Soga um Olav Trygveson - Revisjonshistorikk

Carsten på 14. jan. 2026 kl. 09:53

2026-01-14T09:53:48Z

Lars på 14. des. 2013 kl. 21:41

2013-12-14T21:41:57Z

Lars på 13. des. 2013 kl. 17:37

2013-12-13T17:37:11Z

Lars på 12. des. 2013 kl. 22:16

2013-12-12T22:16:16Z

Lars på 12. des. 2013 kl. 22:03

2013-12-12T22:03:53Z

Lars: "" -> «»

2013-02-17T22:29:37Z

"" -> «»

Vis endringer

Lars: En del typos (die -> dei, å->a, miilon -> millom o.l.)

2013-02-15T16:33:43Z

En del typos (die -> dei, å->a, miilon -> millom o.l.)

Vis endringer

Lars: Oppdatert fotnotereferanser til ..., kap. nr. fet type, endret kvad fra blockquote til :: innrykk

2013-02-15T15:36:54Z

Oppdatert fotnotereferanser til <ref>...</ref>, kap. nr. fet type, endret kvad fra blockquote til :: innrykk

Vis endringer

Lars: Typo

2013-02-15T11:51:11Z

Typo

JJ.Sandal: Soga um Olav Trygveso

2013-01-12T21:02:53Z

Soga um Olav Trygveso

Vis endringer

@@ Linje 5: / Linje 5: @@
 ! Denne teksten finnes på følgende språk ► !! [[Fil:Original.gif|32px|link=Saga Ólafs Tryggvasonar]] !!  !!  [[Fil:Norsk.gif|32px|link=Soga um Olav Trygveson]] !! [[Fil:Dansk.gif|32px|link=Olaf Tryggvessøns Saga]] !! [[Fil:Svensk.gif|32px|link=Olav Tryggvessons historia]] !!
 |-
-!  !!  !!  !!  [[Fil:Norsk.gif|32px|link=Olav Trygvesøns saga]] !! [[Fil:Dansk.gif|32px|link=Olav Tryggvasons saga]] !! !!
+!  !! [[Fil:Original.gif|32px|link=Hér hefr upp s&#491;gu Óláfs konungs Tryggvasonar]] !!  !!  [[Fil:Norsk.gif|32px|link=Olav Trygvesøns saga]] !! [[Fil:Dansk.gif|32px|link=Olav Tryggvasons saga]] !! !!
 |-
 !  !!  !!  !!  [[Fil:Norsk.gif|32px|link=Olav Tryggvessons saga]]!! !! !!

← Eldre revisjon		Revisjonen fra 14. des. 2013 kl. 21:41
Linje 380:		Linje 380:


−	'''32.''' Um hausten siglde Olav fraa Syllingane til England og laag i ei hamn der, men fór med fred, av di England var kristi og han var ~~hristin~~ sjølv og. Paa den tid gjekk de eit tingbod yvi lande, at alle skulde koma til tings. Daa tinge var sett, kom de ei dronning, som heitte Gyda, syster hans Olav Kvaran<ref>Gyda var dotter aat Olav Kvaran (ikkje syster); Olav Kvaran døydde i høg alder aare 980.</ref>, som var konge i Dublin i Irland. Ho hadde vori gift i England med ein megtug jarl, som no var daain, og ho styrde rike etter han. Men i rike hennar, var de ein mann, som heitte Alvine, som var ei stor kjempe og holmgangsmann; han hadde fritt til ho, men ho svara de, at ho vilde velja sjølv, kven ho vilde gifta seg med, av dei mennane som var i rike hennar, og difor var de tillystting, for di ~~Glyda~~ skulde velja seg ein mann. Alvine var komin dit og hadde ~~pAa~~ seg dei beste klædi sine, og de var mange andre og der i fine klæde. Olav var og komin dit og hadde uvêrs-klædi sine paa og ein lodin frakk utanpaa, og stod eit stykke fraa hine ~~meil~~ fylgje sitt. Gyda gjekk og saag paa kvar mann for seg, som ho totte saag ut til aa vera noko til kar. Men daa ho kom dit som Olav stod, og saag upp i andlite hans, spurde ho, kven han var. Han kalla seg Ole, «og eg er utlending her,» sagde han. Gyda sagde: «Vil du hava meg, so vil eg velja deg.» «Eg segjer ikkje nei til de,» segjer han. Han spurde etter namne paa denne kona og etter hennar ætt og stand. «Eg er kongsdotter fraa Irland,» segjer ho; «eg vart gift her i lande med den jarlen som styrde rike her; men no etter hans avferd hev eg styrt rike; de er nokre som hev fritt til meg, men ingin som eg vilde hava, og eg heiter Gyda.» De var ei ung og væn kone. Dei rødde sidan um dette og gjorde de av, og Olav feste Gyda. Alvine var ille nøgd med dette. Men de var skikk i England, at naar tvo trætta um noko skulde de verta avgjort ved holmgang, og Alvine baud Olav Trygveson holmgang um denne saki. Dei sette stemnelag med kvarandre til striden, og de skulde vera 12 mann paa kvar side. Daa dei møttest, segjer Olav til mennane sine, at dei skulde gjera liksom han gjorde. Han hadde ei stor øks, og daa Alvine vilde hogga til han med sverde, slo han sverde av handi paa han og gav Alvine sjølv de andre hogge, so han stupte, og so batt Olav han fast. Sameleis gjekk de alle mennane hans Alvine, at dei vart slegne og bundne og førde heim til herbyrge hans Olav. Sidan bad han Alvine fara ut or lande og aldri koma att, men Olav tok alt de han aatte. Daa fekk Olav Gyda, og var takom-til i England og takom-til i Irland.	+	'''32.''' Um hausten siglde Olav fraa Syllingane til England og laag i ei hamn der, men fór med fred, av di England var kristi og han var kristin sjølv og. Paa den tid gjekk de eit tingbod yvi lande, at alle skulde koma til tings. Daa tinge var sett, kom de ei dronning, som heitte Gyda, syster hans Olav Kvaran<ref>Gyda var dotter aat Olav Kvaran (ikkje syster); Olav Kvaran døydde i høg alder aare 980.</ref>, som var konge i Dublin i Irland. Ho hadde vori gift i England med ein megtug jarl, som no var daain, og ho styrde rike etter han. Men i rike hennar, var de ein mann, som heitte Alvine, som var ei stor kjempe og holmgangsmann; han hadde fritt til ho, men ho svara de, at ho vilde velja sjølv, kven ho vilde gifta seg med, av dei mennane som var i rike hennar, og difor var de tillystting, for di Gyda skulde velja seg ein mann. Alvine var komin dit og hadde paa seg dei beste klædi sine, og de var mange andre og der i fine klæde. Olav var og komin dit og hadde uvêrs-klædi sine paa og ein lodin frakk utanpaa, og stod eit stykke fraa hine med fylgje sitt. Gyda gjekk og saag paa kvar mann for seg, som ho totte saag ut til aa vera noko til kar. Men daa ho kom dit som Olav stod, og saag upp i andlite hans, spurde ho, kven han var. Han kalla seg Ole, «og eg er utlending her,» sagde han. Gyda sagde: «Vil du hava meg, so vil eg velja deg.» «Eg segjer ikkje nei til de,» segjer han. Han spurde etter namne paa denne kona og etter hennar ætt og stand. «Eg er kongsdotter fraa Irland,» segjer ho; «eg vart gift her i lande med den jarlen som styrde rike her; men no etter hans avferd hev eg styrt rike; de er nokre som hev fritt til meg, men ingin som eg vilde hava, og eg heiter Gyda.» De var ei ung og væn kone. Dei rødde sidan um dette og gjorde de av, og Olav feste Gyda. Alvine var ille nøgd med dette. Men de var skikk i England, at naar tvo trætta um noko skulde de verta avgjort ved holmgang, og Alvine baud Olav Trygveson holmgang um denne saki. Dei sette stemnelag med kvarandre til striden, og de skulde vera 12 mann paa kvar side. Daa dei møttest, segjer Olav til mennane sine, at dei skulde gjera liksom han gjorde. Han hadde ei stor øks, og daa Alvine vilde hogga til han med sverde, slo han sverde av handi paa han og gav Alvine sjølv de andre hogge, so han stupte, og so batt Olav han fast. Sameleis gjekk de alle mennane hans Alvine, at dei vart slegne og bundne og førde heim til herbyrge hans Olav. Sidan bad han Alvine fara ut or lande og aldri koma att, men Olav tok alt de han aatte. Daa fekk Olav Gyda, og var takom-til i England og takom-til i Irland.

