Forskjell mellom versjoner av «XX. Magnus den gode og Kalv»

Fra heimskringla.no
Hopp til navigering Hopp til søk
(Magnus den gode og Kalv)
 
m
 
(En mellomliggende revisjon av en annen bruker er ikke vist)
Linje 14: Linje 14:
  
  
−
Magnús konungr var á veizlu at Haugi í Veradal. En er konungr sat at matborði, þá sat á aðra h&#491;nd<ref>á aðra h&#491;nð - á aðra h&#491;nd, på den ene side (hånd) - på den annen side.</ref> honum Kálfr Árnason, en á aðra h&#491;nd Einarr Þambarskelfir. Þá var svá komit at konungr gerði fæð<ref>uvennskap, kulde (eg. fåhet): gera fæð á við einn, vise kulde mot en.</ref> á vid Kálf, en virði<ref>«vyrde»; æret.</ref> þá Einar mest. Konungr mælti við Einar: Vit skulum rída í dag á Stiklastaði, vil ek sjá þau merki<ref>merke; merkelige ting.</ref> er þar hafa orðit. Einarr svarar: Ekki kann ek þér þar af at segja; láttu Kálf fara fóstra<ref>fosterfar.</ref> þinn, hann mun þar kunna at segja frá tíðindum. En er borð váru uppi,<ref>bordene var oppe, d. e. borttatt.</ref> þá bjóst konungr til farar;<ref>reisen (f&#491;r).</ref> hann mælti til Kálfs: Þú skalt fara með mér á Stiklastaði. Kálfr sagði at þat var ekki skylt. Þá stód konungr upp ok mælti heldr reiðuliga:<ref>vredt (adv.).</ref> Fara skaltu, Kálfr! Síðan gekk konungr út. Kálfr klæddist skjótt ok mælti til sveins síns: Þú skalt ríða inn á Eggju ok biðja húskarla mína hafa hvert fat á skipi fyrir sólarfall. Konungr reið á Stiklastaði ok Kálfr með honum, stigu af hestum ok gengu þar til er bardaginn hafði verit. Þá mælti konungr til Kálfs: Hvar er sá staðr er konungrinn fell? Kálfr svarar ok rétti frá sér spjótskaptit: Hér lá hann fallinn, sagði hann. Konungr mælti þá: Hvar vartu þá, Kálfr? Hann svaraði: Hér sem nú stend ek. Konungr mælti ok var þá rauðr sem dreyri:<ref>blod.</ref> Taka mundi þá øx þín til hans. Kálfr svarar: Ekki tók øx mín til hans. Gekk hann þá í brott ok til hests síns, hljop á bak<ref>«satte sig op»; eg. løp på ryggen (bak).</ref> ok reið leið<ref>vei.</ref> sína, ok allir hans menn. En konungr reið aptr til Haugs. Kálfr kom um kveldit inn á Eggju; lá skip hans búit fyrir bryggjum, ok var á komit lausafé alt, ok var skipat<ref>bemannet.</ref> af húsk&#491;rlum hans; heldu þeir þegar um nóttina út eptir firði,<ref>fjorden.</ref> fór Kálfr síðan dag ok nótt, svá sem byr gaf,<ref>upers. det gav bør, d. e. han fikk bør.</ref> sigldi hann þá vestr um haf ok dvaldist þar lengi, herjaði um Skotland ok um Írland ok Suðreyjar.
+
Magnús konungr var á veizlu at Haugi í Veradal. En er konungr sat at matborði, þá sat á aðra h&#491;nd<ref>á aðra h&#491;nd - á aðra h&#491;nd, på den ene side (hånd) - på den annen side.</ref> honum Kálfr Árnason, en á aðra h&#491;nd Einarr Þambarskelfir. Þá var svá komit at konungr gerði fæð<ref>uvennskap, kulde (eg. fåhet): gera fæð á við einn, vise kulde mot en.</ref> á við Kálf, en virði<ref>«vyrde»; æret.</ref> þá Einar mest. Konungr mælti við Einar: Vit skulum ríða í dag á Stiklastaði, vil ek sjá þau merki<ref>merke; merkelige ting.</ref> er þar hafa orðit. Einarr svarar: Ekki kann ek þér þar af at segja; láttu Kálf fara fóstra<ref>fosterfar.</ref> þinn, hann mun þar kunna at segja frá tíðindum. En er borð váru uppi,<ref>bordene var oppe, d. e. borttatt.</ref> þá bjóst konungr til farar;<ref>reisen (f&#491;r).</ref> hann mælti til Kálfs: Þú skalt fara með mér á Stiklastaði. Kálfr sagði at þat var ekki skylt. Þá stóð konungr upp ok mælti heldr reiðuliga:<ref>vredt (adv.).</ref> Fara skaltu, Kálfr! Síðan gekk konungr út. Kálfr klæddist skjótt ok mælti til sveins síns: Þú skalt ríða inn á Eggju ok biðja húskarla mína hafa hvert fat á skipi fyrir sólarfall. Konungr reið á Stiklastaði ok Kálfr með honum, stigu af hestum ok gengu þar til er bardaginn hafði verit. Þá mælti konungr til Kálfs: Hvar er sá staðr er konungrinn fell? Kálfr svarar ok rétti frá sér spjótskaptit: Hér lá hann fallinn, sagði hann. Konungr mælti þá: Hvar vartu þá, Kálfr? Hann svaraði: Hér sem nú stend ek. Konungr mælti ok var þá rauðr sem dreyri:<ref>blod.</ref> Taka mundi þá øx þín til hans. Kálfr svarar: Ekki tók øx mín til hans. Gekk hann þá í brott ok til hests síns, hljop á bak<ref>«satte sig op»; eg. løp på ryggen (bak).</ref> ok reið leið<ref>vei.</ref> sína, ok allir hans menn. En konungr reið aptr til Haugs. Kálfr kom um kveldit inn á Eggju; lá skip hans búit fyrir bryggjum, ok var á komit lausafé alt, ok var skipat<ref>bemannet.</ref> af húsk&#491;rlum hans; heldu þeir þegar um nóttina út eptir firði,<ref>fjorden.</ref> fór Kálfr síðan dag ok nótt, svá sem byr gaf,<ref>upers. det gav bør, d. e. han fikk bør.</ref> sigldi hann þá vestr um haf ok dvaldist þar lengi, herjaði um Skotland ok um Írland ok Suðreyjar.
  
