''A.''</ref> for þegar um nottina med huskarla sina ok fann [likam heilags Sebastiani ok færdi til þess stadar<ref>[''saal. B;'' lik Seb. fest a stauri einum ok ferdi til kirkiu Petrs postola ok Pals ''A.''</ref>, sem hann hafdi bedit, ok grof vandliga, ok var þar a bęnum .xxx. daga ina nęstu. En er fridr gerdiz kristnum monnum [nockuru sidar<ref>[eptir nockura vetr ''B.''</ref>, þa let heilỏg Lucina gera kirkiu ur husi sinu ok lagdi þar til ỏll audęfi sin, ok þionadi þar gudi<ref>sialf ''tilf. B.''</ref> alla ęfi sina. Enn sęli Sebastianus var pindr enn .xiii. kal. Februarij<ref>at ''tilf. B.''</ref> rikianda drottni vorum Jesu Kristo, þeim er med fedr ok helgum anda lifir ok rikir gud um allar alldir. Amen.

← Eldre revisjon		Revisjonen fra 1. feb. 2026 kl. 08:38
Linje 33:		Linje 33:


−	<ref>Um liflat Sebastiani pislarvottz ''Overskr. B.''</ref>Sidan vard uppvist, at Sebastianus var kristinn, ok var þat sagt Diocletiano konungi, ok ~~lef~~ Dicletianus kalla hann til sin, ok męllti: «Ek gerda þik inn ęzta mann i hird minni, en þu leyndiz allt hingat til at þvi, er þu gerir i gegn heilsu minni ok i gegn godum vorum.» Sebastianus svaradi: «Fyrir heilsu ydvarri ok<ref>fyrir þrifum ''tilf. B.''</ref> allz Romaborgar lyds gỏfgada ek einn sannan gud, þviat ek truda þat orar vera at trua a stock eda stein.» Þa let Diocletianus leida Sebastianum a vỏll ok binda ok hafa at skotzspęni. Þa var skotit a hann ỏrum ỏllum megin, unz hann var allr utan sem biarnigull. Ok ętludu allir hann daudan ok foru a brott. En kona su, er átt hafdi Castulus, hon het Herena, kom til um nottina af grafa Sebastianum; ok [lifdi hann<ref>[fann hun hann lifanda ''B.''</ref>, ok leiddi hann heim med ser, ok tok hann heilsu eptir fa daga. Þa badu kristnir menn, at han mundi flyia. En hann stod a loptridi nockuru, þa er konungarnir gengu [hia honum<ref>[''tilf. B.''</ref>, ok męllti hann vid þa: «Mikit liuga blotbyskupar at ydr, er þeir segia kristna menn vera ovini Romaborgar velldis, þar sem af þeira bęnum [þrifaz ok<ref>[''tilf. B.''</ref> þroaz allt Romaborgar velldi.» Diocletianus męllti: «Ertu Sebastianus, sa er ver letum pina<ref>hafa af skotspæni ''B.''</ref> fyrra dag?» Sebastianus svaradi: «Til þess let gud mik lifna, at ek [segda þat<ref>[bera þat fyrir ''B.''</ref> ỏllum lyd, at þer dęmit rangt, þa er þer latit pina þrela Kristz.» Þa let Diocletianus beria Sebastianum stỏngum til bana ok kasta liki hans i keytu diupa, at eigi gofgadi kristnir menn hann. En heilagr Sebastianus vitradiz i draumi sidsamri konu, þeiri er Lucina het [ok mællti vit hana: «Leitadu liks mins, ok muntu finna þat hanga a staur i gang nockurum, ok hefir þat eigi nidr fallit i saur; þat skalltu færa i stad þann, er Catacumbas heitir, ok grafa hia fotum Petri ok Pauli guds postola.» Lucina<ref>[''saal. B;'' En hon ''A.''</ref> for þegar um nottina med huskarla sina ok fann [likam heilags Sebastiani ok færdi til þess stadar<ref>[''saal. B;'' lik Seb. fest a stauri einum ok ferdi til kirkiu Petrs postola ok Pals ''A.''</ref>, sem hann hafdi bedit, ok grof vandliga, ok var þar a bęnum .xxx. daga ina nęstu. En er fridr gerdiz kristnum monnum [nockuru sidar<ref>[eptir nockura vetr ''B.''</ref>, þa let heilỏg Lucina gera kirkiu ur husi sinu ok lagdi þar til ỏll audęfi sin, ok þionadi þar gudi<ref>sialf ''tilf. B.''</ref> alla ęfi sina. Enn sęli Sebastianus var pindr enn .xiii. kal. Februarij<ref>at ''tilf. B.''</ref> rikianda drottni vorum Jesu Kristo, þeim er med fedr ok helgum anda lifir ok rikir gud um allar alldir. Amen.	+	<ref>Um liflat Sebastiani pislarvottz ''Overskr. B.''</ref>Sidan vard uppvist, at Sebastianus var kristinn, ok var þat sagt Diocletiano konungi, ok let Dicletianus kalla hann til sin, ok męllti: «Ek gerda þik inn ęzta mann i hird minni, en þu leyndiz allt hingat til at þvi, er þu gerir i gegn heilsu minni ok i gegn godum vorum.» Sebastianus svaradi: «Fyrir heilsu ydvarri ok<ref>fyrir þrifum ''tilf. B.''</ref> allz Romaborgar lyds gỏfgada ek einn sannan gud, þviat ek truda þat orar vera at trua a stock eda stein.» Þa let Diocletianus leida Sebastianum a vỏll ok binda ok hafa at skotzspęni. Þa var skotit a hann ỏrum ỏllum megin, unz hann var allr utan sem biarnigull. Ok ętludu allir hann daudan ok foru a brott. En kona su, er átt hafdi Castulus, hon het Herena, kom til um nottina af grafa Sebastianum; ok [lifdi hann<ref>[fann hun hann lifanda ''B.''</ref>, ok leiddi hann heim med ser, ok tok hann heilsu eptir fa daga. Þa badu kristnir menn, at han mundi flyia. En hann stod a loptridi nockuru, þa er konungarnir gengu [hia honum<ref>[''tilf. B.''</ref>, ok męllti hann vid þa: «Mikit liuga blotbyskupar at ydr, er þeir segia kristna menn vera ovini Romaborgar velldis, þar sem af þeira bęnum [þrifaz ok<ref>[''tilf. B.''</ref> þroaz allt Romaborgar velldi.» Diocletianus męllti: «Ertu Sebastianus, sa er ver letum pina<ref>hafa af skotspæni ''B.''</ref> fyrra dag?» Sebastianus svaradi: «Til þess let gud mik lifna, at ek [segda þat<ref>[bera þat fyrir ''B.''</ref> ỏllum lyd, at þer dęmit rangt, þa er þer latit pina þrela Kristz.» Þa let Diocletianus beria Sebastianum stỏngum til bana ok kasta liki hans i keytu diupa, at eigi gofgadi kristnir menn hann. En heilagr Sebastianus vitradiz i draumi sidsamri konu, þeiri er Lucina het [ok mællti vit hana: «Leitadu liks mins, ok muntu finna þat hanga a staur i gang nockurum, ok hefir þat eigi nidr fallit i saur; þat skalltu færa i stad þann, er Catacumbas heitir, ok grafa hia fotum Petri ok Pauli guds postola.» Lucina<ref>[''saal. B;'' En hon ''A.''</ref> for þegar um nottina med huskarla sina ok fann [likam heilags Sebastiani ok færdi til þess stadar<ref>[''saal. B;'' lik Seb. fest a stauri einum ok ferdi til kirkiu Petrs postola ok Pals ''A.''</ref>, sem hann hafdi bedit, ok grof vandliga, ok var þar a bęnum .xxx. daga ina nęstu. En er fridr gerdiz kristnum monnum [nockuru sidar<ref>[eptir nockura vetr ''B.''</ref>, þa let heilỏg Lucina gera kirkiu ur husi sinu ok lagdi þar til ỏll audęfi sin, ok þionadi þar gudi<ref>sialf ''tilf. B.''</ref> alla ęfi sina. Enn sęli Sebastianus var pindr enn .xiii. kal. Februarij<ref>at ''tilf. B.''</ref> rikianda drottni vorum Jesu Kristo, þeim er med fedr ok helgum anda lifir ok rikir gud um allar alldir. Amen.

