Þiðreks saga af Bern - Þáttr af Valtara ok Hildigunni
| Velg språk | Norrønt | Islandsk | Norsk | Dansk | Fornsvensk | Færøysk |
|---|---|---|---|---|---|---|
| Denne teksten finnes på følgende språk ► |  |
 |
|
|||
|
GUÐNI JÓNSSON
bjó til prentunarÞáttr af Valtara ok Hildigunni
241. Frá vináttu Attila ok Erminreks konungs.
(324) Attila konungr af Susa var bæði ríkr ok fjólmennr ok vann mörg ríki. Hann leggr vingan við Erminrek konung, er þá réð Púli. Þessir tveir konungar leggja vingan sín á meðal, svá at Attila konungr sendir Erminrek konungi sinn frænda, Osið, með tólf riddara. Erminrekr konungr sendir í gegn Valtara af Vaskasteini, sinn systurson, með tólf riddara. Þá var Valtari tólf vetra. Þar dvaldist hann sjau vetr. Tveim vetrum síðar kom þar en Valtarí kom til Susa Hildigunnr, dóttir Ilias jarls af Greka, ok var send at gísling Attila konungi. Þá var hún sjau vetra gömul. Þessir inir ungu menn unnust mikit, ok veit þat þó eigi Attila konungr.
242. Valtari flýr með Hildigunni.
Þat er einn dag, at veizla rík er í grasgarði Attila konungs ok dans ríkr, ok þá helt Valtari í hönd Hildigunni. Þau talast við marga hluti, ok þat grunar engi maðr.
Nú mælti Valtari: "Hve lengi skaltu vera ambátt Erka drottningar? Ok væri betr fallit, attu færir heim með oss til minna frænda."
Hún mælti: "Herra, eígi skaltu spotta mik, þó at ek sé eigi hjá mínum frændum."
Nú svarar Valtari: "Frú, þú ert dóttir Ilias jarls af Greka ok þinn er föðurbróðir Ósantrix, konungr Vilkinamanna, ok annarr í mikla Rúzi, en ek em systurson Erminreks konungs af Rómaborg, ok annarr er minn frændi Þiðrekr konungr af Bern, ok hví skal ek þjóna Attila konungi? Ger svá vel, far heim með mér, ok sem ek em þér hollr, svá sé guð mér hollr."
Þá svarar hún: "Þegar ek veit þinn vilja at sönnu, þá skaltu ok vita mik ok minn vilja. Þá var ek fjögra vetra gömul, er ek sá þik it fyrsta sinni, ok unna ek þér þegar svá mikit, at engum hlut í veröldu meira, ok fara vil ek með þér þangat, er þú vill."
Þá svarar Valtari: "Ef svá er sem þú segir, þá kom þú á morgin, er sól rennr upp, til ins yzta borgarhliðs ok haf svá mikit gull með þér sem þú mátt mest bera á annarri hendi þinni, fyrir því at þú veizt allar féhirzlur Erka drottningar, frændkonu þinnar."
Ok hún segir svá vera skulu, ok nú verðr Attila konungr ekki varr við þetta ráð, fyrr en Valtari hefir út riðit af Susam ok með honum Hildigunnr, ok höfðu nú mikit fé í gulli, ok tvau riðu út af borginni, ok engi var þeira svá góðr vinr, at þau trýði til þess at vita sína ferð.
243. Valtara ok Hildigunni veitt eftirför.
Ok nú verðr við varr Attila konungr, at Valtari er brott riðinn ok Hildigunnr, ok nú biðr hann sína menn tólf ríða eftir þeim Hildigunni ok Valtara - "ok skuluð aftr hafa fé þat allt, er brott er tekit, ok svá höfuð Valtara."
Ok af þessum var einn maðr Flögni, son Aldrians konungs, ok nú ríða þessir tólf riddarar eftir þeim skyndiliga, ok sjá nú hvárir annarra reið. Nú hleypr Valtari af sínum hesti með mikilli kurteisi ok hreysti ok tekr ofan sína frú, Hildigunni, ok þeira gersimar. Nú hleypr hann á sinn hest ok setr sinn hjálm á höfuð sér ok snýr fram sínum glaðil.
Nú mælti Hildigunnr við sinn sæta lávarð: "Herra, harmr er þat, er þú skalt einn berjast við tólf riddara. Ríð heldr aftr ok forða þínu lífi."
"Frú," segir hann, "grát eigi. Sét hefi ek fyrr hjálma klofna, skjöldu skipta, brynjur sundraðar ok menn steypast af sínum hestum höfuðlausa, ok allt þetta hefi ek gert minni hendi, ok ekki er mér þetta ofrefli."
Ok nú ríðr hann í móti þeim. Verðr nú mikill bardagi, ok fyrr er myrkt af nótt en lokit sé víginu.
244. Valtari kemst undan með Hildigunni.
En Valtari er nú sárr mjök, ok drepit hefir hann nú ellifu riddara, en Högni komst undan ok komst í skóg, en Valtari hittir nú sína frú, ok búast þar um við skóginn. Valtari slær þá eld við tinnu ok gerir þar mikinn eld, ok þar við steikir hann eitt beysti villigaltar. Ok nú matast þau síðan ok lúka eigi, fyrr en allt er af beinunum. Nú snýr Högni ór skóginum ok til eldsins, er Valtari sat hjá, ok hyggr, at hann skal drepa hann, ok bregðr nú sverði.
Hildigunnr mælti til Valtara: "Vara þik, hér ferr nú einn af þínum óvinum, er þú barðist við í dag."
Ok nú tekr hann upp beystit villigaltarins, er af var etit, ok kastar at Högna ok lýstr svá mikit högg, at þegar fellr hann til jarðar, ok kom á hans kinn, svá at þegar rifnaði holdit ok út spratt augat. Ok nú stendr hann upp skjótt á fætr ok hleypr á sinn hest ok ríðr við þetta heim til Susam ok segir Attila konungi um sína ferð. Valtari stígr nú á bak, ok ríða þau suðr um fjall á fund Erminreks konungs, ok segir honum nú allt at sínum ferðum. Ok þó fá þeir Attila konungr haldit sínu vinfengi með fégjöfum, er Erminrekr konungr gaf Attila konungi.
