Fjörutíu Íslendinga þættir: Kvæði Einars prests Skúlasonar

Fra heimskringla.no
Hopp til: navigasjon, søk
Har du husket å støtte opp om ditt favoritt kulturprosjekt? → Bli en Heimskringla-venn og gi et bidrag til Heimskringla.no.

Velg språk Norrønt Islandsk Norsk Dansk Svensk Færøysk
Denne teksten finnes på følgende språk ► Original.gif


Fjörutíu Íslendinga þættir

Kvæði Einars prests Skúlasonar

Þórleifur Jónsson gaf út
Reykjavík, 1904







Brot ór kvæði um Sigurð konung Jórsalafara


1. Vásöfligr réð vísi
vestr helmingi mestum,
óð at ensku láði
œgis marr und harra.
Stál lét hilmir hvílask
heiftglaðr ok vas þaðra,
né gramr af val vimrar,
vetrlengis stígr betri.


2. Ok sá's æðst gat ríki
ól þjóðkonungr sólar
önd á Jakobs landi
annan vetr und ranni.
Þar frá'k hilmi herjar,
hjaldrs, lausmæli gjalda,
gramr birti svan svartan
snarlyndr, frömum jarli.


3. Húf lét hilmir svífa
hafkaldan, lof skaldi,
er-at um allvalds risnu
einfalt, í Griksalti,
áðr við einkar breiða
úlfnestir skip festi,
öll beið öld með stilli,
Aldinborg, fegins morgin.


4. Get'k þess es gramr fór vitja,
glyggs, Jórsala byggðir
meðr vitut öðling œðra,
ógnblíðr, und sal víðum.
Ok leyghati laugask,
leyft ráð var þat, náði
hauka-fróns í hreinu
hvatr Jórdanar vatri.


5. Sætt frá'k Dœla dróttinn,
drengr minnist þess, vinna,
tóku hvasst í hristar
hríð valslöngur ríða.
Sterkr braut váligt virki
vals munnlituðr gunnar,
fógr ruðusk sverð, enn sigri
snjallr bragningr hlaut fagna.


6. Lögr þvær flaust, enn fagrir,
flóðs vaskar brim glóðum,
þar's sær á hlið hvára
hlymr, veðrvitar glymja.


7. Kaldr þvær marr und mildum
mart dœgr viðu svarta,
grefr elsnúinn, jöfri,
álmsorg Manar þjálma.


8. Grans bera goldna spánu,
(göfig ferð er sú jöfri),
(skýtr hólmfjöturr heita
hrafni), snekkju stafnar.


9. Margr ríss, (enn drífr dorgar
dynströnd í svig löndum),
(spend verða stög stundum)
stirðr keipr (fíra greipum).


10. Viknar ramr í Rakna
reksaumr fluga straumi,
(dúks brindr böl þars bleikir),
bifgrundar, (stag rifjum).


11. Snáks berr fald of, frœknum,
foldvörðr, konungs Hörða
frama telr greppr fyr gumnum,
geðsnjallr skarar fjalli.


Brot ór kvæði um Harald konung gilla


1. Ótryggum lést þú eggjar,
eljunþrár, und hári
Hveðn í höldum roðnar
hrafnsmunnlituðr, þunnar.
Áttut sókn við sléttan,
serkrjóðr Hárs merki,
harða, þar's hregg um virðum,
Hléseyjar þröm, blésu.


2. Dólgskára kná dýrum
dýrr magnandi stýra,
Hugins fermu bregðr harmi
harmr, bliksólar garmi.


3. Enn við hjaldr þar's höldar,
hugþrútit svellr, lúta,
Muninn drekkr blóð ór benjum
blásvartr, konungs hjarta.


4. Sámleitum rauð sveita,
(sleit örn gera beitu),
(fekksk arnar matr járnum),
Járnaöxu grön faxa.


5. Harðr hefir ört frá jörðu
elvindr, (svana strindar
blakk lœtr í sog sökkva
sægrund,) skipi hrundit.


6. Haustköld skotat heldum
hólmrönd varar öndri.
Sundr springr svalra landa
sverri-gjörð fyr börðum.


7. Glymvindi lætr Göndlar,
(gnestr hjörr), taka mestum
Hildar segl þar's hagli,
hraustr þengill, drífr strengjar.


Brot ór Haralds-drápu gilla


1. Sótti á slétta
seiðs hrynleiðar
iorð elskerðir
ungr Skánunga:
fann fiolnenninn
freks landreka
gífr-skæs göfugr
granrjóðr, Dana.