← Eldre revisjon		Revisjonen fra 31. jan. 2026 kl. 13:50
Linje 24:		Linje 24:


−	<ref>capitulum ''Overskr. A.''</ref>Eptir þetta sendi Cromatius greifi ord Tranqvillino fỏdur þeira Marcelli(a)ni ok Marci, ok sagdi hann, er hann kom, hvat gerdz hafdi um sono hans. Tranqvillinus svaradi: «Eigi vinz mer ord<ref>ordz ''A.''</ref> til at þacka þer, sem vert er, þat er þu veittir oss, þviat synir minir vęri nu fỏdurlausir, en ek sonalaus, ef þitt huggędi hefdi eigi oss dugat. En nu fagna allir þeir, sem ast hafa i briosti, ok trui ek, at þu munir ok fagna, þviat nu er gefit lif deyiỏndum ok gledi hryggiỏndum ok huggan harmỏndum.» Þa ętladi greifinn, at synir hans mundu blota vilia: «Komit þer ok blotit i dag godum þeim, er þer gulldu sono<ref>sona ''A.''</ref> þina heila.» Tranqvillinus svaradi: «Ef þu villdir rett virda þa hluti, er gerduz um mik ok sono mina, þa mundir þu kenna, at mikill er kraptr Kristz nafns.» Greifinn svaradi: «Ertu ęr nu Tranqvillinus?» Hann svaradi: «Er var ek hingat til, en þegar ek truda Kristi, þa fann ek heilsu hugar ok likams.» Greifinn męllti: «Til þess synumz ek gefit hafa frest sonum þinum, at þeir leiddi þik i sina villu, en eigi at þu leystir þa fra villu.» Tranqvillinus svaradi: «Virdu rett, hvat villa er, eda hvat villuverk megu heita.» Greifinn męllti: «Segdu ok þa, hvat villa er?» Tranqvillinus svaradi: «En fyrsta villa er af ganga dauda stiga en hafna lifs gỏtu.» «Hvat er dauda stigr?» sagdi greifinn. Tranqvillinus svaradi: «Syniz þer eigi dauda stigr vera at eigna guddoms nafn daudum monnum, ok luta stocki ok steinum?» Greifinn męllti: «Eru eigi þat gud, er ver gỏfgum?» Tranqvillinus svaradi: «Sialfir lesit þer þat i bokum ydrum, hversu grimt var kyn þeira, eda hversu illir upprunar eda herfiligt lif, eda hversu vesaligr var daudi þeira. Eda mundi eigi gud vera fyrr a himni, en Odin var konungr i Krit, þa er hann át holld sona sinna, sem bękr ydrar segia? Miok villaz þeir, er Þor son hans ętla elldingum styra, þann er ser sialfum styrdi eigi fra ohęfum hlutum, ok fỏdur sinn let meida, en atti systur sina at eiginkonu. Fyrir hvi se eigi villa at trua a þa menn, er Romaborgar lỏg fyrirdęma, en hafna almatkum gudi, þeim sem a himnum er, en gỏfga stock ok stein ok kalla þat gud sinn?» Greifinn męllti: «Siþan er þer tokut at lasta gud, þa hefir Romaborgar lydr ordit fyrir mỏrgum skỏdum.» Tranqvillinus svaradi: «Er eigi þat satt, er bękr ydrar segia, at .iii. þusundir ok .xx. Romaborgar lyds fello a einum degi, þa er þeir blotudu Þor. Margir adrir skadar ok oáran ok herleidingar ok manntapanir urdu a Romaborgar lyd, fyrr en menn trudu a einn gud. En siþan er osyniligr gud var gỏfgadr, þa tok Romaborgar lydr at fagna fridi. En þer kennit eigi gud, er ydr veitir allt, þat er gott er, ok kennit skepnunni þat, er skaparinn veitir.» Greifinn męllti: «Ef sa er gofgandi, er flest gagn veitir, þa er synt at trua a solina, er allan heim lysir ok vermir iỏrdina, at gras megi groa.» Tranqvillinus svaradi: «Ef gỏfugr madr sendir þrel sinn at fera godan grip nockurum manni, þa mundi heimslikt þickia at gỏfga þrelinn, en orękia þann er giỏfina sendi. Ef ver eignum konungum en eigi þręlum þat, er þeir senda oss korn a skipum, þott þrelar fari med, þa er þo miklu skylldara at gỏfga gud þann, er sol ok tungl ok ỏll skepna þionar bodordi hans.» Greifinn męllti: «Ef einn er osyniligr gud, sa er þer gỏfgit, þa munu þeir eigi Krist gỏfga, þann er sénn var ok heyrdr ok krosfestr ok syndi ỏll merki mannligrar ostyrktar i pisl sinni.» Tranqvillinus svaradi: «Rettliga męttir þu þessa spyria, ef þu hefdir radit at trua sỏnnu, þviat otrum manni syniz allt þat onytt, er hann vill eigi trua. En spakr madr dęmir makliga um alla hluti. Ef þu ęttir fingrgull gott ok dyran gimstein, ok felldir þu þat i saur, þa mundir þu senda þrela þina at taka þat or sauri; en ef þeir metti þat eigi finna, þa mundir þu leggia nidr prydi þina ok skrydaz þrels klędum ok stiga nidr i saurpyttinn ok retta hendr þinar i saurpyttinn ok leita gullzins, þar til er þu fyndir, ok sidan mundir þu þva þat ok gera þer þat enn at handaprydi.» Greifinn męllti: «Til hvers kemr þessi dęmisaga?» Tranqvillinus svaradi: «At ek syna þer, at ver gỏfgim einn gud osyniligan.» Greifinn męllti: «Hvat er fingrgull ok gimsteinn, er i saur fell?» Hann svaradi: «Gull merkir likam mannz, en gimsteinn ỏndina, þviat einn madr er ỏnd ok likamr, sva sem eitt fingrgull er będi saman gull ok gimsteinn. Ef þer þickir gull þitt gott, þa er þo Kristi meiri elska a manninum. Þu sendir þrela þina, ok mattu þeir eigi na. En gud sendi spamenn sina ok męllti vid þa af himni, at þeir leiddi mannkynit fra syndasauri, ok mattu þeir eigi þat gera. Þu lagdir nidr prydifỏt þin ok stett i saurpytt med þrels buningi ok rettir hendr þinar i saur eptir gullinu. Kristr lęgdi guddom sinn ok tok a sik þrels likam ok steig nidr af himni i þenna heim ok retti hendr sinar i saur pisla vorra, ok tok a sik pisl þa, er ver vorum verdir, en gerdi oss prydi handa sinna ok þo oss i skirnarvatni af syndasauri. En ef þrelar þinir neita þik vera drottin sinn, þa er þeir sæi þik i þrels buningi, þa myndi þer þeir þickia dauda verdir; sva munu þeir ok eigi fordaz eilifar pislir, er fyrir þęr sakir neita Krist vera drottin sinn, er hann tok þrels likam a sik.» Greifinn męllti: «Til þess syniz mer þu hafa bedit frest sonum þinum, at þu samnadir at mer gamalmannz rędum slikum.» Tranqvillinus svaradi: «Eigi ętla lęrisveinar Kristz lengi fyrir, hvat þeir skulo tala i ỏgliti rikismanna, þviat drottinn męllti sva: eigi þurfit þer þat hugsa, hveriu þer skulut svara rikismonnum, þviat ydr mun gefaz af gudi þat, sem þer skulut męla, þviat þer męlit eigi sialfir, helldr heilagr<ref>''Her mangler 2 Blade i A.''</ref> . . . . . . . . . . . . . . . . . . <ref>''Her begynder B.''</ref>þeira Petrs ok Pals vard hann gripinn af heidnum monnum ok grioti bardr ok kastad liki hans ut a ana Tibr. En Klaudius ok Nicostratus, Castorius ok Victorinus ok Simp[horia]nus, þa er þeir leitudu likama med ꜳrstrondu, þa urdu þeir teknir ok leiddir fyrir borgargreifa, þann er Fabianus het, ok teygdi hann þa til blota, ok matti ꜳ einga lund snua hugskoti þeira fra tru Kristz. En er þeir voru þrysvar ꜳ mot leiddir ok kvaldir, ok helldu fastliga tru sinne, þa woru þeir færdir ꜳ sæ ok saukt þeim þar nidr, ok foru andir þeira til guds. Þꜳ lỏgdu heidnir menn fe til hỏfuds kristnum monnum ok sendu flugumenn til at væla þa.	