Óluvu kvæði

Velg språk	Norrønt	Islandsk	Norsk	Dansk	Svensk	Færøysk
Denne teksten finnes på følgende språk ►

A. C. Evensen
Lesibók
Tórshavn 1911

Óluvu kvæði

1.

Góða skemtum gera skal,

hvar eg gangi í dans:

kvøði um kong Pipping

og Óluvu dóttir hans.

- Stígum fast á várt gólv,

sparum ei vár skó!

Gud man ráða, hvar vær

drekkum onnur jól.

2.

Pipping kongur av Fraklandi,

Gertrúð heitir hans frúgv,

væn er Óluva dóttir teirra,

hyggin og so trúgv.

3.

Karlamagnus Pippingsson

bróðir er hann at fljóði,

væl eru tey av ættum komin,

Jóhannis hin góði.

4.

Hugin situr í hásætá talar

við sínar dreingir:

hvar viti tær mín javnlíka,

tað havi eg hugsað leingi?

5.

Allir drýptu hóvdi niður,

eingin tordi tala,

uttan ein av sveinunum,

hann tók tá til at mæla.

6.

Uttan ein av sveinunum,

hann tekur til orða svá:

best mantú vita við sjálvum tær,

hvört tín stendur hugur á.

7.

Best mantú vita við sjálvum tær,

hvört tín stendur hugur á,

hoyrt havi eg gitið Pipping kong,

ið væna dóttir á.

8.

Pipping kongur dóttir á,

fögur er hon í brúnum,

flættað hár á herðar er lagt

við silkibondum snúnum.

9.

Pipping kongur dóttir á,

björt er hon sum sól,

so er at iíta á moyarkinn,

sum droyri liggur á snjó.

10.

Er hon so væn og tekkilig,

sum tær sigið frá,

hagar streingi eg heiti mítt -

hana skal eg fá.

11.

Hagar streingi eg heiti mítt,

Frakland fari eg til,

biðja dóttir Pipping kongs,

tað standist hvat av ið vil.

12.

Letur hann so Hugin kongur

síni skipini búgva,

allar letur hann streingirnar

av reyðargulli snúgva.

13.

Letur hann so Hugin kongur

búgva skipini sín,

bæði laðar hann í tey

virtur og so vín.

14.

Brýndir vóru brandar,

borðini vóru blá,

toppurin var av reyðargulli,

sum sól skein fagurt á.

15.

Vindur nú upp síni silkisegl,

gulli vovin við rand,

strykar ei á bunka niður

fyrr enn við Pippings land.

16.

Kongur siglur til Fraklands burt,

bønarorð at biðja,

tá fall öllum fólkum væl,

sum sögur munnu siga.

17.

Lítil drongur í líðini situr,

goymir at smalu og geit,

hann sær skip eftir havi koma,

havnir vil tað leita.

18.

Allar rekur hann geiturnar saman

á grønan völl,

síðan axlar hann kápu blá,

hann gongur í kongins höll.

19.

Síðan axlar hann kápu blá,

hann gongur í kongins höll:

eg eri mær í einum luti vísari

enn tær eruð öll.

20.

Eg eri mær í einum luti

vísari enn tær eruð öll,

eg sá skip eftir havi koma,

ið segl hava hvít sum lín.

21.

Særtú skip eftir havi koma,

ið segl hava hvít sum lín,

vera man einhvör hövdingi

at biðja dóttir mína.

22.

Hegar ið teirra snekkjur

kendu fagurt land,

lata teir síni akker

falla á so hvítan sand.

23.

Lata teir síni akker falla

á so hvítan sand,

fyrstur steig Hugin kongurin

sínum fótum á land.

24.

Fyrstur steig Hugin kongurin

sínum fótum á land,

tólv brynjaðir av hans monnum

undir hans hvörju hand.

25.

Hugin gekk frá strondum niðan

væl í skrúðum klæddur,

reyðargullhjálm á hövdi bar,

hann var fyri ongum ræddur.

26.

Uppi í miðjum grasgarði

axlar hann síni skinn,

og so búgvin gongur hann

í högar hallir inn.

27.

Og sa búgvin gongur hann

í högar hallir inn,

sum Pippingur við borði

sat við monnum hundrað fim.

28.

Hugin gekk í hallina inn,

í forðum var sá siður,

hevir nú alt í einum orði:

heilsar og hann biður.

29.