2. Luku vág viku,
vara kostr fara
brýns Björgynjar
braut háskrautum.


3. Allz varð Ellu
ungr geitunga
lofaðr lífgjafi
lands ráðandi.


4. Vann valgrennir
viðr 'rá fiðris
Hveðn' há möðru
hroðit vápn boða:
Flugu framlega
(fekk svanbekkjar
snarr sólþverrir
sigr) falvigrar.


6. Eyddi oddum
ey benþeyjar
hlés hel-fýsir
hungr gollunga;
líkn gefi læknir
lofaðr friðrofa
heims hafljóma
hár lausnari.


Brot ór kvæði um sonu Haralds gilla


1. Auð gefr Eysteinn lýðum,
eykr hjaldr Sigurðr skjalda,
lætr Ingi slög syngva:
semr Magnúss frið bragna.
Fjöldýrs, hafa fjórir,
fólktjald, komit aldri,
rýðr bragnings kyn blóði,
brœðr und sól hin œðri.


2. Verja hauðr með hjörvi
hart döglingar bjartir,
hjálmr springr oft fyr ólmri
egghríð, framir seggir.


3. Frá'k við Hólm at heyja
hildingar fram gingu,
lind varð grœn, hin grána,
geirþing í tvau springa.


4. Leyg rýðr ætt á œgi
Óðs beðvinu Róða
ræfri, eignisk sá, regni
ramsvell, konungr elli.


Geisli eðr Ólafsdrápa


1. Eins má orð ok bœnir
(allsráðanda hins snjalla,
vel's fróðr sá's getr góða)
Guðs þrenning mér kenna.
Göfigt ljós boðar Geisli
gunnöfligr miskunnar,
ágætan býð ek ítrum
Ólafi brag sólar;


2. Þeirar es húms í heimi
heims myrkrum brá þeima
ok ljós meðan vas vísi
veðrs kallaðisk hallar;
sá, lét bert frá bjartri
berask mannr und skýranni
frægr stóð af því, flœðar,
fórnuðr, röðull stjörnu.


3. Síðar heilags brá sólar
setrs, vas þat fyr betra
auðfinnöndum annars
ómjós röðuls ljósi;
œðstr þrifnaðr réð efnask
oss, þás líf á krossi
jarðar allra firða
ónauðigr tók dauða.


4. Upp rann allrar skepnu
(iðvandr) á dag þriðja
(Kristr ræðr krafti hæstum)
kunn réttlætis sunna;
veit'k at mildr fra moldu
meginfjöldi ríss hölda,
iflaust má þat efla
ossa ván, með hánum.


5. Sonr sté upp með yndi
auðarmildr fra hauðri
jöfra beztr til œztrar
alls ráðanda hallar;
lofaðr sitr öllum efri,
öðlinga hnígr þingat
döglings hirð, á dýrum
dagbóls konungr stóli.


6. Veitti dýrðar dróttinn
dáðvandr gjafar anda,
mál sanna þau, mönnum
máttigs, framir váttar;
Þaðan reis upp sú's einum
alþýð Guði hlýðir,
hæstr skjöldungr býðr höldum
himinvistar til, kristni.


7. Nú skulum göfgan geisla
Guðs hallar vér allir,
ítr þann's Óláfr heitir
allstyrkan vel dyrka;
þjóð veit hann und heiða
hríðblásnum sal víða,
menn nemi mál sem'k inni
mín, jartegnum skína.


8. Heyrðu til afreks orða,
Eysteinn konungr, beinna,
Sigurðr, hygg at því, sneggjum,
sóknsterkr hvé'k fer verka;
drengr berr óð fyr Inga,
yðarrar bið'k styðja
mærð, þat's miklu varðar,
máttigt höfuð áttar.


9. Yfirmann bið'k, (unnin
upp es mærð borin) lærðra,
Jóan köllum svá, allrar
alþýðu brag hlýða;
hefjum hróðr, enn leyfa
hygg'k vin röðuls tiggja,
stóls vex hæð, þar's hvílir
heilagr konungr, fagran.


10. Öld samir Óláfs gilda,
orðgnóttar bið'k Dróttinn,
oss, at óðgerð þessi,
ítrgeðs lofi, kveðja,
fannk aldri val vildra,
(vallrjóðanda allra
raun dugir) rétt, í einu
ranni fremdarmanna.


11. Þreklynds skulu Þrœndir
þegns prýði-brag hlýða
(Krists lifir hann í hæstri
hall) ok Norðmenn allir:
Dýrð es ágæt orðin,
þjóð-, né þengill fœðisk
þvílíkr, - konungs ríki.


12. Sighvatr frá'k, at segði
sóknbráðs konungs dáðir;
spurt hefir öld, at orti
Óttarr of gram dróttar;
þeir hafa þengils Mæra,
[því es lýst] frama lýstan,
helgum lýt'k, er hétu
höfuð-skald fírar, jöfri.