+	<ref>capitulum ''Overskr. A.''</ref>Eptir þetta sendi Cromatius greifi ord Tranqvillino fỏdur þeira Marcelli(a)ni ok Marci, ok sagdi hann, er hann kom, hvat gerdz hafdi um sono hans. Tranqvillinus svaradi: «Eigi vinz mer ord<ref>ordz ''A.''</ref> til at þacka þer, sem vert er, þat er þu veittir oss, þviat synir minir vęri nu fỏdurlausir, en ek sonalaus, ef þitt huggędi hefdi eigi oss dugat. En nu fagna allir þeir, sem ast hafa i briosti, ok trui ek, at þu munir ok fagna, þviat nu er gefit lif deyiỏndum ok gledi hryggiỏndum ok huggan harmỏndum.» Þa ętladi greifinn, at synir hans mundu blota vilia: «Komit þer ok blotit i dag godum þeim, er þer gulldu sono<ref>sona ''A.''</ref> þina heila.» Tranqvillinus svaradi: «Ef þu villdir rett virda þa hluti, er gerduz um mik ok sono mina, þa mundir þu kenna, at mikill er kraptr Kristz nafns.» Greifinn svaradi: «Ertu ęr nu Tranqvillinus?» Hann svaradi: «Er var ek hingat til, en þegar ek truda Kristi, þa fann ek heilsu hugar ok likams.» Greifinn męllti: «Til þess synumz ek gefit hafa frest sonum þinum, at þeir leiddi þik i sina villu, en eigi at þu leystir þa fra villu.» Tranqvillinus svaradi: «Virdu rett, hvat villa er, eda hvat villuverk megu heita.» Greifinn męllti: «Segdu ok þa, hvat villa er?» Tranqvillinus svaradi: «En fyrsta villa er at ganga dauda stiga en hafna lifs gỏtu.» «Hvat er dauda stigr?» sagdi greifinn. Tranqvillinus svaradi: «Syniz þer eigi dauda stigr vera at eigna guddoms nafn daudum monnum, ok luta stocki ok steinum?» Greifinn męllti: «Eru eigi þat gud, er ver gỏfgum?» Tranqvillinus svaradi: «Sialfir lesit þer þat i bokum ydrum, hversu grimt var kyn þeira, eda hversu illir upprunar eda herfiligt lif, eda hversu vesaligr var daudi þeira. Eda mundi eigi gud vera fyrr a himni, en Odin var konungr i Krit, þa er hann át holld sona sinna, sem bękr ydrar segia? Miok villaz þeir, er Þor son hans ętla elldingum styra, þann er ser sialfum styrdi eigi fra ohęfum hlutum, ok fỏdur sinn let meida, en atti systur sina at eiginkonu. Fyrir hvi se eigi villa at trua a þa menn, er Romaborgar lỏg fyrirdęma, en hafna almatkum gudi, þeim sem a himnum er, en gỏfga stock ok stein ok kalla þat gud sinn?» Greifinn męllti: «Siþan er þer tokut at lasta gud, þa hefir Romaborgar lydr ordit fyrir mỏrgum skỏdum.» Tranqvillinus svaradi: «Er eigi þat satt, er bękr ydrar segia, at .iii. þusundir ok .xx. Romaborgar lyds fello a einum degi, þa er þeir blotudu Þor. Margir adrir skadar ok oáran ok herleidingar ok manntapanir urdu a Romaborgar lyd, fyrr en menn trudu a einn gud. En siþan er osyniligr gud var gỏfgadr, þa tok Romaborgar lydr at fagna fridi. En þer kennit eigi gud, er ydr veitir allt, þat er gott er, ok kennit skepnunni þat, er skaparinn veitir.» Greifinn męllti: «Ef sa er gofgandi, er flest gagn veitir, þa er synt at trua a solina, er allan heim lysir ok vermir iỏrdina, at gras megi groa.» Tranqvillinus svaradi: «Ef gỏfugr madr sendir þrel sinn at fera godan grip nockurum manni, þa mundi heimslikt þickia at gỏfga þrelinn, en orękia þann er giỏfina sendi. Ef ver eignum konungum en eigi þręlum þat, er þeir senda oss korn a skipum, þott þrelar fari med, þa er þo miklu skylldara at gỏfga gud þann, er sol ok tungl ok ỏll skepna þionar bodordi hans.» Greifinn męllti: «Ef einn er osyniligr gud, sa er þer gỏfgit, þa munu þeir eigi Krist gỏfga, þann er sénn var ok heyrdr ok krosfestr ok syndi ỏll merki mannligrar ostyrktar i pisl sinni.» Tranqvillinus svaradi: «Rettliga męttir þu þessa spyria, ef þu hefdir radit at trua sỏnnu, þviat otrum manni syniz allt þat onytt, er hann vill eigi trua. En spakr madr dęmir makliga um alla hluti. Ef þu ęttir fingrgull gott ok dyran gimstein, ok felldir þu þat i saur, þa mundir þu senda þrela þina at taka þat or sauri; en ef þeir metti þat eigi finna, þa mundir þu leggia nidr prydi þina ok skrydaz þrels klędum ok stiga nidr i saurpyttinn ok retta hendr þinar i saurpyttinn ok leita gullzins, þar til er þu fyndir, ok sidan mundir þu þva þat ok gera þer þat enn at handaprydi.» Greifinn męllti: «Til hvers kemr þessi dęmisaga?» Tranqvillinus svaradi: «At ek syna þer, at ver gỏfgim einn gud osyniligan.» Greifinn męllti: «Hvat er fingrgull ok gimsteinn, er i saur fell?» Hann svaradi: «Gull merkir likam mannz, en gimsteinn ỏndina, þviat einn madr er ỏnd ok likamr, sva sem eitt fingrgull er będi saman gull ok gimsteinn. Ef þer þickir gull þitt gott, þa er þo Kristi meiri elska a manninum. Þu sendir þrela þina, ok mattu þeir eigi na. En gud sendi spamenn sina ok męllti vid þa af himni, at þeir leiddi mannkynit fra syndasauri, ok mattu þeir eigi þat gera. Þu lagdir nidr prydifỏt þin ok stett i saurpytt med þrels buningi ok rettir hendr þinar i saur eptir gullinu. Kristr lęgdi guddom sinn ok tok a sik þrels likam ok steig nidr af himni i þenna heim ok retti hendr sinar i saur pisla vorra, ok tok a sik pisl þa, er ver vorum verdir, en gerdi oss prydi handa sinna ok þo oss i skirnarvatni af syndasauri. En ef þrelar þinir neita þik vera drottin sinn, þa er þeir sæi þik i þrels buningi, þa myndi þer þeir þickia dauda verdir; sva munu þeir ok eigi fordaz eilifar pislir, er fyrir þęr sakir neita Krist vera drottin sinn, er hann tok þrels likam a sik.» Greifinn męllti: «Til þess syniz mer þu hafa bedit frest sonum þinum, at þu samnadir at mer gamalmannz rędum slikum.» Tranqvillinus svaradi: «Eigi ętla lęrisveinar Kristz lengi fyrir, hvat þeir skulo tala i ỏgliti rikismanna, þviat drottinn męllti sva: eigi þurfit þer þat hugsa, hveriu þer skulut svara rikismonnum, þviat ydr mun gefaz af gudi þat, sem þer skulut męla, þviat þer męlit eigi sialfir, helldr heilagr<ref>''Her mangler 2 Blade i A.''</ref> . . . . . . . . . . . . . . . . . . <ref>''Her begynder B.''</ref>þeira Petrs ok Pals vard hann gripinn af heidnum monnum ok grioti bardr ok kastad liki hans ut a ana Tibr. En Klaudius ok Nicostratus, Castorius ok Victorinus ok Simp[horia]nus, þa er þeir leitudu likama med ꜳrstrondu, þa urdu þeir teknir ok leiddir fyrir borgargreifa, þann er Fabianus het, ok teygdi hann þa til blota, ok matti ꜳ einga lund snua hugskoti þeira fra tru Kristz. En er þeir voru þrysvar ꜳ mot leiddir ok kvaldir, ok helldu fastliga tru sinne, þa woru þeir færdir ꜳ sæ ok saukt þeim þar nidr, ok foru andir þeira til guds. Þꜳ lỏgdu heidnir menn fe til hỏfuds kristnum monnum ok sendu flugumenn til at væla þa.