Hugin stendur á hallargólvi,

ber fram kvøðu sína:

sit væl reystur Pipping kongur,

tú gev mær dóttir tína.

30.

Leingi sat hann Pippingur,

hugsaði um tey ráð,

hvussu hann skuldi Hugin kongi

eitt gagnligt andsvar fá.

31.

Tí svaraði Pipping kongur:

ikki skal slíkum spara,

leið mína dóttir í hallina inn,

sjálv fyri seg at svara.

32.

Frúgvin var bæði studd og leidd,

hon in í hallina gekk;

Hugin situr í hásæti,

hann ymsar litir fekk.

33.

Tekkilig var Óluva

í öllum vörildar tokka,

hárið var sum spunnið gull,

tað lagaðist alt í lokka.

34.

Ver vælkomin, min sæla dóttir,

biðlinum her at svara,

síðan kantú kjósa tær,

um tú vilt kappan hava.

35.

Svaraði frúgvin Óluva

í fyrsta orðið tá:

hug bar eg at Hugin kongi,

áður enn eg hann sá.

36.

Öllum fell tað væl í lag

faðir hennar og móðir,

og so frúnnar fosturfaðir,

Engilbret hin góði.

37.

Tá íð frúgvin Óluva

rætti hond yvir borð,

lystuligt var á at lýða

teirra fastnaðarorð.

38.

Tað var reysti Hugin kongur,

fell á síni knæ,

meðan hann frúnna Óluvu

til konu festi sær.

39.

Drukkið varð teirra brúdleypið,

hirðin var so fegin,

sum fuglurin, á viði situr,

verður á Ijósum degi.

40.

Hugin festi Óluvu,

førdi hana heim,

hörpur og so pípur

leikaðu fyri teim.

41.

Silki og so perlur

var eftir veginum breitt,

so var frúgvin Óluva

niður til strandar leidd.

42.

Tóku teir frúnna Óluvu

lyftu yvir stavn,

fram gingu riddarar og sveinar,

teir góvu henni drottningarnavn.

43.

Millum báða stavnana

har brá ein fagur lítur,

sum hon frúgvin Óluva

í lyftingini situr.

44.

Millum báða stavnana

ein fagur litur brá,

hvar hin reysti Hugin kongur

frúnni situr hjá.

45.

Vindur nú upp síni silkisegl,

honum byrur vax,

siglur so til sjálvs síns lands

í tölum dagar sex.

46.

Fyrstur steig hann Hugin kongur

sínum fótum á land,

og hon frúgvin Óluva

undir hans högru hand.

47.

Lyftir hann frúnna Óluvu

upp á land við sær:

Gud og milda Maria moy

veri nú við tær!

48.

Tá var hin illi Mýlint

riðin oman á strond,

heilsaði hann drottningini

og tók í hennara hond.

49.

Tekkilig var Óluva

bæði til fót og hond,

Mýlint hugaðist drottningina,

táið hon steig á land.

50.

Tey vóru ikki leingi saman,

til tess tey gótu svein,

á góðum stundum gitin var

og so var hann borin í heim.

51.

Hann var lagdur í klæði væl,

gott er at taka til evna,

so var hann til kirkju borin,

Landrus bað hon nevna.

52.

Borin var hann frá kirkju heim,

lagdur móðir íhjá,

meira legði hon røkt á hann

enn alt tað gull, hon á.

53.

Hugin situr í hásæti

við reyðum kinnum og bleikum:

hvör skal goyma drottning mína,

meðan eg fremji leik?

54.

Tí svaraði frúgvin Óluva,

konginum var so kær,

Engilbret, meg higar førdi,

hann skal vera hjá mær.

55.

Eg velji út av mínum monnum

Mýlint riddaran snjalla,

han skal goyma drottning

og so mínar gripir allar.

56.

Velur tú út av tínum monnum

Mýlint riddaran ríka,

kenni eg hann av verkunum,

fyrstur man hann teg svíkja.

57.

Hugin fór á skogvin burt,

vildi fremja leik;

eftir situr Óluva,

hon er á kinnum bleik.

58.

Óluva situr í kirkjuni,

lesur úr síni bók;

har kom Mýlint gangandi,

og hendur um frúnna tók.

59.

Hoyr tað Mýlint ríki,

ið ætlar at gera illa,

tú vilt svíkja kongin

— slíkt man dømin spilla.

60.