13. Móðr vann margar dáðir
munnrjóðr Hugins, kunnar,
satt vas at siklingr bœtti
sín mein, Guði einum;
leyndi lofðungr Þrœnda
liðgegn snara þegna,
fár gramr hefir frægri
fœzk, háleitri gœzku.


14. Réð ok tólf, sá'a trúði
tírbráðr á Guð, láði,
(þjóð muna) þengill (bíða)
þrjá vetr, (konung betra);
áðr fullhugaðr felli
fólkvaldr í dyn skjalda
(hann speni oss) fyr innan
Ölvishaug, (frá bölvi!)


15. Fregit hef'k satt, at sagði
snjallri ferð, áðr berðisk
— drótt nýtr döglings máttar —
draum einn konungr Rauma:
stiga sá standa fagran
styrjarfimr til himna,
— rausn dugir hans at hrósa —
Hörða gramr af jörðu.


16. Auk hvarlofaðr hugðisk
hrökkvi-seiðs hins dökkva
lyngs í loft upp ganga
látrs stríðandi síðan;
lét, sá's landsfólks gætir,
líknframr himinríki
umgeypnandi opnask
alls heims fyr gram snjallum.


17. Vakit frá'k víg á Stikla-,
víðlendr, stöðum síðan,
Inn-Þrœndnm lét undir
álmreyrs lituðr dreyra;
heims þessa frá'k hvassan,
hvatir feldu gram skatnar,
(þeir drýgðu böl) brigðu
baugdrif numinn lífi.


18. Fúss em'k, því't vann vísi,
(var hann mestr konungr) flestar,
drótt nemi mærð, ef' mættak,
manndýrðir, stef vanda.
Greitt má gumnum létta
Guðs ríðari stríðum,
hraustr þiggr allt sem æstir
Óláfr af gram sólar.


19. Náði-t bjartr þá's beiðir
baugskjalda lauk aldri,
sýndi salvörðr grundar
sín tákn, röðull skína;
fyrr varr hitt at harra
hauðrtjalda brá dauða
happ — nýtask mér mættu
máltól — skini sólar.


20. Gerðusk brátt, þá's barðisk
broddrjóðr við kyn þjóðar,
gramr vandi-t sá syndum
sik, jartegnir miklar.
Ljós brann líki vísa,
lögskíðs, yfir síðan,
þvít önd með sér sendis,
samdœgris, Guð framdi.


21. Dýrð lætr dróttins Hörða,
dragisk mærð þannig, hrærða
ítr, mun-at öðlingr betri,
alls grœðari, fœðask.
Greitt má gumnum létta
Guðs-ríðari stríðum;
hraustr þiggr allt sem æstir
Óláfr af gram sólar.


22. Drótt þó dýran sveita
döglings ríks af líki,
— ván gleðr hug — með hreinu,
hás batnaðar — vatni;
satt vas at Sygna dróttin
særendr Guði kæran,
hrings, megu heyra drengir
hans brögð, í gröf lögðu.


23. Kom þar blindr, enn byrja'k
blíð verk, muni síðar
auðarnjótr, es ýtar
jöfurs bein þregit höfðu.
Sjónbrautir strauk sínar
seggjum kunns í brunni
árr, þeim's Óláfi dreyra,
orms landa, vas blandinn.


24. Sjón fekk seggr af hreinu,
sú dyrð mun-at fyrðum,
förnuðr vas þat, firnast
fjölgóðr, konungs blóði.
Greitt má gumnum létta
Guðs ríðari stríðum,
hraustr þiggr allt sem æstir
Óláfr af gram sólar.


25. Tólf mánuðr vas týnir
tandrauðs huliðr sandi
fremdar lystr ok fasta
fimm nætr vala strætis,
áðr enn upp ór víðu
úlfsnistanda kistu
dýrr lét Dróttinn harra
dáðmilds koma láði.


26. Mál fekk maðr, þar's hvílir
margfríðr jöfurr, síðan
áðr sá's orða hlýðu
afskurðr farit hafði;
frægð ríðr fylkis Egða
fólksterks af því verki;
jöfurs snilli fremsk alla
ungs á danska tungu.


27. Föður skulu fulltings biðja,
fremdar þjóð, hinn góða,
mœðir margt á láði,
Magnúss, hvatir bragnar.
Greitt má gumnum létta
Guðs ríðari stríðum,
hraustr þiggr allt sem æstir
Óláfr af gram sólar.


28. Gekk sínum bur sökkvir
sólar straums í drauma,
valdr kvaðst fylgja foldar
framlyndum gram myndu,
áðr á Hlýrskógs-heiði
harðgeðr konungr barðisk,
góðs eldis fekk gyldir
gnótt, við heiðnar dróttir.