@@ Linje 27: / Linje 27: @@
-<ref>''Her begynder atter A; B har Overskriften'': Fra Torqvato illum manne.</ref>Torqvatus het fiskimadr nockurr, er kristinn sagdiz<ref>þottiz ''B.''</ref> vera, ok tok Gaius pavi vid honum, þviat hann vissi eigi fl&#281;rd hans. En er Tiburcius [prudr drengr<ref>[ prydidreingr ''B.''</ref> avitadi opt Torqvatum um þat, er hann var hársidr ok breytinn i buningi, svefnugr ok fastadi litit<ref>litt ''B.''</ref>, ok var galaus i allri atferd, þa let Torqvatus, sem<ref>at ''B.''</ref> hann mundi eigi reidaz vid þessa avitan; en þo gat hann sva gert af v&#281;l sinni, at þeir Tiburcius urdu badir teknir af heidnum monnum ok leiddir fyrir greifann. Fabianus spurdi enn ellra fyrr b&#281;di at tru ok nafni. [[File:Sandro Botticelli 054.jpg|right|thumb|300px|<center>Sandro Botticelli: '''Sankt Sebastian'''</center>]]Torqvatus nefndiz ok letz<ref>kvaz ''B.''</ref> kristinn vera. Fabianus m&#281;llti: «Veiztu eigi, at konungar lata pina þa menn, er eigi blota godom?» Torqvatus svaradi: «Sia madr er l&#281;rifadir minn, ok mun ek sva gera, sem hann gerir.» Fabianus m&#281;llti vid Tiburcium: «Heyrdir þu, hvat Torqvatus sagdi?» Tiburcius svaradi: «Hvat þarf Torqvatus at segiaz kristinn, þviat kraptr nafns guds reidiz þeim, er liuga a hann, þviat þeir er sannliga eru kristnir, hallda sik fra [allri munugd<ref>''rettet;'' munudg ''A;'' [ likams munnudum ''B.''</ref> til allrar sidsemi. Truir þu þvi, at sa madr se kristinn, er hann l&#281;tr [hanga hár<ref>[ lafa h&#42803;r nidri ''B.''</ref> um herdar ser ok glikiz blotmonnum i buningi [ok i allri atferd<ref>[ sinum ok i ollu atferli ''B.''</ref>? Eigi vill Kristr þiggia slika þrela. I þvi muntu bradaz reyna lygi at honum, er hann sagdi sik kristinn vera ok [gera eptir mer<ref>[ eptir mer mundu ganga ''B.''</ref>. Nu mun hann þat syna, hvilikr hann hefir &#281; verit.» Fabianus m&#281;llti vid Tiburcium: «Þat er þer heillt rad<ref>til hialpar ''tilf. B.''</ref>, at þu hafnir eigi bodordum konunga.» Tiburcius svaradi: «Ecki finn ek heilla rad <font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>ndu minni en hafna godum ok gydium ydrum, en iata einum drottni Jesu Kristo s<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>nnum gudi.» Torqvatus m&#281;llti þa: «Eigi at eins er hann sialfr<ref>kristinn ok ''tilf. B.''</ref> grimmr, helldr teygir hann marga menn fra blotum ok segir aull god di<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>fla vera, ok nemr hann eda kennir<ref>lagsmonnum sinum ''tilf. B.''</ref> galldra ok fiolkyngi n&#281;tr ok daga.» Tiburcius svaradi: «Liugvottr verdr [eigi opindr<ref>[ alldri opinberr ''B.''</ref>. Sia madr, er þu, g<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>fugr domandi, matt lita, hann er til enskis annars med kristnum monnum staddr, nema til þess at hann seli þa til pisla, ok synir<ref>''saal. B;'' syniz ''A.''</ref> hann sik kristnum monnum sem kristinn, en heiþnum sem heiþinn, ok er hvarigum trur. Ek avitaþa hann um osidsemi sina, er hann át ok drack, þar til er hann spio, ok svaf, þa er adrir voru a b&#281;num; en nu avitar hann kristna menn ok r&#281;gir ok eggiar ohreinan domanda, at hann reidiz oss [ok fysir oss at blota di<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>flum<ref>[ ''tilf. B.''</ref>. Se ek fysi þina, lita ma ek grimleik [hiarta þins<ref>[ rads þins ok velar briostz þins ''B.''</ref>; hvatki er þu hefir frammi i gegn kristnum monnum i ognum ok kv<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>lum<ref>eda i skaudum ''tilf. B.''</ref>, vid <font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>llu eru ver bunir, þvi er oss kemr at hendi; eigi hredumz ver utlegdir, þviat allr heimr er oss utlegd, ok eigi pislir, þviat þa leysumz ver ur myrkvastofu þessa heims; ok eigi hr&#281;dumz ver elld, þviat meiri er girndarelldr, sa er ver stigum yfir.» Fabianus m&#281;llti: «Gialltu þik kyni þinu, ok ver g<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>fugr, sem þv att kyn til; en þu ert nu oltinn i þa otign, at þu ert pislar verdr ok dauda.» Tiburcius svaradi: «Er þat domr ins vitrazta domanda, at ek se af þvi [ætlæri, at ek g<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>fga eigi ohreinan anda Odin eda Freyio portkonu, ok af þvi pisla verdr, at ek gaufga sannan gud<ref>[ ''saal. B;'' dauda verdr, er ek g<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>fga eigi di<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>fla, helldr Krist guds son ''A.''</ref>, þann er a himnum er ok til þess kom af himni til iardar, at madr m&#281;tti stiga af i<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>rdu til himins.» Þa let Fabianus bera gl&#281;dir fyrir f&#281;tr honum ok m&#281;llti: «Kiostu annathvart, at þu brenn reykelsi á glodum þessum, eda gack berum fotum a gl&#281;drnar.» Þa gerdi Tiburcius krossmark fyrir ser ok geck yfir gl&#281;drnar ok m&#281;llti vid greifann: «Legg þu nidr otru þina, þviat einn gud, sa er ver iatum, r&#281;dr fyrir allri skepnu sinni. En ef þu matt nockut i nafni Þors þins, þa rettu h<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>nd þina i vellanda vatn, ok reyn, ef Þor<ref>Þorr ''B.''</ref> þinn [hlifir þer<ref>[ hlifi þer vit bruna ''B.''</ref>; þviat mer syniz i nafni drottins mins Jesu Kristz, sem ek ganga um fagra bloma, þviat <font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>ll skepna þionar bodordi skapara sins.» Fabianus m&#281;llti: «Ollum er nu audsynt, at Kristr ydvarr kendi ydr fiolkyngi.» Tiburcius svaradi: «Þegi, [ves<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>l tunga<ref>[ vesall madr ''B.''</ref>, ok lat mik eigi heyra, at þu geyir heilagt nafn drottins.» Þa reiddiz Fabianus ok lét til h<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>gs leida Tiburcium a g<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>tu þa, er Lavikana heitir, þriar milur fra Romaborg, ok var hann þar hoggvinn ok i þeim enum sama stad grafinn. Ok verda þar margar iarteinir allt til þessa dags.
