Sætesdals-stev

Fra heimskringla.no
Hopp til: navigasjon, søk
Velg språk Norrønt Islandsk Norsk Dansk Svensk Færøysk
Denne teksten finnes på følgende språk ► Norsk.gif


Norske ballader og folkeviser


Sætesdals-stev
Samla og utbladde av Alexander Seippel

Norsk aarbok 1920

Utgjevi av Torleiv Hannaas professor
Bergen 1920


Alexander Seippel
Ja, mi sku kvee sum aire laate,
o dei sum hoyr’ de sku sitj’ o graate,
o mi sku kvee so hjarte-vent
at dei sku graate so vitt du ser.


Mi vi ’kje gange gutan te trengsel,
men mi vi gjeve dei ein hjarte-lengsel,
o mi vi gjeve dei ei hjarte-uro,
sum e vandt i ungdomen gjeng ut-o.


Nei so haagt te heis vi eg alli vere
o auke guten min slik ein vege;
eg vi alli vere so haagt te heis
o auke guten min slik ei lei.


No hev dei logje paa meg so lengi –
ett’ aalmann-vegjen fær eg kje gjengi;
men no vi eg rø meg ein ure-veg,
so ska du sjaa gutan dei fygjer meg.


Eg kan kje vite koss de e skili
me eg ska leggje ne aa tili;
eg kan kje vite kaa eg hev gjort
me eg ska hav’ limen te hovde-gjor.


Min lisle gut, eg ha unt deg anna
hell du sill’ vare baa spytt o banna;
kjærare laag du i hugjè mi,
men dei vaare adde me deg for stri’.


Mi lisle gjente hev ingle lyti,
eg tikj’ eg ser alli hennis liki,
o sko hè uppi o glaap hè ne
um du kan sjaa lyti i noken le!


Mi lisle gjente, deg vi eg finne,
um dynnan dei ska i flisa springe;
um hu ligg innen-at laasan tri,
so ska dei upp it eg vi te mi.


No hev eg leita, no hev eg vunni –
tru noken finare hev han funni?
No hev eg leita, no hev eg blett,
men tru noken finare hev han set?


No vi eg take den guten vene,
um eg i vike-tal ska ljot’ tene;
no vi eg take den guten snaal,
um eg ska so tene de same vaar.


Mi hjarte mamme, du maa kje skjemme –
eg hev hug-lagt han, eg kan ’kje vende;
Eg hev hug-lagt han dei aarè tri,
o so sia heile mi live-ti.


Kan eg kje guten me æra vigje,
so vi eg alli paa hesten stige;
kan eg kje guten me æra faa,
so vi eg han alli for augo sjaa.


Inna-for bringa, aa vistre lene
der e han gjoymde min gute vene,
o der so kjem han alli i fraa
so lengi hjarta e mann te slaa.


Ai ai ai, du min gute vene –
du laag for lengi paa hjarte-lene,
du laag for lengi paa armen mi –
dei kjem vist te blikne, mi raue kinn.


Mi ungdoms-dage dei e burt-oydde
ut-i ei sut bliv alli gloymde:
mi ungdoms-dage burt-oydde eg
ut-i ei sut sum bedrøva meg.


Mitt kaate hjarta no hev de stiddna,
dei raue rosune have blikna;
mitt kaate hjarta de for so fort,
o dei raue rosune kome burt.


Mitt kaate hjarta, no hev du brusti,
o støste gleen min den e burti,
mitt kaate hjarta, de e forbi,
eg maa syt’ o graate mi heile ti.


Mitt ljos de slokna, mi sol hu gladdi
daa eg saag at dei han n’i mollè spaddi;
di-fyre vaddrar eg sossi her –
alli finn eg lei, alli hev eg veg.


Legg alli hugjen din ne so stoyge,
for sia var’ han vist verri loyse;
legg alli hugjen din ne so sterk,
for det kan eg sei’ at e baane-verk.


No e eg gaamaal, no e eg faren,
o ingjen ting kan eg sei’ e gama;
eg tikj’ alli gama i noko ting
kaa i slette mona o borkjen min.