Lausavísur (Sigvatr Þórðarson)
| Velg språk | Norrønt | Islandsk | Norsk | Dansk | Svensk | Færøysk |
|---|---|---|---|---|---|---|
| Denne teksten finnes på følgende språk ► |  |
Udvalg af norske og islandske skjaldekvad ved Finnur Jónsson
G.E.C. Gads Forlag - København 1929
Lausavísur
1.
Fiskr gengr oss at óskum,
eitrs sem vér höfum leitat
lýsu vangs ór lyngvi
leygjar orm at teygja;
atrennir lét (annars)
öngulgripinn hanga
(vel hefr) aurriða (at egna)
agngalga (mér hagnat).
2.
Hlýð mínum brag, meiðir
myrkblás, þvít kank yrkja,
alltíginn - mátt eiga
eitt skald - drasils tjalda;
þótt öllungis allra,
allvaldr, lofun skalda,
þér fæk hróðrs at hváru
hlít annarra nítið.
3.
Dróttinn, hjalp þeims dóttur
(dýrr 's þínn vili) mína
heim ór heiðnum dómi
hóf ok nafn gaf Tófu ;
helt und vatn hinn vitri
(varðk þeim feginn harða
morni) mínu barni
móðrakkr Haralds bróðir.
4.
Hafa allframir jöfrar
út sín höfið Knúti
(fœrð ór Fífi norðan
(friðkaup vas þat) miðju;
seldi Áleifr aldri
(opt vá sigr) hinn digri
haus í heimi þvísa
(hann) engum svá manni.
5.
Fjandr ganga þar þengils,
þjóð býðr opt, með sjóða,
höfgan malm fyr hilmis
haus ófalan, lausa;
sitt veit hverr, ef harra
hollan selr við golli
(vert es slíks) í svörtu,
sinn, helvíti innan.
6.
Fúss læzk maðr, ef missir
meyjar faðms, at deyja;
keypt es ást, ef eptir,
of, látinn skal gráta;
en fullhugi fellir
flóttstyggr, sás varð dróttin,
várt torrek lízk verra,
vígtár, konungs árum.
7.
Geng ek um þvert frá þengils,
(þróask ekki mér), rekka,
emk sem bazt (í brjósti),
bleikr, verðungar leiki;
minnumk ek, hvar manna
minn dróttinn lék sinna
opt á óðals-toptum
orðsæll ok vér forðum.
8.
Hafa láti mik heitan
Hvítakristr at víti
eld, ef Áleif vildak,
(emk skírr um þat) firrask;
vatnœrin hefk vitni,
vask til Róms í haska,
(öld leynik því aldri)
annarra þau manna.
9.
Há þótti mér hlæja,
höll of Nóreg allan
(fyrr vask kendr á knörrum)
klif meðan Áleifr lifði;
nú þykki mér miklu
(mitt stríð es svá) hlíðir,
jöfurs hylli varðk alla,
óblíðari síðan.
10.
Enn lystir mik austan
(erut of spörð) ór Görðum
(frá öðlingi ungum
opt byrjuð lof) spyrja;
fréttik smás, þótt smæstir,
smoglir ástar foglar,
þinig ljúgumk för, fljúgi,
fylkis niðs, á miðli.
