Kvæði til handa Friðreki 6. Danakonungi og Maríu Sófíu Danadrottningu

Velg språk	Norrønt	Islandsk	Norsk	Dansk	Svensk	Færøysk
Denne teksten finnes på følgende språk ►

Fornmanna Sögur

Eptir gömlum handritum

Fyrsta bindi.

Útgefnar að tilhlutun hins

Norræna Fornfræða Félags

Kaupmannahöfn 1825

Kvæði til handa Friðreki 6. Danakonungi og Maríu Sófíu Danadrottningu.

Fridreki hinum sjötta, og Maríu Sofíu Fridereku, danadrotníngu
allraundirgefnast hið norræna fornfræða félag.

Friðrik 6. Danakonungur.

Hnígr Saga huga bljúgum konúnglig for knè; færir sjálfa sig seggja Drottni, sjálfum eigu sjálfs.   Og einarðlig aldna túngu þylr munar máli; láti eyru Landastýrir hneigð að helgum rúnum!   Ljúft hún minnist, að und laufi friðar þáði værð og vörn; það ber hún fram á fremstum öldum lof að lýða minnum;   Hve und áttrunni Aldinborgar skugga hlaut og skýli á höfuðból Hilmis Dana flutt úr feðra húsum,   Hve vegr hennar um vaxa knátti for Buðlúnga brjósti; hve hann Friðrekr og feðr hans hófu á líknar lófum;   Og hana vörðu með orku ríkri í forlaga flaumi, og henni vígðust Vísa dáðum friðarstóli studdir.   Svo hana eflir öðlínga beztr, Dana ást og afl; og henni ann öllum huga Drottníng Danabót.   Svo leita tvö, það er sjálf eiga, miðla manni hveim: skilfenginn Skjöldúnga arf, forna dygð og dáð.   Slíkan fár á fjalli lítr ræsir reistan varða, sem þanns góðr konúngr gnæfa sér ýta brjóstum í.

Sig Saga böjer bly og ydmyg, Herskerthronen hilser; selv hun sig förer til Folkedrotten, Guld, som alt han ejer.   Fri og frejdig, fro i Sindet, tolker hun Oldtids Tunge; naadig lytte Landestyreren til den hellige Tale!   Fro hun mindes, at i Fredens Skygge nöd hun vældigt Værn; den Roes hun förer til Folkenes Minde selv i sildigst Old;   At under Ættræ Oldenborgernes nöd hun skjærmende Skygge; til Dane-Herskerens Hovedbolig fört fra Fædres Hjem;   At hendes Hæder herligt voxte i Skjoldungers Skjöd; at hende Fredrik og Fædre hans hæved ved hjælpsom Haand;   Og værned om hende ved vældig Styrke i Skjæbnens Skifte; og til hende sig vied ved herligt Storværk fromt paa Fredens Throne.   Saa hende fremmer Fyrsteædlingen, Daners Liv og Lyst; og hende elsker af Hjertets Fylde Drotningen, Daners Pryd.   Saa söge de begge, hvad Selv de eje Askurs Æt at række: hin skjellige Skjoldunge-Arv, Fortids Dyd og Daad.   Ingen Fyrste paa Fjeld skuer sligt et Mindesmærke, som det goden Konning knejse seer frit í Folkets Hjerte.