Skrímsla

Velg språk	Norrønt	Islandsk	Norsk	Dansk	Svensk	Færøysk
Denne teksten finnes på følgende språk ►

A. C. Evensen
Lesibók
Tórshavn 1911

Skrímsla

1.

Tað var (um) ein halgan dag,

man meg rætt um minna:

bóndin fór á skógvin burt

epli og aldin at finna.

- Vinturin líður, sumarið kemur,

jörðin gerst so blíða,

grør so fagurt aldin undir líða.

2.

Tað dregur at tí myrka æii,

sólin líður at fjalli,

bóndin vildi fegin og fúsur

heima verið til halla.

3.

Tað dregur at tí myrka æli,

dagurin leið at kveldi:

bóndin vildi fegin og fúsur

heima verið í veldi.

4.

Tað lættir í tað myrka ælið,

lýsir um leið so langa:

bóndin sá á skóginum

skrímslið mikið móti sær ganga.

5.

Skrímslið kom úr jörðini upp,

mikið er Oðins evni,

tigultalv í hendi ber

og beint á bóndan stevnir.

6.

Búgvið talv í hendi bar

av hvíta fílabeini:

so vóru teir terningar

av reyðargulli reina.

7.

Risin so til orða tekur,

ríkur av tröllskum alvi:

"setist niður, søtin mín,

vit leikum títt við talvi!"

8.

Bóndin svaraði og sagði:

"nei, tað má ei so vera,

eg havi ikki lært at leika talv

ella nakra skemtan gera."

9.

"Tú mant Ijóta at leika talv,"

segði tann tussin harði,

"kosta skal hövur mítt ella títt,

men hvörki góðs ei garðar."

10.

Bónðin dvaldist ei leingi tá,

hann fann uppá tey ráð:

hann dregur uppá seg sigurhanskar,

sigur mundi hann fá.

11.

Bónðin leyt tá leika talv,

tóat hann treyður vildi;

so fell teirra fundur út,

sigurin honum fylgdi.

12.

Teir telva títt, teir telva dátt

hvörki um góðs ei garðar,

risin tapti lív og lund,

hövur og heysin harða.

13.

"Í talvi hevir tú vunnið meg,

og mant væl av gávum rósa:

lova nú mær at loysa lív,

sum sjálvur tú vilt kjósa."

14.

"Lovi eg tær at loysa lív,

flyt mær fram ið fyrsta,

virtur og vín og aldinsvín

og alt tað, ið lív kann lysta!

15.

Tú skalt mær til hallar føra

breiða borg og langa

bæði við veggir og víngarðar

alla ævi standa.

16.

Har skal gólv á grundum vera

av hvítum marmorasteini,

rævur av seigum sifrisviði,

veggir av fílabeini.

17.

Har skal gólv á grundum vera

tigulstein sum tinna,

takið takt við blýggi blátt,

tað besta sum man kann finna.

18.

Har skulu seggja seingir síggjast

gjördar við gólvið niðri

bæði við beð og blæur

á fullar av Fenixfidri.

19.

Har skulu seggja seingir síggjast

av dýrum dúni full,

síðan alt við purpurklæði

og reina reyðargull.

20.

Har skal kelda kurtalig,

góðan grip skal kalla,

full við dýrar drykkir tá

vítt um vörild alla.

21.

Har skal kelda kurtalig

alla ævi renna,

har skal eingin livandi

til sótt ella sjúkdóm kenna.

22.

Har skal eingin sjúkur verða,

fyrr enn sjálvur lystir at deyða;

ella eg höggi hövur av tær

sum ein hund til heyg.

23.

Har skal eingin sjúkur verða,

fyrr enn sjálvur lystir at velja;

ella eg höggi hövur av tær

sum ein hund til heljar.

24.

Har skal bæði matur og drekka

flytast fram at borði;"

risin vil ikki láta iív,

hann játtar í hvörjum orði.

25.

Bóndin fagnar brúður blítt,

hann kemur heim á kveldi:

"vænta man eg virðið mítt

vaxa brátt í veldi."

26.

Bóndans kona til orða tekur,

tók so sárt at gráta:

"so man skrímslið skiljast við teg,

tú mant livið láta."

27.

Bóndin sovnar alvæl fast

blítt á brúðar armi;

risin sankar gullið saman

troyttur og tungar av harmi.

28.

Skrímslið fór bæði um sjógv og sand,

dalir og førslu fjöll,

hann flutti borg í bóndans garð

við góðs og gripum öll!

29.

Hann mundi honum til hallar føra

breiða borg og langa

bæði við veggir og víngarðar

alla ævi standa.

30.

Hann mundi honum til hallar føra,

tað var ið tað fyrsta,

virtur og vín og aldinsvín og alt tað,

ið lív kann lysta!

31.

Har mundi gólv á grundum vera

av hvítum marmorasteini,

rævur av seigum sifrisviði,

veggir av fílabeini.

32.

Har mundi gólv á grundum vera

tigulstein sum tinna,

takið takt við blýggi blátt,

tað besta sum man kann finna.

33.

Har skulu seggja seingir síggjast

gjörðar við gólvið niðri

bæði við beð og blæur á

fullar av Fenixfiðri.

34.

Har skulu seggja seingir síggjast

av dýrum dúni full,

síðan alt við purpurklæði

og reina reyðargull.

35.

Har skal kelda kurtalig,

góðan grip skal kalla,

full við dýrar drykkir tá

vítt um vörild alla.

36.

Har skal kelda kurtalig

alla ævi renna,

har skal eingin livandi

til sótt ella sjúkdóm kenna.

37.

Har mundi bæði matur og drekka

flytast fram at borði,

risin vildi ei missa lív,

hann helt væl síni orð.

38.

Bóndin kemur út árla morgun

glaður fyri uttan vanda:

hann sær eina stóra borg

fyri sínum durum standa.

39.

Bóndin kemur út árla morgun

sær sær einki at meini,

risin treiv um hansara lær,

hann klóraði hann inn at beini.

40.

Bóndin kemur út árla morgun

alt fyri uttan sút,

risin treiv í hansara kvið,

so indrini hingu út.

41.

Bóndin liggur á grønum völli,

mestur er hann deyður,

teir studdu hann inn á borgina,

hann kendi tá ikki til neyð.

42.

Bóndin heilsaði brúður blítt,

tá hann kom heim á kveldi;

tað eru kongar tíggju og tólv,

minni hava makt og veldi.

43.

Bóndin er bæði fegin og blíður,

mildur av gævuleiki,

tað eru kongar tíggju ella tólv,

minni hava ráð og ríki.

44.

Bóndans kona er búgvin við barn,

(ber) skrúður og skarlak reyð:

"eg eri tí rædd av risans ráðum,

hann troyggjar á bóndans deyð."

45.

Bóndin hevir alt, ið lív kann lysta,

bæði úti og inni,

troyttast man nú tungan min,

eg skemti ei longur á sinni.