	Daa Olav var i Irland, var han ein gong paa ei herferd til sjøs. Daa dei turvte strandhogg, gjekk de nokre i land og dreiv ned mange naut til strandi. Daa kom de ein bonde og bad Olav gjeva seg dei kyrne som høyrde honom til. Olav bad han taka kyrne sine, um han kunde kjenna dekn, «men du maa ikkje hefta oss,» sagde han. Bonden hadde med seg ein stor buhund, som han viste inn i nauteflokken, og der var de mange hundrad naut, som dei dreiv ned. Hunden sprang umkring i alle nauteflokkane, og dreiv ut nett so mange naut som bonden sagde han hadde, og alle var dei merkte paa same maaten, og daa kunde dei skyna at hunden hadde kjent rett, og dei totte at dette var ein framifraa klok hund. Daa spurde Olav, um bonden vilde gjeva han hunden. «Gjerne de,» sagde bonden. Olav gav ban strakst ein gullring i staden og lov han venskap. Denne hunden heitte Vige, og de var den beste hunden som fanst, og Olav hadde han lengi sidan.		Daa Olav var i Irland, var han ein gong paa ei herferd til sjøs. Daa dei turvte strandhogg, gjekk de nokre i land og dreiv ned mange naut til strandi. Daa kom de ein bonde og bad Olav gjeva seg dei kyrne som høyrde honom til. Olav bad han taka kyrne sine, um han kunde kjenna dekn, «men du maa ikkje hefta oss,» sagde han. Bonden hadde med seg ein stor buhund, som han viste inn i nauteflokken, og der var de mange hundrad naut, som dei dreiv ned. Hunden sprang umkring i alle nauteflokkane, og dreiv ut nett so mange naut som bonden sagde han hadde, og alle var dei merkte paa same maaten, og daa kunde dei skyna at hunden hadde kjent rett, og dei totte at dette var ein framifraa klok hund. Daa spurde Olav, um bonden vilde gjeva han hunden. «Gjerne de,» sagde bonden. Olav gav ban strakst ein gullring i staden og lov han venskap. Denne hunden heitte Vige, og de var den beste hunden som fanst, og Olav hadde han lengi sidan.

← Eldre revisjon		Revisjonen fra 13. des. 2013 kl. 17:37
Linje 794:		Linje 794:


−	'''92.''' Vindekongen Burislav<ref>J Boleslaw i. Polen (992-1025); sjaa (26).</ref> kjærde seg for Sigvalde jarl, maagen sin, for di dei hadde broti forlike, som Sigvalde hadde gjort millom kong Svein og kong Burislav, soleis at kong Burislav skulde faa Tyre Haraldsdotter, syster til kong Svein. Men dette giftarmaale hadde de ikkje vorti noko av med, for di Tyre sagde beint fram nei, at ho vilde ikkje gifta seg med ein heidin og gamal konge. Daa sagde kong Burislav at han vilde dei skulde gjera etter avtala, og bad jarlen fara til Danmark og hava dronning Tyre med seg til han. Sigvalde jarl sette ikkje dette i gløymeboki, og fór til danakongen Svein og kom fram med ærendi si til han, og jarlen talde so lengi fyri han, at kong Svein gav han Tyre syster si, med. Nokre kvende fylgde med ho, og fosterfar hennar, som heitte Ossur Ageson, ein megtug mann, og nokre andre menn. De vart avgjort millom kongen og jarlen, at den eigedomen som dronning Gunnhild hadde havt i Vindland skulde Tyre faa, og dess-forutan andre store ting i heimanfylgje. Tyre grét saart og var traud for aa fara. Daa ho og jarlen kom til Vindland, heldt kong Burislav brudlaup og vart gift med dronning Tyre. Men so lengi ho var hjaa heidningane, vilde ho korkje taka mot mat eller drikke av deim, og soleis gjekk de 7 dagar. Men so var de ei natt, at dronning Tyre og Ossur smette seg av nattemyrkre og tok til skogs. Um ferdi deira vil me ikkje fortelja anna, enn at dei kom til Danmark; men der torde Tyre slett ikkje vera, daa ho visste, at soframt kong Svein, bror hennar, fekk spurlag paa ho, vilde han radt senda ho attende til Vinland. Dei fór i skugg og skjol, alt til dess dei kom til Norig, og Tyre stana ikkje fyrr dei kom til kong Olav Trygveson. Han tok godt imot deim, og dei var der og vart godt fagna. Tyre fortalde kongen um den naud ho var i, og bad han um hjelperaad og um fred i hans rike. Tyre var ei ordhag kvinne, og kongen lika godt naar ho tala, og han saag at de var ei væn kvinne; de skaut i han, at de kunde vera eit høvelegt gifte, og han slo frampaa um dette og spurde om ho vilde gifta seg med han. Men ho var so ille komi, at ho visste ikkje korleis ho skulde greida seg, og paa den andre sida saag ho kor framifraa godt dette giftarmaale var, aa verta gift med slik ein hæv konge, og ho bad han raada for henne og framtidi hennar. Og dette vart daa avtala so, at kong Olav vart gift med dronning Tyre. Brudlaupe deira stod um ~~hauusten~~, daa han var komin nordantil Haalogaland. Kong Olav og dronning Tyre var i Nidaros um vetteren. Men vaaren etter klaga dronning Tyre seg tidt for kong Olav og grét saart, for di ho aatte so mykje i Vindland, men der i lande hadde ho ikkje ein grand soleis som de høvde seg ei dronning. Sume tidir bad ho kongen fint, at han skulde faa i eigedomen hennar til ho, og sagde at kong Burislav var so god ven til Olav, at fyrst dei møttest, vilde han gjeva kong Olav alt de som han bad um. Men daa venine aat kongen fekk vita um dette, som ho rødde um, talde dei alle ihop kongen ifraa aa fara. De er fortalt, at de var ein dag tidleg um vaaren, at kongen gjekk paa gata, og paa torge møtte han ein mann med mange kvannir, som var urimeleg store, til aa vera saa tidleg paa vaaren. Kongen tok ein stor kvann-jol i handi og gjekk heim der som dronning Tyre budde. Tyre sat inne i stogo og grét, daa kongen kom inn. Kongen sagde: «Sjaa her er ein stor kvann-jol, som eg vil gjeva deg.» Ho slo han ifraa seg med handi og sagde: «Større gaavur gav Harald Gormsson; men han var ikkje so rædd for aa fara ut or lande og faa i eigedomen sin, som du no er; og de synte seg, daa han fór hit til Norig og øydde de meste av dette lande og lagde under seg alt med skatt og skyld, men du torer ikkje fara igjenom Danavelde for kong Svein, bror min.» Daa ho sagde dette, sprang kong Olav; upp og sagde høgt og svor: «Aldri skal eg fara rædd for kong Svein, bror din, og fyrst me finst, skall han undan vika.»	+	'''92.''' Vindekongen Burislav<ref>J Boleslaw i. Polen (992-1025); sjaa (26).</ref> kjærde seg for Sigvalde jarl, maagen sin, for di dei hadde broti forlike, som Sigvalde hadde gjort millom kong Svein og kong Burislav, soleis at kong Burislav skulde faa Tyre Haraldsdotter, syster til kong Svein. Men dette giftarmaale hadde de ikkje vorti noko av med, for di Tyre sagde beint fram nei, at ho vilde ikkje gifta seg med ein heidin og gamal konge. Daa sagde kong Burislav at han vilde dei skulde gjera etter avtala, og bad jarlen fara til Danmark og hava dronning Tyre med seg til han. Sigvalde jarl sette ikkje dette i gløymeboki, og fór til danakongen Svein og kom fram med ærendi si til han, og jarlen talde so lengi fyri han, at kong Svein gav han Tyre syster si, med. Nokre kvende fylgde med ho, og fosterfar hennar, som heitte Ossur Ageson, ein megtug mann, og nokre andre menn. De vart avgjort millom kongen og jarlen, at den eigedomen som dronning Gunnhild hadde havt i Vindland skulde Tyre faa, og dess-forutan andre store ting i heimanfylgje. Tyre grét saart og var traud for aa fara. Daa ho og jarlen kom til Vindland, heldt kong Burislav brudlaup og vart gift med dronning Tyre. Men so lengi ho var hjaa heidningane, vilde ho korkje taka mot mat eller drikke av deim, og soleis gjekk de 7 dagar. Men so var de ei natt, at dronning Tyre og Ossur smette seg av nattemyrkre og tok til skogs. Um ferdi deira vil me ikkje fortelja anna, enn at dei kom til Danmark; men der torde Tyre slett ikkje vera, daa ho visste, at soframt kong Svein, bror hennar, fekk spurlag paa ho, vilde han radt senda ho attende til Vinland. Dei fór i skugg og skjol, alt til dess dei kom til Norig, og Tyre stana ikkje fyrr dei kom til kong Olav Trygveson. Han tok godt imot deim, og dei var der og vart godt fagna. Tyre fortalde kongen um den naud ho var i, og bad han um hjelperaad og um fred i hans rike. Tyre var ei ordhag kvinne, og kongen lika godt naar ho tala, og han saag at de var ei væn kvinne; de skaut i han, at de kunde vera eit høvelegt gifte, og han slo frampaa um dette og spurde om ho vilde gifta seg med han. Men ho var so ille komi, at ho visste ikkje korleis ho skulde greida seg, og paa den andre sida saag ho kor framifraa godt dette giftarmaale var, aa verta gift med slik ein hæv konge, og ho bad han raada for henne og framtidi hennar. Og dette vart daa avtala so, at kong Olav vart gift med dronning Tyre. Brudlaupe deira stod um hausten, daa han var komin nordantil Haalogaland. Kong Olav og dronning Tyre var i Nidaros um vetteren. Men vaaren etter klaga dronning Tyre seg tidt for kong Olav og grét saart, for di ho aatte so mykje i Vindland, men der i lande hadde ho ikkje ein grand soleis som de høvde seg ei dronning. Sume tidir bad ho kongen fint, at han skulde faa i eigedomen hennar til ho, og sagde at kong Burislav var so god ven til Olav, at fyrst dei møttest, vilde han gjeva kong Olav alt de som han bad um. Men daa venine aat kongen fekk vita um dette, som ho rødde um, talde dei alle ihop kongen ifraa aa fara. De er fortalt, at de var ein dag tidleg um vaaren, at kongen gjekk paa gata, og paa torge møtte han ein mann med mange kvannir, som var urimeleg store, til aa vera saa tidleg paa vaaren. Kongen tok ein stor kvann-jol i handi og gjekk heim der som dronning Tyre budde. Tyre sat inne i stogo og grét, daa kongen kom inn. Kongen sagde: «Sjaa her er ein stor kvann-jol, som eg vil gjeva deg.» Ho slo han ifraa seg med handi og sagde: «Større gaavur gav Harald Gormsson; men han var ikkje so rædd for aa fara ut or lande og faa i eigedomen sin, som du no er; og de synte seg, daa han fór hit til Norig og øydde de meste av dette lande og lagde under seg alt med skatt og skyld, men du torer ikkje fara igjenom Danavelde for kong Svein, bror min.» Daa ho sagde dette, sprang kong Olav; upp og sagde høgt og svor: «Aldri skal eg fara rædd for kong Svein, bror din, og fyrst me finst, skall han undan vika.»

