Vis kilden til Óðin í Ásgørðum (ella) Frúgvin Málníða

{| class="toccolours" border="1" width="100%" cellpadding="4" style="border-collapse:collapse"
|- style="background-color:#e9e9e9"  
!align="center" valign="top" width="40%" | '''Velg språk''' !!align="center" valign="top" width="10%" | Norrønt !!align="center" valign="top" width="10%"| Islandsk !!align="center" valign="top" width="10%"| Norsk !!align="center" valign="top" width="10%"| Dansk !!align="center" valign="top" width="10%"| Svensk !!align="center" valign="top" width="10%"| Færøysk
|-
! Denne teksten finnes på følgende språk ► !!  !!  !!  !!  !!  !! [[Fil:Faeroysk.gif|32px|link=Óðin í Ásgørðum (ella) Frúgvin Málníða]]
|-
|}


<center>'''[[Føroysk kvæði]]'''

<br>Johan Henrik Schrøter


<big>''' Óðin í Ásgørðum ''' </big>
(ella) Frúgvin Málníða</center>



<br><blockquote>1.
<br>Geyti kongur á Upplondum,
<br>gevur í huga full,
<br>allur hansara borðbúnaði
<br>er av skínadi gull.

<br><br>2.
<br>Geyti er á leikvøllum,
<br>talar við sínar dreingir:
<br>"Hvar vita tygur mín javnlíka?
<br>Tað havi eg hugsað leingi."

<br><br>3.
<br>Svaraði ein av sveinunum,
<br>honum stóð íhjá:
<br>"Best manst tú vita við sjálvum tær,
<br>hvør tín stár hugur á."

<br><br>4.
<br>"Sá er eigin í verðini,
<br>mín stár hugur á,
<br>uttan frúnna Málníðu,
<br>kundi eg hana fá."

<br><br>5.
<br>"Vænta tær tá, harra mín,
<br>konga døtur og jalla,
<br>ognast ta, ið annar eigur,
<br>tað man lukkast valla."

<br><br>6.
<br>Hermóður gav henni gull og fæ
<br>innan á tí hól,
<br>hundrað merkur av reyðargulli
<br>fram á brúðarstól.

<br><br>7.
<br>Hermóður rendi hesti sínum
<br>eftir víðum vølli,
<br>søkti ein reyðan drettnarring
<br>av tí grima trølli.

<br><br>8.
<br>Hermóður blæs í lúður sín,
<br>vindur blæs after ímóti,
<br>har misti hann eygun síni
<br>av tí hvassa gróti.

<br><br>9.
<br>Kongurin bindur upp boga sín,
<br>lystir út at ríða,
<br>hann kom niður av Upplondum,
<br>sum vegir lógu víða

<br><br>10.
<br>Tað var sjálvur Geyti kongur
<br>heim í garðin fór,
<br>úti frúgvin Málníða,
<br>fyri honum stóð.

<br><br>11.
<br>"Væl standin I, frúgvin Málníða,
<br>vil I lovast mær?
<br>Hundrað merkur í reyðargulli
<br>vil eg geva tær."

<br><br>12.
<br>Kongurin steig úr saðli niður,
<br>hug hevði hann á vívi:
<br>"Eg skal teg við sømdum fáa,
<br>jallin taka av lívi."

<br><br>13.
<br>"Drepur tú Hermóð, harra mín,
<br>leggur tú tess ráð,
<br>svørji tann eið á mína trú,
<br>meg skalt tú tó ikki fá."

<br><br>14.
<br>Mjúkar legði hann armarnar
<br>um frú Málníðu háls,
<br>svørji tann eið á mína trú,
<br>har búði ei undir fals.

<br><br>15.
<br>Úti í miðjum grasgarði
<br>akslar hann sít skinn,
<br>og so búgvin gongur hann
<br>tær høgu hallir inn.

<br><br>16.
<br>Og so búgvin gongur hann
<br>tær høgu hallir inn,
<br>sum Hermóð jallur á borði situr
<br>við monnum hundrað fimm.

<br><br>17.
<br>Jallin tók so væl við honum,
<br>virðin var til *tess,
<br>setir hann so í hásæti,
<br>manni sær ínæst.