+<ref>''Her begynder atter A; B har Overskriften'': Fra Torqvato illum manne.</ref>Torqvatus het fiskimadr nockurr, er kristinn sagdiz<ref>þottiz ''B.''</ref> vera, ok tok Gaius pavi vid honum, þviat hann vissi eigi fl&#281;rd hans. En er Tiburcius [prudr drengr<ref>[prydidreingr ''B.''</ref> avitadi opt Torqvatum um þat, er hann var hársidr ok breytinn i buningi, svefnugr ok fastadi litit<ref>litt ''B.''</ref>, ok var galaus i allri atferd, þa let Torqvatus, sem<ref>at ''B.''</ref> hann mundi eigi reidaz vid þessa avitan; en þo gat hann sva gert af v&#281;l sinni, at þeir Tiburcius urdu badir teknir af heidnum monnum ok leiddir fyrir greifann. Fabianus spurdi enn ellra fyrr b&#281;di at tru ok nafni. [[File:Sandro Botticelli 054.jpg|right|thumb|300px|<center>Sandro Botticelli: '''Sankt Sebastian'''</center>]]Torqvatus nefndiz ok letz<ref>kvaz ''B.''</ref> kristinn vera. Fabianus m&#281;llti: «Veiztu eigi, at konungar lata pina þa menn, er eigi blota godom?» Torqvatus svaradi: «Sia madr er l&#281;rifadir minn, ok mun ek sva gera, sem hann gerir.» Fabianus m&#281;llti vid Tiburcium: «Heyrdir þu, hvat Torqvatus sagdi?» Tiburcius svaradi: «Hvat þarf Torqvatus at segiaz kristinn, þviat kraptr nafns guds reidiz þeim, er liuga a hann, þviat þeir er sannliga eru kristnir, hallda sik fra [allri munugd<ref>''rettet;'' munudg ''A;'' [likams munnudum ''B.''</ref> til allrar sidsemi. Truir þu þvi, at sa madr se kristinn, er hann l&#281;tr [hanga hár<ref>[lafa h&#42803;r nidri ''B.''</ref> um herdar ser ok glikiz blotmonnum i buningi [ok i allri atferd<ref>[sinum ok i ollu atferli ''B.''</ref>? Eigi vill Kristr þiggia slika þrela. I þvi muntu bradaz reyna lygi at honum, er hann sagdi sik kristinn vera ok [gera eptir mer<ref>[eptir mer mundu ganga ''B.''</ref>. Nu mun hann þat syna, hvilikr hann hefir &#281; verit.» Fabianus m&#281;llti vid Tiburcium: «Þat er þer heillt rad<ref>til hialpar ''tilf. B.''</ref>, at þu hafnir eigi bodordum konunga.» Tiburcius svaradi: «Ecki finn ek heilla rad <font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>ndu minni en hafna godum ok gydium ydrum, en iata einum drottni Jesu Kristo s<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>nnum gudi.» Torqvatus m&#281;llti þa: «Eigi at eins er hann sialfr<ref>kristinn ok ''tilf. B.''</ref> grimmr, helldr teygir hann marga menn fra blotum ok segir aull god di<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>fla vera, ok nemr hann eda kennir<ref>lagsmonnum sinum ''tilf. B.''</ref> galldra ok fiolkyngi n&#281;tr ok daga.» Tiburcius svaradi: «Liugvottr verdr [eigi opindr<ref>[alldri opinberr ''B.''</ref>. Sia madr, er þu, g<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>fugr domandi, matt lita, hann er til enskis annars med kristnum monnum staddr, nema til þess at hann seli þa til pisla, ok synir<ref>''saal. B;'' syniz ''A.''</ref> hann sik kristnum monnum sem kristinn, en heiþnum sem heiþinn, ok er hvarigum trur. Ek avitaþa hann um osidsemi sina, er hann át ok drack, þar til er hann spio, ok svaf, þa er adrir voru a b&#281;num; en nu avitar hann kristna menn ok r&#281;gir ok eggiar ohreinan domanda, at hann reidiz oss [ok fysir oss at blota di<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>flum<ref>[''tilf. B.''</ref>. Se ek fysi þina, lita ma ek grimleik [hiarta þins<ref>[rads þins ok velar briostz þins ''B.''</ref>; hvatki er þu hefir frammi i gegn kristnum monnum i ognum ok kv<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>lum<ref>eda i skaudum ''tilf. B.''</ref>, vid <font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>llu eru ver bunir, þvi er oss kemr at hendi; eigi hredumz ver utlegdir, þviat allr heimr er oss utlegd, ok eigi pislir, þviat þa leysumz ver ur myrkvastofu þessa heims; ok eigi hr&#281;dumz ver elld, þviat meiri er girndarelldr, sa er ver stigum yfir.» Fabianus m&#281;llti: «Gialltu þik kyni þinu, ok ver g<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>fugr, sem þv att kyn til; en þu ert nu oltinn i þa otign, at þu ert pislar verdr ok dauda.» Tiburcius svaradi: «Er þat domr ins vitrazta domanda, at ek se af þvi [ætlæri, at ek g<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>fga eigi ohreinan anda Odin eda Freyio portkonu, ok af þvi pisla verdr, at ek gaufga sannan gud<ref>[''saal. B;'' dauda verdr, er ek g<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>fga eigi di<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>fla, helldr Krist guds son ''A.''