Gudrun eggjar

Velg språk	Norrønt	Islandsk	Norsk	Dansk	Svensk	Færøysk
Denne teksten finnes i flere utgaver på følgende språk ►

Edda-Kvæde

Norrøne fornsongar

(Andre utgåve, 1928)

På nynorsk ved

Ivar Mortensson-Egnund

Gudrun eggjar

Svanhild — dotter til Gudrun og Sigurd

Gudrun gjekk sidan til sjøen, daa ho hadde drepi Atle. Ho gjekk paa sjøen og vilde tyne seg, men ho kunde ikkje søkke. Ho rak yver fjorden og kom til landet aat Jonaker. Han vart gift med ho; sønene deira var Sorle og Erp og Hamde. — Der vart Svanhild uppfødd, dotter til Sigurd. Ho vart gift med Jormunrek den mektuge. Hjaa han var Bikke. Han gav den raadi at Randve, son til kongen, skulde taka ho . . . . Dette sa Bikke til kongen. Kongen let hengje upp Randve og trøde Svanhild under hesteføtene. Men daa Gudrun spurde dette, eggja ho sønene sine.

1.

Hardare ordkast

eg aldri høyrde

eller teljing so traa

or tregefullt sinn,

som daa Gudrun eggja

gutane sine

og hardhuga ho

deim hissa til strid:

2.

«Her sit de i stova

og søv burt livet;

i gant og garting

gaman de hev,

medan Jormunrek

unge systeri

under hestom hiver

paa hermanns-vollom.

3.

Lite i leiken

de likjest paa Gunnar,

heller ikkje hugen

til Hogne de fekk.

Henne de hadde

hemnt longo,

um mod de aatte

som mine brødrar.»

4.

HAMDE kvad:

«Liti ære

du leivde Hogne,

daa dei Sigurd

or svevnen vekte,

og dei blaa-kvite

blæjune dine

raude vart farga

av blodet som rann.

5.

For brødrom dine

baudst det hemn,

saar og beisk nok,

daa du sønene drap.

Um dei var ’kje daude,

daa me alle

samstelte kunde

syster hemne.

6.

Men hent berre bunad

til hunkongar fram,

naar du eggjar oss ut

til oddleiken hard.»

7.

Glad daa Gudrun

gjekk aat buret

og konge-hjelmar

av kista valde,

side brynjur

sonom gav ho.

Hugheilt sveinar

heiv seg i sâl.

8.

HAMDE kvad:

«Um me kjem att meir,

ho mor aa vitja,

fraa geir-leik denne

med gote-tjoder,

du gravøl fær halde

for heile flokken,

for Svanhild og sonom

i same stundi.»

9.

Graatande gjekk

Gudrun fruga,

sorgfull ho seg

sette paa tun.

Ho der fortalde

med taarer paa kinn

soga um sorg

og suter mange:

10.

«Eg veit eldane tri;

eg veit aarane tri,

til tri menn eg kom,

kone i huset.

Utifraa ein

av alle tri var,

han som brødrar

banen valda.

11.

Eg tyngste tregen

tottest hava,

men endaa meir

skulde maalet aukast,

daa gjæve frendar

meg gav aat Atle.

12.

I løynd eg smaae

søner lokka,

betre bot daa

baudst det ikkje,

anna eg hogg

hovud av gutom.

13.

Eg gjekk til strandi,

grim mot nornom,

vilde ende gjera

paa ovtung strid.

Men baara ikkje

byrdi søkkte,

bar ho til lands,

leva eg skulde.

14.

Til brure-sengi

han baud meg gange

for tridje gongen

tjodkongen der.

Born daa ól eg,

ervingar hæve,

ervingar hæve

eg Jonaker gav.

15.

Men um Svanhild

sat det ternur,

av alle borni

ho best meg tekktest.

So var Svanhild

i salom mine

som den skiraste

solar-geislen.

16.

Eg gav henne gull

og glime-klæde,

fyrr burt eg gav ho

til brur aat goten.

Hardaste harmen

heve eg røynt,

daa hennar ljose

lokkar dei sleit,

under heste-hovom

dei hivde ho ned.

17.

Saaraste sorg,

daa Sigurd min eigen

sviken for alt

i sengi vart vegen.

Grimaste kvide,

daa Gunnar dei tok,

og fraane-ormar

fram seg ringa.

18.

Hardaste sott,

daa til hjarta dei skar

paa den leikande

levande kongen.

Eg minnest mein nok,

eg minnest harmar.

19.

Beisla no, Sigurd,

svart-hesten din,

lat fljote folen

fram hit renne.

Her sit korkje dotter

eller sone-kone,

som gode gaavur

kann gjeva meg meir.

20.

Legg deg paa minne

kva me mælte ein gong,

daa saman me sat

paa sengi baae,

at meg du munde

møte hugheilt

fraa Hel sine haller,

fraa heimen kjem eg.

21.

Leggje no, jarlar,

ladet med ved,

lat logane høgt

til himmels leike,

lat bringa breste

i brennande eld,

Lat sorgene braane,

som bind mitt hjarta.

22.

Sorg skal stillast

og suter batne

for kar og kvende

paa kvar ein stad,

naar kvide-songen

dei kved til Gudrun.»