Guðrúnarhvöt

Velg språk	Norrønt	Islandsk	Norsk	Dansk	Svensk	Færøysk
Denne teksten finnes i flere utgaver på følgende språk ►

Eddukvæði
Sæmundar-Edda

GUÐNI JÓNSSON
bjó til prentunar

Guðrúnarhvöt

Frá Guðrúnu.

Guðrún gekk þá til sævar, er hon hafði drepit Atla. Gekk hon út á sæinn ok vildi fara sér. Hon mátti eigi sökkva. Rak hana yfir fjörðinn á land Jónakrs konungs. Hann fekk hennar. Þeira synir váru þeir Sörli ok Erpr ok Hamðir. Þar fæddist upp Svanhildr Sigurðardóttir. Hon var gift Jörmunrekk inum ríkja. Með honom var Bikki. Hann réð þat, at Randvér konungs son skyldi taka hana. Þat sagði Bikki konungi. Konungr lét hengja Randvé, en troða Svanhildi undir hrossa fótum. En er þat spurði Guðrún, þá kvaddi hon sonu sína.

1.

Þá frá ek sennu

slíðrfengligsta,

trauð mál, talið

af trega stórum,

er harðhuguð

hvatti at vígi

grimmum orðum

Guðrún sonu:

 

2.

"Hví sitið ér,

hví sofið lífi,

hví tregr-at ykkr

teiti at mæla,

er Jörmunrekkr

yðra systur,

unga at aldri,

jóm of traddi,

hvítum ok svörtum,

á hervegi,

grám, gangtömum

Gotna hrossum?

 

3.

Urðu-a it glíkir

þeim Gunnari

né in heldr hugðir

sem var Högni;

hennar munduð it

hefna leita,

ef móð ættið

minna bræðra

eða harðan hug

Húnkonunga."

 

4.

Þá kvað þat Hamðir

inn hugumstóri:

"Lítt myndir þú

leyfa dáð Högna,

þá er Sigurð vökðu

svefni ór;

bækr váru þínar

enar bláhvítu

roðnar í vers dreyra,

folgnar í valblóði.

 

5.

Urðu þér beggja

bræðra hefndir

slíðrar ok sárar,

er þú sonu myrðir;

knættim allir

Jörmunrekki

samhyggjendr

systur hefna.

 

6.

Berið hnossir fram

Húnkonunga;

hefir þú okkr hvatta

at hjörþingi."

 

7.

Hlæjandi Guðrún

hvarf til skemmu,

kumbl konunga

ór kerum valði,

síðar brynjur,

ok sonum færði,

hlóðusk móðgir

á mara bógu.

 

8.

Þá kvað þat Hamðir

inn hugumstóri:

"Svá kemsk meir aftr

móður at vitja

geir-Njörðr hniginn

á Goðþjóðu,

at þú erfi

at öll oss drykkir,

at Svanhildi

ok sonu þína."

 

9.

Guðrún grátandi,

Gjúka dóttir,

gekk hon tregliga

á tái sitja

ok at telja

tárughlýra

móðug spjöll

á margan veg:

 

10.

"Þrjá vissa ek elda,

þrjá vissa ek arna,

var ek þrimr verum

vegin at húsi;

einn var mér Sigurðr

öllum betri,

er bræðr mínir

at bana urðu.

 

11.

Svárra sára

sák-at ek né kunna,

-- -- --

meir þóttusk

mér of stríða,

er mik öðlingar

Atla gáfu.

 

12.

Húna hvassa

hét ek mér at rúnum;

máttig-a-k bölva

betr of vinna,

áðr ek hnóf höfuð

af Hniflungum.

 

13.

Gekk ek til strandar,

gröm vark nornum,

vilda ek hrinda

stríð grið þeira;

hófu mik, né drekkðu,

hávar bárur,

því ek land of sték,

at lifa skyldak.

 

14.

Gekk ek á beð,

hugðak mér fyr betra,

þriðja sinni

þjóðkonungi;

ól ek mér jóð,

erfivörðu,

erfivörðu,

Jónakrs sonum.

 

15.

En um Svanhildi

sátu þýjar,

er ek minna barna

bazt fullhugðak;

svá var Svanhildr

í sal mínum

sem væri sæmleitr

sólar geisli.

 

16.

Gædda ek gulli

ok guðvefjum,

áðr ek gæfak

Goðþjóðar til;

þat er mér harðast

harma minna

of þann inn hvíta

hadd Svanhildar,

auri tröddu

und jóa fótum.

 

17.

En sá sárastr,

er þeir Sigurð minn,

sigri ræntan,

í sæing vágu,

en sá grimmastr,

er þeir Gunnari

fránir ormar

til fjörs skriðu,

en sá hvassastr,

er til hjarta

konung óblauðan

kvikvan skáru.

 

18.

Fjölð man ek bölva,

-- -- --

Beittu, Siguðr,

inn blakka mar,

hest inn hraðfæra

láttu hinig renna;

sitr eigi hér

snör né dóttir,

sú er Guðrúnu

gæfi hnossir.

 

19.

Minnsktu, Sigurðr,

hvat vit mæltum,

þá er vit á beð

bæði sátum,

at þú myndir mín,

móðugr, vitja,

halr, ór helju,

en ek þín ór heimi.

 

20.

Hlaðið ér, jarlar,

eikiköstinn,

látið þann und hilmi

hæstan verða;

megi brenna brjóst

bölvafullt eldr,

þrungit um hjarta

þiðni sorgir."

 

21.

Jörlum öllum

óðal batni,

snótum öllum

sorg at minni,

at þetta tregróf

of talit væri.