Eg skal geva tær meira gull,

hann tekur til orða at byrja,

enn hann gav tær Hugin kongur,

táið hann fór at gilja.

61.

Hoyr tað frúgvin Óluva,

viltú játtast mær,

tólv merkur í reyðargulli

vil eg geva tær.

62.

Hav tú sjálvur títt reydargull,

eg tiggi ei gávur av tær,

nógv man eg fyri eygum sjá,

sum gud hevur unnað mær.

63.

Tá íð Mýlint hetta sá,

hann kundi ei drottning vinna,

brátt hann snúist henni frá

á tí sama sinni.

64.

Mýlint gongur í kjallara,

blandar mjöð og vín,

og so mikið óminni

lat hann har útí.

65.

Og so mikið óminni

letur hann har útí,

ber nú inn fyri Óluvu,

biður hana drekka til sín.

66.

Óluva tekur við kerinum,

gjordi fyri seg kross:

Gud og milda Maria moy

veri nú við os!

67.

Tá íð hon hevði drukkið,

hon greiddi aftur ker,

minntist ei á Hugin kong

og ikki hvar hann er.

68.

Tað var hinn illi Mýlint,

illfúsur hann vinnur,

stedgar ikki síni ferð,

fyrr enn hann Blámann finnur.

69.

Gakk tú tær til hallar heim,

kjós tær fagurt fljóð,

frúgvin man ikki undan sigast,

hon öllum er javngóð.

70.

Líkari var mær føðslan góð,

matur og hartil drekka,

ongar eru höviskar kvinnur,

sum tykja í mær tokka.

71.

Líkari var mær føðslan góð,

matur og hartil klæði,

munnu flestallar höviskar kvinnur

meg bæði spotta og háða.

72.

Mýlint gav honum óminnisdrykk,

sum sögur ganga ífrá,

nektaði hann úr öllum klæðum,

bar til seingjar svá.

73.

Neyðugan tók hann Blámannin,

frú Óluvu legði hjá,

tað var ei so undarligt,

at brúður í liti brá.

74.

Bláar leggur hann armanar

yvir drottningar háls,

hann var blíður og bjartur,

men fátt var henni til máls.

75.

Bláar leggur hann varranar

niður á drottningar munn,

henni var blíður og bjartur ímót,

ganga nú svikini kunn.

76.

Stedgaðist Mýlint teimun hjá

eina so skamma stund,

síðan snúist haðan frá

á Hugin kongins fund.

77.

Hugin kemur av skógvi heim,

sær tey merki stór:

hvör hevur her til hallar verið,

síðan eg heiman fór?

78.

Hugin talar við Mýlint ríka,

eg geri tað ei at loyna:

hvar er Óluva drottning mín,

ið eg fekk tær at goyma?

79.

Tær stígið yvir breiða borð,

veldigi harri her,

síðan skal eg siga frá,

hvar Óluva drottning er.

80.

Leiddur var hann í húsið inn,

sum Óluva fyri lá,

konginum varð so illa við,

táið hann hetta sá.

81.

Hugin stendur á hallargólvi,

sortnar rætt sum mold:

illa hevur tú Óluva nú spilt

títt Ijósa hold.

82.

Mýlint tók tann Blámannin,

hann legði fyri gátt:

her mantú tann lagsmannin sjá,

ið hon hevur haft í nátt.

83.

Mýlint treiv sítt góða svörð,

hjó hann í luti tvá,

hvar hans reyða blóð tá rann,

har tendraðust Ijósini á.

84.

Hoyr tað tú Mýlint ríki,

hetta er mikil villa,

tú hevur dripið hann sakleysan

og tað gjordi tú illa.

85.

Tegi, tegi, veldigi harri,

tali tær ikki slíkt,

hetta eru frúnnar illgerningar,

tykir os vera líkt.

86.

Tað var Hugin kongurin,

tekur til orða so:

heim skal bjóða Pipping kongi,

senda eftir honum boð.

87.

Tað var hann tá Engilbret,

ið tey boðini bar

haðan og til landana,

sum Pippingur staddur var.

88.

Hoyr tú tað nú Engilbret,

tú sig mær satt ífrá:

hvussu livir Óluva dóttir mín,

ið Hugin kongi er hjá?

89.

Eg kann ikki sannari

siga tær nú til,

hon er funnin hjá öðrum manni,

kongur teg finna vil.

90.

Kongur kemur at landinum

(broytir í bragdar tátti)

spyr eftir Oluvu síni dóttir:

munnum vit finnast aftur?