 
'''____'''
 
'''____'''
Linje 51: Linje 51:
  
  
−
<div style="text-align: center;">'''[[XXI. Magnus den godes død|Neste tekst]]'''</div>
+
<center>'''[[XXI. Magnus den godes død|Neste tekst]]'''</center>
  
  

Nåværende revisjon fra 14. jun. 2018 kl. 20:28

Velg språk Norrønt Islandsk Norsk Dansk Svensk Færøysk
Denne teksten finnes på følgende språk ► Norsk.gif


Oldnorsk lesebok for begynnere


XX. Magnus den gode og Kalv


Magnús konungr var á veizlu at Haugi í Veradal. En er konungr sat at matborði, þá sat á aðra hǫnd[1] honum Kálfr Árnason, en á aðra hǫnd Einarr Þambarskelfir. Þá var svá komit at konungr gerði fæð[2] á við Kálf, en virði[3] þá Einar mest. Konungr mælti við Einar: Vit skulum ríða í dag á Stiklastaði, vil ek sjá þau merki[4] er þar hafa orðit. Einarr svarar: Ekki kann ek þér þar af at segja; láttu Kálf fara fóstra[5] þinn, hann mun þar kunna at segja frá tíðindum. En er borð váru uppi,[6] þá bjóst konungr til farar;[7] hann mælti til Kálfs: Þú skalt fara með mér á Stiklastaði. Kálfr sagði at þat var ekki skylt. Þá stóð konungr upp ok mælti heldr reiðuliga:[8] Fara skaltu, Kálfr! Síðan gekk konungr út. Kálfr klæddist skjótt ok mælti til sveins síns: Þú skalt ríða inn á Eggju ok biðja húskarla mína hafa hvert fat á skipi fyrir sólarfall. Konungr reið á Stiklastaði ok Kálfr með honum, stigu af hestum ok gengu þar til er bardaginn hafði verit. Þá mælti konungr til Kálfs: Hvar er sá staðr er konungrinn fell? Kálfr svarar ok rétti frá sér spjótskaptit: Hér lá hann fallinn, sagði hann. Konungr mælti þá: Hvar vartu þá, Kálfr? Hann svaraði: Hér sem nú stend ek. Konungr mælti ok var þá rauðr sem dreyri:[9] Taka mundi þá øx þín til hans. Kálfr svarar: Ekki tók øx mín til hans. Gekk hann þá í brott ok til hests síns, hljop á bak[10] ok reið leið[11] sína, ok allir hans menn. En konungr reið aptr til Haugs. Kálfr kom um kveldit inn á Eggju; lá skip hans búit fyrir bryggjum, ok var á komit lausafé alt, ok var skipat[12] af húskǫrlum hans; heldu þeir þegar um nóttina út eptir firði,[13] fór Kálfr síðan dag ok nótt, svá sem byr gaf,[14] sigldi hann þá vestr um haf ok dvaldist þar lengi, herjaði um Skotland ok um Írland ok Suðreyjar.

____


Det demonstrative pronomen þessi, denne, bøies således:

    Hankj. Hunkj. Intkj.   Hankj. Hunkj. Intkj.
Ent.       nom.       þessi þessi þetta Fl.       þessir þessar þessi
  gen. þessa       þessarrar       þessa         þessarra       þessarra       þessarra
  dat. þessum þessarri þessu   þessum þessum þessum
  akk. þenna þessa þetta   þessa þessar þessi


annarr, annen, bøies således:

    Hankj. Hunkj. Intkj.   Hankj. Hunkj. Intkj.
Ent.       nom.       annarr ǫnnur annat Fl.       aðrir aðrar ǫnnur
  gen. annars       annarrar       annars         annarra       annarra       annarra
  dat. ǫðrum annarri ǫðru   ǫðrum ǫðrum ǫðrum
  akk. annan aðra annat   aðra aðrar ǫnnur


Neste tekst


Fotnoter

  1. ↑ á aðra hǫnd - á aðra hǫnd, på den ene side (hånd) - på den annen side.
  2. ↑ uvennskap, kulde (eg. fåhet): gera fæð á við einn, vise kulde mot en.
  3. ↑ «vyrde»; æret.
  4. ↑ merke; merkelige ting.
  5. ↑ fosterfar.
  6. ↑ bordene var oppe, d. e. borttatt.
  7. ↑ reisen (fǫr).
  8. ↑ vredt (adv.).
  9. ↑ blod.
  10. ↑ «satte sig op»; eg. løp på ryggen (bak).
  11. ↑ vei.
  12. ↑ bemannet.
  13. ↑ fjorden.
  14. ↑ upers. det gav bør, d. e. han fikk bør.
Hentet fra «http://heimskringla.no/index.php?title=XX._Magnus_den_gode_og_Kalv&oldid=47327»