<br><br>18.
<br>Setir hann so í hásæti,
<br>manni sær ínæst,
<br>næsta mann hjá sjálvum sær
<br>bæði til ker og sess.

<br><br>19.
<br>"Blindur eri eg á mínum eygum,
<br>tað eru mínar lastir,
<br>meg hevur ikki í fimtan vetur
<br>søkt ein slíkur gestur."

<br><br>20.
<br>"Blindur ert tú á tínum eygum,
<br>at tú ikki sær,
<br>tað er frúgvin Málníða,
<br>ið situr tær so nær.

<br><br>21.
<br>"Blindur eri eg á mínum eygum,
<br>at eg hana ikke sær,
<br>men tað er Kráka kallsdóttir,
<br>ið situr mær so nær."

<br><br>22.
<br>Jallin leyp eftir svørðinum,
<br>illskan fylti hann brátt,
<br>hundrað vá hann á hallargólvi
<br>á teirri somu nátt.

<br><br>23.
<br>Hundrað vá hann á hallargólvi
<br>av so tungum stríði,
<br>hevði hann havt síni bæði eygun,
<br>kongur hevði latið lívið.

<br><br>24.
<br>Hundrað vá hann á hallargólvi,
<br>so er greint fyri mær,
<br>sló so við til Geyta kong,
<br>at niður fell hann á knæ.

<br><br>25.
<br>Tað var sjálvur Geyti kongur,
<br>sínum svørði brá,
<br>hann kleyv sjálvan Hermóð jall
<br>sundur í lutir tvá.

<br><br>26.
<br>Sára græt frúgvin Málníða,
<br>tann fagrasta rósa reyða,
<br>tá ið hon fell í óvit niður,
<br>hon sá sín harras deyða.

<br><br>27.
<br>Neyðartók hann frú Málníðu,
<br>tí hitt væna vív,
<br>flutti hana so til Upplanda,
<br>seint lættir orðastríði.

<br><br>28.
<br>Kongurin gár innan høgaloft,
<br>eina við hana at telja:
<br>"Her er skrúður og skarlak,
<br>tað besta tú kannst velja."

<br><br>29.
<br>Kongurin stendur í høgaloft,
<br>eina við hana at røða:
<br>"Nógv er gullið á Upplondum
<br>sjálva teg at gleða."

<br><br>30.
<br>Drukkið varð teirra brúdleypið,
<br>gott var teirra lív,
<br>gingu bæði í eina song
<br>Geyti og hans vív.

<br><br>31.
<br>Tí svaraði Geyti Kongur:
<br>"Nú man tað so vera,
<br>nú skal lata boðini
<br>í Ásgarðar gera.

<br><br>32.
<br>Tú bið hann taka sítt skjøld og svørð
<br>ringar og brynju sída,
<br>í morgin ríða á viðan vøll,
<br>sum Hermóð plagdi at stríða!"

<br><br>33.
<br>Sveinin reið í Ásgarðar,
<br>inn á hallargólv:
<br>"Geyti vil nú halda stríð
<br>og stevnir tygur á hólm."

<br><br>34.
<br>"Slíkt hevur eigin boðið mær
<br>innan grøna líð,
<br>óspart haldi eg hólmgangar
<br>eina so lítla tíð.

<br><br>35.
<br>Slíkt hevur eingin boðið mær
<br>innan grøna lund,
<br>óspardan haldi eg hólmgangin
<br>um eina so lítla stund.

<br><br>36.
<br>Tú bið hann taka sítt skjøld og svørð,
<br>ring og brynju síða,
<br>í morgin ríða á víðan vøll,
<br>sum Hermóð plagdi at stríða!

<br><br>37.
<br>Í morgin ríða á víðan vøll,
<br>sum Hermóð plagdi at stríða,
<br>har skal hann finna ta avrekskempu,
<br>ið honum torir at bíða."

<br><br>38.
<br>Enntá var tann sendisvein,
<br>heim í garðin fór,
<br>úti sjálvur Geyti kongur
<br>fyri honum stóð.

<br><br>39.
<br>"Ver vælkomin, sendisvein,
<br>higar nú til mín,
<br>hvussu tók Óðin í Ásgørðum
<br>við herboðunum tín?"