91.

Mýlint gongur í kjallara,

blandar mjöð í ker,

stígur so inn fyri Pipping kong og

svik til hans tá ber.

92.

Mýlint gav honum óminnisdrykk

hann skuldi einki minnast,

ei til Óluvu sína dóttir,

einki henni unna.

93.

Inn kom frúgvin Óluva,

hon fell sínum faðir til fóta,

rak hann hana reiður burt,

hon sá sær lítið til bóta.

94.

Hann tók hövdið av Blámanni,

Óluvu kastar fyri knæ:

tak tú hetta lagsmanns hövur,

tú elska tað nátt og dag.

95.

Öllum var nú harrunum

svikini til mongdar,

uttan hinum trúgva Engilbret,

sum frúnni fylgdi til landa.

96.

Eg skal verja drottningina,

berjast skaltú við meg,

eg í berari skjúrtuni,

Mýlint! herklæð teg!

97.

Riðu teir tá dystin saman

av so tungari treyt,

Engilbret hevði Mýlint ríka

so langt av saðli á breyt.

98.

Tað er mín fyrsta undanførsla:

flytið meg út á hav!

eri eg sek í hesum verki,

sökki eg niður í kav.

99.

Óluvu førdu á havið út,

so er greint fyri mær,

tá íð teir komu til landana,

var Óluva fyri har.

100.

Tað var illi Mýlint,

ið nú mundi mæla svá:

hetta erui frúnnar illgerningar,

sum her vær munnum sjá.

101.

Tað er mín onnur undanførsla

í logandi bál at renna;

eri eg sek í hesum máli,

tá man mítt likam brenna.

102.

Óluvu settu á bálið út,

(mangt varð henni at meini),

beit ikki eldur á hennara holdi,

heldur enn knívur á hörðum steini.

103.

Ikki vildi kongurin

taka tá frúgv av lívi,

tí hann hevði á nokrum stundum

unnað tí væna vívi.

104.

Óluva gekk at vögguni

at mynnast við sonin sín:

liv nú heilur og happadrjúgvur,

gloym ikki móðir tína!

105.

Fram kom illi Mýlint,

ið báðum vildi mein,

spendi örv á stinnan strong,

tað brast í brúnabein.

106.

Mýlint fór fyri kongin inn,

frúnni at vekja harm:

ei er hon í einum vond,

nú vil hon drepa sítt barn.

107.

Ikki verði tær, Mýlint ríki,

eydna av tínari giftu;

hann, ið alla vörild skapti,

skal millum okkara skifta.

108.

Tað er mín triðja undanførsla,

um tær viljið hana tiggja:

setið meg í oyðumörk,

hvar ormar og ódjór liggja.

109.

Fluttu teir drottning í oyðumörk

mitt í orma tal,

allir lögdust teir niður hjá henni,

alt gekk henni væl.

110.

Tóku teir frúnna Óluvu,

førdu í ormaborg;

heima liggur kongurin,

sjúkur í sínari sorg.

111.

Henni kom føði av himni niður,

legðist frúnni hjá,

meðan kongur í borgum liggur

treygur av tungari trá.

112.

Settu teir frúnna í oyðumörk

í tá ormapínu;

men Mýlint býður konginum

Galionnu, dóttir sína.

113.

Eg man ongari jomfrú lova

at leggja á mín arm

eftir Óluvu drottning míni,

tí hon vekir mær harm.

114.

Hoyr mín veldigi harri,

lat ikki á hana minnast,

tak nú við Galionnu,

ástir við hana at binda.

115.

Mundi tá reysti Hugin kongur

falla á síni knæ,

táið hann Galionnu, Mýlints dóttir,

til konu festi sær.

116.

Tey vóru ikki leingi saman,

til tess tey götu svein;

hann var á illum stundum gitin,

og so var hann borin í heim.

117.

Sveipar hon hann í klæði væl,

gott er at taka til evna,

síðan lat hon presti bera,

Málandrus bað hon nevna.

118.

Aður hann gat á gólvi gingið,

tá beit hann mann í føtur,

Mýlint og hon Galianna

bjóða fyri hann bøtur.

119.

Upp har vuxu sveinarnir

báðir á eini grund;

so var munur teirra millum

sum kristin maður og hundur.

120.

Teir vuxu upp í ríkinum

báðir í eini höll;

tað var sonur ÓIuvu,

ið hirðin unti öll.