</ref>, þann er a himnum er ok til þess kom af himni til iardar, at madr m&#281;tti stiga af i<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>rdu til himins.» Þa let Fabianus bera gl&#281;dir fyrir f&#281;tr honum ok m&#281;llti: «Kiostu annathvart, at þu brenn reykelsi á glodum þessum, eda gack berum fotum a gl&#281;drnar.» Þa gerdi Tiburcius krossmark fyrir ser ok geck yfir gl&#281;drnar ok m&#281;llti vid greifann: «Legg þu nidr otru þina, þviat einn gud, sa er ver iatum, r&#281;dr fyrir allri skepnu sinni. En ef þu matt nockut i nafni Þors þins, þa rettu h<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>nd þina i vellanda vatn, ok reyn, ef Þor<ref>Þorr ''B.''</ref> þinn [hlifir þer<ref>[hlifi þer vit bruna ''B.''</ref>; þviat mer syniz i nafni drottins mins Jesu Kristz, sem ek ganga um fagra bloma, þviat <font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>ll skepna þionar bodordi skapara sins.» Fabianus m&#281;llti: «Ollum er nu audsynt, at Kristr ydvarr kendi ydr fiolkyngi.» Tiburcius svaradi: «Þegi, [ves<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>l tunga<ref>[vesall madr ''B.''</ref>, ok lat mik eigi heyra, at þu geyir heilagt nafn drottins.» Þa reiddiz Fabianus ok lét til h<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>gs leida Tiburcium a g<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>tu þa, er Lavikana heitir, þriar milur fra Romaborg, ok var hann þar hoggvinn ok i þeim enum sama stad grafinn. Ok verda þar margar iarteinir allt til þessa dags.
-<ref>Fra Kastulo ''Overskr. B.''</ref>Sidan [let Torqvatus Castulum verda h<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>ndladan husbonda<ref>[ gerdi Torqvatus svo, at Kastulus vard haundladr husbondi ''B.''</ref> guds votta, ok var hann þrysvar a moti hafdr ok pindr, ok hellt fast<ref>hann fastri ''B.''</ref> tru sinni. Ok eptir þat var hann settr i grof kvikr, ok mokat a hann sandi ok grioti, ok for sva til guds med sigri. Þa voru þeir Marcellianus ok Markus teknir ok bundnir vid eitt tre badir, ok [voru berf&#281;ttir a br<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>ndum<ref>[ latnir standa berfættir ''B.''</ref>, ok m&#281;llti Fabianus vid þa: «Þar skulut þit standa badir fastir, til þess er þit blotit godum, ok munu þit þa leystaz fra pislum.» Þeir<ref>brædr ''B.''</ref> svorudu: «Alldri h<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>fum vit iafnvel verit staddir, þviat nu stondum vit fastir i ast guds; ok veri sva vel, at vit st&#281;dim her<ref>fast ''tilf. B.''</ref>, medan vit lifdim.» En er þadan leid dagr ok nott, þa let Fabianus leggia a þeim spiotum, þar er þeir stodu, ok foru sva til dyrdar ok voru grafnir a g<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>tu þeiri, er Appia heitir, tv&#281;r milur fra Romaborg.
+<ref>Fra Kastulo ''Overskr. B.''</ref>Sidan [let Torqvatus Castulum verda h<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>ndladan husbonda<ref>[gerdi Torqvatus svo, at Kastulus vard haundladr husbondi ''B.''</ref> guds votta, ok var hann þrysvar a moti hafdr ok pindr, ok hellt fast<ref>hann fastri ''B.''</ref> tru sinni. Ok eptir þat var hann settr i grof kvikr, ok mokat a hann sandi ok grioti, ok for sva til guds med sigri. Þa voru þeir Marcellianus ok Markus teknir ok bundnir vid eitt tre badir, ok [voru berf&#281;ttir a br<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>ndum<ref>[latnir standa berfættir ''B.''</ref>, ok m&#281;llti Fabianus vid þa: «Þar skulut þit standa badir fastir, til þess er þit blotit godum, ok munu þit þa leystaz fra pislum.» Þeir<ref>brædr ''B.''</ref> svorudu: «Alldri h<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>fum vit iafnvel verit staddir, þviat nu stondum vit fastir i ast guds; ok veri sva vel, at vit st&#281;dim her<ref>fast ''tilf. B.''</ref>, medan vit lifdim.» En er þadan leid dagr ok nott, þa let Fabianus leggia a þeim spiotum, þar er þeir stodu, ok foru sva til dyrdar ok voru grafnir a g<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>tu þeiri, er Appia heitir, tv&#281;r milur fra Romaborg.
-<ref>Um liflat Sebastiani pislarvottz ''Overskr. B.''</ref>Sidan vard uppvist, at Sebastianus var kristinn, ok var þat sagt Diocletiano konungi, ok lef Dicletianus kalla hann til sin, ok m&#281;llti: «Ek gerda þik inn &#281;zta mann i hird minni, en þu leyndiz allt hingat til at þvi, er þu gerir i gegn heilsu minni ok i gegn godum vorum.» Sebastianus svaradi: «Fyrir heilsu ydvarri ok<ref>fyrir þrifum ''tilf. B.''</ref> allz Romaborgar lyds g<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>fgada ek einn sannan gud, þviat ek truda þat orar vera at trua a stock eda stein.» Þa let Diocletianus leida Sebastianum a v<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>ll ok binda ok hafa at skotzsp&#281;ni. Þa var skotit a hann <font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>rum <font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>llum megin, unz hann var allr utan sem biarnigull. Ok &#281;tludu allir hann daudan ok foru a brott. En kona su, er átt hafdi Castulus, hon het Herena, kom til um nottina af grafa Sebastianum; ok [lifdi hann<ref>[ fann hun hann lifanda ''B.''</ref>, ok leiddi hann heim med ser, ok tok hann heilsu eptir fa daga. Þa badu kristnir menn, at han mundi flyia. En hann stod a loptridi nockuru, þa er konungarnir gengu [hia honum<ref>[ ''tilf. B.''