Full Þórs (Björn Magnússon Ólsen)

Velg språk	Norrønt	Islandsk	Norsk	Dansk	Svensk	Færøysk
Denne teksten finnes på følgende språk ►

Íslensk kvæði og vísur

Björn Magnússon Ólsen

Full Þórs

Á vetrum er svo dautt og dapurt,

Því dimman grúfir yfir þjóð,

Og kuldahretið hryllir napurt

Ið heita blóð.

Þá gægist að eins lágt um ljóra

Í landasuðri hin daufa sól,

Hvenær er heldur þörf að þjóra

En þá, um jól?

Það feður vorir vissu endur

Að vetri miðjum fagna skal,

Já, þá var margur maður kenndur

Af mjöð í sal.

Við Þorrablót var þéttan drukkið,

Er Þjórshornið um bekki fór,

Og þar var ljóta Satans sukkið

Við sumbl og bjór.

Og skjöldum, renndum skíru gulli,

Var skipað kríngum goða sjöt,

Og hitukatlar heilagt fullir

Með hrossakjöt.

Spillíngin var með virðum snjöllum

Svo voðalega geysistór,

Því full var drukkið Ásum öllum

Og áttfaldt Þór.

Því til þess hafði einginn orðið

Við Öku-Þór að reyna drykk;

Hann drakk þá alla undir borðið

Í einum rykk.

Þótt melludólgur væri´ann versti -

Varðveiti Drottin oss frá því -

Því optar hornsjórinn hressti

Inn hrausta tý.

Og vér, sem nú í veikleik reynum

Í vorra feðra að gánga spor,

Vér biðjum Þór af hjörtum hreinum

Um hug og þor.

Að gleri alt er orðið veiku:

Að ítrum speiglum buklin forn,

Katlar að disk með strembnum steikum,

Að staupum horn.

Það er því meir enn þörf að biðja

Um þrótt og huga veikri sjót,

Og heita á þrúðgan Þór að styðja

Vort Þorrablót.

Æ, gef oss, Þór! að þessu sinni!

Að þjóra jafnmikið og þú!

Vér signum hamri heiðið minni

Í hreinni trú.