121.

Báðir riðu sveinarnir

eftir leikvöllum fram,

reystur var sonur Óluvu,

í hvörjum leiki vann.

122.

Málandrus hevði upp sína hond,

gav honum högg á tenn,

blóðið fleyt í barmin niður,

sógu tað mangir menn.

123.

Landnis slóg tá afturímót,

tað brast hans brúnabein,

kendi sær illi Málandrus

so bráðliga fáa mein.

124.

Mýlint gongur fyri kongin inn:

hvör skal hetta mál verja,

at tú letur tín horkonuson

títt einkabarn so berja?

125.

Mýlint gongur fyri kongin inn,

sveininum vildi sút;

Hugin letur Landrus unga

við lurkum lemja út.

126.

Landrus fór tá uttan hallar,

til tess hevði hann frætt,

hvar hin sæla kona býr,

við móður hans var í ætt.

127.

Á tí sama kvöldinum

gisti hann Sivju heima,

minntust tey á móðir hans,

sorgir vuxu hjá teimun.

128.

Hon gav honum gullbúín klæði,

drongur er hann fríður,

heilur og sælur, Landrus mín,

á hvönn vegin tú ríður!

129.

Tað var reysti Landrus,

ræð sær út at ríða,

sviku teir av honum klæðini

innan grøna líða.

130.

Snarliga tá snúist hann

aftur á Sivju fund,

úti stóð og fagnaði honum

hit ynniliga sprund.

131.

Tað var Sivja fostra hans,

tekur so hátt at læga:

Galianna er tín sjúkmóðir,

enn vil hon teg æga.

132.

Skar hon aftur gullbúin klæði,

gav honum horsið fríða:

ver væl um teg, Landrus mín,

hvönn veg tú manst ríða.

133.

Tað var um ein annan dag,

hann ætlar sína frændir vitja:

tá íð hann kom á skógvin fram,

hann sá tvá pílgríma sitja.

134.

Teir buðu honum stíga

inn fyri breiða borð,

eta og drekka gott við sær,

tí hann var so vælborin.

135.

Ikki visti Landrus av,

fyrr enn horvið var av breyt

matur og drekka og klæði góð,

alt tá honum treyt.

136.

Nakin ríður Landrus ungi

aftur á Sivju fund,

úti stendur og fagnar honum

hit ynniliga sprund.

137.

Hevði hon upp sína høgru hond,

hann á kjálka slær:

tak tú ikki mannminkan

av minni manni tær.

138.

Gav hon honum gullbúin klæði

horsið tað hit sterka:

møtir tú tíni sjúkmóðir,

tú vinn henni ábótaverk.

139.

Landrus reið har uttan halla,

var honum einki at meini;

hoyrdi hann har dvörgar tvá

mæla inni í steini.

140.

Hesin er sonur Óluvu,

ið teir vildu svölt,

fyrra drottning Hugin kongs —

mín bróðir, tala ikki hvölt.

141.

Óluva er í oyðumörk

væl í fimtan vetur,

henni kemur føði av himni niður,

tað hevur at týða betur.

142.

Teir hava sær ein lítlan dúk

upp á seg at binda,

har er hvörs manns gøðska í,

kann allar sútir rinda.

143.

Svaraði eldri dvörgurin,

talar við sín bróðir:

fá tú honum henda dúk

at føra síni móðir.

144.

Undirstóð hann dvörga mál,

áður hann haðan gekk,

brand hann hevði heim við sær,

ið góðan sigur fekk.

145.

Landrus reið tá haðani burt,

er so greint fyri mær,

aldrig hoyrði hann fagrari song,

enn tá fyri oyrum bar.

146.

Landrus var komin fyri heygin tann,

ið hans lá móðir í dvali,

har sang ein so heilagur fuglur

betur enn náttargali.

147.

Landrus legði örv á strong,

hann býr seg til at skjóta,

fuglinum sær fyri brósti liggja

mangar ormar Ijótar.

148.

Hoyr tú tað hin ungi maður,

hvussu skal eg teg nevna,

fyri hvat vilt tú deyða meg,

hvat havi eg gjört til hevndar?

149.

Landrus skalt tú nevna meg,

Hugin konungs son,

tað var mær til móðir sagt,

at Oluva hæt hon.

150.

Av gudi verði tú gövgaður,

Landrus sonur mín,

hvat hevur hann til ráða tikið,

Hugin faðir tín?

