Ravn

Fra heimskringla.no
Hopp til: navigasjon, søk
Velg språk Norrønt Islandsk Norsk Dansk Svensk Færøysk
Denne teksten finnes på følgende språk ► Norsk.gif


Ravne.jpg
Naturlyrikk og romantikk


Per Sivle


Skaldemaal


Bergen

Litlerés Boghandels Forlag

— Johs. Andersen —

1896


Ravn


Det ligg ei Sletta
           i Solarglad
strøydd utav Lik
           i Kross og i Rad,
           — Lik attmed Lik,
med brostne Augor
           og knytte Nevar.
Og Munnar gaper,
           og Dauden tevar.
Og ovantil krinsar
           ein svart ein og skrik.


Blod utan Puls
           og Kjøt utan Sjæl
burtyver Land
           og hityver Lende.
Og ovantil krinsar
           fram og attende
kring yver Valen
           ein svart ein og gjel.
— Det er Ravn, det er Ravn, det er Valravn!


Aa haa, det var derifraa
           Vinden bles,
at det er framfyr Maten
           du syng og les!
— For til Gjestabods-Bord
           av glupaste Slag
er du boden i Gilde
           hjaa Dauden i dag.
Der er duka med raudt,
           der er diska til Fest
med alle dei Retter
           som smakar deg best.
Der er inkje Trot
           paa Lever og Lunga,
Nyra og Hjarta,
           Auga og Tunga,
og Blod til Borddrikka
           attaat du faar,
skjenkt deg i djupe,
           breddfulle Saar,
— og alt so paalag
           millom rote og raatt,
slik som det plagar
           deg smaka so godt,
du Ravn, du Ravn, du Valravn!


Og Ravnen flyg
           yver Manna-Heim.
Og berre av Fysna
           so gjel han og skrik,
imedan han syp
           av den rotne Eim,
som stig i Veret
           fraa Lik attmed Lik:
av Viljen, som døydde,
           avdi at han smaug,
av Tunga, som døydde,
           avdi at ho laug,
av Hjarta, som døydde,
           avdi det vart kaldt,
av Barnet, som døydde,
           avdi at det svalt.
Dei ligg dernede
           ved Allfare-Veg,
— dei ligg dernede
           og bidar paa deg,
du Ravn, du Ravn, du Valravn!


Og naar det so lid
           til den siste Dag,
og Dauden hev vunne
           sit siste Slag,
daa lyt du syngja
           i Likstova fyrst.
Men som du so fulla
           vert svolten og tyrst,
so atter du gjeng
           til eit Gjestabods-Bord,
dit rikaste reidde,
           dit siste paa Jord,
du Ravn, du Ravn, du Valravn!