<br><br>40.
<br>Hann biður teg taka títt svørð og skjøld,
<br>ring og brynju síða,
<br>í morgin ríða á víðan vøll,
<br>sum Hermóð plagdi at stríða."

<br><br>41.
<br>Kongurin eigur eitt sigurker,
<br>søgur ganga frá,
<br>sá er eingin í verðini,
<br>ið honum vinnur á.

<br><br>42.
<br>"Hoyr tað, frúgvin Málníða,
<br>tú høtta mínum lívi,
<br>lat ikki kerið av hendi á tær,
<br>meðan eg eri í stríði!

<br><br>43.
<br>Roðin settist á himmalin upp
<br>av tí grimma víggi,
<br>Geyti kongur og Óðin sjálvur
<br>møttust teir í stríði.

<br><br>44.
<br>Geyti kongur og Óðin sjálvur
<br>møttust teir í móti,
<br>líka so glymdi á jørðini,
<br>sum teir kasta gróti.

<br><br>45.
<br>Teir høgga títt, teir líva lítt,
<br>av bar barnagaman,
<br>eldar ruku úr svørðunum,
<br>tá ið oddar bóru saman.

<br><br>46.
<br>Teir bardust fullar tríggjar dagar,
<br>hvørgin sigur vann,
<br>inntil tann hin fjórða,
<br>ið sól *til viðar rann.

<br><br>47.
<br>Inntil tann hin fjórða,
<br>ið sól *til viðar rann,
<br>tá møddist Óðin í Ásgørðum,
<br>tann hin raska mann.

<br><br>48.
<br>Tað var Óðin í Ásgørðum,
<br>fann upp á onnur ráð:
<br>"Lata skal Málníðu boðini bera,
<br>At Geyti er fallin frá."

<br><br>49.
<br>Sveinar riðu til hallar heim,
<br>sviku so tað vívið:
<br>"Deyður er Óðin, harri mín,
<br>og Geyti er tikin av lívi."

<br><br>50.
<br>Sára græt frúgvin Málníða,
<br>tann fagrasta rósa reyða,
<br>tá ið hon fell í óvit niður,
<br>hon frætti sín harras deyða.

<br><br>51.
<br>Slepti so kerið úr hendi á sær
<br>av so grimum hætti,
<br>Greyti kendi við sjálvum sær,
<br>at møðin at honum setti.

<br><br>52.
<br>Óðin veipar høggini tung,
<br>tá ið hann hetta nam,
<br>ikki hevði Geyti meira megi
<br>enn annar menskur mann.

<br><br>53.
<br>Tað var Óðin í Ásgørðum,
<br>upp sítt svørðið brá,
<br>síðan kleyv hann hann Geyta kong
<br>sundur í lutir tvá.

<br><br>54.
<br>Sára græt frúgvin Málníða,
<br>tann fagrasta rósa reyða,
<br>tá ið hon fell í óvit niður,
<br>hon frætti sín harras deyða.

<br><br>55.
<br>Frúgvin sær við barni gongur
<br>níggju mánar taldar,
<br>til at teirri stundini leið,
<br>hon føðir ein svein so baldan.

<br><br>56.
<br>Sveipar hon hann í klæði væl,
<br>tá ið hann kom í heim,
<br>Hermóð bað hon nevna tann
<br>hin geviliga svein.

<br><br>57.
<br>Sveipar hon hann í klæði væl,
<br>komin til góðs og evna,
<br>síðan læt hon presti bera,
<br>Hermóð biður hon nevna.

<br><br>58.
<br>Hann varð borin frá kirkjuni
<br>aftur for móður sín,
<br>meira legði hon røkt á hann
<br>enn alt sítt gull í skrín.

<br><br>59.
<br>Hann vóks upp hjá síni móður
<br>skjótt og ikki leingi,
<br>till hann gjørdist í høggum tungur,
<br>hann feldi raskar dreingir.

<br><br>60.
<br>Niður settust sveinarnir,
<br>vreiðir vóru báðir:
<br>"Líkari var tær faðir at hevnt
<br>enn berja os so sára."

<br><br>61.
<br>Sveinur kastar skildrinum,
<br>lystir ei longur at leika,
<br>gongur so til sína sælu móður
<br>við reyðar kinnar og bleikar.