29. Lét jarplitan átu,
arnar-jóðs, hinn góði,
munn rauð málmþings kennir,
Magnús Hugin fagna.
Hrætt varð fólk á flótta,
frán beit egg, at leggja,
sorg biðu víf, enn vargar,
vindversk, of hræ gindu.


30. Raun's, at sigr gaf sínum
snjallr lausnara spjalli,
hrósa'k verkum vísa
vígdjarfs, frömum arfa.
Greitt má gumnum létta
Guðs ríðari stríðum;
hraustr þiggr allt þat æstir
Ólafr af gram sólar.


31. Reyndi Goðormr grundar
(gat hann) rétt við þröm sléttan
(áðr) hvat Óláfs tœðu
alkœns við Guð bœnir.
Dag lét sinn með sigri
sóknþýðr jöfurr prýðask,
þá's í Önguleyjar
undreyr bitu sundi.


32. Víst hafði lið lestir
linns þrimr hlutum minna
heiftar mildr at hjaldri,
harðr fundr vas sá, grundar;
þó réð hann at hváru,
hánum tjóði vel móður,
hár fekksk af því, hlýri,
hagnaðr, ór styr gagni.


33. Öld hefir oft hinn mildi
unnar bliks frá miklum,
Krists mæri'k lim, leysta
lætrauðr konungr nauðum.
Greitt má gumnum létta
Guðs ríðari stríðum
hraustr þiggr allt sem æstir
Óláfr af gram sólar.


34. Satt es at silfri skreytta
seggjum holls ok golli
her lét Goðormr gerva,
grams hróðr var þat, róðu.
Þat hafa menn at minnum,
meirr jartegna þeira;
mark stendr Krists í kirkju
(konungs niðr gaf þat) miðri.


35. Menn hafa sagt, at svanni
sunnr, Skánungum kunnir,
oss, um Óláfs-messu
allmilds baka vildi;
enn þá's brúðr at brauði
brennbeitu tók leita,
þá varð grjón at gránu
grjóti danskrar snótar.


36. Mildings hefir haldin
hátíð verit síðan,
sannspurt es þat sunnan,
snjalls, um Danmörk alla.
Greitt má gumnum létta
Guðs ríðari stríðum;
hraustr þiggr allt sem æstir
Óláfr af gram sólar.


37. Göfig réð Hörn ór höfði
hvítings of sök litla
auðar aumum beiði
ungs manns skera tungu;
þann sám vér, es várum
válaust numinn máli
hodda brjót þars heitir
Hlíð, fám vikum síðar.


38. Frétt hefi'k, at sá sótti
síðan málmastríðir
heim þann's hjálp gefr aumum,
harmskerðanda, ferðum;
hér fekk hann (enn byrja
hátt kvæði skal ek) bæði
(snáka vangs of slöngvi,
slungins) mál ok tungu.


39. Dýrð es ágæt orðin
öðlings ríks af slíku,
mærð ríðr mildings Hörða
mest um heimsbyggð flesta.
Greitt má gumnum létta
Guðs ríðari stríðum
hraustr þiggr allt sem æstir
Óláfr af gram sólar.


40. Veit'k, at Vindr fyr skauti
(verðr bragr af því) skerði
gjálfrs Niðbranda grundar
(greiddr) sárliga meiddu;
ok endr frá trú týndir
tírar-sterks ór kverkum
anðskýfanda óðar
ár grimmliga skáru.


41. Sótti skrín hit skreytta
skíðrennandi síðan,
orð finnask mér, unnar
Óláfs dreka bóli;
ok þeim es vel vakti,
veit ek sönn, Hugins teiti,
máls fekk hilmir heilsu
heilagr, á því deili.


42. Hás lætr helgan ræsi
heims dómari sóma,
fyllir framlyndr stillir
ferð himneska, verðan.
Greitt má gumnum létta
Guðs ríðari stríðum;
hraustr þiggr allt sem æstir
Óláfr af gram sólar.


43. Hneitir, frá'k at héti
hjaldrs at vápna galdri
Óláfs hjörr þess es orra
ilbleikum gaf steikar;
þeim klauf þengill Rauma
þunnvaxin ský gunnar,
rekin bitu stál á Stikla-
stöðum, valbastar röðli.


44. Tók, þá's fell hinn frœkni
fylkis kundr til grundar,
sverð, es sókn vas orðin,
svœnskr maðr af gram þrœnskum.
Sá vas hjörr hins háva
hringstríðanda síðan
gulli merktr í Girkja
gunndjarfs liði fundinn.


