Norska rúnakvæðið

Velg språk	Norrønt	Islandsk	Norsk	Dansk	Svensk	Færøysk
Denne teksten finnes på følgende språk ►

Íslenskar þjóðvísur og kvæði

Matthías Viðar Sæmundsson
Galdrar á Íslandi 1992.

Norska rúnakvæðið

Fé veldur frænda rógi;

fæðist úlfur í skógi.

 

Úr er af illu járni;

oft (h)leypur hreinn á hjarni.

 

Þurs veldur kvenna kvillu;

kátur verður fár af illu.

 

Óss er flestra ferða

för; en skalpur er sverða.

 

Reið kveða (h)rossum ve(r)sta;

Reginn sló sverðið besta.

 

Kaun er barna bölvan;

böl gerir ná fölvan.

 

Hagall er kaldastur korna;

Kristur skóp heiminn forna.

 

Nauð gerir (k)nappa kosti;

naktan kelur í frosti.

 

Ís köllum brú breiða:

blindan þarf að leiða.

 

Ár er gumna góði;

get eg að örr var Fróði.

 

Sól er landa ljómi;

lúti eg helgum dómi.

 

Týr er ein(h)endur ása;

oft verður smiður að blása.

 

Bjarkan er laufgrænstur lima;

Loki bar flærða tíma.

 

Maður er moldar auki;

mikil er greip á hauki.

 

Lögur er, er fellur úr fjalli,

foss; en gull eru (h)nossir.

 

Ýr er veturgrænstur viða;

vant er, er brennur, að svíða.