<br><br>62.
<br>"Hoyr tað, mín hin sæla móðir,
<br>sig mær satt ífrá,
<br>varð mín faðir við vápnum vigin,
<br>ella doyði hann á strá?"

<br><br>63.
<br>Hon fór eftir skjúrtuni,
<br>sum øll var í blóði drigin:
<br>"Her skalt tú síggja, mín sæli sonur,
<br>hvat tín var faðir í vigin."

<br><br>64.
<br>Hon tekur upp ta skjúrtuna,
<br>kastar honum á knæ:
<br>"Hetta gav tín hin sæli faðir
<br>mær í festarfæ."

<br><br>65.
<br>Hoyr tað, mín hin sæla móðir,
<br>sig mær satt ífrá,
<br>hvaðan av landi var sá riddari,
<br>ið mín faðir vá?"

<br><br>66.
<br>"Eg kann ikki sannari
<br>siga tær ífrá,
<br>tað var Óðin í Ásgørðum,
<br>ið tín faðir vá.

<br><br>67.
<br>Tað var Óðin í Ásgørðum,
<br>ið tín faðir vá,
<br>tú manst ikki, meðan tú livir,
<br>sømdir av honum fá."

<br><br>68.
<br>Sveinur svarar síni móður,
<br>alvæl sum hann kundi:
<br>"Ofta hevur vaksið ungum hvølpi
<br>hvassar tenn í munni."

<br><br>69.
<br>Hermóður so til orða tekur:
<br>"Nú má tað so vera,
<br>eg skal lata boðini
<br>í Ásgarðar gera.

<br><br>70.
<br>Tú bið hann taka sítt svørð og skjøld,
<br>ring og brynju síða,
<br>í morgin ríða á grønan vøll,
<br>sum Hermóð plagdi at stríða!

<br><br>71.
<br>Í morgin ríða á grønan vøll,
<br>sum Hermóð plagdi at stríða,
<br>har skal hann finna ta avrekskempu,
<br>ið honum torir at bíða."

<br><br>72.
<br>Sveinurin reið í Ásgarðar,
<br>fagur sum rósan reyða:
<br>"Hermóður vil nú halda stríð
<br>og hevna sín faðirs deyða."

<br><br>73.
<br>"Slíkt hevur fáur boðið már
<br>innan grøna lund,
<br>óspart haldi eg hólmgangar
<br>um eina so lítla stund."

<br><br>74.
<br>Tað var so hin sendisvein,
<br>heim í garðin fór,
<br>úti sjálvur Hermóð ungi
<br>fyri honum stóð.

<br><br>75.
<br>"Ver vælkomin, sendisvein,
<br>higar nú til mín,
<br>hvussu tók Óðin í Ásgørðum
<br>við herboðunum tínum?"

<br><br>76.
<br>"Slíkt høvdu fáir boðið honum
<br>innan grøna lund,
<br>óspardan helt hann hólmgangin
<br>um eina so lítla stund."

<br><br>77.
<br>Hermóður letur tingið seta,
<br>býður til so brátt,
<br>býður til Óðin í Ásgørðum
<br>bæði dag og nátt.

<br><br>78.
<br>Svaraði Óðin í Ásgørðum,
<br>hann klæðist í brynju nýggja:
<br>"Glaður skal eg til tinga ríða,
<br>ikki undan flýggja."

<br><br>79.
<br>So var Óðin í Ásgørðum
<br>til hesar ferðir fús,
<br>klæddi seg innan høgaloft
<br>alt við eitt kertiljús.

<br><br>80.
<br>Svaraði Óðin í Ásgørðum,
<br>ríður fram yvir skógar:
<br>"Hvør hevur hetta tingið sett
<br>og gjørt várar gangarar móðar?"

<br><br>81.
<br>"Tú tarvt ikki, Óðin í Ásgørðum,
<br>røða um gangara tín,
<br>eg havi so lítlar bøtur fingið
<br>fyri sæla faðir mín."

<br><br>82.
<br>Svaraði Óðin í Ásgørðum,
<br>hann bresti sær á skegg:
<br>"Tú skalt fáa lambið tað,
<br>ið loðið er á legg."

