Sigurðarkviða in meiri

Velg språk	Norrønt	Islandsk	Norsk	Dansk	Svensk	Færøysk
Denne teksten finnes i flere utgaver på følgende språk ►

Eddukvæði
Sæmundar-Edda

GUÐNI JÓNSSON
bjó til prentunar

Sigurðarkviða in meiri
(Brot af Sigurðarkviðu)

1.

Eldr nam at æsask

en jörð at skjalfa

ok hár logi

við himni gnæfa;

fár treystisk þar

fylkis rekka

eld at ríða

né yfir stíga.

 

2.

Sigurðr Grana

sverði keyrði;

eldr sloknaði

fyrir öðlingi,

logi allr lægðisk

fyrir lofgjörnum,

bliku reiði

er Reginn átti

-- -- --

 

Brynhildr kvað:

3.

"Sigurðr vá at ormi,

en þat síðan mun

engum fyrnask,

meðan öld lifir;

en hlýri þinn

hvárki þorði

eld at ríða

né yfir stíga."

-- -- --

 

4.

Út gekk Sigurðr

andspjalli frá,

hollvinr lofða,

ok hnipnaði,

svá at ganga nam

gunnarfúsum

sundr of síður

serkr járnofinn.

-- -- --

 

Högni kvað:

5.

"[hvat hefir Sigurðr

til] saka unnit,

er þú fræknan vill

fjörvi næma?"

 

Gunnar kvað:

6.

"Mér hefir Sigurðr

selda eiða,

eiða selda,

alla logna;

þá vélti hann mik,

er hann vera skyldi

allra eiða

einn fulltrúi."

 

Högni kvað:

7.

"Þik hefir Brynhildr

böl at gerva

heiftar hvattan

harm at vinna;

fyrman hon Guðrúnu

góðra ráða,

en síðan þér

sín at njóta."

 

8.

Sumir ulf sviðu,

sumir orm sniðu,

sumir Gotþormi

af gera deildu;

áðr þeir mætti

meins of lystir

á horskum hal

hendr of leggja.

 

9.

Soltinn varð Sigurðr

sunnan Rínar;

hrafn af meiði

hátt kallaði:

"Ykkr mun Atli

eggjar rjóða,

munu vígskáum

of viða eiðar."

 

10.

Úti stóð Guðrún

Gjúka dóttir,

ok hon þat orða

alls fyrst of kvað:

"Hvar er nú Sigurðr,

seggja dróttinn,

er frændr mínir

fyrri ríða?"

 

11.

Einn því Högni

andsvör veitti:

"Sundr höfum Sigurð

sverði höggvinn;

gnapir æ grár jór

yfir gram dauðum."

 

12.

Þá kvað þat Brynhildr

Buðla dóttir:

"Vel skuluð njóta

vápna ok landa;

einn mundi Sigurðr

öllu ráða,

ef hann lengr litlu

lífi heldi.

 

13.

Væri-a þat sæmt,

at hann svá réði

Gjúka arfi

ok Gota mengi,

er hann fimm sonu

at folkræði,

gunnarfúsa,

getna hafði."

 

14.

Hló þá Brynhildr

- bær allr dunði -

einu sinni

af öllum hug:

"Lengi skuluð njóta

landa ok þegna,

er þér fræknan gram

falla létuð."

 

15.

Þá kvað þat Guðrún

Gjúka dóttir:

"Mjök mælir þú

miklar firnar;

gramir hafi Gunnar,

götvað Sigurðar;

heiftgjarns hugar

hefnt skal verða."

 

16.

Fram var kvelda,

fjölð var drukkit,

þá var hvívetna

vilmál talið,

sofnuðu allir,

er i sæing kómu,

einn vakði Gunnarr

öllum lengr.

 

17.

Fót nam-at hræra,

fjölð nam-at spjalla,

hitt herglötuðr

hyggja téði,

hvat þeir í bölvi

báðir sögðu

hrafn ey ok örn,

er þeir heim riðu.

 

18.

Vaknaði Brynhildr

Buðla dóttir,

dís skjöldunga,

fyr dag litlu:

"Hvetið mik eða letið mik

- harmr er unninn -

sorg at segja

eða svá láta."

 

19.

Þögðu allir

við því orði,

fár kunni þeim

fljóða látum,

er hon grátandi

gerðisk at segja

þat er hlæjandi

hölða beiddi:

 

20.

"Hugða ek mér, Gunnarr,

grimmt í svefni,

svalt allt í sal,

ætta sæing kalda;

enn þú, gramr, riðir

glaums andvani,

fjötri fatlaðr,

í fjánda lið;

svá mun öll yður

ætt Niflunga

afli gengin,

eruð eiðrofa.

 

21.

Mant-at-tu, Gunnarr,

til görva þat,

er þit blóði í spor

báðir rennduð;

nú hefir þú hánum þat allt

illu launat,

er hann fremstan þik

finna vildi.

 

22.

Þá reyndi þat,

er riðit hafði

móðigr á vit

mín at biðja,

hvé herglötuðr

hafði fyrri

eiðum haldit

við inn unga gram.

 

23.

Benvönd of lét,

brugðinn gulli,

margdýrr konungr

á meðal okkar;

eldi váru eggjar

útan görvar,

en eitrdropum

innan fáðar."

Frá dauða Sigurðar

Hér er sagt í þessi kviðu frá dauða Sigurðar, ok víkr hér svá til sem þeir dræpi hann úti, en sumir segja svá, at þeir dræpi hann inni í rekkju sinni sofanda. En þýðverskir menn segja svá, at þeir dræpi hann úti í skógi, ok svá segir í Guðrúnarkviðu inni fornu, at Sigurðr ok Gjúkasynir hefði til þings riðit, þá er hann var drepinn. En þat segja allir einnig, at þeir sviku hann í tryggð ok vógu at hánum liggjanda ok óbúnum.