Krákumál (Fornaldarsögur Norðurlanda)

Velg språk	Norrønt	Islandsk	Norsk	Dansk	Svensk	Færøysk
Denne teksten finnes på følgende språk ►

Fornaldarsögur Norðurlanda

GUÐNI JÓNSSON
og
BJARNI VILHJÁLMSSON
sáu um útgáfuna

Krákumál
(Sbr. Ragnars sögu loðbrókar).

1.

Hjoggum vér með hjörvi.

Hitt vas æ fyr löngu,

es á Gautlandi gengum

at grafvitnis morði;

þá fengum vér Þóru,

þaðan hétu mik fyrðar,

es lyngölun lagðak,

Loðbrók at því vígi;

stakk á storðar lykkju

stáli bjartra mála.

 

2.

Hjoggum vér með hjörvi.

Heldr vask ungr, es skífðum

austr í Eyrasundi

undarn frekum vargi,

ok fótgulum fugli

fengum vér, þars sungu

við háseymda hjálma

hörð járn, mikils verðar;

allr vas ægir sollinn,

óð hrafn í valblóði.

 

3.

Hjoggum vér með hjörvi.

Hátt bárum þá geira,

es tvítugir töldumk,

ok tjör ruðum víða;

unnum átta jarla

austr fyr Dínu mynni;

gera fengum þá gnóga

gisting at því vígi;

sveiti fell í sollinn

sæ, týndi lið ævi.

 

4.

Hjoggum vér með hjörvi.

Heðins kvánar varð auðit,

þás Helsingja heimtum

til heimsala Óðins;

lögðum upp í Ívu,

oddr náði þá bíta,

öll vas unda gjalfri

á sú roðin heitu;

grenjaði brandr við brynjur,

bensildr klufu skjöldu.

 

5.

Hjoggum vér með hjörvi.

Hygg engan þá frýðu,

áðr á Heflis hestum

Herröðr í styr felli;

klýfrat ægis öndrum

annarr jarl in frægri

lunda völl til lægis

á langskipum síðan;

sá bar siklingr víða

snart fram í styr hjarta.

 

6.

Hjoggum vér með hjörvi.

Herr kastaði skjöldum,

þás rægagarr renndi

ræstr at gumna brjóstum;

beit í Skarpaskerjum

skærubíldr at hjaldri;

roðinn vas randar máni

áðr Rafn konungr felli;

dreif ór hölda hausum

heitr á brynjur sveiti.

 

7.

Hjoggum vér með hjörvi.

Hátt grenjuðu rottar,

áðr á Ullarakri

Eysteinn konungr felli;

gengum golli fáðir

grundar vals af bröndum,

rækyndill smó rauðar

rítr, at hjalma móti;

svíra virtr ór sárum

sveif of hjarna kleifar.

 

8.

Hjoggum vér með hjörvi.

Hafa gátu þá rafnar

fyr Inndyriseyju

ærna bráð at slíta;

fengum Fálu hestum

fullan verð at sinni,

illt vas eins at gæta,

með uppruna sólar;

strenghömlur sák stíga,

stökk malmr á skör hjalmi.

 

9.

Hjoggum vér með hjörvi.

Háðum rendr í dreyra,

þás benstara bræddum

fyr Borgundarhólmi;

hreggský slitusk hringa,

hratt almr af sér malmi;

Völnir fell at vígi,

vasat einn konungr meiri;

val rak vítt of strandir,

vargr fagnaði tafni.

 

10.

Hjoggum vér með hjörvi.

Hildr vas sýnt í vexti,

áðr Freyr konungr felli

í Flæmingja veldi;

náði blár at bíta

blóði smeltr í gylltan

Högna kufl at hjaldri

harðr bengrefill forðum;

mær grét morginskæru

mörg, en tafn fekkst vörgum.

 

11.

Hjoggum vér með hjörvi.

Hundruðum frák liggja

á Eynæfis öndrum,

þars Englanes heitir;

sigldum vér til snerru

sex dægr, áðr lið felli;

áttum odda messu

við uppruna sólar;

varð fyr várum sverðum

Valþjófr í styr hníga.

 

12.

Hjoggum vér með hjörvi.

Hrundi dögg af sverðum

brún í Barðafirði

bleika ná fyr hauka,

umdi almr, þars oddar

allstrítt bitu skyrtur

at slíðrloga sennu,

Svölnis hamri þæfðar;

renndi ormr til unda,

eitrhvass, drifinn sveita.

 

13.

Hjoggum vér með hjörvi.

Heldum Lakkar tjöldum

hátt at Hildar leiki

fyr Hjaðninga-vági;

sjá knáttu þá seggir,

es sundruðum skjöldu

at hræsíldar hjaldri,

hjalm slitnaðan gotna;

vasat sem bjarta brúði

í bing hjá sér leggja.

 

14.

Hjoggum vér með hjörvi.

Hörð kom ríð á skjöldu,

nár fell niðr til jarðar

á Norðimbralandi;

vasat of eina óttu

öldum þörf at frýja

Hildar leiks, þars hvassir

hjalmstofn bitu skjómar;

vasat sem unga ekkju

í öndvegi kyssa.