</ref>, ok m&#281;llti hann vid þa: «Mikit liuga blotbyskupar at ydr, er þeir segia kristna menn vera ovini Romaborgar velldis, þar sem af þeira b&#281;num [þrifaz ok<ref>[ ''tilf. B.''</ref> þroaz allt Romaborgar velldi.» Diocletianus m&#281;llti: «Ertu Sebastianus, sa er ver letum pina<ref>hafa af skotspæni ''B.''</ref> fyrra dag?» Sebastianus svaradi: «Til þess let gud mik lifna, at ek [segda þat<ref>[ bera þat fyrir ''B.''</ref> <font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>llum lyd, at þer d&#281;mit rangt, þa er þer latit pina þrela Kristz.» Þa let Diocletianus beria Sebastianum st<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>ngum til bana ok kasta liki hans i keytu diupa, at eigi gofgadi kristnir menn hann. En heilagr Sebastianus vitradiz i draumi sidsamri konu, þeiri er Lucina het [ok mællti vit hana: «Leitadu liks mins, ok muntu finna þat hanga a staur i gang nockurum, ok hefir þat eigi nidr fallit i saur; þat skalltu færa i stad þann, er Catacumbas heitir, ok grafa hia fotum Petri ok Pauli guds postola.» Lucina<ref>[''saal. B;'' En hon ''A.''</ref> for þegar um nottina med huskarla sina ok fann [likam heilags Sebastiani ok færdi til þess stadar<ref>[ ''saal. B;'' lik Seb. fest a stauri einum ok ferdi til kirkiu Petrs postola ok Pals ''A.''</ref>, sem hann hafdi bedit, ok grof vandliga, ok var þar a b&#281;num .xxx. daga ina n&#281;stu. En er fridr gerdiz kristnum monnum [nockuru sidar<ref>[ eptir nockura vetr ''B.''</ref>, þa let heil<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>g Lucina gera kirkiu ur husi sinu ok lagdi þar til <font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>ll aud&#281;fi sin, ok þionadi þar gudi<ref>sialf ''tilf. B.''</ref> alla &#281;fi sina. Enn s&#281;li Sebastianus var pindr enn .xiii. kal. Februarij<ref>at ''tilf. B.''</ref> rikianda drottni vorum Jesu Kristo, þeim er med fedr ok helgum anda lifir ok rikir gud um allar alldir. Amen.
+<ref>Um liflat Sebastiani pislarvottz ''Overskr. B.''</ref>Sidan vard uppvist, at Sebastianus var kristinn, ok var þat sagt Diocletiano konungi, ok lef Dicletianus kalla hann til sin, ok m&#281;llti: «Ek gerda þik inn &#281;zta mann i hird minni, en þu leyndiz allt hingat til at þvi, er þu gerir i gegn heilsu minni ok i gegn godum vorum.» Sebastianus svaradi: «Fyrir heilsu ydvarri ok<ref>fyrir þrifum ''tilf. B.''</ref> allz Romaborgar lyds g<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>fgada ek einn sannan gud, þviat ek truda þat orar vera at trua a stock eda stein.» Þa let Diocletianus leida Sebastianum a v<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>ll ok binda ok hafa at skotzsp&#281;ni. Þa var skotit a hann <font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>rum <font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>llum megin, unz hann var allr utan sem biarnigull. Ok &#281;tludu allir hann daudan ok foru a brott. En kona su, er átt hafdi Castulus, hon het Herena, kom til um nottina af grafa Sebastianum; ok [lifdi hann<ref>[fann hun hann lifanda ''B.''</ref>, ok leiddi hann heim med ser, ok tok hann heilsu eptir fa daga. Þa badu kristnir menn, at han mundi flyia. En hann stod a loptridi nockuru, þa er konungarnir gengu [hia honum<ref>[''tilf. B.''</ref>, ok m&#281;llti hann vid þa: «Mikit liuga blotbyskupar at ydr, er þeir segia kristna menn vera ovini Romaborgar velldis, þar sem af þeira b&#281;num [þrifaz ok<ref>[''tilf. B.''</ref> þroaz allt Romaborgar velldi.» Diocletianus m&#281;llti: «Ertu Sebastianus, sa er ver letum pina<ref>hafa af skotspæni ''B.''</ref> fyrra dag?» Sebastianus svaradi: «Til þess let gud mik lifna, at ek [segda þat<ref>[bera þat fyrir ''B.''</ref> <font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>llum lyd, at þer d&#281;mit rangt, þa er þer latit pina þrela Kristz.» Þa let Diocletianus beria Sebastianum st<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>ngum til bana ok kasta liki hans i keytu diupa, at eigi gofgadi kristnir menn hann. En heilagr Sebastianus vitradiz i draumi sidsamri konu, þeiri er Lucina het [ok mællti vit hana: «Leitadu liks mins, ok muntu finna þat hanga a staur i gang nockurum, ok hefir þat eigi nidr fallit i saur; þat skalltu færa i stad þann, er Catacumbas heitir, ok grafa hia fotum Petri ok Pauli guds postola.» Lucina<ref>[''saal. B;'' En hon ''A.''</ref> for þegar um nottina med huskarla sina ok fann [likam heilags Sebastiani ok færdi til þess stadar<ref>[''saal. B;'' lik Seb. fest a stauri einum ok ferdi til kirkiu Petrs postola ok Pals ''A.''</ref>, sem hann hafdi bedit, ok grof vandliga, ok var þar a b&#281;num .xxx. daga ina n&#281;stu. En er fridr gerdiz kristnum monnum [nockuru sidar<ref>[eptir nockura vetr ''B.''</ref>, þa let heil<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>g Lucina gera kirkiu ur husi sinu ok lagdi þar til <font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>ll aud&#281;fi sin, ok þionadi þar gudi<ref>sialf ''tilf. B.''</ref> alla &#281;fi sina. Enn s&#281;li Sebastianus var pindr enn .xiii. kal. Februarij<ref>at ''tilf. B.''</ref> rikianda drottni vorum Jesu Kristo, þeim er med fedr ok helgum anda lifir ok rikir gud um allar alldir. Amen.

