Þorraþrællinn (Kristján Jónsson)

Velg språk	Norrønt	Islandsk	Norsk	Dansk	Svensk	Færøysk
Denne teksten finnes på følgende språk ►

Íslensk kvæði og vísur

Kristján Jónsson

Þorraþrællinn

Nú er frost á Fróni,

frýs í æðum blóð;

kveður kuldaljóð

Kári í jötunmóð;

yfir laxalóni

liggur klakaþil

hlær við hríðarbil

hamragil.

Mararbára blá

brotnar þung og há

Unnarsteinum á,

yggld og grett á brá,

yfir aflatjóni

æðrast skipstjórinn,

harmar hlutinn sinn

hásetinn.

 

Horfir á heyjaforðann

hryggur búandinn:

"Minkar stabbinn minn,

magnast harðindin.

Nú er hann enn á norðan,

næðir kuldaél

yfir móa og mel

myrkt sem hel."

Bóndans býli á

björtum þeytir snjá,

hjúin döpur hjá

honum sitja þá.

Hvítleit hringaskorðan

huggar manninn trautt,

brátt er búrið autt

búið snautt.

 

Þögull Þorri heyrir

þetta harmakvein,

en gefur grið ei nein,

glíkur hörðum stein,

engri skepnu eirir,

alla fjær og nær

kuldaklónum slær

og kalt við hlær:

"Bóndi minn, þitt bú

betur stunda þú,

hugarhrelling sú,

er hart þér þjakar nú,

þá mun hverfa, en fleir

höpp þér falla í skaut,

senn er sigruð þraut,

ég svíf á braut."