45. Nú fremr þanns gaf gumnum,
göfig dyrð konungs, fyrða,
slöng Indriði ungi
armglœðr, í brag rœðu.
Greitt má gumnum létta
Guðs ríðari stríðum;
hraustr þiggr allt sem æstir
Óláfr af gram sólar.


46. Mér's en mærð skal stœra
mildings þess, es gaf hringa,
styrjarsnjalls, of stilli
styrkan vant at yrkja;
því at tákn þess es lýð læknir,
lofðungs vinar tungla
ljós kemr raun um ræsi
ranns, ferr hvert á annat.


47. Gyrðisk hála herðum
heldr síðarla á kveldi
glaumkennandi gunnar
glaðr vettrimar naðri;
drengr réð dýrr á vangi,
dagr rofnaðisk, sofna
ítrs landreka undir
ógnfimr berum himni.


48. Missti maðr es lýsti,
morginn vas þá, borgar
styrks mnndriði steindrar
styrsnjallr roðins galla;
nýtr gat sét á sléttri
seimþiggjandi liggja
grundu gyldis kindar
gómsparra sér fjarri.


49. Þrjár grímur vann þeima
þjóðnýtr Haralds bróðir
rauknstefnanda reifnis
ríkr bendingar slíkar,
áðr þrekbvössum þessar,
þingdjarfs, fírar ingva,
björt eru bauga snyrtis
brögð, jarðtegnir sögðu.


50. Más frák jarðar eisu
alvald fyr hjör gjalda,
(sléttik óð) þann's átti
Óláfr (bragar-tólum);
yfirskjöldungr lét jöfra
oddhríðar þar síðan
garðs of gulli vörðu
grand altari standa.


51. Tákn gerir björt, þau's birta
brandél á Grikklandi
(mál finnsk um þat mönnum)
margþarfr Haralds arfi;
fregn ek allt, né ógnar
innendr megn finna,
(dýrð Óláfs ríðr dála
dagræfrs) konung hæfra.


52. Háðisk hjaldr á víðum
(hungr slökkti vel þungan
gunnar már í geira
göll) Petsínavöllum,
þar svá't þjóð fyr hjörvi
þúsundum laut, undan
(hrið öx Hamdis klæða
hjálmskœð) Grikkir flœðu.


53. Mundi mest und fjöndum
Miklagarðr ok jarðir,
hryggs (dugðit lið) liggja
lagar eldbrota veldi,
nema rönd í byr branda,
(barðraukns) fáir harða
(röðuls bliku vápn í veðri),
Væringjar fram bæri.


54. Hétu hart á ítran
hraustir menn af trausti
(stríð svall ógn) þás óðusk
Áláf í gný stála;
þar'e of einn í örva
(undbáru) flug váru,
(roðin klofnuðu Reifnis
rann), sex tigir manna.


55. Vas sem reyk (af ríki
regn dreif stáls) í gegnum
hjálmnjörðungar harðan
heiðingja lið gingi;
hálft fimmta vann heimtan
hundrað, brímis sunda
nýztan tír, þat's nœra,
Norðmanna, val þorði.


55. Eyddu gumnar gladdir,
(göfigr þengill barg drengjum),
vagnaborg, þar's vargar
vápnsundrut hræ fundu.
Nennir öll at inna
engr brimloga slengvir,
döglings verk, þess's dýrkar,
dáðsnjalls, veröld alla.


57. Nú's þau, es vann vísi,
verk fyr þjóð at merkja
nauðr í nýjum óði
næst, ríðr-at þat smæstu.
Kraft skulum Guðs, en giftu,
geðstyrks lofi dýrka,
lér hjaldrfrömum hárar
heims-læknir gram þeima.


58. (Angfyldri) varð aldar
(illr gerisk hugr af villu)
mildings þjónn fyr manna
(margfaldr) öfund kaldri;
lýgi hefir bragna brugðit,
(brýtr stundum frið) nýtra,
(hermdar kraftr) til heiftar
(hjaldrstríðr) skapi blíðu.


59. Lustu sundr á sandi
seggs marglitendr eggja,
(hörð greri fjón af fyrða)
fót, (aldrtrega rótum);
ok prest, þeir's lög lestu
líknar kröfð ór höfði,
hætt mál var þat, heila
himintungl fírar stungu.


60. Tunga var með tangar
tírkunn numin munni,
(vara sem vænst) ok tysvar
(viðrlíf) skorin knífi.
Auðskiftir lá eftir,
(önd lætr maðr) á ströndu,
(margr of minni sorgir),
meinsamliga hamlaðr.