← Eldre revisjon		Revisjonen fra 14. mai 2016 kl. 16:15
Linje 14:		Linje 14:


−	<big><big>'''Sebastianus Saga'''</big></big><br>''Fragment.''<br>(''Cd. 235 folio, A; 238<sup>9</sup> folio, B.'')	+	<big><big>'''Sebastianus Saga'''</big></big><br>''Fragment.''<br>(''Cd. 235 folio, A; 238<sup>9</sup> folio, B'')

	'''[[Carl Richard Unger biografi\|C. R. UNGER]]'''		'''[[Carl Richard Unger biografi\|C. R. UNGER]]'''

← Eldre revisjon		Revisjonen fra 7. mai 2016 kl. 09:47
Linje 14:		Linje 14:


−	<big><big>'''Sebastianus Saga'''</big></big><br>''Fragment.''<br>(''Cd. 235 folio, A; 238<sup>9</sup> folio, B.'').	+	<big><big>'''Sebastianus Saga'''</big></big><br>''Fragment.''<br>(''Cd. 235 folio, A; 238<sup>9</sup> folio, B.'')

	'''[[Carl Richard Unger biografi\|C. R. UNGER]]'''		'''[[Carl Richard Unger biografi\|C. R. UNGER]]'''

@@ Linje 34: / Linje 34: @@
 <ref>Um liflat Sebastiani pislarvottz ''Overskr. B.''</ref>Sidan vard uppvist, at Sebastianus var kristinn, ok var þat sagt Diocletiano konungi, ok lef Dicletianus kalla hann til sin, ok m&#281;llti: «Ek gerda þik inn &#281;zta mann i hird minni, en þu leyndiz allt hingat til at þvi, er þu gerir i gegn heilsu minni ok i gegn godum vorum.» Sebastianus svaradi: «Fyrir heilsu ydvarri ok<ref>fyrir þrifum ''tilf. B.''</ref> allz Romaborgar lyds g<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>fgada ek einn sannan gud, þviat ek truda þat orar vera at trua a stock eda stein.» Þa let Diocletianus leida Sebastianum a v<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>ll ok binda ok hafa at skotzsp&#281;ni. Þa var skotit a hann <font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>rum <font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>llum megin, unz hann var allr utan sem biarnigull. Ok &#281;tludu allir hann daudan ok foru a brott. En kona su, er átt hafdi Castulus, hon het Herena, kom til um nottina af grafa Sebastianum; ok [lifdi hann<ref>[ fann hun hann lifanda ''B.''</ref>, ok leiddi hann heim med ser, ok tok hann heilsu eptir fa daga. Þa badu kristnir menn, at han mundi flyia. En hann stod a loptridi nockuru, þa er konungarnir gengu [hia honum<ref>[ ''tilf. B.''</ref>, ok m&#281;llti hann vid þa: «Mikit liuga blotbyskupar at ydr, er þeir segia kristna menn vera ovini Romaborgar velldis, þar sem af þeira b&#281;num [þrifaz ok<ref>[ ''tilf. B.''</ref> þroaz allt Romaborgar velldi.» Diocletianus m&#281;llti: «Ertu Sebastianus, sa er ver letum pina<ref>hafa af skotspæni ''B.''</ref> fyrra dag?» Sebastianus svaradi: «Til þess let gud mik lifna, at ek [segda þat<ref>[ bera þat fyrir ''B.''</ref> <font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>llum lyd, at þer d&#281;mit rangt, þa er þer latit pina þrela Kristz.» Þa let Diocletianus beria Sebastianum st<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>ngum til bana ok kasta liki hans i keytu diupa, at eigi gofgadi kristnir menn hann. En heilagr Sebastianus vitradiz i draumi sidsamri konu, þeiri er Lucina het [ok mællti vit hana: «Leitadu liks mins, ok muntu finna þat hanga a staur i gang nockurum, ok hefir þat eigi nidr fallit i saur; þat skalltu færa i stad þann, er Catacumbas heitir, ok grafa hia fotum Petri ok Pauli guds postola.» Lucina<ref>[''saal. B;'' En hon ''A.''</ref> for þegar um nottina med huskarla sina ok fann [likam heilags Sebastiani ok færdi til þess stadar<ref>[ ''saal. B;'' lik Seb. fest a stauri einum ok ferdi til kirkiu Petrs postola ok Pals ''A.''</ref>, sem hann hafdi bedit, ok grof vandliga, ok var þar a b&#281;num .xxx. daga ina n&#281;stu. En er fridr gerdiz kristnum monnum [nockuru sidar<ref>[ eptir nockura vetr ''B.''</ref>, þa let heil<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>g Lucina gera kirkiu ur husi sinu ok lagdi þar til <font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>ll aud&#281;fi sin, ok þionadi þar gudi<ref>sialf ''tilf. B.''</ref> alla &#281;fi sina. Enn s&#281;li Sebastianus var pindr enn .xiii. kal. Februarij<ref>at ''tilf. B.''</ref> rikianda drottni vorum Jesu Kristo, þeim er med fedr ok helgum anda lifir ok rikir gud um allar alldir. Amen.
 ----
 '''Fotnoter'''

← Eldre revisjon		Revisjonen fra 19. jan. 2016 kl. 21:25
Linje 14:		Linje 14:


−	<big><big>'''Sebastianus Saga.'''</big></big><br>''Fragment.''<br>(''Cd. 235 folio, A; 238<sup>9</sup> folio, B.'').	+	<big><big>'''Sebastianus Saga'''</big></big><br>''Fragment.''<br>(''Cd. 235 folio, A; 238<sup>9</sup> folio, B.'').

	'''[[Carl Richard Unger biografi\|C. R. UNGER]]'''		'''[[Carl Richard Unger biografi\|C. R. UNGER]]'''