Grógaldr

Velg språk	Norrønt	Islandsk	Norsk	Dansk	Svensk	Færøysk
Denne teksten finnes i flere utgaver på følgende språk ►

Eddukvæði
Sæmundar-Edda

GUÐNI JÓNSSON
bjó til prentunar

Grógaldr

Sonr kvað:

1.

"Vaki þú, Gróa,

vaki þú, góð kona,

vek ek þik dauðra dura,

ef þú þat mant,

at þú þinn mög bæðir

til kumbldysjar koma."

 

Gróa kvað:

2.

"Hvat er nú annt

mínum eingasyni,

hverju ertu nú bölvi borinn,

er þú þá móður kallar,

er til moldar er komin

ok ór ljóðheimum liðin?"

 

Sonr kvað:

3.

"Ljótu leikborði

skaut fyr mik in lævísa kona,

sú er faðmaði minn föður;

þar bað hon mik koma,

er kvæmtki veit,

móti Menglöðu."

 

Gróa kvað:

4.

"Löng er för,

langir ro farvegar,

langir ro manna munir,

ef þat verðr,

at þú þinn vilja bíðr,

ok skeikar þá Skuld at sköpum."

 

Sonr kvað:

5.

"Galdra þú mér gal,

þá er góðir eru,

bjarg þú, móðir, megi;

á vegum allr

hygg ek, at ek verða muna,

þykkjumk ek til ungr afi."

 

Gróa kvað:

6.

"Þann gel ek þér fyrstan,

- þann kveða fjölnýtan,

þann gól Rindi Rani, -

at þú of öxl skjótir,

því er þér atalt þykkir;

sjalfr leið þú sjalfan þik.

 

7.

Þann gel ek þér annan,

ef þú árna skalt

viljalauss á vegum,

Urðar lokur

haldi þér öllum megum,

er þú á sinnum sér.

 

8.

Þann gel ek þér inn þriðja,

ef þér þjóðáar

falla at fjörlotum,

Horn ok Ruðr

snúisk til heljar meðan,

en þverri æ fyr þér.

 

9.

Þann gel ek þér inn fjórða,

ef þik fjándr standa

görvir á galgvegi,

hugr þeim hverfi

til handa þér,

ok snúisk þeim til sátta sefi.

 

10.

Þann gel ek þér inn fimmta,

ef þér fjöturr verðr

borinn at boglimum,

leysigaldr læt ek

þér fyr legg of kveðinn,

ok stökkr þá láss af limum,

en af fótum fjöturr.

 

11.

Þann gel ek þér inn sétta,

ef þú á sjó kemr

meira en menn viti,

logn ok lögr

gangi þér í lúðr saman

ok léi þér æ friðdrjúgrar farar.

 

12.

Þann gel ek þér inn sjaunda,

ef þik sækja kemr

frost á fjalli háu,

hræva kulði

megi-t þínu holdi fara,

ok haldisk æ lík at liðum.

 

13.

Þann gel ek þér inn átta,

ef þik úti nemr

nótt á niflvegi,

at því firr megi

þér til meins gera

kristin dauð kona.

 

14.

Þann gel ek þér inn níunda,

ef þú við inn naddgöfga

orðum skiptir jötun,

máls ok mannvits

sé þér á minni ok hjarta

gnóga of gefit.

 

15.

Far þú nú æva,

þar er forað þykkir,

ok standi-t þér mein fyr munum;

á jarðföstum steini

stóð ek innan dura,

meðan ek þér galdra gól.

 

16.

Móður orð

ber þú, mögr, heðan

ok lát þér í brjósti búa;

iðgnóga heill

skaltu of aldr hafa,

meðan þú mín orð of mant."