← Eldre revisjon		Revisjonen fra 12. des. 2013 kl. 22:16
Linje 497:		Linje 497:


−	'''41.''' Jomsvikingane hadde større og meir høgborda skip, men paa baae sidur gjekk dei ovdjervt paa. Vagn Aakeson lagde so hardt fram imot skipe hans Svein Haakonsson, at Svein lét hamla undan og heldt paa og skulde fly. Daa kom Eirik jarl til og lagde seg fram i fylking imot Vagn. Daa lét Vagn siga tilbake, og daa laag skipi som dei laag i fyrstningi. Daa gjekk Eirik attende til sitt folk, og daa hadde dei hamla undan, men Bue hadde kappa togi og vilde forfylgja deim. Daa lagde Eirik jarl bord um bord med skipe hans Bue, og daa vart de ein kvass strid med hoggvaapn, og tvo eller tri av skipi hans Eirik lagde seg um de eine skipe hans Bue. Daa Vart de styggevér og ei haglskur so fæl, at eit haglkorn vog ein øyre<ref>Ein øyre er i vegt 26.7 gram.</ref>. Daa kappa Sigvalde togi og snudde skipe sitt og vilde fly. Vagn Aakeson ropte paa han og bad han ikkje fly. Sigvalde jarl ansa ikkje kva han sagde. Daa skaut Vagn eit spjot etter han og raaka honom som sat ved styre. Sigvalde jarl rodde burt med 35 skip, men 25 laag att. Daa lagde Haakon jarl skipe sitt paa den andre sida aat Bue, og daa var de ikkje glisi millom kvart hogg for menane hans Bue. Vigfus, son hans Vigaglum, tok upp eit kvass-nebba sted som laag paa tiljune, som ein mann hadde klinka hjalte sitt paa. Vigfus var ein ovsterk kar; han kasta stede med baae hendane og slo de i skallen paa Aaslak Holmskalle, so nebben gjekk ned i heilen. Paa Aaslak hadde de ikkje biti vaapn fyrr, men sjølv hadde han hoggi til baae sidur. Han var fosterfar hans Bue og stamnbuen hans. De var ein annan mann, som heitte Haavard Hoggande; han var endaa sterkare og ein ovdjerv kar. I denne striden gjekk mennane hans Eirik upp paa skipe hans Bue og atter-ut til lyftingi<ref>Atterskansen.</ref> mot Bue, Daa hogg Torstein Midlang til Bue tvert yvi nosi, og hogg sund naseskjermen, og de vart eit stort saar. Bue hogg til Torstein inn i sida, so mannen gjekk av paa midten. Daa tok Bue upp tvo kistur fulle av gull, og ropte høgt: «Yvi bord alle mennane hans Bue!» og kasta seg yvi bord med kistune, og daa sprang mange av mennane hans yvi bord, men sume fall paa skipe; for de var ikkje godt aa beda um fred. Daa rudde dei skipi hans Bue fraa stamn til stamn, og sidan de eine etter de andre. Sidan lagde Eirik jarl seg til skipe hans Vagn, og fekk hard motstand. Men sistpaa rudde dei skipi deira, og Vagn vart fanga med 29 mann, og dei vart bundne og førde paa land. Daa gjekk Torkjel Leira til deim og sagde: «De lova du høgt og dyrt, Vagn, aa drepa meg; men eg tykkjer no de er meir likt til at eg drep deg.» Dei sat paa ei laag alle ihop. Torkjel hadde ei stor øks i handi, og hogg til den som sat ytst paa laagi. Vagn og mennane hans var bundne soleis, at dei hadde snutt eit reip um føtane paa alle ihop, men hendane var lause. Daa sagde ein av deim: «Eg hev ei naal<ref>D.s.s. torn eller spenne-naal.</ref> i handi, og den skal eg stinga ned i jordi, um eg veit noko til meg sjølv, naar hovude er av.» Dei hogg hovude av han, og naali datt ut or handi paa han. De sat ein væn mann der, med fagert haar, som han sveipte fram yvi hovude sitt, og han rette fram halsen og sagde: «Blod ikkje ut haare!» Eit mann tok haare i handi og heldt fast. Torkjel svinga øks; men vikingen kipte hovude so hardt til seg, at han som held haare gav etter, og øksi fór ned paa baae hendane hans og hogg deim av, so øksi vart standande i jordi. Daa kom Eirik jarl til og spurde: «Kven er denne væne mannen?» «Dei kallar meg Sigurd,» segjer han, «og dei segjer at Bue er far min; endaa er ikkje alle jomsvikingane daude.» Eirik segjer: «Du er visst og sant son hans Bue. Vil, du hava liv og fred?» segjer han. «De spørst, kven som byd,» segjer Sigurd. «Han byd,» segjer jarlen, «som hev magt til de, Eirik jarl.» «Daa vil eg,» segjer han, og vart løyst fraa reipe. Daa sagde Torkjel Leira: «Um du, jarl, vil at alle desse mennane skal hava liv og fred, so skal aldri Vagn Aakeson sleppa herfraa med live.» Daa flaug han fram, med øksi i vêre, men vikingen Skarde svinga seg i reipe, so han stupte ned for føtane hans Torkjel, og Torkjel datt flat yvi han. Daa tok Vagn øksi og lyfte ho og gav Torkjel banehogg. Daa sagde jarlen: «Vagn, vil du hava liv og fred?» «De vil eg,» segjer han, «um me fær de alle.» «Løys deim av reipe,» segjer jarlen, og de gjorde dei. 18 var drepne, men 12 fekk liv og fred.	