Forskjell mellom versjoner av «XXI. Magnus den godes død»
(Magnus den godes død) |
m |
||
| Linje 14: | Linje 14: | ||
| − | Magnús konungr ok Haraldr konungr heldu her suðr til Danmerkr. En er Sveinn spurði þat, þá flýði hann undan austr á Skáni. Þeir Magnús konungr ok Haraldr konungr dvǫldust lengi um sumarit í Danmǫrk, lǫgðu þá land alt undir sik. Þeir váru á Jótlandi um haustit. Þat var eina nótt, þá er Magnús konungr lá í hvílu<ref>seng.</ref> sinni, at hann dreymdi, ok þóttist staddr<ref>stående, værende.</ref> þar sem var faðir hans, hinn helgi Ólafr konungr, ok þótti hann mæla við sik: Hvárn<ref>akk. ent. hankj. av hvárr, hvilken av to.</ref> kost<ref>vilkår.</ref> viltu nú, sonr mínn! at fara með mér, eða verða allra konunga<ref>av alle konger.</ref> ríkastr ok lifa lengi ok gera þann glœp,<ref>synd.</ref> at þú fáir annathvárt<ref>enten.</ref> bœtt trautt<ref>med nød og neppe.</ref> eða eigi? En hann þóttist svara: Ek vil at þú kjósir<ref>velger.</ref> fyrir mína hǫnd. Þá þotti honum konungrinn svara: Þá skaltu fara með mér. Magnús konungr sagði draum þenna mǫnnum sínum. En litlu síðar fekk hann sótt ok lá þar sem heitir Suðaþorp. En er hann var nær kominn bana,<ref>kommet døden nær.</ref> þá sendi hann Þóri bróður sinn til Sveins Úlfssonar, at hann skyldi veita hjálp Þóri þá sem hann þyrfti;<ref>behøvde (imperf. konj. av þurfa).</ref> þat fylgði orðsendingunni, at Magnús konungr gaf Sveini Danaveldi eptir sinn dag, sagði at þat var makligt<ref>rimelig.</ref> at Haraldr réði fyrir Noregi, en Sveinn fyrir Danmǫrk. Síðan andaðist Magnús konungr góði ok var hann allmjǫk harmdauði<ref>adj.; «hans død voldte alt folket megen sorg».</ref> allri | + | Magnús konungr ok Haraldr konungr heldu her suðr til Danmerkr. En er Sveinn spurði þat, þá flýði hann undan austr á Skáni. Þeir Magnús konungr ok Haraldr konungr dvǫldust lengi um sumarit í Danmǫrk, lǫgðu þá land alt undir sik. Þeir váru á Jótlandi um haustit. Þat var eina nótt, þá er Magnús konungr lá í hvílu<ref>seng.</ref> sinni, at hann dreymdi, ok þóttist staddr<ref>stående, værende.</ref> þar sem var faðir hans, hinn helgi Ólafr konungr, ok þótti hann mæla við sik: Hvárn<ref>akk. ent. hankj. av hvárr, hvilken av to.</ref> kost<ref>vilkår.</ref> viltu nú, sonr mínn! at fara með mér, eða verða allra konunga<ref>av alle konger.</ref> ríkastr ok lifa lengi ok gera þann glœp,<ref>synd.</ref> at þú fáir annathvárt<ref>enten.</ref> bœtt trautt<ref>med nød og neppe.</ref> eða eigi? En hann þóttist svara: Ek vil at þú kjósir<ref>velger.</ref> fyrir mína hǫnd. Þá þotti honum konungrinn svara: Þá skaltu fara með mér. Magnús konungr sagði draum þenna mǫnnum sínum. En litlu síðar fekk hann sótt ok lá þar sem heitir Suðaþorp. En er hann var nær kominn bana,<ref>kommet døden nær.</ref> þá sendi hann Þóri bróður sinn til Sveins Úlfssonar, at hann skyldi veita hjálp Þóri þá sem hann þyrfti;<ref>behøvde (imperf. konj. av þurfa).</ref> þat fylgði orðsendingunni, at Magnús konungr gaf Sveini Danaveldi eptir sinn dag, sagði at þat var makligt<ref>rimelig.</ref> at Haraldr réði fyrir Noregi, en Sveinn fyrir Danmǫrk. Síðan andaðist Magnús konungr góði ok var hann allmjǫk harmdauði<ref>adj.; «hans død voldte alt folket megen sorg».</ref> allri alþýðu. |
Nåværende revisjon fra 14. jun. 2018 kl. 20:30
| Velg språk | Norrønt | Islandsk | Norsk | Dansk | Svensk | Færøysk |
|---|---|---|---|---|---|---|
| Denne teksten finnes på følgende språk ► |  |
Magnús konungr ok Haraldr konungr heldu her suðr til Danmerkr. En er Sveinn spurði þat, þá flýði hann undan austr á Skáni. Þeir Magnús konungr ok Haraldr konungr dvǫldust lengi um sumarit í Danmǫrk, lǫgðu þá land alt undir sik. Þeir váru á Jótlandi um haustit. Þat var eina nótt, þá er Magnús konungr lá í hvílu[1] sinni, at hann dreymdi, ok þóttist staddr[2] þar sem var faðir hans, hinn helgi Ólafr konungr, ok þótti hann mæla við sik: Hvárn[3] kost[4] viltu nú, sonr mínn! at fara með mér, eða verða allra konunga[5] ríkastr ok lifa lengi ok gera þann glœp,[6] at þú fáir annathvárt[7] bœtt trautt[8] eða eigi? En hann þóttist svara: Ek vil at þú kjósir[9] fyrir mína hǫnd. Þá þotti honum konungrinn svara: Þá skaltu fara með mér. Magnús konungr sagði draum þenna mǫnnum sínum. En litlu síðar fekk hann sótt ok lá þar sem heitir Suðaþorp. En er hann var nær kominn bana,[10] þá sendi hann Þóri bróður sinn til Sveins Úlfssonar, at hann skyldi veita hjálp Þóri þá sem hann þyrfti;[11] þat fylgði orðsendingunni, at Magnús konungr gaf Sveini Danaveldi eptir sinn dag, sagði at þat var makligt[12] at Haraldr réði fyrir Noregi, en Sveinn fyrir Danmǫrk. Síðan andaðist Magnús konungr góði ok var hann allmjǫk harmdauði[13] allri alþýðu.
____
Om bøiningen av verbene: eiga eie, mega kunne, kunna kunne, skulu skulle, munu monne, vita vite, þurfa behøve, vilja ville, vera være, se «Grammatiske supplementer» §§ 44-46.
Fotnoter