151.

Hann hevur fest sær aðra drottning,

Galianna hon heitir,

Mýlint ríki er faðir hennar,

so mongum ilt hann veitir.

152.

Att hava tey ein ungan son,

Málandrus skulum vit nevna,

hann hevur eir úr móðir kyni,

borin til ilt at evna.

153.

Livir hon Sivja, fostra mín,

ið býr fyri handan á,

tú bið hana senda mær klæði góð,

hevur hon til tess ráð.

154.

Bráðliga fór tá Landrus ungi

aftur á Sivju fund,

úti stóð og fagnaði honum

hit ynniliga sprund.

155.

Eg var mær í skógvi í dag,

har mína móðir eg sá,

hon bað teg senda sær klæði góð,

um tú hevur til tess ráð.

156.

Sivju varð so illa við,

hon tekur so sárt at gráta:

tín móðir mátti á skemri stund

sítt unga lívið láta.

157.

Gud fyrigevi tær fostra mín,

tú grunar ei guds mátt,

eg havi við mína móðir mælt,

og tað skal frættast brátt.

158.

Sivja skar tá klæði góð,

gav honum horsið sterka:

finnur tú tína sjúkmóðir,

tú løna henni ábótaverk.

159.

Burtur reið tá Landrus ungi

bæði við gleði og gleim,

førdi hann sína sælu móðir

aftur til Sivju heim.

160.

Tað var um ein halgan dag,

hann ætlar til kirkju ríða,

visti ikki, fyrr enn hann var

í sterkum streymi og stríðum.

161.

Visti ikki, fyrr enn hann var

í sterkum streymi og stríðum,

rossið bar hann aftur til lands

á fagrar flotur og fríðar.

162.

Skapar hon seg í drekalíki,

eitur vildi sprana,

horsið henni leyp á bak,

Galionnu tað varð at bana.

163.

Tað var um ein halgan dag,

dreingir drekka jól,

drottning fell úr hásæti

deyð á hallargólv.

164.

Landrus tók sína sælu móðir,

setti hana á sín hest,

riðu tey tá til hallar heim,

sum tey máttu best.

165.

Tað var frúgvin Óluva,

hon gekk í hallina inn,

allar tær, ið inni vóru,

bliknaðu tá um kinn.

166.

Landrus gekk í hallina inn,

faðir síns skegg hann rystir,

allir teir, ið inni vóru,

sótu tá alvæl tvistir.

167.

Landrus stendur á hallargólvi,

Mýlint at honum neig:

sig mær skjótt og skundiliga,

hví tú mína móðir sveik?

168.

Miskunn, miskunn, Landrus ungi,

vænti eg tó av tær,

tí at eg havi Hugin kongi

so leingi verið kærur.

169.

Tað skal eingin av mínum monnum

vinna honum mein,

fyrr enn hann sigir á öllum lutum,

hvussu hann drottning sveik.

170.

Hoyr tað Landrus, kappin reysti,

eg geri tað ei at loyna:

beyð eg henni gull og fæ,

so vildi eg fljóðið royna.

171.

Einki vildi hon játta mær,

men vekja mær stóran harm,

tí tók eg sakleysa Blámannin,

og legði í hennara arm.

172.

Ræddur var nú Mýlint ríki,

fell Óluvu til fóta,

rak hon hann av reiði burt,

hon bað ikki sálina njóta.

173.

Hesir somu Ijótu ormar,

sum Óluvu vóru skjól,

hagar førdu teir Mýlint ríka,

so sorgarfull vóru hans jól.

174.

Settu teir Mýlint í ormagrov,

tað vóru eingi undur,

áður hann kom har hálvur inn,

teir rivu hann kykan sundur.

175.

Hugin situr í hásæti,

ymsar litir fekk,

tá íð hann sá hit væna vív,

eftir hallargólvi gekk.

176.

Kongur býður drottning síni

á armi hjá sær at liggja,

tokk havi frúgvin Óluva,

hon vildi tey boð ei tiggja!

177.

Hon gav seg í kloystur inn

av so góðari trú,

aldrig á síni ævini

tað livir hon betur enn nú.

178.

Tað var frúgvin Óluva,

gav seg í nunnukloystur;

Landrus heitir hennar sonur,

ið bæði var ríkur og reystur.

- Stígum fast á várt gólv,

sparum ei vár skó;

Gud man ráða, hvar vær

drekkum onnur jól.