+	'''41.''' Jomsvikingane hadde større og meir høgborda skip, men paa baae sidur gjekk dei ovdjervt paa. Vagn Aakeson lagde so hardt fram imot skipe hans Svein Haakonsson, at Svein lét hamla undan og heldt paa og skulde fly. Daa kom Eirik jarl til og lagde seg fram i fylking imot Vagn. Daa lét Vagn siga tilbake, og daa laag skipi som dei laag i fyrstningi. Daa gjekk Eirik attende til sitt folk, og daa hadde dei hamla undan, men Bue hadde kappa togi og vilde forfylgja deim. Daa lagde Eirik jarl bord um bord med skipe hans Bue, og daa vart de ein kvass strid med hoggvaapn, og tvo eller tri av skipi hans Eirik lagde seg um de eine skipe hans Bue. Daa Vart de styggevér og ei haglskur so fæl, at eit haglkorn vog ein øyre<ref>Ein øyre er i vegt 26.7 gram.</ref>. Daa kappa Sigvalde togi og snudde skipe sitt og vilde fly. Vagn Aakeson ropte paa han og bad han ikkje fly. Sigvalde jarl ansa ikkje kva han sagde. Daa skaut Vagn eit spjot etter han og raaka honom som sat ved styre. Sigvalde jarl rodde burt med 35 skip, men 25 laag att. Daa lagde Haakon jarl skipe sitt paa den andre sida aat Bue, og daa var de ikkje glisi millom kvart hogg for menane hans Bue. Vigfus, son hans Vigaglum, tok upp eit kvass-nebba sted som laag paa tiljune, som ein mann hadde klinka hjalte sitt paa. Vigfus var ein ovsterk kar; han kasta stede med baae hendane og slo de i skallen paa Aaslak Holmskalle, so nebben gjekk ned i heilen. Paa Aaslak hadde de ikkje biti vaapn fyrr, men sjølv hadde han hoggi til baae sidur. Han var fosterfar hans Bue og stamnbuen hans. De var ein annan mann, som heitte Haavard Hoggande; han var endaa sterkare og ein ovdjerv kar. I denne striden gjekk mennane hans Eirik upp paa skipe hans Bue og atter-ut til lyftingi<ref>Atterskansen.</ref> mot Bue, Daa hogg Torstein Midlang til Bue tvert yvi nosi, og hogg sund naseskjermen, og de vart eit stort saar. Bue hogg til Torstein inn i sida, so mannen gjekk av paa midten. Daa tok Bue upp tvo kistur fulle av gull, og ropte høgt: «Yvi bord alle mennane hans Bue!» og kasta seg yvi bord med kistune, og daa sprang mange av mennane hans yvi bord, men sume fall paa skipe; for de var ikkje godt aa beda um fred. Daa rudde dei skipi hans Bue fraa stamn til stamn, og sidan de eine etter de andre. Sidan lagde Eirik jarl seg til skipe hans Vagn, og fekk hard motstand. Men sistpaa rudde dei skipi deira, og Vagn vart fanga med 29 mann, og dei vart bundne og førde paa land. Daa gjekk Torkjel Leira til deim og sagde: «De lova du høgt og dyrt, Vagn, aa drepa meg; men eg tykkjer no de er meir likt til at eg drep deg.» Dei sat paa ei laag alle ihop. Torkjel hadde ei stor øks i handi, og hogg til den som sat ytst paa laagi. Vagn og mennane hans var bundne soleis, at dei hadde snutt eit reip um føtane paa alle ihop, men hendane var lause. Daa sagde ein av deim: «Eg hev ei naal<ref>D.s.s. torn eller spenne-naal.</ref> i handi, og den skal eg stinga ned i jordi, um eg veit noko til meg sjølv, naar hovude er av.» Dei hogg hovude av han, og naali datt ut or handi paa han. De sat ein væn mann der, med fagert haar, som han sveipte fram yvi hovude sitt, og han rette fram halsen og sagde: «Blod ikkje ut haare!» Eit mann tok haare i handi og heldt fast. Torkjel svinga øks; men vikingen kipte hovude so hardt til seg, at han som held haare gav etter, og øksi fór ned paa baae hendane hans og hogg deim av, so øksi vart standande i jordi. Daa kom Eirik jarl til og spurde: «Kven er denne væne mannen?» «Dei kallar meg Sigurd,» segjer han, «og dei segjer at Bue er far min; endaa er ikkje alle jomsvikingane daude.» Eirik segjer: «Du er visst og sant son hans Bue. Vil du hava liv og fred?» segjer han. «De spørst, kven som byd,» segjer Sigurd. «Han byd,» segjer jarlen, «som hev magt til de, Eirik jarl.» «Daa vil eg,» segjer han, og vart løyst fraa reipe. Daa sagde Torkjel Leira: «Um du, jarl, vil at alle desse mennane skal hava liv og fred, so skal aldri Vagn Aakeson sleppa herfraa med live.» Daa flaug han fram, med øksi i vêre, men vikingen Skarde svinga seg i reipe, so han stupte ned for føtane hans Torkjel, og Torkjel datt flat yvi han. Daa tok Vagn øksi og lyfte ho og gav Torkjel banehogg. Daa sagde jarlen: «Vagn, vil du hava liv og fred?» «De vil eg,» segjer han, «um me fær de alle.» «Løys deim av reipe,» segjer jarlen, og de gjorde dei. 18 var drepne, men 12 fekk liv og fred.