61. Leitðr es, sá's lét ok stýfðrar
lamiðs fótar, gramr njóta
ítran þegn sem augna
útstunginna, tungu.
Hönd Óláfs vann heilan
hreins gjörvallra meina,
ger munu gjöld þeim's byrja,
Guðs þræl, öfugmæli.


62. Bíðr allskonar œðri,
öruggt mæli'k þat, sælu
dýrðar váttr með Dróttni
dyggr, enn þjóð of hyggi,
es lausnara lýsir
(liðvaldr) numinn aldri
vinr (firrði sik syndum)
slík verk á jarðríki.


63. Héðan vas ungr frá angri,
(alls mest vini flesta
Guð reynir svá sína),
siklingr numinn miklu.
Nú lifir hraustr af hæstri
himna valds, þar's aldri
fárskerðandi fyrða
friðarsýn gleði týnisk.


64. Hverr's svá horskr, at byrjar
hans vegs megi of segja
ljóss í lífi þessu
lofðungs gjafar, tunga?
þær es heims ok himna
heitfastr jöfurr veitir,
skreytt es of skatna dróttin
skrín, dýrðarvin sínum.


65. Heims hygg'k hingat komu
höfuðsmenn í stað þenna,
snarr tiggi bergr seggjum
sólar, erkistóli.
Hér's af himnagervis
heilagr viðr, (sem biðjum
yfirskjöldungr bjarg þú aldar
oss!) píningar-krossi.


66. Öld nýtr Óláfs mildi,
(jöfurs dýrð höfum skýrða)
þróttarhvass at þessum
þreksnjöll frama öllum.
Lúti landsfólk ítrum
lim salkonungs himna;
sæll es hverr, es hollan
hann gerir sér, manna.


67. Taldak fátt ór fjölda
friðgegns af jartegnum,
ber koma orð frá órum,
Ólafs, bragar-stóli.
Bóls taki seggr hverr's sólar
siklings, þess es goð miklar
hilmis ást hins hæsta,
heiðbjartrar lof reiðir.


68. Svá't lausnara leysi
langvinr frá kvöl stangri
nýta þjóð ok nauðum
nafnkunnr við trú jafnan,
víga-skýs þar's vísa
veljendr framir telja
öflugs Krists af ástum,
alnennins brag þenna.


69. Óláfs höfum jöfra
orðhags kyni sagðar,
fylgdi hugr, hins helga
happs-dáðir, því ráði.
Laun fæk holl, ef hreinum
hræsiks þrimu líkar
göfigs óðar, logs gœði,
Guðs blessan, liðs þessa.


70. Bragr mundi nú bröndum
baugness vesa þessi
(mank rausnarskap ræsis)
raundýliga launaðr,
ef lofða gramr lifði
leikmildr Sigurðr hildar,
(þesa hrósak veg vísa).
vellum grimmr hinn ellri.


71. Bœn hefi'k, þengill, þína,
þrekramr, stoðat framla;
iflaust höfum jöfri
unnit mærð sem kunnum.
Ágætr, segið, ítran,
Eysteinn! hvè brag leystak!
Hás elskið veg vísa
vagnræfrs! Enn ek þagna.


Brot ór kvœði um Sigurð konung munn


Snilld berr (snarpa elda
sárflóðs þess es rýðr blóði)
(gefit hefir Guð sjálfr jöfri
gagn) Sigurðar magni;
svá's er Rauma-ræsir
reiðorðr tölur greiðir
(rausn viðr gramr) sem gumnar
(glaðmæltr) þegi aðrir.


Brot ór kvæði um Eystein konung Haraldsson


1. Víkverjum galt
(varð þannig halt)
gjörræði gramr
gjöfmildr ok framr,
flest fólk varð hrætt
áðr fengi sætt,
enn gíslar tók
sá's gjöldin jók.


2. Vann siklingr sótt
við snarpa drótt,
leifðr es lýðum bœr
Leikbergi nær;
Reinir flýðu ríkt
ok reiddu slíkt,
öld festi auð,
sem öðlingr bauð.


3. Frétt hefi'k at fell,
fólk brustu svell,
jöfurr eyddi frið,
Apardjanar lið.


4. Beit buðlungs hjörr,
blóð fell á dörr
hirð fylgdisk holl
við Hjartarpoll;
Hugin gladdi heit,
hruðusk Englabeit,
óx vitnis vín,
valkastar Rín.


5. Jók hilmir hjaldr'
vas hjörva galdr'
hjósk Hildar ský
við Hvítabý;
ríkr lék við rönn,
rauðsk ylgjar tönn,
fekksk firum harmr
fyriskógargarmr.


6. Drap döglings gegn,
dreif strengjar regn,
við Skorpusker
skjaldkœnan her;
rauf styrjar garð,
þá'a stökkva varð
ranndœlum sótt,
reiðmanna gnótt.