<br><br>83.
<br>Roðin settist á himmalin upp
<br>av tí grima víggi,
<br>Hermóður ungi og Óðin sjálvur
<br>møttust teir í stríði.

<br><br>84.
<br>Hermóður ungi og Óðin sjálvur
<br>møttust teir í stríði,
<br>so bardust teir langa tíð,
<br>at hvørgin annan lívdi.

<br><br>85.
<br>Tað var enntá Hermóð ungi,
<br>við sínum svørði brá,
<br>hann kleyv Óðin í Ásgørðum
<br>sundur í lutir tvá.

<br><br>86.
<br>Fyrst vá hann Óðin í Ásgørðum,
<br>so hans hirðir allar,
<br>so mátti lítlum sigri rósa.
<br>eingin kom heim til hallar.

<br><br>87.
<br>Gyltur var sá saðilin,
<br>bokslið út av fleim,
<br>so glaður ríður Hermóð ungi
<br>til breiða búða heim.

<br><br>88.
<br>Gyltur var sá saðilin,
<br>bokslið út av tann,
<br>so glaður ríður Hermóð ungi
<br>til breiða búða fram.

<br><br>89.
<br>So ríður hann Hermóð ungi
<br>við sítt blóðiga svørð,
<br>úti stendur móðir hans,
<br>hon fagnar væl hans ferð.

<br><br>90.
<br>"Hoyr tú tað nú, Hermóð ungi,
<br>hvat ið eg tali til tín,
<br>hvat hevur tú í bøtur fingið
<br>fyri sæla faðir tín?"

<br><br>91.
<br>"Eg kann ikki sannari
<br>siga tær ífrá,
<br>deyður er Óðin í Ásgørðum
<br>og alt tað lið, hann ár."

<br><br>92.
<br>Síðla var um aftanin,
<br>fólkið lysti at sova,
<br>so ríður Hermóð í Ásgarðar
<br>dóttrina at lova.

<br><br>93.
<br>Inn kemur ein so lítin svein,
<br>sigur teim øllum frá:
<br>"Eg síggi mann at borgum ríða,
<br>mikil í brynju blá.

<br><br>94.
<br>Eg síggi mann at borgum ríða,
<br>mikil í brynju blá,
<br>ongum manni líkari
<br>enn Hermóð at sjá."

<br><br>95.
<br>Tað var Hermóð kongins son,
<br>heim í garðin fór,
<br>úti Ásla í Ásgørðum
<br>fyri honum stóð.

<br><br>96.
<br>"Væl standin I, Ásla í Ásgørðum,
<br>vil I lovast mær?
<br>Hundrað merkur í reyðargulli
<br>vil eg geva tær."

<br><br>97.
<br>Svaraði Ásla í Ásgørðum,
<br>stóð í ein kjortil reyð:
<br>"Eg verði ikki drottning tín,
<br>tú voldi mín faðirs deyð."

<br><br>98.
<br>"Vilt tú ikki verða drottning mín,
<br>er tað ikki við tín vilja,
<br>eg skal við hesum bitra mæka
<br>títt høvur frá búki skilja."

<br><br>99.
<br>Svaraði Ásla í Ásgørðum,
<br>tann fagrasta moyin ljósa:
<br>"Eg veit ikki mætari mann
<br>mær til handa at kjósa."

<br><br>100.
<br>Tað var enntá Hermóð ungi,
<br>fell upp á síni knæ,
<br>meðan hann Ásla í Ásgørðum
<br>til ektar festi sær.

<br><br>101.
<br>Drukkið varð teirra brúdleypið,
<br>hirðin var so fegin
<br>sum tann fuglur, á viði situr,
<br>er móti ljósum degi.

<br><br>102.
<br>Drukkið varð teirra brúdleypið
<br>við so mikið geingi,
<br>ráddi so fyri Ásgørðum,
<br>hann var har kongur leingi.</blockquote>

{{DEFAULTSORT:Odin i Asgørdum (ella) Frugvin Malnida}}

[[Kategori:Alfabetisk indeks]]
[[Kategori:Tekster på færøysk]]
[[Kategori:Færøyske kvad]]
[[Kategori: Johan Henrik Schrøter]]