← Eldre revisjon		Revisjonen fra 12. des. 2013 kl. 22:03
Linje 380:		Linje 380:


−	'''32.''' Um hausten siglde Olav fraa Syllingane til England og laag i ei hamn der, men fór med fred, av di England var kristi og han var hristin sjølv og. Paa den tid gjekk de eit tingbod yvi lande, at alle skulde koma til tings. Daa tinge var sett, kom de ei dronning, som heitte Gyda, syster hans Olav Kvaran<ref>Gyda var dotter aat Olav Kvaran (ikkje syster); Olav Kvaran døydde i høg alder aare 980.</ref>, som var konge i Dublin i Irland. Ho hadde vori gift i England med ein megtug jarl, som no var daain, og ho styrde rike etter han. Men i rike hennar, var de ein mann, som heitte Alvine, som var ei stor kjempe og holmgangsmann; han hadde fritt til ho, men ho svara de, at ho vilde velja sjølv, kven ho vilde gifta seg med, av dei mennane som var i rike hennar, og difor var de tillystting, for di Glyda skulde velja seg ein mann. Alvine var komin dit og hadde pAa seg dei beste klædi sine, og de var mange andre og der i fine klæde. Olav var og komin dit og hadde uvêrs-klædi sine paa og ein lodin frakk utanpaa, og stod eit stykke fraa hine meil fylgje sitt. Gyda gjekk og saag paa kvar mann for seg, som ho totte saag ut til aa vera noko til kar. Men daa ho kom dit som Olav stod, og saag upp i andlite hans, spurde ho, kven han var. Han kalla seg Ole, «og eg er utlending her,» sagde han. Gyda sagde: «Vil du hava meg,, so vil eg velja deg.» «Eg segjer ikkje nei: til de,» segjer.han. Han spurde etter namne paa denne kona og etter hennar ætt og stand. «Eg er kongsdotter fraa Irland,» segjer ho; «eg vart gift her i lande med den jarlen som styrde rike her; men no etter hans avferd hev eg styrt rike; de er nokre som hev fritt til meg, men ingin som eg vilde hava, og eg heiter Gyda.» De var ei ung og væn kone. Dei rødde sidan um dette og gjorde de av, og Olav feste Gyda. Alvine var ille nøgd med dette. Men de var skikk i England, at naar tvo trætta um noko skulde de verta avgjort ved holmgang, og Alvine baud Olav Trygveson holmgang um denne saki. Dei sette stemnelag med kvarandre til striden, og de skulde vera 12 mann paa kvar side. Daa dei møttest, segjer Olav til mennane sine, at dei skulde gjera liksom han gjorde. Han hadde ei stor øks, og daa Alvine vilde hogga til han med sverde, slo han sverde av handi paa han og gav Alvine sjølv de andre hogge, so han stupte, og so batt Olav han fast. Sameleis gjekk de alle mennane hans Alvine, at dei vart slegne og bundne og førde heim til herbyrge hans Olav. Sidan bad han Alvine fara ut or lande og aldri koma att, men Olav tok alt de han aatte. Daa fekk Olav Gyda, og var takom-til i England og takom-til i Irland.	+	'''32.''' Um hausten siglde Olav fraa Syllingane til England og laag i ei hamn der, men fór med fred, av di England var kristi og han var hristin sjølv og. Paa den tid gjekk de eit tingbod yvi lande, at alle skulde koma til tings. Daa tinge var sett, kom de ei dronning, som heitte Gyda, syster hans Olav Kvaran<ref>Gyda var dotter aat Olav Kvaran (ikkje syster); Olav Kvaran døydde i høg alder aare 980.</ref>, som var konge i Dublin i Irland. Ho hadde vori gift i England med ein megtug jarl, som no var daain, og ho styrde rike etter han. Men i rike hennar, var de ein mann, som heitte Alvine, som var ei stor kjempe og holmgangsmann; han hadde fritt til ho, men ho svara de, at ho vilde velja sjølv, kven ho vilde gifta seg med, av dei mennane som var i rike hennar, og difor var de tillystting, for di Glyda skulde velja seg ein mann. Alvine var komin dit og hadde pAa seg dei beste klædi sine, og de var mange andre og der i fine klæde. Olav var og komin dit og hadde uvêrs-klædi sine paa og ein lodin frakk utanpaa, og stod eit stykke fraa hine meil fylgje sitt. Gyda gjekk og saag paa kvar mann for seg, som ho totte saag ut til aa vera noko til kar. Men daa ho kom dit som Olav stod, og saag upp i andlite hans, spurde ho, kven han var. Han kalla seg Ole, «og eg er utlending her,» sagde han. Gyda sagde: «Vil du hava meg, so vil eg velja deg.» «Eg segjer ikkje nei til de,» segjer han. Han spurde etter namne paa denne kona og etter hennar ætt og stand. «Eg er kongsdotter fraa Irland,» segjer ho; «eg vart gift her i lande med den jarlen som styrde rike her; men no etter hans avferd hev eg styrt rike; de er nokre som hev fritt til meg, men ingin som eg vilde hava, og eg heiter Gyda.» De var ei ung og væn kone. Dei rødde sidan um dette og gjorde de av, og Olav feste Gyda. Alvine var ille nøgd med dette. Men de var skikk i England, at naar tvo trætta um noko skulde de verta avgjort ved holmgang, og Alvine baud Olav Trygveson holmgang um denne saki. Dei sette stemnelag med kvarandre til striden, og de skulde vera 12 mann paa kvar side. Daa dei møttest, segjer Olav til mennane sine, at dei skulde gjera liksom han gjorde. Han hadde ei stor øks, og daa Alvine vilde hogga til han med sverde, slo han sverde av handi paa han og gav Alvine sjølv de andre hogge, so han stupte, og so batt Olav han fast. Sameleis gjekk de alle mennane hans Alvine, at dei vart slegne og bundne og førde heim til herbyrge hans Olav. Sidan bad han Alvine fara ut or lande og aldri koma att, men Olav tok alt de han aatte. Daa fekk Olav Gyda, og var takom-til i England og takom-til i Irland.