 

15.

Hjoggum vér með hjörvi.

Herþjófi varð auðit

í Suðreyjum sjálfum

sigrs á várum mönnum;

varð í randar regni

Rögnvaldr fyrir hníga,

sá kom hæstr of hölda

harmr at sverða gusti;

hvasst kastaði hristir

hjalms strenglágar palmi.

 

16.

Hjoggum vér með hjörvi.

Hverr lá þverr of annan;

glaðr varð geira hríðar

gaukr at sverða leiki;

léta örn né ygli,

sás Írlandi stýrði,

mót varð malms ok rítar,

Marstan konungr fasta;

varð í Veðrarfirði

valtafn gefit hrafni.

 

17.

Hjoggum vér með hjörvi.

Hundmargan sák falla

morginstund fyr mæki

mann í odda sennu;

syni mínum hneit snimma

slíðra þorn við hjarta;

Egill lét Agnar ræntan

óblauðan hal lífi;

glumdi geirr við Hamðis

gránserk, bliku merki.

 

18.

Hjoggum vér með hjörvi.

Haldorða sák brytja

ekki smátt fyr ulfa

Endils niðja bröndum;

vasat á Víkaskeiði

sem vín konur bæri;

hroðinn vas ægis asni

ófár í dyn geira;

skorin vas Sköglar kápa

at skjöldunga hjaldri.

 

19.

Hjoggum vér með hjörvi.

Háðum sverðs at morgni

leik fyr Lindiseyri

við lofðunga þrenna;

fár átti því fagna,

fell margr í gin vargi,

haukr sleit hold með ulfi,

at heill þaðan kæmi;

Íra blóð í ægi

ærit fell of skæru.

 

20.

Hjoggum vér með hjörvi.

Hárfagran sák rökkva

meyjar dreng of morgin

ok málvini ekkju;

vasat sem varmar laugar

vínkers Njörun bæri

oss í Álasundi,

áðr Örn konungr felli;

böðmána sák bresta,

brá því fira lífi.

 

21.

Hjoggum vér með hjörvi.

Há sverð bitu skjöldu,

þás gullhroðinn glumdi

geirr við Hildar næfri;

sjá mun í Öngulseyju

of aldr mega síðan,

hversu at lögðis leiki

lofðungar fram gengu;

roðin vas út fyr eyri

ár flugdreki sára.

 

22.

Hjoggum vér með hjörvi.

Hví sé drengr at feigri,

at hann í odda éli

öndurðr látinn verði?

Opt sýtir sá ævi,

es aldrigi nistir,

illt kveða argan eggja,

örn at sverða leiki;

hugblauðum kemr hvergi

hjarta sitt at gagni.

 

23.

Hjoggum vér með hjörvi.

Hitt telk jafnt, at gangi

at samtogi sverða

sveinn í móti einum;

hrökkvit þegn fyr þegni,

þat vas drengs aðal lengi;

æ skal ástvinr meyja

einarðr í dyn sverða.

 

24.

Hjoggum vér með hjörvi.

Hitt sýnisk mér raunar,

at forlögum fylgjum,

fár gengr of sköp norna;

eigi hugðak Ellu

at aldrlagi mínu,

þás blóðvali bræddak

ok borð á lög keyrðak;

vítt fengum þá vargi

verð í Skotlands fjörðum.

 

25.

Hjoggum vér með hjörvi.

Hitt lægir mik, jafnan

at Baldrs föður bekki

búna veitk at sumblum;

drekkum bjór af bragði

ór bjúgviðum hausa;

sýtira drengr við dauða

dýrs at Fjölnis húsum;

eigi kemk með æðru

orð til Viðris hallar.

 

26.

Hjoggum vér með hjörvi.

Hér vildi nú allir

burir Áslaugar bröndum

bitrum Hildi vekja,

ef vandliga vissi

of viðfarar ossar,

hvé ófáir ormar

eitrfullir mik slíta;

móðernis fekk mínum

mögum, svát hjörtu dugðu.

 

27.

Hjoggum vér með hjörvi.

Harðla líðr at ævi,

grimmt stendr grand af naðri,

góinn byggvir sal hjarta;

væntum hins, at Viðris

vöndr í Ellu standi;

sonum mínum mun svella

sinn föður ráðinn verða;

munut snarpir sveinar

sitt kyrrt vesa láta.

 

28.

Hjoggum vér með hjörvi.

Hefir fimm tigum sinna

fólkorrostur framdar

fleinþings boði ok eina;

minnst hugða ek manna,

at mér vesa skyldi,

ungr namk odd at rjóða,

annarr konungr fremri;

oss munu Æsir bjóða,

esat sýtandi dauði.

 

29.

Fýsumk hins at hætta,

heim bjóða mér dísir,

þærs frá Herjans höllu

hefir Óðinn mér sendar;

glaðr skalk öl með Ásum

í öndvegi drekka;

lífs eru liðnar vánir,

læjandi skalk deyja.