7. Rauð siklingr sverð,
sleit gyldis ferð
prútt Parta lík
í Pílavík,
vann vísi allt
fyr vestan salt,
(brandr gall við brún)
brennt Langatún.


8. Skar'k súðum sund
fyr sunnan Hrund;
mín prýddisk mund
við mildings fund.


9. Funi kyndisk fljótt,
enn flýði skjótt
Hisingar herr,
sá's hafði verr.


10. Brýnd váru dörr
boga fylgdi hörr
sparn rastar-knörr
rádýris vör.


Brot ór drápu um Inga konung Haraldsson


1. Rauðri dreif' þá's rjúfa
réð öld fyr gram skjöldu,
mjöll áðr Magnús felli
morðgjarn þrumu jarna;
harmar öngr, því't Ingi
áttu ráða með láði,
dökkt fell drjúgt á stokka
dráp Sigurðar vápna.


2. Syndi sjálfr at landi
snjallr enn þú brátt allri
— vel um hrósar því vísi —
valköst Munins föstu;
úlfs börnum varð jarna
einkar tíðr á víðu
— borð ruðu frægir fyrðar —
fundr Langeyjar sundi.


3. Alls engi þarf Inga
úlfgrennir þat kenna,
hverr spyri satt af snerru
seggr, at gram bitu eggjar;
böð gatat stillir stöðvat
styrjar-mildr þó't vildi,
fús vas forspell ræsi
fylkis sveit at veita.


4. Út lét stöng á stræti
(sterk) dýrligra merkja
(dúðusk dörr af reiði)
Dagssonr bera fagra;
hnigu menn í gný Gunnar,
gagls fyr strengjar hagli,
brœðr hafa barsk í miðri
Björgyn fyr ósynju.


5. Mundi-at seima sendir
svá brátt hafa látit
(spjót flugu langt í ljótri)
líf sitt (bogadrífu),
ef alkostigs austan
Eysteins flota leysti
beinn at Björgvin sunnan
byrr tveimr dögum fyrri.


Brot ór kvæði um Eystein konung Haraldsson


1. Váru Sogns með (sára)
syni Maddaðar staddir
(mágrennir fremsk) manna
(máttigr) tigir átta,
þrimr skútum tók þreytir
þann jarl drasils hranna,
hraustr gaf hræskúfs nistir
höfuð sitt frömum jöfri.


2. Mun sá's morði vandisk
margillr, ok sveik stilli,
síð af slíkum ráðum
Simon skálpr of hjálpask.


Brot br kvæði um Indriða unga


Næst sé'k orm 4 jastar
ítrserki vel merktan
nemi bjóðr kvé'k ferr flœðar
fjarðbáls of hlyn máli.


Brot ór Elfarvísum, flokk um Gregoríus Dagsson


1. Margr fell maðr af dreyrgu
marblakks á kaf saxi,
gnógt eldi fekksk gýgjar
glaum, rak ná fyr straumi;
elfr varð unda gjálfri
eitrköld roðin heitu,
vitnis fell með vatni
varmt öldr í men Karmtar.


2. Mörg flutu auð, á úrga,
(álm sveigði lið,) hjálma
rauð flugu stál, í stríðri
stafnblóðig skip móðu,
áðr á grund af grœðis
gœðinga lið flœði
sveit varð í rym rítar
rýr Hákonar dýrum.


Brot ór Öxarflokk


1. Hvargi's beita borgar
bálgrimmastum skála
hár of hnossvin órum
heims vafrlogi sveimar.


2. Þar's Mardallar milli
(meginhurðar) liggr skurða
(Gauts berum galla þrútinn)
grátr (dalreyðar látra).


3. Eigi þverr fyr augna
Óðs beðvinu Róða
ræfs (eignisk svá) regni
ramsvell (konungr elli).


4. Hróðrbarni kná'k Hörnar
(hlutum dýran grip) stýra;
brandr þrymr gjálfrs á grandi
gollvífuðu hlífar;
sáðs (berr sinnar móður)
svans unni mér Gunnar
fóstrgœðandi Fróða
(Freys nift bráa-driftir).


5. Nýt buðumk, Njarðardóttur
nálægt vas þat skála
vel of hrósa'k því vísa
varn sjávar öl barni.


6. Gaf sá's erring ofrar
ógnprúðr Vana-brúðar
þing Vafaðar þröngvir
þróttöflga mér dóttur;
ríkr leiddi mey mœkis
mótvaldr á beð skaldi,
Gefnar glóðum drifna
Gautreks svana brautar.