	Daa Olav var i Irland, var han ein gong paa ei herferd til sjøs. Daa dei turvte strandhogg, gjekk de nokre i land og dreiv ned mange naut til strandi. Daa kom de ein bonde og bad Olav gjeva seg dei kyrne som høyrde honom til. Olav bad han taka kyrne sine, um han kunde kjenna dekn, «men du maa ikkje hefta oss,» sagde han. Bonden hadde med seg ein stor buhund, som han viste inn i nauteflokken, og der var de mange hundrad naut, som dei dreiv ned. Hunden sprang umkring i alle nauteflokkane, og dreiv ut nett so mange naut som bonden sagde han hadde, og alle var dei merkte paa same maaten, og daa kunde dei skyna at hunden hadde kjent rett, og dei totte at dette var ein framifraa klok hund. Daa spurde Olav, um bonden vilde gjeva han hunden. «Gjerne de,» sagde bonden. Olav gav ban strakst ein gullring i staden og lov han venskap. Denne hunden heitte Vige, og de var den beste hunden som fanst, og Olav hadde han lengi sidan.		Daa Olav var i Irland, var han ein gong paa ei herferd til sjøs. Daa dei turvte strandhogg, gjekk de nokre i land og dreiv ned mange naut til strandi. Daa kom de ein bonde og bad Olav gjeva seg dei kyrne som høyrde honom til. Olav bad han taka kyrne sine, um han kunde kjenna dekn, «men du maa ikkje hefta oss,» sagde han. Bonden hadde med seg ein stor buhund, som han viste inn i nauteflokken, og der var de mange hundrad naut, som dei dreiv ned. Hunden sprang umkring i alle nauteflokkane, og dreiv ut nett so mange naut som bonden sagde han hadde, og alle var dei merkte paa same maaten, og daa kunde dei skyna at hunden hadde kjent rett, og dei totte at dette var ein framifraa klok hund. Daa spurde Olav, um bonden vilde gjeva han hunden. «Gjerne de,» sagde bonden. Olav gav ban strakst ein gullring i staden og lov han venskap. Denne hunden heitte Vige, og de var den beste hunden som fanst, og Olav hadde han lengi sidan.

