Sjúrðar kvæði, Dvörgamoy

Velg språk	Norrønt	Islandsk	Norsk	Dansk	Svensk	Færøysk
Denne teksten finnes på følgende språk ►

A. C. Evensen
Lesibók
Tórshavn 1911

Sjúrðar kvæði, Dvörgamoy

1.

Hálvdan kongur og Heiðrikur

hildu saman leingi,

kvittaðu norður í Ásgarðar

at hitta Óðins dreingi.

2.

Teir komu har so síðla tá,

seint til dags í skými,

leiddi á fagran moyjarsal,

gull bar litur á túnið.

3.

Eg reið mær á skógvin fram,

síðla dags í skými,

leiddi á fagran moyjarsal,

gull brann har í túni.

4.

Eg stóð líð og langa tíð,

mín var lítið kunni,

frúgvin bar upp orðum sjálv,

legði mær mál í munnin.

5.

Eg stóð líð og langa tíð,

mín var lítil hyggja:

hvar eru fleiri fljóðini tey,

ið henda heygin byggja?

6.

Mær er faðir og móðir frá deyð,

so mínir brøður sjey,

eg havi ongan förlógsmann,

eina byggi eg her heyg.

7.

Mær er faðir og móðir frá deyð,

so mínar systrar báðar,

eg havi ongan förlogsmann,

so eina má eg her ráða.

8.

Enntá skalt tú siga mær

tú dvörgamoyin snjalla:

hvussu hæt frúgvin móðir tín,

og hvussu skal eg teg kalla ?

9.

Eg var fødd, tá ið dagur treyt,

síðla dags á kvöldi.

Ásla nevndi mín faðir meg,

hann ráddi í Óðins veldi.

10.

Eg var fødd, tá ið dagur treyt,

síðla dags í skými,

søkti hann mær tann teknar ring,

hann leiddi av rúnarstreymi.

11.

Mikil ódn og eystanduni

mínum var faðir at deyða,

Gunhild kallaðist móðir mín,

ið nógv átti gullið reyða.

12.

Vatnið rennur á víðum völli,

tað gekk fljóði í dreymi:

gullið liggur á botni niðri

á bráðurn rúnarstreymi.

13.

Legði eg hendur á frúnnar háls,

læt so orðum byrja:

hví situr tú so eina her,

tað er um fyrst at spyrja.

14.

Vatnið rennur á víðum völli

niður av høgum fossi,

fyrri unti mær Sjúrður svein

gull og góðar kossir.

15.

Enntá skalt tú siga mær,

dvörgamoyin fríða:

hvussu heita garpar teir,

á henda skógin ríða.

16.

Silvur heitur sá kongason,

á henda skóg hevir troytt,

Álvur ber hans orð fyri meg,

eg havi honum einki skoytt.

17.

Vatnið rennur av høgum fjöllum

eftir hvössum gróti,

ilt er at leggja ást við hann,

ið onga leggur ímóti.

18.

Tað er so vont í tínum landi,

har er veður og vindur,

betri er í glastriborg

tú ástir við meg bindur.

19.

Tað er so vont í tínum landi,

har er vindur og veður,

kemur so mangur ómildur

at ræna tykkara fæ.

20.

Gingu tey í glastriborg,

hans var lítil hyggja:

her mant tú fyri eygum sjá,

hvussu mong ið heimin byggja.

21.

Gingu tey í glastriborg,

hildu sær í hendur:

her mant tú fyri eygum sjá,

hvör vítt ið sólin rennur.

22.

Gingu tey í glastriborg,

hildu sær at teiti:

her mant tú fyri eygum

hava minni lutir og meiri.

23.

Her er klæði og føðsla mín,

gull og annar geiri,

her er hvat ið ynskjast vil,

minni lutir og meiri.

24.

Tu fært einki yndi av mær,

ei mátt tú tess stunda,

eg skifti ikki óðal mítt

burt á heidnar grundir.

25.

So kom eg í henda heyg,

tað var mikil villa,

dvöljist eg her nakra tíð,

man eg kristni spilla.

26.

So komst tú í henda heyg,

hann er av ongum illur,

eg skal telja tær dagatal,

so fert tú ikki villur,

27.

Vilt tú ikki klæði slita

eftir tann Dagmanns deyða,

eg skal lata tær onnur skera

sett við gullinum reyða.

28.

Vilt tú ikki klæði slíta

eftir tann Dagmann dýra,

eg skal lata tær onnur skera

sett við gulli fríða.

29.

Tí svaraði sveinurin,

sló tað upp í gleim:

frúgvin, liggja mær fljótan hest,

meg listur at ríða heim.

30.

Stíg nú heilur á fljótan hest,

fátt verði tær at grandi,

sjaldan loysti faðir mín

henda falk úr bandi.

31.

Stíg nú heilur á fljótan hest,

fátt verði tær at meini,

tá ið tú kemur av skógi út,

tú vís mínum fola heim.

32.

Frúgvin sat í gullstóli,

hon hevði harm og pínu,

hin væna feldi møðig tár

á báðar armar sínar.

33.

Fylgdi hon honum so langt á leið,

til götur tóku at skilja:

tað ið eg vendi aftur frá tær,

tað er ei við mín vilja.

34.

So rann folin alla nátt,

glaður á geklar slóð,

eldur feyk úr gronum hans,

tað gjörði Ijós í skóg.

35.

So reið sveinur alla nátt,

hans var gangari móður,

eldur dreiv úr nösum hans,

tað bar Ijós í skóg.

36.

Sveinur kom til hallar heim,

hann letur síni orð væl sníða:

frúgvin lænti mær fljótan hest,

hin dvörgamoyin fríða.

37

Frúgvin situr í gullstóli,

hon vekir harm og pínu,

møðig fellir hon blóðig tár

á báðar armar sínar.