7. Frá'k at Fróða meyjar
fullgóliga mólu
(lætr stillir grið golli)
grafvitnis beð (slitna);
(mjúks) bera minnar öxar
meldr þann, við hlyn feldrar,
(konungs dýrkar fé) Fenju
fögr hlýr (bragar stýri).


8. Blóðeisu liggr bæði
bjargs tveim megin geima
sjóðs (á'k sökkva stríði)
snær ok eldr (at mæra).


9. Dœgr þrymr hvert, enn hjarta
hlýrskildir ræðr mildu
heita blakks, of hvítum
hafleygr digulskafli;
aldri má fyr eldi
áls hrynbrautar skála,
(öll viðr fólka fellir
framræði) snæ bræða.


10. Ráðvöndum þá'k rauðra
randa ís at vísa,
grand berum hjálms á hendi,
hvarmþey drifinn Freyju.


11. Sjá megu rétt, hvé, Revils
ríðendr, við brá gríðar
fjörnis fagrt of skornir,
foldviggs, drekar liggja.


12. Hringtælir gaf Hálu
hlýrsólar mér dýra;
oss kom hrund til handa
hræpolls, drifin golli,
sút þá's Herjans hattar . . . . .


Lausavísur


1. Þér hefi'k þengill Mœra,
(þinn es vegr mikill) segja
(ertú, svá't eigi skortir,
allfróðr) sögu góða:
eigi' es Ívarr bauga
enn sittú kyrr hjá henni
fægirjóðr af Fljóðum
fingrmjórr kominn hingat.


2. Erlendr hefir undan
alvalds gleði haldit
gramr skalattú gumna
Gapamunn um þat kunna;
hafa munu heiðar jöfra
hliðrœkjanda friðum
geta verðr þess fyrir gotnum
galdrs nauðsynjar valdit.


3. Blíð es mœr við móður
mála drekkr á ekkju,
kvíðir kerling eiðu,
kveðr dóttir vel beðju;
oft finnr ambátt höftu,
æ es frilla gröm sværu,
kiljar kván við elju,
kann nift við snör skifta.


4. Braut er svanni ok sæta,
sveimar rýgr ok feima,
brúðr es í för með fljóði,
fat'k drós ok man kjósa;
þekki'k sprund ok sprakka,
spari'k við hœl at mæla,
firrum'k snót ok svarra,
svífr mér langt frá vífi.


5. Stendr þat's stórum grandar,
sterkviðri mér herkju,
í hnegg-veröld hyggju
hefi'k stríð borit víða;
þar kemr enn ef unna
ítr vildi bil skaldi,
at blíðr grœr gríðar
glaum-vindr í sal þindar.


6. Harðan þrýtr á hvítum
harm Sólborgar armi.


7. Hrynja lét in hvíta
hausmjöll ofan lausa
strind örriða strandar
stalls af skarar-fjalli.


8. Víst erumk Hermd á Hesti
hefir fljóð ef vill góðan.


9. Œsir hvasst at hraustum
Himinglœfa þyt sævar,
glymr Unnar vex grenni
göndlar skúfs ok Dúfa.
Brædd strýkr Blóðughadda,
brimsólgin fellr Kólga,
hlýr skilr Hefring, stœrir
haflauðr of við rauðan.


10. Brattr er baldrekr Þjóttu,
berr vindr Raðar linda,
víðgyrðill þýtr Vörðu,
veltr Fenringar belti,
yglisk umgjörð Huglar,
olmr es grásili Stolmar,
fleygir Bolmar baugi
brakar Lygru men nakkvat.


Um Svein konung svíðanda


Eigi hlaut af ítrum
Einarr gjafa Sveini
(öld lofar öðlings mildi
œðrustyggs) fyr kvæði.
Danskr harri metr dýrra
(dugir miðlung þat) fiðlur
(ræðr fyr ræsis auði
Rípa-Úlfr) ok pípur.

HEIMSKRINGLA er et privat initiativ. Prosjektet mottar ikke noen form for offentlig støtte. Vi har kun utgifter og ingen faste inntekter. Kostnader til teknisk drift og utstyr bæres av privatpersoner. Alle økonomiske bidrag mottas derfor med stor takk. Ønsker du eller ditt foretak å støtte prosjektet økonomisk? Ta gjerne kontakt med oss, eller bruk vårt norske kontonummer 97105024499. Du kan også støtte oss via vårt Vipps-nummer 78431. For utenlandske bidrag bruk vårt IBAN-nummer NO6897105024499, med SWIFT-kode: DNBANOKK eller SEPA-kode: SKIANOBB. En kan også overføre penger til HEIMSKRINGLA via PayPal eller vippse via mobilen til 78431. Vi selger også fast annonseplass på venstre sidemeny til rimelig pris. Alle bidragsytere krediteres med navn for sine bidrag.