@@ Linje 744: / Linje 744: @@
 Her er de sagt, at kong Olav og Sigvalde jarl hadde 70 skip og eit til, daa dei siglde sunnantil.
-. Danakongen Svein og sviakongen Olav og Eirik jarl var daa med heile heren sin der; de var fagert vêr og blankt solskin. Daa gjekk alle hovdingane upp paa holmen med eit stort fylgje og saag paa skipi, som siglde ut paa have, mange i ein hop. Og daa saag dei at de siglde eit stort og staselegt skip; daa sagde baae kongane: "Dette er eit stort og utifraa fagert skip; dette er visst Ormen lange." Eirik jarl svarar og segjer: "Dette er ikkje Ormen lange." Og de var som han sagde; for de var Eindride fraa Gimsar som aatte dette skipe. Lite etter saag dei eit anna skip kom siglande, mykje større enn de andre. Daa sagde kong Svein: "No er Olav Trygveson rædd; han torer ikkje sigla med hovude paa skipe sitt." Daa segjer Eirik jarl: "Dette er ikkje kongsskipe; eg kjenner baade skipe og segle, for di segle er striput; de er Erling Skjalgsson som eig dette. Lat deim sigla; de er betre at dette skipe ikkje finst i floten til kong Olav, so godt i stand som de er." Men ei stund etter saag dei og kjende skipi hans Sigvalde jarl, og dei svinga inn under holmen. Daa saag dei at de kom siglande 3 skip, og de eine var stort. Daa sagde kong Svein at dei skulde ganga um bord, og sagde at der siglde Ormen lange. Daa sagde Eirik jarl: "Dei hev mange andre store og staselege skip enn Ormen lange; lat oss bida ei stund til." Daa var de mange som sagde: "Eirik jarl vil ikkje slaast i dag og hemna far sin; dette er ei stor skam, og de vil spyrjast i alle land um me ligg her med so mykje folk, og kong Olav sigler ut til havs beint fyri nasa paa oss." Men daa dei hadde tala um dette ei stund, saag dei 4 skip kom siglande, og eit av deim var ein ovleg stor drake og gullprydt. Daa stod kong Svein upp og sagde høgt: "I kveld skal Ormen bera meg, honom skal eg styra." Daa sagde mange at Ormen var eit ovleg stort og fint skip, og at de laut vera ein storlynd mann som bygde slikt skip. Daa sagde Eirik jarl, so høgt at fleire høyrde de: "Endaa um kong Olav ikkje hadde større skip enn dette, so skulde kong Svein aldri faa de fraa han med danaheren berre." Daa styrmde dei ned til skipi og tok ned tjeldi og vilde bu seg fort til slag. Men daa hovdingane tala um dette seg imillom, som me no hev fortalt um, saag dei tri ovstore skip kom siglande, og sist kom de fjorde, og de var Ormen lange. Men dei store skipi, som hadde siglt fyri, og som dei trudde var Ormen, av deim var de fyrste Trana og den andre Ormen skamme. Men daa dei saag Ormen lange, kjende alle han, og ingin sagde imot, at de var Olav Trygveson som siglde der; daa gjekk dei um bord og laga seg til aa leggja aat. De var ei avtale millom hovdingane, kong Svein, kong Olav og Eirik jarl, at dei skulde taka kvar sin tridjepart av Norge, soframt dei feilte kong Olav Trygveson; men den av hovdingane som fyrst gjekk um bord paa Ormen skulde hava alt herfange som han fekk der, og kvar av deim skulde hava dei skipi som han rudde sjølv. Eirik jarl hadde eit uhorveleg stort herskip, som han jamt hadde med seg i viking. De var ein jarnkamb øvst uppe paa stamnen framme og atter, og nedan-for var de ei diger jarnspong, som var like breid som stamnen og gjekk alt ned i vatsskorpa.
+. Danakongen Svein og sviakongen Olav og Eirik jarl var daa med heile heren sin der; de var fagert vêr og blankt solskin. Daa gjekk alle hovdingane upp paa holmen med eit stort fylgje og saag paa skipi, som siglde ut paa have, mange i ein hop. Og daa saag dei at de siglde eit stort og staselegt skip; daa sagde baae kongane: "Dette er eit stort og utifraa fagert skip; dette er visst Ormen lange." Eirik jarl svarar og segjer: "Dette er ikkje Ormen lange." Og de var som han sagde; for de var Eindride fraa Gimsar som aatte dette skipe. Lite etter saag dei eit anna skip kom siglande, mykje større enn de andre. Daa sagde kong Svein: "No er Olav Trygveson rædd; han torer ikkje sigla med hovude paa skipe sitt." Daa segjer Eirik jarl: "Dette er ikkje kongsskipe; eg kjenner baade skipe og segle, for di segle er striput; de er Erling Skjalgsson som eig dette. Lat deim sigla; de er betre at dette skipe ikkje finst i floten til kong Olav, so godt i stand som de er." Men ei stund etter saag dei og kjende skipi hans Sigvalde jarl, og dei svinga inn under holmen. Daa saag dei at de kom siglande 3 skip, og de eine var stort. Daa sagde kong Svein at dei skulde ganga um bord, og sagde at der siglde Ormen lange. Daa sagde Eirik jarl: "Dei hev mange andre store og staselege skip enn Ormen lange; lat oss bida ei stund til." Daa var de mange som sagde: "Eirik jarl vil ikkje slaast i dag og hemna far sin; dette er ei stor skam, og de vil spyrjast i alle land um me ligg her med so mykje folk, og kong Olav sigler ut til havs beint fyri nasa paa oss." Men daa dei hadde tala um dette ei stund, saag dei 4 skip kom siglande, og eit av deim var ein ovleg stor drake og gullprydt. Daa stod kong Svein upp og sagde høgt: "I kveld skal Ormen bera meg, honom skal eg styra." Daa sagde mange at Ormen var eit ovleg stort og fint skip, og at de laut vera ein storlynd mann som bygde slikt skip. Daa sagde Eirik jarl, so høgt at fleire høyrde de: "Endaa um kong Olav ikkje hadde større skip enn dette, so skulde kong Svein aldri faa de fraa han med danaheren berre." Daa styrmde dei ned til skipi og tok ned tjeldi og vilde bu seg fort til slag. Men daa hovdingane tala um dette seg imillom, som me no hev fortalt um, saag dei tri ovstore skip kom siglande, og sist kom de fjorde, og de var Ormen lange. Men dei store skipi, som hadde siglt fyri, og som dei trudde var Ormen, av deim var de fyrste Trana og den andre Ormen skamme. Men daa dei saag Ormen lange, kjende alle han, og ingin sagde imot, at de var Olav Trygveson som siglde der; daa gjekk dei um bord og laga seg til aa leggja aat. De var ei avtale millom hovdingane, kong Svein, kong Olav og Eirik jarl, at dei skulde taka kvar sin tridjepart av Norge, soframt dei fellte kong Olav Trygveson; men den av hovdingane som fyrst gjekk um bord paa Ormen skulde hava alt herfange som han fekk der, og kvar av deim skulde hava dei skipi som han rudde sjølv. Eirik jarl hadde eit uhorveleg stort herskip, som han jamt hadde med seg i viking. De var ein jarnkamb øvst uppe paa stamnen framme og atter, og nedan-for var de ei diger jarnspong, som var like breid som stamnen og gjekk alt ned i vatsskorpa.
 . Daa Sigvalde jarl rodde inn under holmen med floten sin, fekk Torkjel Dyrdil fraa Trana, og dei andre skipsførarane som siglde med han, sjaa dette, at jarlen svinga inn under holmen med skipi sine; daa strika dei og paa segle, og rodde etter han ropte yvi til han og spurde kvi han gjorde so. Jarlen sagde at han vilde bida paa kong Olav; "de er ikkje fritt, at me kan ventil ufred," sagde han. Daa lét dei skipi driva, til dess Torkjel Nevja kom med Ormen skamme og dei 3 skipi som fylgde honom. Daa dei fortalde de same til deim, strika dei og paa segle og lét skipi driva, og bida paa kong Olav. Men daa kongen kom siglande til holmen, rodde heile heren ut paa sunde fyri deim. Daa dei saag de, bad dei kongen sigla sin veg og ikkje leggja til slag so stor ein her. Kongen svara høgt og stod upp-i lyftingi: "Ned med segle! Ikkje skal mine menn tenkja paa flugt; eg hev aldri flytt i strid. Lat Gud raada for live mitt, men aldri vil eg fly." Dei gjorde som kongen sagde. So segjer Hallfred: